Η ταινία NORA TETTTIX διαδικτυακά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Φίλες και φίλοι, αγάπες, όλοι εσείς,

Σας γράφω για να σας παρουσιάσω με μεγάλη χαρά μια καινούργια δουλειά των ΤΕΤΤΤΙΞ, που κάνει πρεμιέρα αύριο βράδυ.

Πρόκειται για τη μουσική ταινία NORA TETTTIX (~60'), σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Σαμαρά και Δάφνης Χαιρετάκη, όπου η ζωντανή μουσική πράξη ενώνεται αξεδιάλυτα με τη μυθοπλασία. Είναι η δική μας απάντηση στον εγκλεισμό και την αναστολή των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων όλη αυτή την περίδο, μια ταινία γιά τον εκλεισμό, μέσα στον εγκλεισμό. Και παράλληλα μια χειρονομία αγάπης προς τον Γιάννη Χρήστου, που πέρσι συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τον τραγικό του θάνατο.

Η ταινία περιλαμβάνει πλήρεις εκτελέσεις τεσσάρων μουσικών έργων από τους ΤΕΤΤΤΙΞ:

Θανάσης Δεληγιάννης, Εμμένη

Γιάννης Χρήστου, 6 τραγούδια σε ποίηση Τ.Σ. Έλιοτ (ενορχηστρωμένα από μένα και τραγουδισμένα από ροκ τραγουδιστή)

Μιχάλης Παρασκάκης, Άμετρο Πρελούδιο

Γιάννης Χρήστου, Αναπαράστασις Ι «ο Βαρύτονος»

Η NORA TETTTIX θα προβληθεί 8 φορές δωρεάν στο πλαίσιο του éαρ fέστιβαλ από το κανάλι του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά στο youtube: 13, 14, 15, 16 και 19, 20, 21, 22 Μαΐου, στις 21:00.

https://www.youtube.com/channel/UC4-BX3zom21vVr3VD-GPKkQ

Μη τη χάσετε!

Νίκος Ιωακείμ

Ο Κώστας Λεμονίδης κερνάει “Lemon Pie”

 

Δελτίο τύπου

Ο Κώστας Λεμονίδης καταφέρνει να βρει την ιδανική συνταγή για μια ασυνήθιστη “Lemon Pie”, που συνδυάζει ήχους της δεκαετίας του ’60 με σημερινές μουσικές αναφορές!

Ένα spaghetti soundtrack που ντύνει μια «διαστημική» ιστορία αγάπης μέσα από το χιουμοριστικό video clip που επιμελήθηκε η Κατερίνα Κυρμιζή.

Το κομμάτι “Lemon Pie” περιλαμβάνεται στο ορχηστρικό project του Κώστα Λεμονίδη ”Soul Lament”, το οποίο έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές, κυκλοφορεί σε βινύλιο και είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.

ΒΑΡΔΑ ΦΟΥΡΝΕΛΟ από τους ΧΑΪΝΗΔΕΣ

Σημείωμα του Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη

Θεωρώ τον εαυτό μου κορνιζά. Η λέξη τραγουδοποιός μου φέρνει απέραντη θλίψη και δυσφορία. Σαν να λένε έναν αρχιτέκτονα κουζινοποιό ή τουαλετοποιό. Ως εκ τούτου θα ήθελα να επισημάνω στους αγαπητούς ακροατές ότι:

Κανένα τραγούδι δεν είναι αντιπροσωπευτικό της εργασίας μας (μουσικά, στιχουργικά, ενορχηστρωτικά). Η κατανόηση του τραγουδιού  που ακούτε είναι εφικτή, ΜΟΝΟ αν αφουγκραστείτε και τους δυο δίσκους και στοχαστείτε πάνω στο βιβλίο. Αν και δεν κοιμούμαι κάθε βράδυ με τα 'Πολιτικά' του Αριστοτέλη: "Αναιρουμένου του όλου ουκ έσται πους ουδέ χείρ".

Καλή ακρόαση και ανάγνωση.

Χαΐνης Δ. Αποστολάκης

Link για την προπαραγγελία της νέας εργασίας των Χαΐνηδων: https://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-6886-4

Χωρίς Ρεφρέν - Προτροπές

Μουσική: Κ.Μουγιάκος

Ποίηση: Νίκος Γεωργόπουλος

- Ερμηνεία, κλασσική/ακουστική κιθάρα: Κώστας Μουγιάκος - Ακορντεόν: Γιώργος Δούλγερης - Μίξη/mastering: Πάρης Παρασίδης - Πίνακας: Quiebro (Pejac, 2013)

* Το ποίημα "Προτροπές" ανήκει στην ποιητική συλλογή του Ν.Γεωργόπουλου, "Δεμένα σώματα" (Εκδόσεις ΑΩ, 2019)

Προτροπές

Να σκάβεις με νύχια τη νύχτα βαθιά αστέρια ν’ ανάβεις που σβήνουν στα χέρια να πιάνεις τη μαύρη φωτιά να σμίγεις ανάσες π’ αφήνουν! Να φτιάχνεις δεμάτια μ’ αχτίνες καυτές τους ήλιους να πιάνεις μ’ απόχη από τους ανέμους να κλέβεις ριπές να σκίζεις το κύμα στη κόχη. Να μπεις σε καρδιές που δεν είν’ ανοιχτές με μάγια δεμένες να λύσεις βαριές αλυσίδες που σέρνουν ντροπές να σπάσεις κι ελπίδα ν’ αφήσεις. Να ανέβεις ψηλά στου αετού τη φωλιά τους φόβους σου εκεί να γκρεμίσεις να βγάλεις φτερούγες να φύγεις μακριά

και πίσω ποτέ μη γυρίσεις

Ο Νίκος Γεωργόπουλος γεννήθηκε στη Πάτρα το 1966 όπου και μεγάλωσε στις λαϊκές της γειτονιές. Δουλεύοντας από μικρό παιδί, τελείωσε το Νυχτερινό Λύκειο συμμετέχοντας στο εργατικό και μαθητικό κίνημα, σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και μετά τον στρατό μπάρκαρε σε πλοία του εμπορικού ναυτικού όπου και εργάστηκε ως Οικονομικός Αξιωματικός. Σήμερα ζει στην Αθήνα παντρεμένος με την ποιήτρια Σοφία Κολοτούρου και εργάζεται στο χώρο της Πληροφορικής. Η αγάπη του για τα γράμματα και η ενθάρρυνση της Σοφίας έχουν αποδώσει μέχρι στιγμής δυο ποιητικές συλλογές («Τα αγαθά κόποις φλέγονται, 2015 », «Δεμένα Σώματα, 2019») και ένα μικρό διήγημα με αναφορά στη Πόλυ Πάνου («Η φαλτσέτα και η τραγουδίστρια») που δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό «Εμβόλιμον» το 2015. Ποιήματά του έχουν επίσης δημοσιευτεί κατά καιρούς σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με πρόσφατη δημοσίευση (2021) νέων ποιημάτων στο λογοτεχνικό περιοδικό «Το Κοράλλι».  Επίσης το 2012 έτυχε της τιμής δυο ποιήματά του («Ανυπότακτα στοιχειά» και «Πτώση») να μελοποιηθούν από τον B.D. Foxmoor των Active Member («Gaba», 2012).   

Ο Γιώργος Μονεμβασίτης απόψε στο Μονόγραμμα

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΤΗΣ

(κριτικός & ιστορικός μουσικής, πολιτικός μηχανικός)

προβολή: Δευτέρα 10 Μαΐου 2021 - ΕΡΤ2 - 20:00

Ο συγγραφέας, δημοσιογράφος κριτικός και ιστορικός μουσικής, Γιώργος Μονεμβασίτης που δηλώνει «εσχάτως και …καλλιεργητής» αυτοβιογραφείται στο Μονόγραμμα.

Γεννήθηκε το 1947 στο Γύθειο, το πρώτο αγόρι σε μια οικογένεια με άλλα δυο κορίτσια. Μεγάλωσε στο Γύθειο στους απόηχους της εποχής του Τζοκόντο Μορέττι, Ιταλού μαέστρου που είχε εγκατασταθεί εκεί. Η μητέρα Ελένη έπαιζε μαντολίνο, ο πατέρας Βάσος Μονεμβασίτης βιολί.

Μικρός ακόμα, εκτός από μέλος της βυζαντινής χορωδίας της Αγίας Τριάδας, έψελνε στο δεξί ψαλτήρι με πρωτοψάλτη τον Θόδωρο Σκάντζικα.

Σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Από την πρώτη στιγμή των σπουδών μου στο ΕΜΠ έγινε μέλος της Μικτής Χορωδίας του Ιδρύματος καθώς και σολίστ κλασικής κιθάρας στις εκδηλώσεις της. Ήδη από τη στρατιωτική του θητεία (1970-72) άρχισε να εκπονεί στατικές μελέτες οικοδομικών και συγκοινωνιακών έργων, κάτι οποίο έκανε ανελλειπώς μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2008.

Είναι καλός στη μουσική, στα μαθηματικά και στις ξένες γλώσσες «Ευεξήγητο, λέει, γιατί όλα αυτά βασίζονται στα σύμβολα· και όποιος έχει ευχέρεια σε ένα, έχει και στα άλλα. Αρκεί βεβαίως να το ανακαλύψει και να το καλλιεργήσει».

Την πολυδιάστατη προσωπικότητά του δίνουν ο «Επίλογος» και τα «Μουσικά Ημερολόγια» (από το συγγραφικό του έργο) καθώς και η συνεργασία του με περιοδικά και εφημερίδες όπως Ποπ και Ροκ, TaR, Ελευθεροτυπία, Δίφωνο, Echo-Artis, BHMAgazino, ΒΗΜΑ-Βιβλίο, Μετρονόμος.

Συνεργάστηκε με την Ορχήστρα των Χρωμάτων. Η φωνή του είναι γνωστή από το ραδιόφωνο, αφού συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς ξεκινώντας από το Τρίτο Πρόγραμμα.

«Εκδώσαμε εξαιρετικά ηχογραφήματα για τα οποία νοιώθω περηφάνια, γιατί εγώ ήμουν πίσω απ' αυτά, με κυριότερο την “Αιώνια Εφηβεία της Φωνής” που ήταν ηχογραφήσεις της Φλέρυς Νταντωνάκη που τις είχα ανακαλύψει πεταμένες στην ταινιοθήκη του Τρίτο Προγράμματος. Ψάχνοντας για κάτι άλλο, συνέβη αυτό. Βρήκα τυχαία τις ηχογραφήσεις της Φλέρυς, οι οποίες εκδόθηκαν σε CD, που εκτός του ότι αναδείχθηκε σε ένα από τα πλέον ευπώλητα της εποχής του, έγινε αφορμή για να γίνει αφιέρωμα στη Φλέρυ, το οποίο δημοσιεύτηκε στο ένθετο περιοδικό των Κυριακάτικων Times του Λονδίνου».

Μία άλλη εκπομπή στο Τρίτο πρόγραμμα που έχει μείνει ιστορική, ήταν αυτή με την οποία γιορτάστηκαν τα 40 χρόνια του Τρίτου προγράμματος, μια εκπομπή που έκανε όλο το 1995 και ονομαζόταν “Το μουσικό ημερολόγιο του Τρίτου”. 365 εκπομπές, μια για κάθε ημέρα, που μάθαιναν οι ακροατές τι συνέβη αυτή την ημέρα στο παρελθόν της μουσική, της κλασσικής λόγιας μουσικής.

Για την προσφορά του έχει βραβευτεί από διάφορους φορείς όπως ο Δήμος Πεντέλης, ο Δήμος Νέου Ηρακλείου Αττικής, το Εμπορικό Επιμελητήριο Λακωνίας

Έχει γράψει σχόλια σε πολλές δισκογραφικές εκδόσεις, αλλά και προλόγους σε βιβλία που εστιάζουν στη μουσική.

Είναι παντρεμένος με την παιδαγωγό και σολίστ πιάνου Ντιάνα Βρανούση με την οποία συχνά συνεργάζεται.

Παραγωγός: Γιώργος Σγουράκης

Σκηνοθεσία: Χρίστος Ακρίδας

Δημ/φική επιμέλεια: Ιωάννα Κολοβού, Αντώνης Εμιρζάς

Φωτογραφία: Μαίρη Γκόβα

Ηχοληψία: Λάμπρος Γόβατζης

Μοντάζ: Θανάσης Παπαθανασίου

Διεύθυνση παραγωγής: Στέλιος Σγουράκης

Πολύξένη Καράκογλου - Πρωτομαγιά

 

Είναι πια πολλά τα χρόνια

Που 'χω μάνα να σε δω

Δεν σου έγραψα ποτέ μου

Μα κανόνισα να 'ρθω

Την Πρωτομαγιά ετούτη στρώσε δείπνο για πολλούς

Είναι αμέτρητα τ' αδέρφια απ' τους πυροβολισμούς

Θα σου φέρω μια κοπέλα με πυρόξανθα μαλλιά

Τη δική μου τη Μαρία που λευκάνθεμα φορά

Μια θέση να κρατήσεις και για τη Βασιλική,

ήταν έγκυος σαν ήρθε τώρα έχει πια παιδί

Μάνα μου, μάνα μου άναψε τα φώτα

Στρώσε το τραπέζι έχουμε γιορτή

Μάνα μου, μάνα μου εμείς θα τραγουδάμε

Την Άνοιξη αυτή κανείς μη φοβηθεί

Θα 'ρθει και ο Ναπολέων κι οι 200 του μαζί

Απ' το δρόμο των ηρώων στη δικιά μας την αυλή

Την Πρωτομαγιά ετούτη στρώσε όλα τα καλά

Θα 'ρθει ο Τάσος σου Κατίνα στη παλιά τη γειτονιά

Μες στον κήπο θα αλωνίσουν τα ξυπόλυτα μικρά

Δεν μεγάλωσαν ποτέ τους απ' του όχλου τη σπορά

Θα 'χω τη γροθιά υψωμένη για να φτάσει ουρανό

και αδέρφια εκατοντάδες που ν το αίμα μας κοινό

Στίχοι: Αθηνά Σπανού, Πολυξένη Καράκογλου

Μουσική, ερμηνεία: Πολυξένη Καράκογλου

Βιολί: Μάριος Ιβάν Παπούλιας

Βιντεσκόπηση & Μονταζ: Μάνος Ψάρρης

Η φωνή ηχογραφήθηκε στο studio Praxis,

Μίξη-Mastering: Κώστας Παρίσσης

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Παρίσι 1871 “η σπορά του όχλου”

Έχουν τεθεί σε διωγμό και θανατώνονται δεκάδες μικρά παιδιά που αποτελούσαν εργατικό δυναμικό ορυχείων και εργοστασίων.

Γαλλία 1891

Η Μαρί Μπλοντώ βάδιζε επικεφαλής της πορείας όταν η σφαίρες την βρήκαν στο πρόσωπο… ήταν 20 χρονών

8 Αυγούστου 1926

η Βασιλική Γεωργαντζέλη πέφτει νεκρή από σφαίρα κατά τη διάρκεια εργατικού συλλαλητηρίου καπνεργατών … ήταν έγκυος 6 μηνών.

Μάης 1936 Θεσσαλονίκη

Ο 25χρονος Τάσος Τούσης πέφτει νεκρός από σφαίρες κατά τη διάρκεια εργατικής διαδήλωσης. Η τραγική φιγούρα της μητέρας του Κατίνας πάνω από το άψυχο σώμα του γίνεται η αφορμή για τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον Επιτάφιο.

Πρωτομαγιά 1944

στο σκοπευτήριο της Καισαριανής οι Γερμανοί εκτελούν 200 κομμουνιστές, ανάμεσα τους και ο Ναπολέων Σουκατζίδης ως αντίποινα για το θάνατο ενός γερμανού στρατηγού. Η οδός σκοπευτηρίου μετονομάζεται σε “Δρόμος των Ηρώων”.

«Η ποίησή του δεν έχει ήθος» - Μια αρνητική κριτική του Αιμίλιου Χουρμούζιου στο «Πούσι» του Νίκου Καββαδία

 

«Η ποίησή του δεν έχει ήθος» - Μια αρνητική κριτική του Αιμίλιου Χουρμούζιου στο «Πούσι» του Νίκου Καββαδία

Σε γενικές γραμμές η κριτική στάθηκε θετική απέναντι στο έργο του Νίκου Καββαδία. Οι ποιητικές συλλογές του Κεφαλλονίτη ποιητή τράβηξαν την προσοχή και έτυχαν ευνοϊκής υποδοχής από τον τύπο και τα λογοτεχνικά έντυπα της εποχής. Γνωστοί διανοούμενοι έγραψαν επαινετικά και ενθαρρυντικά σχόλια, διέκριναν δυνατότητες και ξεχώρισαν τον τρόπο του νέου -τότε- ποιητή. Ο Φώτος Πολίτης, ο Καίσαρ Εμμανουήλ, ο Κώστας Βάρναλης, ο Ασημάκης Πανσέληνος και άλλοι αξιολόγησαν με θετικό πρόσημο τις δύο πρώτες συλλογές, τα «Μαραμπού» (1933) και «Πούσι» (1947).

Από το σύνολο των καταγεγραμμένων κριτικών ωστόσο, σε αντιδιαμετρική, αρνητική κατεύθυνση κινείται η κριτική του Αιμίλιου Χουρμούζιου, σχετικά με την ποιητική συλλογή «Πούσι», που δημοσιεύτηκε στο Τεύχος 483 της Νέας Εστίας (1947). Πρόκειται για ένα πραγματικό καταπέλτη εναντίον του Νίκου Καββαδία, που βρίθει βαρύτατων χαρακτηρισμών και σκληρών ειρωνειών. Παρ' όλ' αυτά, το κείμενο προσπαθεί προς το τέλος του να λειάνει τις ακμές επισημαίνοντας θετικά στοιχεία.

Αναδημοσιεύουμε λοιπόν το κείμενο αυτό της Νέας Εστίας στο σύνολο του, καθώς έχει σίγουρα μεγάλο ενδιαφέρον για τους αναγνώστες και φίλους του Νίκου Καββαδία. Σαν σημείωση από μεριάς μας: Θα ήταν δίκαιο η κριτική αυτή να «κριθεί» στα πλαίσια της εποχής που γράφτηκε (1947) και επίσης να ληφθεί υπόψιν ότι Καββαδίας και Χουρμούζιος διατηρούσαν καλές σχέσεις. Μάλιστα το 1961 ο Χουρμούζιος θα μεσολαβήσει, ώστε να επανεκδοθούν τα «Μαραμπού» και «Πούσι» σε ένα τόμο από τις εκδόσεις «Γαλαξίας».

Το κείμενο έχει μεταφερθεί στο μονοτονικό και διατηρεί την αρχική του ορθογραφία.

Κώστας Μουγιάκος

 

 

Ν. Καββαδία: «Πούσι».

Από το 1933, όταν ο Φώτος Πολίτης παρουσίαζε τον ποιητή των «Μαραμπού» σαν αντιπρόσωπο μιας νέας συναισθηματικής στάσης απέναντι στα παραδεγμένα τού καιρού, αντιπρόσωπο ενός νέου κόσμου πού αναφαίνεται, ακριβώς τη στιγμή που τα παλιότερα ιδανικά των περασμένων γενεών βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της φθοράς των - από τότε, ίσαμε σήμερα πέρασαν δεκαπέντε πλήρη, μεγάλα, ακέραια χρόνια. Εχώρεσαν τη Διχτατορία, τον Πόλεμο, την Κατοχή, την Απελευθέρωση, τον Εμφύλιο (πράξη πρώτη), τον Εμφύλιο (πράξη δεύτερη), το Δράμα τού έθνους... Ο Ν. Καββαδίας έμεινε ο συμπαθέστατος, ο πρωτότυπος έστω - δηλαδή ο όχι και τόσο πρωτότυπος πιά - ο  αδιάφορος σ’ όλη την άλλη, την έξω από τα καράβια, τις αντέννες, τις βάρδιες και τούς πνιχτούς μεθυσμένους έρωτες των λιμανιών ζωή. Μαραμπού! Ένα πυκνό πούσι έχει κατέβει και κρύψει από την οπτική γραμμή τού ποιητή όλο τον πόνο των ανθρώπων. Κυττάζω από περιέργεια τις χρονολογίες των τραγουδιών του. Ένα το 1940. Δυο άλλα στα 1942. Ένα άλλο στα 1944. Δύο στα 1945. Άλλα δύο στα 1946. Τ' αποδέλοιπα είναι πριν από το Σαράντα. Μια νύξη, κάποια θύμηση της τραγωδίας της φυλής του, πουθενά. Ή μάλλον δύο στίχοι υπομνηστικοί των εκτελέσεων στην Καισαριανή και της τραγωδίας του Διστόμου, μα κι αυτοί για χάρη του Γκάρθια Λόρκα...

Βιάζομαι να το γράψω, με όσην αυστηρότητα μου εμπνέει το προκλητικό θέαμα μιας πλούσιας έκδοσης, πού σ’ αυτήν μάλιστα συνεργάστηκαν από αγάπη εφτά χαράκτες διακοσμητές, πως μπορεί ο κ. Καββαδίας να είναι αισθηματικά ένας πάροικος του τόπου αυτού, μπορεί χώρος του, πατρίδα του, κόσμος του να είναι οι άνθρωποι της Τοκοπίλλα, του Περού ή της Μπομπάλλα, μα στα 1947, έπειτα από δέκα ολόκληρα χρόνια αγωνίας και θανάτου, η ποίησή του δεν έχει ήθος. Λυπούμαι πού το γράφω, μα το πιστεύω˙ κι ό,τι πιστεύω το γράφω – μ’ όλο που ο κ. Καββαδίας μου είναι σαν άνθρωπος, και σαν ποιητής ακόμη, συμπαθέστατος.

Θα ήθελα να λησμονήσω τις χρονολογίες των τραγουδιών, θα ήθελα νοερά να μετοικήσω κ’ εγώ, να καθήσω σταυροπόδι απάνω σε κάποιο παλαμάρι στην κουβέρτα καποιανού φορτηγού πού αναπνέει τον αγέρα των θαλασσών τού Νότου, να κάνω στη μνήμη μου μιαν ένεση μορφίνης για να λησμονήση την ανθρώπινη περιπέτεια... – ή, αν δεν του γίνομαι βάρος, ας με πάρη μαζί του ο κ. Καββαδίας σε κάποιαν έρημη ξέρα της Πολυνησίας για να μου πη κάτω από το φεγγάρι για τη Γοργόνα που πέταξε στον πόντο μεθυσμένη, και να με ποτίση με το χασίσι του Κάπταιν Τζίμμυ για να ξεχάσω - να ξεχάσω το κάθε τι και λεύτερος από το φορτίο των αναμνήσεων να μπω μαζί του μέσα στους ξωτικούς κήπους που ανοίγει η ποίησή του. Έτσι...

Ξεχασμένο τ’ άστρο του Βορρά

οι άγκυρες στο πέλαγο χαμένες.

Πάνω στις σκαλιέρες σε σειρά

δώδεκα σειρήνες κρεμασμένες...

Κ’ έπειτα στις ξέρες του Ακορά

τσούρμο τ’ άγριο κύμα θα μας βγάλει

τέρατα βαμμένα πορφυρά

με φτερούγες γλάρων στο κεφάλι...

 

... έτσι μπορεί κανένας να χαρή την ποίηση του Μαραμπού. Να τη χαρή χωρίς πια την πρώτην έκπληξη. Τότε, στα 1933, το εξωτικό, η σύζευξη των κοινών ποιητικών τόπων - της ρίμας, του καλορυθμισμένου στίχου, των γνώριμων μέτρων - με ολόκληρον εκείνο τον κόσμο, που ως εκείνη την εποχή, ή την αμέσως νωρίτερη, έμενε εξορισμένος από την ποιητικήν ύλη, μπορούσε να ήταν ένας ευπρόσδεκτος νεωτερισμός ακόμη και μια επανάσταση για όσους ποθούσαν μιάν αδρότερη κι ουσιαστικότερη επαφή με τη ζωή, την όποια ζωή. Ήταν η εκδήλωση μιας αντίδρασης στην ωχρή και μαραζωμένη από τα λογίς spleen ρομαντικήν ακόμα διάθεση του καιρού παρά την παρένθεση του πρώτου πολέμου. Σήμερα ο κοσμοπολιτισμός αυτός δεν είναι πιά νεωτερισμός. Δεν είναι ξάφνιασμα. Εξάλλου μεσολάβησαν τόσα ταξίδια έως το Βλαδιβοστόκ, ξεφορτώθηκε τόση μανιτόμπα σε λιμάνια κι αρμένισαν τόσες χίμαιρες στους ωκεανούς, που το εξωτικό έπαψε να ναι εξωτικό. Δαμάσθηκε από την αίσθησή μας, έγινε του σπιτιού μας και η έκπληξη έγινε πιά υπόμνηση απλώς... Ωστόσο νοιώθεις πώς ο Καββαδίας σου προσφέρει γνήσια πραμμάτεια. Είναι εμπειρία ζωής αυτό που σου δίνει. Είναι κομμάτια ζωντανά από ύλη ζεστή που σπαρταρά από ηλεκτρισμό - όσο κι αν τα θέματά του, θέματα παρατήρησης και καταγραφής νωθρών καταστάσεων, δεν απομακρύνονται κάποτε από την αφηγηματικότητα που χαρακτήριζε άλλωστε και το πρώτο του βιβλίο με στίχους. Μολαταύτα οι εικόνες του δεν είναι αφηρημένες· αντιπροσωπεύουν καταστάσεις που ο ποιητής τις υποβάλλει με εκπληκτικήν ενάργεια. Το πάθος από τα τραγούδια τούτα λείπει σχεδόν ολότελα. Ο στίχος είναι υπαινικτικός κι όχι πλαστικός. Νοσταλγικός μάλλον παρά δημιουργός άμεσων συγκινήσεων από την επαφή του αναγνώστη με τον ποιητή. Έχει τη γοητεία όλων των πραγμάτων που βρίσκονται σε κάποιαν απόσταση από το καθημερινό συνηθισμένο και τοπικό γεγονός. Ρεαλιστικός χωρίς προσπάθεια καλλιλογίας ο κ. Καββαδίας, υποβάλλει εκείνο πού θέλει. Παρασύρει με την πιο μεγάλη ευκολία τον αναγνώστη του κ’ είναι τούτο άσφαλτο σημάδι της γοητείας του. Έτσι, με παράσυρε και μένα, στ’ απίθανα τούτα ταξίδια που σ’ άλλους είναι πράξη και καθημερινή πείρα, σ’ άλλους είναι αποδημία της φαντασίας. Βρίσκουμαι ακόμη μαζί με τον πλοηγό μου και δε θέλω να ξαναγυρίσω για να συλλογιστώ πάλι πως ο ποιητής έμεινε, είτε θεληματικά είτε από αδιαφορία, πίσω από το πούσι του...

ΑΙΜ. X.

(Προμετωπίδα του Γιάννη Τσαρούχη για την ποιητική συλλογή "Πούσι")

Η "Πρώτη του Μάη" από τον Θοδωρή Μαυρογιώργη

ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΑΥΡΟΓΙΩΡΓΗΣ

ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΑΗ

ΜΟΥΣΙΚΗ – ΣΤΙΧΟΙ: ΚΟΣ Κ

 

Ανάπαυση,

ύπνος,

δουλειά

ή απεργία;

Την Πρώτη του Μάη είμαστε όλοι απεργοί, με ή χωρίς λουλούδια στο χέρι.

Δελτίο τύπου

Σε έναν κανονικό κόσμο θα μπορούσαμε να τρέχουμε ανέμελοι σε λιβάδια με τα λουλούδια του Μάη και να πλέκουμε στεφάνια. Σε αυτόν τον κόσμο που δεν ήταν ποτέ κανονικός και αυτόν τον καιρό είναι και πιο ακανόνιστος από ποτέ, την Πρώτη του Μάη θα βγούμε ξανά πιο μπροστά απ’ τον ίσκιο.

 

Ο Θοδωρής Μαυρογιώργης μας δίνει να ακούσουμε ένα ακόμα από τα τραγούδια του πρώτου προσωπικού του δίσκου, που δεν είναι ένας, αλλά δύο και που δεν έχουν ακόμα τίτλο. Στον έναν ο Θοδωρής Μαυρογιώργης συνεργάζεται με τον Κύριο Κ στην παραγωγή του και στον άλλο με τον Παντελή Νικηφόρο και θα κυκλοφορήσουν ταυτόχρονα μετά το καλοκαίρι.

 

Ο Κος Κ, μετά τα Ψάρια δίνει στον Θοδωρή την Πρώτη του Μάη και μας βάζει πάλι να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να επιλέξουμε τι θέλουμε να είμαστε. Τι θέλουμε να είμαστε βαθιά μέσα μας, στην ουσία μας.

 

Διαλέγεις και παίρνεις. Ανάπαυση; Ύπνος; Δουλειά; Ή Απεργία;

Την Πρώτη του Μάη είμαστε όλοι απεργοί. Την Πρώτη του Μάη θα βγούμε ξανά πιο μπροστά απ’ τον ίσκιο.

Έπαιξαν οι μουσικοί Σωτήρης Μαυρονάσιος (τύμπανα) και Κος Κ (κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, κρουστά, φωνητικά). Η ηχογράφηση και η επεξεργασία του ήχου έγιναν στο στούντιο Νήπιο. Ο Κος Κ υπογράφει την ενορχήστρωση και την παραγωγή ενώ έκανε και την ηχοληψία και τη μίξη, το mastering έγινε από τον Παναγιώτη Μπόθο και το artwork από τον Ιορδάνη Καλημεράκη (Pyro).

 

Στο video clip τη διεύθυνση φωτογραφίας υπογράφει ο Ιάσονας Αρβανιτάκης και το μοντάζ ο Γιάννης Μαργετουσάκης. Τη σκηνογραφική επιμέλεια ανέλαβε η Κωνσταντίνα Χατζοπούλου, ενδυματολόγος ήταν η Βάνα Γιαννούλα και στο μακιγιάζ ήταν Μελίνα Γλαντζή.

Στίχοι:

Την πρώτη του Μάη στο πρώτο τσιγάρο

αέρα θα πάρω στις γλάστρες μου πλάι.

Σαν βγω στο μπαλκόνι να δω λίγο ήλιο

και λιώσει το χιόνι της ζωής για λίγο.

Αμάξια περνάνε κανείς δεν κοιμάται σαν σήμερα θα ΄ναι που η γης βρυχάται. Αλλού οι ινδιάνοι κι αλλού οι αρχηγοί τους παλεύουν στις ώρες το μαύρο ψωμί τους. Απόψε θα κόψουν τη μέρα στα τρία ανάπαυση, ύπνος, δουλειά ή απεργία. Θα πλέξουν στεφάνι στης γης το κατώφλι για να ξεχωρίζεις τ' αυγό απ' το τσόφλι. Σαν βγεις για σεργιάνι να φέρεις λουλούδια να πεις τα τραγούδια του χθες μήπως γιάνει ετούτος ο κόσμος που ΄χει τη ρότα πίσω

να βγούμε ξανά πιο μπροστά απ' τον ίσκιο.

Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός - Θανάσης Γκαϊφύλλιας (2007)

"Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός"

Μουσικές του συνθέτη και τραγουδοποιού Θανάση Γκαϊφύλλια, για το θεατρικό έργο των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, που ανέβηκε την άνοιξη του 2007, από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ιωάννου Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνστάντσια Σαραφιανού Φωτισμοί: Δημήτρης Τζατζανάς Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Παπαδοπούλου Πήραν μέρος οι ηθοποιοί: Αντώνης Μπαμπούνης, Ειρήνη Μουρελάτου, Λεωνίδας Χρυσομάλλης, Λεμονιά Γιανναρίδου, Θοδωρής Θεοδωρίδης, Άννα Σιταρίδου, Φιλοποίμην Ανδρεάδης.

Σημείωμα του μουσικού Θανάση Γκαϊφύλλια:

"Το έργο, πρόκληση και αφορμή για μουσικές πινελιές που περιγράφουν πρόσωπα, χαρακτήρες και καταστάσεις σε εξαιρετικά δύσκολες στιγμές, που όλοι απευχόμαστε να ζήσουμε. Ο αγώνας για επιβίωση, ο συμβιβασμός, η φιλία, η προδοσία, η αλληλεγγύη και πάνω απ' όλα η λαχτάρα για ζωή, είναι τα μικρά και ασήμαντα γεγονότα της μικρής γειτονιάς. Δηλαδή όλου του κόσμου. Ακόμα κι αν η ιστορία των Παπαθανασίου & Ρέππα, είναι γέννημα της φαντασίας τους, είναι βέβαιο ότι η ίδια η ζωή είναι ο πιο ευφάνταστος και απρόβλεπτος συγγραφέας.

Ένα ευχαριστώ από καρδιάς στο φίλο και σπουδαίο μουσικό Γιώργο Αραπάκη, που φρόντισε τον προγραμματισμό - sampling και έπαιξε κιθάρα, φλάουτο, μπαγλαμά και φλογέρα. Η ηχογράφηση έγινε στο "Στούντιο των Βατράχων" (Σόλωνος 103, Αθήνα), και υπεύθυνος για την ηχοληψία ήταν ο Γιώργος Αραπάκης".

Li Beirut, από το Μουσικό Σύνολο Ethnic του Μουσικού Σχολείου Ιλίου

Δελτίο Τύπου

«Li Beirut»

Από το «Μουσικό Σύνολο Ethnic»

του Μουσικού Σχολείου Ιλίου

Λίγες μέρες πριν επαναλειτουργήσουν τα Λύκεια και επανέλθουν στις τάξεις, οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Ιλίου παρουσίασαν, σε συνθήκες covid, μια μοναδική διασκευή του τραγουδιού «Li Beirut», στο πλαίσιο ενός ξεχωριστού εορτασμού των 10 χρόνων του Μουσικού Συνόλου Ethnic, με πρωτοβουλία της καθηγήτριας και διακεκριμένης μουσικού Έφης Ζαϊτίδου. Σε μια προσπάθεια εξόδου από την ψυχολογική πίεση που βίωσαν τα παιδιά μέσα στην τελευταία περίοδο της καραντίνας δημιούργησαν το συγκεκριμένο project, αφιερωμένο στον Λίβανο και την πολυβασανισμένη πρωτεύουσά του, τη Βηρυτό.

Η μελωδία ανήκει στο Adagio - αργό μέρος - του κοντσέρτου για κιθάρα "Concierto de Aranjuez", το οποίο έχει γράψει ο φημισμένος Ισπανός συνθέτης Joaquín Rodrigo. Βασισμένο σ’ αυτή τη μελωδία και σε στίχους του Λιβανέζου ποιητή και συγγραφέα Joseph Harb, πρώτη η μεγάλη τραγουδίστρια του αραβικού κόσμου Feiruz τραγούδησε την απώλεια, τον πόνο και τη θλίψη που σκόρπισαν οι πόλεμοι στη χώρα της...

Όπως επισημαίνει η Έφη Ζαϊτίδου «Εύχομαι πραγματικά μέσα από την καρδιά μου αυτή η δουλειά να είναι για τους μαθητές μου «ένα μουσικό λιθαράκι» στη σχολική χρονιά που πέρασε… μια χρονιά «μουγκή»… ά-γευστη … ά-χρωμη … αλλά πάντα α-στείρευτη!!».

Το αποτέλεσμα τη δικαιώνει και μας αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο σπουδαία είναι η συμβολή των Μουσικών Σχολείων στον πολιτισμό μας και πόσο σημαντικό είναι να προστατέψουμε το συγκεκριμένο θεσμό!

Διασκευή, προσαρμογή, διδασκαλία, επιμέλεια βίντεο: Έφη Ζαϊτίδου

Μετάφραση στίχων: Roni Bou Saba

Mixing & Mastering: Ντεληθέος Άρης (Audio Home Recordings)

Μοντάζ, φωτογραφικό υλικό: Δήμος Άλκης (Alkis Dimos Visuals)

Το μοντάζ έγινε στο Studio InVerba.

Μετάφραση στίχων:

«Στη Βηρυτό...

από την καρδιά μου ένας χαιρετισμός στη Βηρυτό

και φιλιά στη θάλασσα και τα σπίτια...

σ’ ένα βράχο που μοιάζει στο πρόσωπο ενός παλιού ψαρά

Είναι η Βηρυτός... από το πνεύμα του λαού κι ένα κρασί

Από τον ιδρώτα του, το ψωμί και το γιασεμί

Πώς έγινε η γεύση της... γεύση της φωτιάς και του καπνού;

Η Βηρυτός... Έχει μια δόξα τέφρας... η Βηρυτός

Από αίμα, από παιδί που κρατιέται στην παλάμη της

Η πόλη μου έχει σβήσει το καντήλι της... έκλεισε την πόρτα της

Έμεινε στον ουρανό... μόνη της, μόνη με τη νύχτα

Είσαι δική μου, είσαι δική μου! Αχ, αγκάλιασέ με, είσαι δική μου

Σημαία, πέτρα του αύριο... και τα κύματα του ταξιδιού μου

Οι πληγές του λαού μου έχουν ανθίσει,

Τα δάκρυα των μητέρων έχουν ανθίσει

Εσύ, Βηρυτέ, είσαι δική μου,

Είσαι δική μου ... Αχ, αγκάλιασέ με»!

ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΑ:

Βολιώτης Θοδωρής, Βρακατσέλης Χρήστος, Γιουρίνα Νέλλη, Δαμάσκος Άγγελος, Δελαπόρτα Μαρία (σόλο), Δρουλίσκου Αργυρή, Καλαμάκης Γιώργος, Καραθανάση Εμμανουέλα, Καρανάσιου Χρύσα, Κορδέλα Βασιλική, Μανάφα Μαργαρίτα, Μιχαηλίδης Λεωνίδας, Ντανίλα Παναγιώτης, Ούτου Αναστασία, Παπαγιάννη Μαριλένα, Παπασαλούρου Βασιλική, Πάτση Σταυρούλα, Προσαλέντη Ιωάννα, Ρόδη Καλλιόπη, Σαμαρού Άννα, Σταθιά Αθανασία, Σπηλιώτη Γεωργιάνα, Ταλαβέρου Ηώς, Τερμπάτση Μαργαρίτα, Τζινέλλης Χάρης, Τσερπάνη Μαρία, Τσιάτσιου Βάγια, Τσιολίγκα Ευγενία, Τσούτσης Χριστόφορος