Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2021

Κυριάκος Ρόκος: Αποτυπώματα 1967-1975





Το σχεδιαστικό ημερολόγιο «Αποτυπώματα 1967-1975» του Κυριάκου Ρόκου, ίσως το πρώτο «ενήλικο», πολιτικό κόμικ που φιλοτεχνήθηκε από Έλληνα καλλιτέχνη, άρχισε να δουλεύεται «εν θερμώ» το 1973 στο Παρίσι, σχεδόν ταυτόχρονα με τα γεγονότα της Νομικής, της πρώτης μαζικής φοιτητικής κινητοποίησης στη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας. Ξεκίνησε με μια διάθεση γελοιοποίησης της τριάδας των επικεφαλής της χουντικής κυβέρνησης συνταγματαρχών, Παπαδόπουλου, Παττακού και Μακαρέζου, αλλά στη συνέχεια, καθώς τα γεγονότα πύκνωναν και βάραιναν με αποκορύφωμα την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ως έκφραση οργής για τη στέρηση της ελευθερίας που επέβαλε στον ελληνικό λαό μια συμμορία αδίστακτων ακροδεξιών. «Όχι όμως μιας οργής που στρεβλώνει την όραση και παραλύει το πνεύμα», όπως χαρακτηριστικά γράφει στο επίμετρο της έκδοσης ο ιστορικός τέχνης Γιάννης Κουκουλάς, αλλά μιας οργής «που γίνεται λόγος και αφήγηση, έστω και με λιγοστές λέξεις ή και χωρίς αυτές, και αποτυπώνεται σε παραισθητικά, ψυχεδελικά, υπερρεαλιστικά ξεσπάσματα στο χαρτί».

Θραυσματική ή ολοσχερώς επινοημένη γλώσσα, πενάκι ελεύθερο και σχέδιο ρευστό, εικονογραφικά επεισόδια με υψηλό συμβολικό περιεχόμενο συνθέτουν ένα έργο μοναδικό για την εποχή του, ένα έργο που συνδυάζει την αντιδικτατορική στάση με την ψυχεδέλεια και χρησιμοποιεί την ειρωνεία, τη σάτιρα, τον υπαινιγμό αλλά και την ευθεία καταγγελία ως όπλο ενάντια στη φίμωση και την καταδυνάστευση ενός ολόκληρου λαού. Η επανακυκλοφορία των «Αποτυπωμάτων» σήμερα, σαράντα τρία χρόνια μετά την πρώτη τους έκδοση το 1978, δεν είναι απλώς η υπενθύμιση μιας από τις πλέον πρωτότυπες μορφές που πήρε η αντίσταση των καλλιτεχνών στη χούντα. Δεν είναι απλώς μια επίκληση μνήμης. Είναι μια εμπράγματη εναντίωση στη λήθη, στη διαστρέβλωση, στην παρερμηνεία αυτού του βαθύτατα τραυματικού, για τη δημοκρατία, γεγονότος. Μια εναντίωση στην ιστορική αφασία, που θέτει σε διακινδύνευση το δημοκρατικό φρόνημα και εν δυνάμει απεργάζεται πολιτικά δεινά.


Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2021

Σωτήρης Κακίσης: Χατζιδάκις, Θεοδωράκης

Μάνος Χατζιδάκις - Μίκης Θεοδωράκης (Αρχείο - Η Αυγή)





Χατζιδάκις, Θεοδωράκης



του ΣΩΤΗ­ΡΗ ΚΑΚÍΣΗ



Τα τρία πρώ­τα Φε­στι­βάλ Ελ­λη­νι­κού τρα­γου­διού έγι­ναν στην Αθή­να, στον Ιπ­πό­δρο­μο του Φα­λή­ρου τότε, το ’59, το ’60 και το ’61.

Ο Μά­νος Χα­τζι­δά­κις πή­ρε το πρώ­το βρα­βείο και στα δύο πρώ­τα Φε­στι­βάλ, με το «Κά­που υπάρ­χει η αγά­πη μου» το ’59 και με το «Κυ­πα­ρισ­σά­κι» και την «Τι­μω­ρία» του το ’60. Μου έλε­γε, μας έλε­γε και σε επή­κο­ον ίσως και κά­ποιων άλ­λων, δεν θυ­μά­μαι πια, πως στο τρί­το εν σει­ρά φε­στι­βάλ ο ίδιος εί­χε το «Κου­ρα­σμέ­νο πα­λι­κά­ρι» και τον «Κυρ-Αντώ­νη», και πως του το κα­τέ­τα­ξαν δεύ­τε­ρο και τον «Κυρ-Αντώνη», πά­λι αν θυ­μά­μαι κα­λά, δεν τον αξιο­λόγη­σαν θε­τι­κά κα­θό­λου. Το πρώ­το βρα­βείο δό­θη­κε στην «Απα­γω­γή» του Μί­κη Θε­ο­δω­ράκη.

«Εγώ εί­χα τό­τε δυ­σα­ρε­στη­θεί, εί­χα κα­τα­λά­βει επι­τέ­λους τι ρό­λο παί­ζουν αυ­τές οι επι­τρο­πές, που οδή­γη­σαν άλ­λω­στε το Φε­στι­βάλ τα επό­με­να χρό­νια όπου το οδή­γη­σαν, και στε­κό­μουν πα­ρά­με­ρα κά­πως. Τό­τε, με πλη­σί­α­σε ένας από εκεί­νους τους μί­μους μας στο τρα­γού­δι, θέ­λο­ντας να μου που­λή­σει εκδούλευ­ση, και μου έλε­γε:

— Μά­νο μου, απα­ρά­δε­κτο! Τι εί­ναι αυ­τά τα πράγ­μα­τα!; Με τέ­τοια τρα­γού­δια που υπέ­βα­λες εσύ, να σου φερ­θούν έτσι;

Κι εγώ τό­τε τον απέ­πεμ­ψα σκαιώς και του εί­πα:

— Φύ­γε από ‘δω! Ο Θε­ο­δω­ρά­κης εί­ναι συν­θέ­της. Εσύ δεν εί­σαι!»


(Από το ανέκδοτο βιβλίο Νουάρ Στιγμές)



Πηγή: Χάρτης, τεύχος 34, Οκτώβριος 2021

https://www.hartismag.gr/hartis-34/selides-mikhs-oeodwrakhs/mikhs-oeodwrakhs#


10 years of Horror & Romance: Music inspired by Stefanos Rokos’ exhibition

 

Pavlos Pavlidis - The Lost Engine / Παύλος Παυλίδης - Ο Χαμένος Κινητήρας



10 years of Horror & Romance: Music inspired by Stefanos Rokos’ exhibition


Released: December 11, 2020

Since the release date of the musical compilation Horror & Romance On Another Planet, which accompanied my art exhibition of the same name, my mind has been seeking ideas for future events celebrating its anniversary. It’s something that I often catch myself doing – making long-term plans before I even finish what I’ve been working on. Of course, back then I couldn’t imagine that 10 years would go by so quickly, or that in 2020 humanity would be overwhelmed by an uncontrollable pandemic called COVID-19. I’d have two children at the most, I thought. “And nothing has changed, Everything has changed” David Bowie sings on Sunday, who has passed in the last ten years that have taken place. 

Therefore, from early on I was thinking of choosing 3-4 songs from the compilation’s original 18, and asking the musicians to rework them to release an EP vinyl celebrating 10 years of Horror & Romance. I wanted to do the same with the cover art, in other words do my own kind of remix, aiming for a new approach to the same subject, by featuring a new heroine who comes head-to-head with a squid instead of an octopus. A change so simple, but by nature carrying a different tone.

The major difficulty of the project was deciding which songs to choose, given that all 18 of the previous release have a special meaning to me. I love them all regardless, and no matter how many times I listen to them they always touch me and honor both myself and my paintings.

The Fiery Furnaces rearrange their 8-minute psychedelic epic, this time with Eleanor Friedberger on the vocals. I also like how Another Romance on Planet Horror in 2010 was the last record released by the Friedberger Siblings as The Fiery Furnaces before their break, and that today’s adaptation of the song coincides with their official reunion.

Steven’s Dream by Manolis Aggelakis becomes Το όνειρο του Στέφανου (To oniro tοu Stefanοu), and gives the most personal touch to the compilation, with a piece that could be one of my visual works.

With the dance remix of Between Atoms, Krista Muir changes the tone of the original composition, which fittingly ended the compilation in 2010. A slow, sensitive, intensely emotionally charged song takes on a new stance.

A surprise on the release of “10 Years of Horror & Romance” is “The Lost Engine” by Pavlos Pavlidis, a song which Pavlos didn’t manage to produce in time when we were putting together the final material for the album’s mastering. It is therefore the missing track, the lost 19th unreleased song from the album and now is part of the project – altered and reworked.

I want to thank again all the artists and partners of the initial release, as well as everyone who supported this ambitious idea, the realization of which was for me one of the most important steps I’ve taken to best explore both my artistic vision and my love of music. 

Today, ten years later, I am happy that we are still here, creating and being moved in different ways, even under such difficult conditions. Eleanor, Matt, Pavlos, Krista, Manolis, Manolis, Manolis, Chrisanthos, Constantina, Anastasia, Chronis, Despina, Chryssa, Aris, Kormoranos, Maria, Harry, Panagiotis, Ypatios, Theodore, Iro, Kostas and all the United We Fly team, thank you from all my heart. Maybe someday we can do something again for 150 years of Horror & Romance.

Stefanos Rokos,
September 2020

The art exhibition Horror & Romance On Another Planet and the first presentation of the musical compilation of the same name took place in November of 2010 in the art gallery “Agathi”. The CD was released in 1.700 numbered copies and includes 18 original songs written by both Greek and international musicians, inspired by the aforementioned collection of works by Stefanos Rokos.

To Arleta and her Horoscope (1945-2017)




Manolis Aggelakis - Steven’s Dream / Μανώλης Αγγελάκης - Το όνειρο του Στέφανου

Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2021

Η άλλη οπτική (14)





Μανώλης Γιάνναρος




Έσκυψες το κεφάλι,
ουρά στα σκέλια,
ψυχή κι αυτή.
Τα χέρια σου σε ένα φλαμένκο,
αγαπάνε και δίνονται χωρίς να σε ρωτάνε.

Μέλια Πουρή

Λάκης Παπαστάθης: Η Λίνα στο ξεκίνημα



Η Λίνα στο ξεκίνημα

Ήταν ένα όμορφο ξανθό κορίτσι με γυαλιά γύρω στα είκοσι. Όταν γελούσε ένιωθες τη γλύκα ενός ευγενικού και ευαίσθητου παιδιού με καλή ανατροφή. Τότε που ήρθε να εργαστεί στη Cinetic, που στεγαζόταν στην οδό Ρεθύμνου 10 πίσω από το Aρχαιολογικό Mουσείο, σπούδαζε στην Πάντειο και τη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη. Έγραφε στη γραφομηχανή τη μικρή αλληλογραφία του γραφείου- κυρίως με διαφημιστικές εταιρείες και την ΕΡΤ- και διεκπεραίωνε τις εξωτερικές εργασίες που ήταν συγκεκριμένες. Μετέφερε δηλαδή τα φιλμ- η Λίνα δεν έζησε την ψηφιακή εποχή στη Cinetic- στα εργαστήρια των αδελφών Ρουσόπουλου στην οδό Φυλής, στην Φίνος Φίλμς της οδού Χίου και στο ιστορικό studio ERA της οδού Σταδίου στο οποίο γινόταν η ηχητική επεξεργασία των ταινιών μας. Συχνά πήγαινε στην ΕΡΤ για να παραδώσει τις έτοιμες εκπομπές και σε κάποιες διαφημιστικές εταιρείες που συνεργαζόμασταν τότε.

Ίσως αυτές οι διαδρομές της Λίνας να ήταν και εσωτερικές διαδρομές καθώς είχε χρόνο να επεξεργαστεί μέσα της τους ήχους και τους ρυθμούς της πόλης. Αν σημείωνες σε έναν χάρτη της Αθήνας τις διαδρομές της, θα έβλεπες πώς χαράκωνε με τη μικρή μοτοσυκλέτα της το κέντρο- κυρίως- της Αθήνας. θα σχηματιζόταν χαρούμενες χορευτικές γραμμές ή μυστικά σχήματα που δεν θα μπορούσες ίσως να τα αποκρυπτογραφήσεις με απόλυτη ακρίβεια αλλά θα ένιωθες τη συνάντηση ενός νέου ανθρώπου με το πλήθος και την πόλη. 

Μολονότι χρειαζόταν μόλις πέντε λεπτά με τη μηχανή της για να έρθει από τον Άγιο Παντελεήμονα που κατοικούσε, στη Cinetic, κάθε πρωί στις εννιά ζοριζόταν. Έφτανε πρώτη για να ανοίξει το γραφείο και τον χειμώνα για να ανάψει τη μεγάλη πολύπλοκη σόμπα πετρελαίου που μας ζέστανε. Η δουλειά στο γραφείο δεν την κούραζε, αντιθέτως φαινόταν να της αρέσει. Άλλωστε εκείνα τα χρόνια η Cinetic ήταν σαν ένα άτυπο καφενείο όπου σύχναζαν σημαντικοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι. H Λίνα μας φρόντιζε όλους προσφέροντας πολύ καλό καφέ και κρύο νεράκι.

Σε αυτό το στέκι ακούγονταν πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις που ο καθένας μπορούσε να συμμετάσχει ή σιωπηλά να παρακολουθεί ενδυναμώνοντας την παιδεία του. Έμοιαζαν αυτές οι συναντήσεις, κατά κάποιο τρόπο, σαν ένα προφορικό Πανεπιστήμιο, που, έτσι ελεύθερο, άτσαλο και ακωδικοποίητο που ήταν, σε βοηθούσε να κάνεις τη δική σου σύνθεση. Πιστεύω πως η καθημερινότητά της στη Cinetic τη βοήθησε, σε ένα βαθμό, να συγκροτήσει την υποδομή της δικής της ιδιαίτερης προσωπικότητας ξεκαθαρίζοντας απόψεις, δημιουργώντας προσωπικό κώδικα αξιών, και πραγματοποιώντας νοητούς διαλόγους με τόσα και τόσα πρόσωπα που πέρασαν από εκεί ή και με άλλα που το Παρασκήνιο κατέγραψε στο σελιλόιντ. Ίσως πάλι το καλλιτεχνικό της μέταλλο να ήταν τόσο ισχυρό που σε οποιεσδήποτε συνθήκες θα έβρισκε τον δρόμο της.

Η Λίνα ζούσε από κοντά τη διαδικασία της εκπομπής αναλαμβάνοντας και την πολύ υπεύθυνη εργασία να κόβει το νεγκατίφ των ταινιών. Τη θυμάμαι πάρα πολλά βράδια, μέχρι το ξημέρωμα, μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο 1,20 X 1,20, φορώντας βαμβακερά άσπρα γάντια και ένα κολλητό καλτσόν, να είναι συγκεντρωμένη στο μοντάζ του αρνητικού. Δίπλα της ξενυχτούσαν στη μουβιόλα ο σκηνοθέτης και ο μοντέρ της εκπομπής μέσα σε σύννεφα πυκνού καπνού από εκατοντάδες τσιγάρα. Παρά την ένταση και την πίεση χρόνου, το χιούμορ δεν έλειπε ποτέ από τη Λίνα… «Με τόσα τσιγάρα και σε θάλαμο αερίων να με βάζανε εγώ είμαι τόσο προπονημένη που σκασμό δεν θα είχα»!

Το καλοκαίρι του 1980 γύρισα "Τον καιρό των Ελλήνων", την πρώτη μου ταινία μεγάλου μήκους και θέλησα να είναι η Λίνα βοηθός σκηνοθέτης. Τη θυμάμαι να κοιμάται φορώντας ένα κόκκινο μπλουζάκι, μαύρο παντελόνι και ψηλοτάκουνες καφέ μπότες, δίπλα σε ένα βράχο στην Πάρνηθα, περιμένοντας να ξημερώσει για να ξαναρχίσουμε το γύρισμα. Μόλις τελείωνε κάποιο πλάνο πάντα γύρισα και την κοιτούσα, ήθελα την επιβεβαίωσή της. Καταλάβαινα αν συμφωνούσε ή όχι από τον τρόπο που με κοιτούσε. Την εμπιστευόμουν χωρίς πολλά λόγια και σε αυτή την κάπως αφαιρετική επικοινωνία τα κενά τα γέμισε η αγάπη και ο θαυμασμός που της είχα. Γνωρίζαμε κι οι δύο πως τα πιο σημαντικά είναι ανάμεσα στις λέξεις, ανάμεσα στα πλάνα, σε αυτά που δεν λέγονται. Αυτό δεν είναι και η ουσία της ποίησης;

Στην αρχή η Λίνα δεν μιλούσε για τους στίχους που έγραφε. Όταν το κατάλαβα ήθελα να τη γνωρίσω σε δύο στενούς μου φίλους, τον Διονύση Σαββόπουλο και τον Μάνο Λοΐζο. Σήμερα σκέφτομαι πως καλύτερα που δεν έγιναν τότε αυτές οι γνωριμίες γιατί ο μεν Σαββόπουλος έγραφε πάντα ο ίδιος τους στίχους των τραγουδιών του, εκτός από μια-δυο εξαιρέσεις, ο δε Λοίζος συνεργαζόταν τότε με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και τον Μανώλη Ρασούλη γράφοντας τις γνωστές μεγάλες επιτυχίες. Φαντάζομαι πως για τον αξέχαστο Μάνο οι στίχοι της Λίνας θα έπεφταν σαν βόμβες από άλλο κόσμο όχι πολύ συμβατοί με τη λογική και την αισθητική του. Ένιωθες τότε πως η Λίνα ξεκινούσε από την αρχή. Δεν θύμιζε τίποτα, δεν στηρίχθηκε σε κανέναν ήδη διαμορφωμένο δρόμο. Η ίδια καθόριζε την πορεία της.

Η συνάντηση με τον Σταμάτη Κραουνάκη και η κοινή τους πορεία έγινε ευτυχώς στην αφετηρία και των δύο. Ο ένας γεννούσε τον άλλον και αντιστρόφως. Αυτές οι συναντήσεις στο ξεκίνημα εμπεριέχουν το πρώτο φως του κόσμου, το παρθενικό βλέμμα στα πρόσωπα και τα πράγματα. Εκ των υστέρων απεδείχθη πως η Λίνα επρόκειτο να γίνει μία σπουδαία προσωπικότητα του ελληνικού τραγουδιού. Και άλλον όμως δρόμο αν ακολουθούσε θα ήταν πάντα για εμάς η αγαπημένη μας Λίνα, με τη μεγάλη ευαισθησία και την ανθρωπιά.

Λάκης Παπαστάθης

Small Blues Trap - "Time Tricks" (2015)

 



...Mixing their passion for the blues (which continues to remain their prime raw material of their compositions) with different elements from other musical genres, the Small Blues Trap still manage to create an extremely personal sound that characterizes them as it is not only unique but also identifiable.


Paul Karapiperis: vocals, harmonica, rhythm & resonator guitar, percussion
Panagiotis Daras: rhythm & lead guitar, vocals, violin, percussion
Lefteris Besios: bass guitar

Spy Das - "Plot Twist"



Guitars: Spy Das
Bass: Kostas Antoniou
Drums: Chris Vigos
Keyboards on ''My Loneliness'': George Ahas Lignos


Ο Spy Das (γεννημένος στην Αθήνα το 1993) είναι ο κιθαρίστας/ τραγουδιστής των The Vulcan Itch, Mama Sings Fire ενώ παλιότερα υπήρξε μέλος των Blame Kandinsky, Citizen Jim και Press Esc. Ξεκίνησε να παίζει ηλεκτρική κιθάρα σε ηλικία 14 ετών και από την ηλικία των 18 ετών καταφέρνει να γίνει επαγγελματίας μουσικός έχοντας στο ενεργητικό του πολυάριθμες μουσικές εμφανίσεις και συνεργασίες με διάφορα μουσικά σχήματα και καλλιτέχνες. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Επαγγελματικό Πρόγραμμα του Lab Music Education και του London College of Music με μεγάλες διακρίσεις και επιδόσεις. Έχει διδαχτεί από σπουδαίους μουσικούς όπως ο Γιώργος Καλαβρέζος, Παναγιώτης Κραμπής, Γρηγόρης Ντάνης, Τεό Γκουτσίδης, Aλέξανδρος Φλούρος, Γιώργος Δάφνος.

Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2021

Θοδωρής Καρέλλας - Θανάσης Χουλιαράς: Κακή φωτιά




Δελτίο τύπου


Με τον τίτλο «Κακή φωτιά» κυκλοφόρησε το νέο ψηφιακό άλμπουμ του ερμηνευτή Θανάση Χουλιαρά που περιλαμβάνει έντεκα ποιήματα σημαντικών Ελλήνων ποιητών σε μελοποίηση του συνθέτη και τραγουδοποιού Θοδωρή Καρέλλα και τη συμμετοχή του Μίλτου Πασχαλίδη και αποτελεί το πρώτο μέρος μιας ολοκληρωμένης συνθετικής εργασίας του Θοδωρή Καρέλλα, με γενικό τίτλο «Δοκιμασία».

Πρόκειται για μια προσπάθεια νέας ανάγνωσης των μεγάλων ποιητών μέσα από την μελοποιητική εφευρετικότητα, την τόλμη αλλά και τον σεβασμό των συντελεστών του άλμπουμ.

Ο Θανάσης Χουλιαράς μέσα από το άλμπουμ αυτό, αποδεικνύει ότι ενώ ανήκει στην κατηγορία των ερμηνευτών που βαδίζει πάνω στο βαθύ ίχνος των μεγάλων μας τραγουδιστών, καταφέρνει να προσθέτει διαρκώς νέα ερμηνευτικά στοιχεία, αποτέλεσμα της πολυσχιδούς καλλιτεχνικής του δραστηριότητας. Τον γνωρίσαμε ως τραγουδιστή του συγκροτήματος «KollektivA», μέσα από μουσικοθεατρικές παραστάσεις και musical αλλά και από την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά «Δεν έχει θαύματα εδώ».

Ο συνθέτης Θοδωρής Καρέλλας γράφει: «Μέχρι στιγμής, οποιαδήποτε κι αν ήταν η αναζήτησή μου, λίγο έως πολύ, η ποίηση με έχει λυτρώσει. Και πολλές είναι οι φορές που με πηγαίνει πολύ «μακριά». Κι επειδή αυτό το «μακριά» δεν είναι μονάχα προσωπική υπόθεση - δεν θα έπρεπε - αυτός είναι και ο λόγος που καταθέτω αυτά τα τραγούδια. Βρες τα μηνύματα, ψάξε την ποίηση, ζήσε ποιητικά».

Οι ενορχηστρώσεις των τραγουδιών, άλλοτε επιβλητικά πληθωρικές και άλλοτε απέριττα απογυμνωμένες, είναι του Δημήτρη Ανδρονιάδη, ενώ στο άλμπουμ ξεχωρίζει και η συμμετοχή του αγαπημένου τραγουδοποιού και τραγουδιστή Μίλτου Πασχαλίδη στο ποίημα του Γιώργου Σεφέρη «Ο γυρισμός του ξενιτεμένου».

Τίτλος άλμπουμ: ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ / Μέρος Πρώτο: ΚΑΚΗ ΦΩΤΙΑ (ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ)
Μουσική: Θοδωρής Καρέλλας
Ερμηνεία: Θανάσης Χουλιαράς
Συμμετέχει ο Μίλτος Πασχαλίδης
Ενορχήστρωση/Παραγωγή: Δημήτρης Ανδρονιάδης
Ηχοληψία: Δημήτρης Ανδρονιάδης/Μιχάλης Σκαράκης
Μίξη: Μιχάλης Σκαράκης (Studio 133)
Mastering: Νάσος Νομικός (VU Productions Studio)
Εξώφυλλο: Ανδρέας Ζέης

Θωμάς Ψήμμας - Θοδωρής Καρέλλας: Φρέσκος Πηλός

 




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Νέο άλμπουμ

ΦΡΕΣΚΟΣ ΠΗΛΟΣ

«Φρέσκος Πηλός» (μέρος πρώτο) τιτλοφορείται το νέο άλμπουμ που κυκλοφορεί από τον Μετρονόμο, σε στίχους Θωμά Ψήμμα και μουσική Θοδωρή Καρέλλα. Πρόκειται για το πρώτο μέρος ενός ολοκληρωμένου μουσικού έργου, που δημιουργήθηκε μέσα στην περίοδο της πανδημίας και μεταμορφώνει σε τραγούδια τα σημαντικότερα γεγονότα του 2020, μέσα από την προσωπική και ευαίσθητη ματιά των δημιουργών του.

Η σπαρακτική θανάτωση των 17 εκ. μινκ στη Δανία, η Μάγδα Φύσσα και η καταδίκη της Χρυσής Αυγής, η διάσωση της μικρής Ελίφ στη Σμύρνη από τα χαλάσματα, ο διασώστης-σκύλος που σώζει κοάλα από τις πυρκαγιές στην Αυστραλία, οι ουρές στις τράπεζες τροφίμων στο Μιλάνο, η μοναξιά των ΜΕΘ, οι Αρμένιοι που καίνε τα σπίτια τους πριν εγκαταλείψουν το Ναγκόρνο Καραμπάχ, οι φιλοξενούμενοι πρόσφυγες που βοηθούν τους κατοίκους της Καρδίτσας, το νεογέννητο μωρό που τραβάει τη μάσκα του γιατρού Samer Cheaib σε μαιευτήριο στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι συναυλίες στα μπαλκόνια στη γειτονιά της Σβώλου στη Θεσσαλονίκη και τόσα άλλα, είναι μόνο λίγα από τα μικρά ή μεγάλα γεγονότα του 2020 που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στις ζωές μας.

«Ο Φρέσκος Πηλός προέκυψε μέσα από αυθόρμητες συζητήσεις, με το τηλέφωνο να καταργεί τις αποστάσεις του χάρτη και τους περιορισμούς μετακινήσεων που επέβαλε η πανδημία. Ήταν αιτία κι αφορμή για δημιουργικό αναστοχασμό πάνω στις πρωτόγνωρες και διαχρονικές δυστοπίες του ασφυκτικού 2020.
Το συλλογικό αυτό έργο φιλοδοξεί να αναδείξει τη σκοτεινιά και τις φωτεινές εκλάμψεις της καθημερινότητας σε διάφορα μέρη του πλανήτη και, συνάμα, να ανοίξει το παράθυρο προκειμένου να ατενίσουμε και να πλάσουμε μια πιο ελπιδοφόρα επόμενη μέρα σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο».
Θοδωρής Καρέλλας - Θωμάς Ψήμμας

Τραγουδούν (αλφαβητικά):
Στράτος Γκρίντζαλης, Στέφανος Ζαφειρόπουλος, Jana Holíčková, Λαμπρινή Καρακώστα, Αστέρης Κωσταντίνου, Πάνος Μπούσαλης, Χρήστος Ελ. Παπαδόπουλος, Θάνος Παπαγεωργίου, Δέσποινα Πραφτσιώτη, Μαρία Φασουλάκη

Το εξώφυλλο του δίσκου είναι ένα έργο της Τζίνας Παπαδοπούλου
Αrtwork: Ανδρέας Ζέης

Οι Ρεβάνς παρουσιάζουν το νέο τους album: Τσάι στο Παλέρμο







Δελτίο τύπου


Οι Ρεβάνς, έχοντας στις αποσκευές τους ήδη ένα album (“Οι κύκλοι των πουλιών”, εκδόσεις Μετρονόμος 2019), κυκλοφορούν τη νέα τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Τσάι στο Παλέρμο» από τις εκδόσεις Aganda Music Productions.

Πρόκειται για έναν κύκλο 11 τραγουδιών, όπου το συγκρότημα παρουσιάζει το ιδιαίτερο μουσικό του όραμα, με το κλαρινέτο και την ηλεκτρική ατμόσφαιρα να διαμορφώνουν τον indie ήχο του δίσκου.

Οι στίχοι είναι αφηγηματικοί, εικονοπλαστικοί και συμβολικοί, έχοντας συνήθως πολιτικό και κοινωνικό χαρακτήρα, ενώ δεν λείπουν και δύο τραγούδια ερωτικών εξομολογήσεων. Ιδιαίτερο σημείο του δίσκου είναι οι φιλικές συμμετοχές της Ρίτας Αντωνοπούλου (“Μια μάνα”), του Σπύρου Γραμμένου (“Σ’ ευχαριστώ Λουκιανέ”) και του Αλέξανδρου Κτιστάκη (“Στον Μαρίνο Αντύπα”). Η μουσική και οι στίχοι των τραγουδιών υπογράφονται από τους Αστέρη Κωνσταντίνου και Χρήστο Ελ. Παπαδόπουλο.

Στο album έπαιξαν οι μουσικοί Αστέρης Κωνσταντίνου (ακουστική κιθάρα, φυσαρμόνικα, τραγούδι), Χρήστος Ελ. Παπαδόπουλος (κλαρινέτο, πιάνο, τραγούδι), Αστέρης Τσαλίκης (πιάνο), Δημήτρης Κύρου (ηλεκτρική κιθάρα), Κώστας Μιχαλός (ηλεκτρική κιθάρα), Άρης Αλβανός (ηλεκτρική κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα, κρουστά, φωνητικά), Αλέξανδρος Μυλωνάς (μπάσο), Χρήστος Θωμαΐδης (μπάσο), Βαγγέλης Τσιμπλάκης (τύμπανα), Στέργιος Κόιας (τύμπανα), Μιχάλης Καρανίκος (τρομπόνι), Γιάννης Οικονομίδης (τρομπέτα), Δημήτρης Χαυλίδης (τρομπέτα), Τίμος Αναστασιάδης (βιολί), Χρήστος Δανάς (βιολί), Αστέριος Πούφτης (τσέλο), Κατερίνα Αλεξοπούλου (φωνητικά), Ελένη Δημοπούλου (φωνητικά), Δημήτρης Σινάνογλου και Αθηνά Τασούλα (Αλκμάν) (φωνητικά).