Τρίτη, 21 Ιουλίου 2020

Ο Δήμος Αβδελιώδης για τον Σωτήρη Κακίση



Σωτήρης Κακίσης





Ο Δήμος Αβδελιώδης για τον Σωτήρη Κακίση



«Θέλω να πω δυο λόγια για τον θαυμασμό που έχω στον Σωτήρη Κακίση. Κι αυτός είναι ένας θαυμασμός ο οποίος έχει προέλθει μέσα από το έργο του κυρίως, και δεν απορρέει από την προσωπική μας συνάντηση κι από μία απόμακρη, θα ’λεγα, φιλία που έχουμε, η οποία είναι σαν ένα συμβόλαιο: δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα.

Με τον Σωτήρη έχουμε συναντηθεί ελάχιστες φορές ως τώρα. Αυτό όμως που μ’ έκανε, όχι απλώς να τον θαυμάσω, αλλά να τον αγαπήσω –κάτι πολύ πιο σημαντικό από οποιονδήποτε θαυμασμό-, είναι το γεγονός ότι από τη μία πλευρά η ποίησή του μοιάζει πάρα πολύ με την αρχαία λυρική Ποίηση, την οποία έχει μεταφράσει κιόλας, και σαφώς έχει επηρεασθεί κι από ’κει…

(Εδώ, παρένθεση: οι μεταφράσεις του Σωτήρη Κακίση στους αρχαίους Έλληνες λυρικούς είναι μοναδικές κι αξεπέραστες. Νομίζω πως κανείς άλλος δεν έχει κάνει τόσο καλά δουλειά πάνω στη μεταφορά στα καθ’ ημάς του αισθήματος που διατρέχει αυτή την ποίηση, δηλαδή της πραγματικότητάς της).

Ο Κακίσης έχει αυτό το στοιχείο, το οποίο ανάγεται σ’ έναν πραγματικό κόσμο της Ποίησης. Γιατί οι αρχαίοι λυρικοί δεν γράφανε για να δείξουνε πόσο καλοί ποιητές είναι και για να ξεχωρίσουνε από τους άλλους, μια και το κίνητρο των αρχαίων καλλιτεχνών γενικότερα δεν ήταν η διάκριση, αλλά η προσπάθεια αυτό το αίσθημα που τους κατάκλυζε να μεταδοθεί και στους άλλους. Γιατί αυτό το αίσθημα ήταν τόσο μεγάλο και τόσο αληθινό και τόσο ωραίο, που έπρεπε οπωσδήποτε να το μοιραστούν και με τους άλλους. Μιλάμε για μία ανάγκη, δηλαδή. 

Ο Κακίσης σ’ αυτή την κατηγορία των ποιητών νομίζω πως κατ’ αρχήν ανήκει, οι οποίοι ποιητές, βέβαια, συνήθως αναγνωρίζονται μετά θάνατον. Γιατί ο διαρκής ανταγωνισμός των λέξεων, σαν να ’ταν η Ποίηση κάτι μεταχειρίσιμο για να εισπράξουμε του καρπούς της δημοφιλίας της, μας απομακρύνει όλο και πιο πολύ από την ουσία της. 





Κακίση βιβλία




Ταυτόχρονα, ο Κακίσης έχει κι ένα δεύτερο, πολύ εντυπωσιακό στοιχείο, μια ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Ο Κακίσης δεν κάνει αυτό που κάνουν οι Γερμανοί ποιητές, που έχουν αγαπήσει τους αρχαίους Έλληνες, ο Χέλντερλιν, ο Χάινε και οι άλλοι. Που, κατά κάποιον τρόπο, αντιγράφουν όλη αυτή την ατμόσφαιρα. Εδώ, έχουμε ένα άλλο, καινούργιο και μοντέρνο στοιχείο. Ένα ιμπρεσιονιστικό στοιχείο, θα ’λεγα. Μια κι ο ιμπρεσιονισμός αυτό που καταθέτει, κι αυτό φάνηκε ευανάγνωστα στη ζωγραφική, είναι πως δεν δείχνει το σημείο, αλλά τα αισθήματα για το σημείο. Ο Κακίσης, λοιπόν, μ’ έναν τρόπο τέτοιου είδους, ιμπρεσιονιστικά δηλαδή, μεταφέρει έναν ολόκληρο συναισθηματικό κόσμο, σπασμένο μέσα σε λέξεις. Κι από τις λέξεις του μπορούμε να καταλάβουμε πολύ καλύτερα τα αισθήματα, παρά εάν αυτά τα αισθήματα ήταν φωτογραφικά, και μιλούσε κανείς φωτογραφικά για την ύπαρξη του καθενός τους.

Αυτά τα δύο πράγματα, το πιστεύω απόλυτα, ξεχωρίζουν στη ποιητική του Σωτήρη Κακίση, σε μια Ποίηση που σπάνια τη συναντάς. Γιατί οι αληθινοί Ποιητές είναι πάρα πολύ λίγοι, και αργούμε να τους ανακαλύψουμε. Άλλωστε, πρέπει να διώξεις πολλά, πάρα πολλά πράγματα από το μυαλό σου μέσα, για να φτάσεις σ’ αυτή την ποίηση. Στην απλότητα, αλλά και στο πολύ-σύνθετο που έχει ταυτόχρονα.

Βρίσκω, λοιπόν, την ευκαιρία να καταθέσω και δημόσια το θαυμασμό και την αγάπη μου για την ποίηση του Κακίση, αλλά και για τον ίδιο τον άνθρωπο, που μας μεταδίδει αυτή τη χαρά από το θαύμα της ζωής, που γι’ αυτόν είναι τόσο μεγάλο, ώστε να καταγράφει διαρκώς και τον πόνο για την έλλειψή της, για την έλλειψη κάποια στιγμή όλων των αισθημάτων που την απαρτίζουν.

Η ποίηση του Σωτήρη Κακίση είναι, τελικά, μία εξόχως ερωτική ποίηση, που λατρεύει, εννοείται, τη ζωή στο σύνολό της».

Δήμος Αβδελιώδης
(Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, 15 Απριλίου 2015)



*Για τον Σωτήρη Κακίση:
https://www.youtube.com/watch?v=DgxBjlOSQEo





Δήμος Αβδελιώδης

Ο Συναυλιακός Ερωτόκριτος του Δημήτρη Μαραμή στη Σητεία



Δελτίο Τύπου


ΚΟΡΝΑΡΕΙΑ 2020
Δημοτικός Οργανισμός Κοινωνικοπολιτιστικής Ανάπτυξης Σητείας (Δ.Ο.Κ.Α.Σ.)


Σ υ ν α υ λ ι α κ ό ς  Ε ρ ω τ ό κ ρ ι τ ο ς

του Δημήτρη Μαραμή

βασισμένος στο κλασικό αριστούργημα του Βιτσέντζου Κορνάρου

με τους Vamos Ensemble

Ερμηνεύουν:
Θοδωρής Βουτσικάκης, Ελένη Δημοπούλου, Ιωάννα Φόρτη, Βασίλης Δημακόπουλος

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2020, Άλσος Χλουβεράκη Σητεία, Κρήτη


“Βιτσέντζος είν' ο ποιητής και στη γενιά Κορνάρος
που να βρεθή ακριμάτιστος, σα θα τον πάρη ο Χάρος.
Στη Στείαν εγεννήθηκε, στη Στείαν ενεθράφη,
εκεί 'καμε κι εκόπιασεν ετούτα που σας γράφει.”

Ο Δημοτικός Οργανισμός Κοινωνικοπολιτιστικής Ανάπτυξης Σητείας (Δ.Ο.Κ.Α.Σ.) παρουσιάζει τον Ερωτόκριτο του Δημήτρη Μαραμή, βασισμένο στο πρωτότυπο αριστούργημα του Βιτσέντζου Κορνάρου με τους Vamos Ensemble και τους καταξιωμένους ερμηνευτές Θοδωρή Βουτσικάκη (Ερωτόκριτο), Ελένη Δημοπούλου (Αρετούσα), Ιωάννα Φόρτη (Παραµάνα) και Βασίλη Δημακόπουλο (Ρήγα). Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι παραστάσεων και συναυλιών σε ολόκληρη την Ελλάδα εδώ και τρία χρόνια, ο σύγχρονος Ερωτόκριτος του Δημήτρη Μαραμή φτάνει στην πατρίδα του, στην πόλη που τον γέννησε, τη Σητεία του νομού Λασιθίου της Κρήτης, τη Δευτέρα 27 Ιουλίου. 

Η μουσική του Ερωτόκριτου του Δημήτρη Μαραμή έχει διαγράψει μία μεγάλη πορεία μέσα στο χρόνο, ξεκινώντας από θεατρική μουσική το 2011 στο Θέατρο Ακροπόλ, σύγχρονο ελληνικό μιούζικαλ ως ανάθεση της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής το 2017 και φτάνοντας στην πιο ολοκληρωμένη συναυλιακή του μορφή με τους Vamos Ensemble από την Κρήτη, πραγματοποιώντας παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα.

Οι ταλαντούχοι ερµηνευτές μαζί με τον συνθέτη στο πιάνο και την αφήγηση και τους Vamos Ensemble, παρουσιάζουν μοναδικά το αθάνατο αυτό αριστούργημα της κρητικής αναγέννησης, που έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές όπου κι αν παρουσιάστηκε.

Η ορχήστρα Vamos Ensemble είναι ένα μουσικό σύνολο με όψη και σύνθεση μικρής συμφωνικής ορχήστρας που αποτελείται από δεκαέξι μουσικούς, οι οποίοι κατοικούν στην Κρήτη. Πρωτοεμφανίστηκαν πριν από πέντε χρόνια και έχουν σαν ορμητήριο το χωριό του Βάμου στα Χανιά. Ερμηνεύουν μουσικές του κόσμου, δοσμένες με τη γνησιότητα και τον αυθορμητισμό των ιδιαίτερων και σύγχρονων ενορχηστρώσεων τους (ενορχηστρώσεις Θ. Παπαθανασίου), δημιουργώντας ένα μοναδικά δικό τους χαρακτηριστικό ήχο.


Κριτικές για τον Ερωτόκριτο του Δημήτρη Μαραμή

«…Όσοι είχαμε την τύχη να απολαύσουμε τη θέαση και ακρόαση του «εναλλακτικού Ερωτόκριτου» του Δημήτρη Μαραμή στο Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» στα Χανιά με τους Vamos Εnsemble, κυριολεκτικά μείναμε άφωνοι από τη συγκλονιστική απόδοση ΟΛΩΝ. Η πρωτότυπη διασκευή επιτυγχάνει αξιοθαύμαστα να δονήσει το «εσωτερικό μας είναι» με τη μελωδία, την ερμηνεία, την αφήγηση, το φως, τη σκηνική παρουσία, την τελειότητα του αρμονικού συγχρονισμού του συνόλου! Είναι ένας αιφνιδιασμός από μια μουσική πρόταση που καθηλώνει και προκαλεί τον θεατή να θαυμάσει, να αναζητήσει, να αναθεωρήσει, και κυρίως να διαφυλάξει με περισσή φροντίδα την καθαρότητα του έρωτα που εκφράζεται δυναμικά από τη νέα αυτή καλλιτεχνική έκφραση…»
Χανιώτικα Νέα

«Ο Ερωτόκριτος του Μαραμή αποτελεί αληθινό επίτευγμα, καθώς, μέσω της μουσικής του σύνθεσης έχει καταφέρει να εκφράσει όχι μόνο όλα τα συναισθήματα που αποπνέει η ποίηση του Κορνάρου, αλλά και να αναδείξει τον παγκόσμιο χαρακτήρα του έργου. Συμφωνική και οπερετική μουσική συνυπάρχουν με μελωδίες jazz, παραδοσιακές επιρροές αλλά και σύγχρονα ακούσματα. Όλα αυτά, σε ένα δέσιμο αξιοθαύμαστο και άκρως ιδιοσυγκρασιακό, το οποίο είναι –ανάλογα με το ύφος του κειμένου– λυρικό ή επικό, χαμηλότονο και προσωπικό ή έντονα παθιασμένο και εξωστρεφές… ”
Μαρία Αβραμίδου

"Ο Δημήτρης Μαραμής στάθηκε μπροστά στο κρητικό έπος όχι με δέος που βραχυκυκλώνει τη δημιουργικότητα, αλλά με ενθουσιασμό που την αναζωογονεί. Δημιούργησε κάτι καινούριο από υλικά παλιά, αλλά πολύτιμα. ... ο συνθέτης απέφυγε τις προκατασκευασμένες ιδέες... εμπνέεται από την προσταγή του ελυτικού σύμπαντος: "Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της."
Δημήτρης Δουλγερίδης

"...Το κατόρθωμα του Μαραμή είναι ότι συμπυκνώνοντας τον ιστορικό χρόνο παραδίδει ένα έργο σύγχρονο που μπορεί να σταθεί με αυτονομία στα δικά του πόδια πέρα από τα σύνορα και τις γλώσσες…Ο Μαραμής φτιάχνει τη δική του επικράτεια της αγάπης χρησιμοποιώντας μια οικουμενική γλώσσα που στέλνει αδιάβαστες τις μεταφράσεις."
Γ. Κ. Καρατζάς 

"...Ένα από τα πιο όμορφα μουσικά έργα που έχω ακούσει ποτέ! ...Μια πρωτότυπη μουσική σύνθεση που ξεχείλιζε από πάθος, ορμή, συγκίνηση, ευαισθησία και, πάνω απ’ όλα, εφηβική φρεσκάδα! Τη μεγαλύτερη όμως έκπληξη αισθάνθηκα όταν συνειδητοποίησα πόσο απλά και αβίαστα «έδεσε» ο ποιητικός λόγος του Β. Κορνάρου, ο ρυθμός του, το μοναδικό γλωσσικό του ιδίωμα με τη μουσική φόρμα... σαν να είχε γραφτεί για να παίζονται μαζί…"
Λένα Ιωαννίδου

"...Τολμώ να πω ότι ο Δημήτρης Μαραμής έχει “δει” τον “Ερωτόκριτο” με μια ιδιοφυή εντελώς δική του αντίληψη και έχει “γεννήσει” μέσα από αυτόν ένα καινούριο έργο. Συνολικά, πρόκειται όχι απλώς για ένα masterpiece, αλλά για ένα masterwork! "
Γιώργος Χαρωνίτης 

"Κάλλια `χω σε με θάνατο παρ’ άλλη με ζωή μου. Γιά σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου". Συγχαρητήρια Δήμητρη Μαραμή, σπάσατε τα όρια του χώρου και του χρόνου."
Έλσα Ποιμενίδου

«Είναι ίσως από τις φορές που η σύγχρονη, εναλλακτική προσπάθεια απόδοσης διαχρονικών κειμένων γίνεται επιτυχία μέσα από το σεβασμό με τον οποίο οι συντελεστές στέκονται απέναντι στην «ιστορία» που έχουν στα χέρια τους....»
Ιωάννα Δανδέλια

"Σαν να ήταν όλοι οι μεγάλοι της Κρήτης εκεί. Ειδικά τον Βιτσέντζο Κορνάρο τον φανταζόμουν με ένα μαγικό τρόπο να είχε τρυπώσει εκεί στο στενό κάθισμα του …Να παρακολουθεί εκστατικός το δικό του «Ερωτόκριτο» με ένα τρόπο που και ο ίδιος δεν είχε ίσως φανταστεί να παίζεται. Ένα δάκρυ θα κυλούσε από τα μάτια του Βιτσέντζου: : «Με συγκινήσατε βρε μπαγάσηδες»! Και κάπου δίπλα στον Κορνάρο -επίσημοι προσκεκλημένοι – να χειροκροτούν ενθουσιασμένοι ο Γκρέκο, ο Χορτάτζης, ο Καζαντζάκης, όλη η διανόηση της Κρήτης!...
Κώστας Μπογδανίδης


Αποσπάσματα από την παράσταση στην Ανατολική Τάφρο Χανίων | 20.06.19



Πληροφορίες:
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2020, ώρα 21:00
Άλσος Χλουβεράκη Σητεία, Νομού Λασιθίου Κρήτης
Είσοδος: 10 ευρώ



Τρίτη, 14 Ιουλίου 2020

Χειμερινοί Κολυμβητές, Bios, 2011 - 4 φωτογραφίες του Μάκη Γκαρτζόπουλου




















Subject: Χειμερινοί Κολυμβητές, Bios, 6/3/2011
Είναι σκοτεινές οι φωτογραφίες γιατί τις πήρα από την κάμερα και δεν είχαν φλας.
Σε φιλώ,
Μάκης

Αντώνης Λιβιεράτος - Η Αγία Σκουριά





Νέο video - clip και κυκλοφορία digital single από τον Αντώνη Λιβιεράτο. 


Πρόκειται για το τραγούδι Αγία Σκουριά που περιλαμβάνεται και στο πιο πρόσφατο προσωπικό άλμπουμ του Αντώνη Λιβιεράτου "4 1/2". 

Στο video clip που σκηνοθέτησε η Νεφέλη Λιβιεράτου πρωταγωνιστούν πρωτότυπες χειροποίητες κούκλες - μαριονέτες που κατασκεύασε η ίδια η σκηνοθέτις. Κάμερα / Φώτα / Επιπλέον κατασκευές: Γιάκομπ Μπρόσντα. Σκηνικά / Μοντάζ: Νεφέλη Λιβιεράτου. 

Τηρώντας την παράδοση που θέλει τα digital single της Puzzlemusik να συνοδεύονται από ένα b-side (στα πρότυπα και με τη λογική των b-sides των κυκλοφοριών σε 7” βινύλιο) το Αγία Σκουριά συνοδεύεται από το instrumental Σφυρίζοντας Αδιάφορα καινούργιο κομμάτι που δεν έχει εμφανιστεί ποτέ ως τώρα σε άλλη κυκλοφορία του Λιβιεράτου. 


***

Ο Αντώνης Λιβιεράτος εκτός από τη σόλο του δισκογραφική πορεία είναι επίσης μέλος των Κεφάλαιο 24 / Chapter 24, των Dr.Atomik και των Sigmatropic. Ως μουσικός, παραγωγός ή συμπαραγωγός, μετρά δεκάδες συμμετοχές σε δίσκους άλλων μουσικών καθώς και αντίστοιχο αριθμό συμμετοχών σε συλλογές που έχουν κυκλοφορήσει από το 1984 μέχρι σήμερα σε διάφορες μορφές. 

Επίσης, είναι πλούσια η πορεία του ως συνθέτη στο χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου (σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους αλλά και σε ντοκιμαντέρ) από το 1986 ως τις μέρες μας. 

Το άλμπουμ "4 1/2" εγκαινίασε την συνεργασία του με την Puzzlemusik (Νοέμβριος 2018), έλαβε εξαιρετικές κριτικές, συζητήθηκε και αγαπήθηκε από το κοινό που τον παρακολουθεί ενώ ταυτόχρονα ξανασύστησε τον Αντώνη Λιβιεράτο σε ένα νέο κοινό που είτε εκ των πραγμάτων δεν είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει από την αρχή της μακράς πορείας του, είτε έχασε στην πορεία το νήμα που συνδέει τα άλμπουμ του με ελληνικό στίχο με τα πολυποίκιλα project μέσω των οποίων δημιουργικά εκφράζεται τα τελευταία πολλά χρόνια. 

Ο Βασίλης Φρατζίσκος διασκευάζει και ερμηνεύει στο πιάνο δύο τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι




Με μεγάλη χαρά, τα Μ.Π. εξασφάλισαν και παρουσιάζουν ένα πραγματικά σπάνιο βίντεο. Αίγινα, 2005. Ο βιρτουόζος πιανίστας Βασίλης Φρατζίσκος διασκευάζει και ερμηνεύει στο πιάνο δύο τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι ("Βροχή", από το δίσκο "Το χαμόγελο της Τζοκόντας", και "Όνειρο παιδιών της γειτονιάς" από το δίσκο "Οδός Ονείρων") . Το βίντεο τελειώνει στο "6.33" και είναι τραβηγμένο στο ημίφως. Ε, και; Καλό καλοκαίρι.
ηρ. οικ.







Ο Βασίλης Φρατζίσκος έλαβε το πτυχίο και το δίπλωμα πιάνου από την Κρατική Μουσική Ακαδημία του Μονάχου, ενώ ολοκλήρωσε και έναν ευρύ κύκλο μετεκπαίδευσης στην ερμηνεία πιάνου, στη μουσική δωματίου, και στη συνοδεία Lied, στις μουσικές σχολές του Βάινγκάρντεν, του Σάλτσμπουργκ και του Βίρτσμπουργκ αντίστοιχα. Ως σολίστ πιάνου, έχει πραγματοποιήσει δεκάδες συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράλληλα, είναι κάτοχος διπλώματος στη Βυζαντινή Μουσική, μέλος του Βυζαντινού Χορού στη Μητρόπολη Αθηνών, και πρωτοψάλτης σε ενορίες του νομού Ρεθύμνου. Υπήρξε διευθυντής της Παιδικής Χορωδίας Δήμου Ερμούπολης και της Μικτής Χορωδίας Μουσικού Ομίλου Σύρου, και έχει συνθέσει διάφορα έργα για χορωδία. Το 1994 εκδόθηκε από τις εκδόσεις «Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός» ο κύκλος τραγουδιών «Η Ωραία Μυλωνού» του F. Schubert, σε ποίηση W. Muller σε μετάφραση και επιμέλεια δική του. Επίσης, την περίοδο 1996-1997, επιμελήθηκε και παρουσίασε τη σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών «Οι Μουσικές του Κόσμου» στον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Δήμου Ερμούπολης. Άρθρα του για τη μουσική έχουν δημοσιευθεί στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Τέλος, διαθέτει πλούσια διδακτική εμπειρία, και απασχολείται ως καθηγητής μουσικής στο χώρο της ειδικής εκπαίδευσης.

Κρουστών Χρησμός για τον Οιδίποδα




Ποιος είναι πραγματικά τυφλός;
Ποιος τελικά έχει κλείσει μάτια, αυτιά και νου;


Η Κοινότητα Τέχνης Ηχοποιοί, σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων και τον ΟΠΑΝΔΑ παρουσιάζει στο Ανοιχτό Θέατρο του Κολωνού για μία μοναδική παράσταση το έργο «Κρουστών Χρησμός για τον Οιδίποδα» σε σκηνοθεσία Ειρήνης Καπελώνη και μουσική Νίκου Τουλιάτου. Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2020 στις 20:30.

Ο Νίκος Τουλιάτος, έχοντας μελετήσει την αρχαία ελληνική γραμματεία εμπνέεται από την ιστορία του Οιδίποδα και δημιουργεί ένα έργο, όπου τα κρουστά παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, δίνοντας μία νέα οπτική στη δραματουργία.

Εμφανίζονται επί σκηνής οκταμελής θίασος από την Κοινότητα Τέχνης Ηχοποιοί και η Ομάδα Κρουστών Ηχόδραση.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κρουστών Χρησμός για τον Οιδίποδα
Είδος: Μουσική Παράσταση
Διάρκεια: 90 λεπτά

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Καπελώνη
Συγγραφέας: Σοφοκλής
Ελεύθερη απόδοση κειμένου: Νίκος Τουλιάτος
Μουσική: Νίκος Τουλιάτος
Σχεδιασμός Φωτισμού: Αλέξανδρος Πολιτάκης
Φωτογραφίες: Ράνια Παπαδοπούλου, Μάριος Τσουμάρης
Επικοινωνία: Ράνια Παπαδοπούλου
Παραγωγή: ΑΜΚΕ ΗΧΟΔΡΑΣΗ

Εμφανίζονται επί σκηνής οι:
Θεατρική Ομάδα Ηχοποιοί: Γιάννης Ντάσιος (Οιδίποδας), Νίκος Τουλιάτος (Κρέοντας), Κωνσταντίνος Βάρελης (Τειρεσίας), Αλίκη Τσουκαλά (Ιοκάστη), Έλενα Πετροπούλου (Εξάγγελος), Ιωάννα Λαπέα (Άγγελος), Ιωάννα Κολονέλου (Βοσκός)
Ομάδα Κρουστών ΗΧΟΔΡΑΣΗ: Simone Mongelli, Κυριακή Τσακιρίδου, Μαρία Παντελάκη, Μαριάνθη Ντάλλα, Σίσσυ Πιντέλα, Κωνσταντίνος Τσαμόπουλος, Νεφέλη Τουλιάτου, Θοδωρής Ψυχαλής

Ημέρα και ώρα παράστασης:
Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2020
Ώρα έναρξης: 20:30
Ώρα προσέλευσης από τις 19:30

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 10 ευρώ
Μειωμένο (άνεργοι, φοιτητές, ΑΜΕΑ, άνω των 65, ατέλειες): 7 ευρώ
Ομαδικό (άνω των 10 ατόμων): 5 ευρώ
Early birds (έως 20/8): 6 ευρώ

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2020

7 μεγάλες ζωντανές στιγμές του ελληνικού τραγουδιού





Για την προχωρημένη ενορχήστρωση και την ερμηνευτική αμεσότητα.







Για την κόντρα ουσία του Άσιμου.







Για τους αδικαίωτους και γι' αυτό που ήταν η Ελλάδα κάποτε.







Για την τιμή του Μικρούτσικου και του Παπακωνσταντίνου προς τον Μάνο Λοΐζο.







Για το "Αχ Διονύση μ' έκανες και τραγουδάω ποπ".







Για το πώς χορεύεται το ζεϊμπέκικο και γράφεται η ιστορία.






Για την "ξενιτιά" που έγινε "Ικαριά".


Betty The Racoon & Friends - Είμαι ένα παιδί




Δελτίο τύπου


Betty The Raccoon & Friends - Είμαι ένα παιδί



To “Είμαι ένα παιδί” είναι ένα τραγούδι το οποίο πήρε σάρκα και οστά κατά τη διάρκεια της πρόσφατης καραντίνας όταν 18 άτομα από όλες τις γωνιές του κόσμου μαζεύτηκαν και ηχογραφήσαν τα μουσικά μέρη τους ο καθένας από το σπίτι του. Η γενικότερη ιδέα ήταν να διατηρηθεί ενεργή η δημιουργικότητα των μουσικών, εν μέσω μιας στάσιμης κατάστασης, με τη βοήθεια ενός τραγουδιού που αναδεικνύει την παιδική ανεμελιά, ενέργεια και πάθος για τα κυνήγι στόχων και ονείρων.

Το τραγούδι μας πάει πίσω στις μέρες που ήμασταν παιδιά και δε μας φόβιζε τίποτα. Περιγράφει την περηφάνια μας όταν μεγαλώναμε και βγάζαμε ασπροπρόσωπους τους γονείς μας με των οποίων τη βοήθεια κατορθώσαμε να συνεχίσουμε αναζητώντας νέες εμπειρίες χωρίς φόβους και ενδοιασμούς.

Το τραγούδι είναι με αγάπη αφιερωμένο στην Βασιλεία - Ηλέκτρα η οποία συμμετείχε πρακτικά στο βίντεο, όντας στην κοιλιά της μάνας της Μαρίας, ενώ γεννήθηκε μόλις μια μέρα πριν την επίσημη κυκλοφορία!

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

Και μουσικές ιστοσελίδες στη λίστα Πέτσα



Ενίσχυση για μουσικές ενημερωτικές ιστοσελίδες από την κυβέρνηση. Με μια πρόχειρη ανάγνωση, αλιεύσαμε τις εξής από τη λίστα Πέτσα
(https://assets.documentcloud.org/documents/6981321/75856846.pdf)
με αλφαβητική σειρά και δεξιά το ποσό που έλαβαν:



Από τις 4 στις 5 (apotis4stis5.com) >> 5.000 ευρώ

Avopolis (avopolis.gr) >> 10.000 ευρώ

Όγδοο (ogdoo.gr) >> 15.000 ευρώ

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Ο Φοίβος Δεληβοριάς αποχαιρετά τον Ένιο Μορικόνε




Αν ψάξει κανείς τον Μορικόνε δεν θα πάψει να εκπλήσσεται. Όχι μόνο για το πόσες μελωδίες του σε στοιχειώνουν με το πρώτο άκουσμα, αλλά και για το πόσο πρωτότυπα είναι ενορχηστρωμένες. Όλο του το έργο είναι ηχητικοί συνδυασμοί που δεν θα τους ξανακούσεις πουθενά. Παραθέτω εδώ ένα από τα αγαπημένα μου -και λιγότερο γνωστά- ιδιοφυή παιχνίδια του. Στο «Uccellacci e uccellini» του Παζολίνι, οι τίτλοι με τους συντελεστές δεν γράφονται μόνο, αλλά και τραγουδιούνται. Ο Τοτό, ο Νινέτο Ντάβολι, ο φωτογράφος Τονίνο ντελι Κολι, ο μοντερ Νινο Μπαραλι, ο παραγωγος Αλφρέντο Μπίνι, ακόμη και ο ίδιος ο Μορικόνε γίνονται μέρη μιας μπουφόνικης οπερατικής καντέντσας που την τραγουδά ο Ντομένικο Μοντούνιο (ο γνωστός, του Volare). Κοιτάξτε τα ενορχηστρωτικά παιχνίδια δίπλα στο κάθε όνομα. Ένας ταπεινός άνθρωπος, με μορφή και ντύσιμο λογιστή, που η μουσική του φαντασία όμως ήταν μια ατέλειωτη έκρηξη. Στο Θεό, τώρα, Μαέστρο. A Dio!

Φοίβος Δεληβοριάς

Νίκος Τουλιάτος: "Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον;" (25)




Έχω κάνει λάθη και με συνεργάτες και με γενικά κοινωνικές συναναστροφές, ίσως νόμιζα άλλα από αυτά που γίνονταν, ή δεν ήθελα να τα δω. 

Δεν νομίζω ότι αντέχω πια παρεμβάσεις, γνωστών, συνεργατών, ακόμα και γυναικών, κανενός και τίποτα στην ζωή μου. Σαν περαστικοί, καλοδεχούμενοι, σαν μόνιμες παρουσίες δεν είμαι σίγουρος ότι το αναζητώ πια. Θέλω να ζω τις ανατροπές μου, την μαλακία μου, θέλω να πραγματοποιώ τα όνειρα μου, χωρίς να τα μοιράζομαι με κανέναν, θέλω να ζω με τους όρους της δικής μου ελευθερίας, γιατί κανείς δεν μπορεί να μοιραστεί το όνειρο κανενός, ο καθένας πάει μέχρι το σημείο που ικανοποιείται η δική του ανάγκη και μετά συνεχίζει μόνος του ή γίνεται τροχοπέδη για τον άλλον. 

Τώρα πια σε αντίθεση με παλαιότερα βρίσκω το κουράγιο να κόβω τον ομφάλιο λώρο την στιγμή που πρέπει και συνεχίζω την πορεία μου. 

Όταν ενδιαφέρονται να μάθουν τι σκέφτομαι πλάθω ιστορίες αλλά δεν λέω πια την αλήθεια μου, ότι με βασανίζει, ότι θα ήθελα να αλλάξω, ότι με ενοχλεί. Περιφέρω τον λόγο μου σε αντιφατικά μονοπάτια, μόνο και μόνο για να μην αποκαλύψω τις βαθύτερες αναζητήσεις μου, ή να μην πω την αλήθεια μου για τους άλλους έτσι όπως εγώ την αισθάνομαι, και που τελικά θα με λυτρώσει. 

Το κάνω τώρα και γραπτώς, παρόλο που δεν ονομάζω. Ο καθένας ξέρει. 

Αφήνω να πλανιέται η εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα, την υποβοηθώ κιόλας, δεν με ενδιαφέρει πια να αποδείξω την διαφορετικότητα μου, αλλά μόνο σε μένα αφού κανείς άλλος δεν την νιώθει, ή δεν ενδιαφέρεται να τη δει. Γιατί άλλωστε. 

Αγγίζει τα όρια του μαζοχισμού όταν δέχομαι τις επικρίσεις αλλά και τα σχόλια για το τι είμαι ή πως είμαι. Το αφήνω μου αρέσει, είναι σαν να κοροϊδεύω τους άλλους αλλά και τον εαυτό μου. Μια δοκιμασία που με γοητεύει αλλά με απομονώνει ταυτόχρονα από τους άλλους. Είναι άσκηση μοναξιάς. Παρατηρώ τους άλλους και χλευάζω τις απόψεις τους για μένα. 

Όποιος καταλάβει καλώς, αλλιώς δεν πειράζει πια… 

Έχω μάθει να το κάνω, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς συναισθηματισμούς, 

***

Σε τίποτα δεν υπάρχει μονιμότητα, η μονιμότητα είναι θάνατος. Προσήλωση στο στόχο, στο όνειρο ναι, οι συνεργάτες, το περιβάλλον, οι σχέσεις, όταν δεν μπορούν, αλλάζουν. 

Τα δεδομένα τα βάζω εγώ και όποιος μπορεί. Το έκανα το λάθος πολλές φορές στη ζωή μου, οι ζημιές είναι αποτέλεσμα δικής μου αδυναμίας και εκμετάλλευσης των άλλων. Τέλος. 

Κοιτώντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη λέω, φωνάζω τέλος. Ο καθρέφτης δεν μπορεί να μας ικανοποιεί πάντα. Δεν πρέπει να μας ικανοποιεί. 

Πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε την αλήθεια κατάματα όσο και εάν θα μας πληγώσει, και εγώ την είδα, έστω και αργά, την είδα. 

Δεν θα ξαναεπιτρέψω σε κανένα να αμφισβητήσει τις σκέψεις μου, τις διαθέσεις μου, τις εντολές μου στα δικά μου πράγματα, θέλω να έχω την απόλυτη ευθύνη των αποτυχιών μου, αλλά και των επιτυχιών μου, 

χωρίς να επιτρέπω από δική μου ανασφάλεια ή αδυναμία να αδικώ τους άλλους, στο καλό ή στο κακό. 

Ο καθένας κάνει την δουλειά του μέσα στον χώρο που εγώ επιτρέπω. Εάν επιτρέπω να μου αλώσουν την ψυχή τότε το αποτέλεσμα είναι τραγικό, νιώθω αυτήν την τραγικότητα της ζωής μου έντονα πολλές φορές και σε διάφορα επίπεδα. 

Δεν ανέχομαι εύκολα άλλους, θέλω τις προσωπικές στιγμές δικές μου. Όταν μαζεύονται άλλοι γύρω, φεύγω είναι σαν ενοχλούν τις σκέψεις μου, τον τρόπο που εγώ απολαμβάνω την στιγμή, δεν με ενδιαφέρει να μοιραστώ τίποτα, συναισθήματα, καταστάσεις, μερικές φορές ακόμα και θεωρίες που είμαι αρκετά επιρρεπής σε ζητήματα που αφορούν την πολιτική, το περιβάλλον, κλπ. 

Που θα με βγάλει αυτός ο δρόμος; Άγνωστο αλλά μου αρέσει αυτή η διάθεση για αλλαγή. 

Χρειαζόμαστε συναισθηματικά στηρίγματα; 

Και θέλουμε να αλλάζουμε αλλά και θέλουμε μέσα μας και την στήριξη αυτού που αφήνουμε πίσω μας. 

Tι μεγαλειώδες συναίσθημα να λες αυτό ή το άλλο χωρίς να χρειάζεται να δίνεις εξηγήσεις σε κανένα και ούτε ίσως και στον εαυτό σου. 

Η ζωή είναι μικρές στιγμές, που αν τις χάνουμε και αυτές τότε τι θα μείνει. 

***







Θυμάται κανείς πότε έχεσε ή πότε έφαγε; Θυμούνται όλοι την μοναδική στιγμή του έρωτα, το πρώτο άγγιγμα, την συγκίνηση της πραγματοποίησης ενός ονείρου, το πρώτο ραντεβού, το όποιο ηλιοβασίλεμα κλπ, κλπ. Γιατί πρέπει να δίνουμε εξηγήσεις για αυτά που κάνουν την καρδιά να σκιρτάει, τη φαντασία να πετάει, την ψυχή να αναζητά; Ο άνθρωπος γεννιέται, πορεύεται, και πεθαίνει μόνος του. 

Γεννιόμαστε χωρίς να το θέλουμε, πεθαίνουμε χωρίς να το θέλουμε, ας μας αφήσουν να ζήσουμε όπως θέλουμε. 

Δεν ξέρω ποιος το είπε αλλά μου αρέσει πολύ και με εκφράζει. Το διεκδικώ καθημερινά. 

Ας αφήσουμε τη ζωή να κυλήσει στις φλέβες μας χωρίς φόβο, ας μάθουμε να ζούμε με πάθος την κάθε μικρή στιγμή, να ερωτευόμαστε να δημιουργούμε κάθε φορά την μοναδικότητα που αξίζουμε. 

Δεν αντέχω άλλο τους συμβιβασμούς, δεν οφείλω σε κανένα τίποτα. Το μόνο που οφείλω είναι να παραδώσω στην Νεφέλη μου ένα κόσμο με ανθρώπους, με δημιουργικότητα, φαντασία και όνειρο, με αλήθεια κυρίως με ειρήνη. Να παραδώσω αυτόν τον κόσμο που δανείστηκα καλύτερο όσο είναι δυνατόν. 

Αυτό σίγουρα το οφείλω και ελπίζω ότι θα καταφέρω να κάνω κάτι γιαυτό. Όλα τα άλλα είναι μικροψυχίες και κατανάλωση του ελάχιστου χρόνου που μου μένει για να τον γεμίσω με ομορφιά και αρώματα. 

Όποιος αντέχει πια, δεν μπορώ, δεν έχω δυνάμεις να αντέξω άλλο την μαλακία που κουβαλάει ο καθένας, την βλακεία, την ημιμάθεια, τους εγωισμούς του, την φυλακή που μας επιβάλλουν να ζούμε για να είμαστε δήθεν ασφαλείς. 

Δεν μου αξίζει να αποτελώ επίκεντρο ψυχολογικών, εφηβικών, προβλημάτων κανενός, και ασέβειας που έχω δεχτεί αρκετή μέχρι σήμερα. Έτσι είμαι, και δεν το βάζω προς συζήτηση, προχωράω στο όνειρο μου και σε ότι με κάνει ευτυχισμένο, ή μάλλον καλύτερα ήρεμο. 

Τι ανακούφιση να φεύγεις και να κλείνεις την πόρτα πίσω σου και να μετατρέπεται η όποια γκρίνια, η ειρωνεία, η διάθεση σαρκασμού, οι φωνές σε σιωπή, σε αυτόν τον υπέροχο ήχο που κάνουν τα παπούτσια στον δρόμο, καθώς απομακρύνεσαι, και κάνει το μυαλό να καθαρίζει από την υποβάθμιση της ψυχής, που σε αναγκάζει σε φωνές, κόντρες, μια εγωιστική μάχη που δεν έχει νικητή, και που φέρνει ταχυπαλμία, γιατί να τα περνάω αυτά; Γιατί τα περνάμε αυτά υπάρχει λόγος; οδηγεί κάπου; Μόνο σε μεγαλύτερη απόσταση, μέχρι να έρθει εκείνη η μαγική ώρα που διαλέγεις μόνος σου όλα αυτά που θα αποτελέσουν την καθημερινότητα σου, που θα αγαπήσεις στο υπόλοιπο μέρος της ζωής σου μέχρι το επόμενο βήμα. 

Η ζωή είναι τόσο μικρή που είναι κρίμα αυτό το λίγο που απομένει από τον ύπνο το χέσιμο, το φαΐ, την μαλακία, να αναλώνεται σε προσωπικές καθημερινές μάχες, νεύρα, κόντρες, σε ανούσια προσπάθεια να αποδείξεις στους βλάκες (μέσα σε αυτούς και εγώ) τι άραγε; και εντωμεταξύ είσαι 50 και συνειδητοποιείς ότι τώρα πια δεν προλαβαίνεις, δεν έχεις το κουράγιο, το σώμα φροντίζει να σου υπενθυμίζει ότι είναι αργά για τα μεγάλα άλματα, ότι είναι αργά για αυτά που ονειρεύεσαι, και αρχίζει η κρίση, η απογοήτευση, και εκεί πρέπει να πάρεις τις μεγάλες αποφάσεις. 

Το μεγάλο ταξίδι αρχίζει με ένα βήμα. Αποφάσισα ότι θα το κάνω. 

Δεν ασχολούμαι πια, δεν προκαλώ συζητήσεις, δεν δίνω σημασία, δεν δείχνω να ενδιαφέρομαι, όταν ανοίγει μια συζήτηση δεν συμμετέχω, και έτσι έχω βρει την ησυχία μου, αν μη τι άλλο δεν γίνομαι φανερά επίκεντρο διαφόρων απόψεων ή σχολίων. 

Βαρέθηκα τις κοινωνικές συμβάσεις και το κατά συνθήκη ψέμα που ζουν οι άνθρωποι. 

***

Μπορώ να συνυπάρχω αλλά δεν χρειάζεται να μοιράζομαι και τίποτα. Οι σκέψεις μου οδηγούνται από τα δικά μου ερεθίσματα, τα συμπεράσματα μου επίσης, γιατί θα πρέπει να πείσω κάποιον για αυτά, όταν τα ερεθίσματα του ή διάθεση του είναι διαφορετική άρα και τα συμπεράσματα του. Πολύ περισσότερο όταν αυτό φτάσει να γίνει αντιπαράθεση. Δεν με γοητεύει πια. 

Με όποιον έχει διάθεση για δημιουργική ανταλλαγή απόψεων λέω ναι, μέχρι εκεί. Ο καθένας όπως στήνει την ζωή του, έτσι ζει. Τι να κάνουμε τώρα. Τώρα πια μιλάω με συνθήματα, και χαίρομαι γιαυτό. Όποιος κατάλαβε ΟΚ. Τι καλά που περνάω μόνος μου στο δωμάτιο με την μουσική μου και το χαρτί μου. Γράφω σε αυτόν που θέλει να διαβάσει, σε μένα σίγουρα. Έτσι γαληνεύω. Φαίνεται ακραίος εγωισμός αλλά όποιος με ανέχεται και με αντέχει πια. Δεν θέλω να πείσω κανέναν για να είναι μαζί μου. 

Δεν υπάρχει επικοινωνία πια κανενός με κανένα. Δεν μιλάει κανείς με κανένα. Η ζωή έχει γίνει εφιάλτης, φυλακή που όταν βγαίνουμε από τα κελιά μας απλώς προσπαθούμε να επιβιώσουμε μην δίνοντας σημασία πια στις ανάγκες και προσπάθειες των διπλανών μας. Είναι άλλο πράγμα ζούμε και άλλο επιβιώνουμε, ας το καταλάβουμε. 

Όταν υπάρχει χρόνος για ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον εαυτό μας μπαίνουν τα πράγματα στην θέση τους. Ας το κάνουμε μήπως ξαναβρούμε την ψυχή μας. Ανατρέποντας αρχές, αξίες, φιλίες, σχέσεις, ενδιαφέροντα, περιβάλλον, που πιθανόν πολλά από αυτά να ήταν δήθεν, σύμβαση, ψέμα. Ακούμε πιο καθαρά την φωνή της καρδιάς, που μέσα στην δυναμική της καθημερινότητας αφήνουμε πίσω ή χαλαρώνουμε ή το πιθανότερο δεν θέλουμε να ακούσουμε γιατί σημαίνει ανατροπές. Πόσοι άνθρωποι έχουν το κουράγιο για ανατροπές. Πόσοι έχουν το κουράγιο για πραγματική θλίψη, για περίοδο πραγματικής μοναξιάς. Πόσοι μπορούν να αντικρίσουν το κενό και να ξαναχτίζουν σβήνοντας ή προσπερνώντας συνήθειες από το παρελθόν τους. 

Θέλει αγώνα καθημερινό πόνο, το έχουμε κάνει μια φορά για να φτιάξουμε αυτά που πρέπει, που επιβάλλονται, από ποιους άραγε, σχέσεις, συνεργασίες, οικογένεια, δουλειά, σπίτι, αυτοκίνητο, κλπ. 

Μπορούμε δεύτερη φορά; υπάρχει χρόνος; Υπάρχει δύναμη; θέληση; 

Ο καθένας μπορεί να ονειρευτεί να προχωρήσει μέχρι εκεί που βάζει ο ίδιος τα όρια του, για να προχωρήσει παραπέρα, για να δει πιο μακριά πρέπει να ανοίξει τα όρια, να αλλάξει δεδομένα, να βγει από τα τείχη που έχει χτίσει γύρω του και να φύγει από το μέχρι χθες φως που έχει μετατραπεί σήμερα σε σκοτάδι, σε καινούργιες λάμψεις, σε καινούργιες αναταράξεις συναισθηματικές, πνευματικές, ιδεολογικές…. 

***





Έχουν περάσει 34 χρόνια από τότε που ξεκίνησα τη μουσική μου περιπέτεια. Υπάρχουν πολλά που έγιναν και πολλά που δεν έγιναν... 34 γεμάτα χρόνια δυναμικά μιας και από την αρχή βρέθηκα στα μεγάλα σχήματα με σπουδαίους συνεργάτες, με δυνατές στιγμές καλές και κακές. Βρέθηκα πολύ μικρός μέσα σε καταστάσεις που χαράζουν την ψυχή και το σώμα... Ήμουνα ταλέντο. Από την πρώτη στιγμή που κάθισα στα τύμπανα έπαιξα. Δεν αξιοποίησα αυτό το ταλέντο όπως έπρεπε... Μελέτησα λίγο. Έγινα μουσικός πάνω στη σκηνή. Έζησα πολλά. Πολλές εμπειρίες και ερεθίσματα... Και σκέφτηκα να γράψω γι’ αυτά... 

Έχω γίνει πολλές φορές αντικείμενο κουτσομπολιών και κακοπροαίρετων σχολίων που με υποχρεώνουν να ξεκαθαρίσω τα πράγματα και με τον εαυτό μου (κάτι σαν αυτοψυχανάλυση) και απέναντι σε όλους: φίλους, συνεργάτες, εχθρούς, ανταγωνιστές... Οι προθέσεις μου ήταν πάντα καλές απέναντι σε όλους. Οι προσδοκίες και τα συναισθήματά μου βάδιζαν παράλληλα. Όπως επίσης και η πολιτική και καλλιτεχνική μου δράση. Λειτούργησαν ισορροπημένα. Δεν άπλωσα ποτέ το χέρι μου πιο μακριά από όσο εγώ νόμιζα ότι θα τα καταφέρω υποτιμώντας μερικές φορές και τις ικανότητές μου... Ότι αποφάσισα και ονειρεύτηκα, σε μεγάλο βαθμό τα έχω πραγματοποιήσει. Με καλύπτει συναισθηματικά ο τρόπος που έχω λειτουργήσει στη μουσική. Ήταν επιλογή μου ο δύσκολος δρόμος και τα κατάφερα. Πολλές φορές στην πορεία πέρασα και απογοητεύσεις και αδιέξοδα όμως δεν το έβαλα κάτω... Πέρασα μεγάλες πείνες και στεναχώριες, αλλά είχα πάντα την πεποίθηση ότι οι δυσκολίες ξεπερνιούνται και δεν έκανα πίσω, στα ε-μπόδια που συναντούσα... 

Με ονόμασαν Πρύτανη, Πατριάρχη, Πρίγκιπα των κρουστών κ.α. Επίθετα που ενώ μπορεί να φαίνονται υπερβολικά παρόλα αυτά αναγνωρίζουν την προσπάθειά μου τα τελευταία 25 χρόνια να φέρω τα κρουστά στη θέση που είναι σήμερα και ας έχουν μικρόψυχες αντιρρήσεις ορισμένοι “συνάδελφοι”... 

Πέρασα μεγάλες μοναξιές, μεγάλους και δυνατούς έρωτες, όχι όμως μεγάλες φιλίες... 

Δεν υπήρξα φιλόδοξος, δεν ζω μάταια, όμως ονειρεύτηκα έστω και μάταια, δεν ζήτησα πολυτέλειες, έζησα και ζω χαλαρά και η μόνη πολυτέλεια που διεκδικώ για τον εαυτό μου είναι οι συνεργάτες μου να σέβονται την πορεία μου και τις ανάγκες μου...


Νίκος Τουλιάτος

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

Συνέντευξη με τον Δημήτρη Μαραμή (2014)






Δημήτρης Μαραμής: «Να μην σε απασχολεί καθόλου η επιβράβευση από τους άλλους»




Συνέντευξη στον Ηρακλή Οικονόμου
Πρώτη δημοσίευση: Το Περιοδικό, 10 Ιουνίου 2014


Είναι ένας ιδιαίτερα εκφραστικός και παραγωγικός συνθέτης, με πλούσιο έργο στη σύνθεση τραγουδιών αλλά και μουσικής για το θέατρο. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η «Αισθηματική ηλικία», ο 7ος προσωπικός του δίσκος που, όπως και οι προηγούμενοι, βασίζεται στη μελοποίηση ποίησης. Ευτυχώς, ο ίδιος φροντίζει να δίνει συχνά αφορμές για να κουβεντιάσεις μαζί του. Θέμα μας τα ταξίδια - στην παιδική ηλικία, στην ποίηση, στο Κάρντιφ, και αλλού. Ο κύριος Δημήτρης Μαραμής!



Ποια υπήρξε η «Αισθηματική ηλικία» για σας; Την βιώνετε ακόμα;

Τη βιώνω όπως την αναπνοή μου. Τη στιγμή που θα πάψω να τη βιώνω θα πάψω και να ζω. Πάντα ανατρέχω στην πιο παιδική μου, την πιο αισθηματική ηλικία. Αυτή είναι και η αληθινή πατρίδα μου: η παιδική ηλικία. Εργάζομαι με συνέπεια για να μη προδώσω τα όνειρα που είχε το παιδί που ήμουν κάποτε. Αυο﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽σθηματικόποτε. Για αυτ και να τό το παιδί είναι ο φάρος μου και ο εργοδότης μου. Δε θέλω να του στερήσω την ανόθευτη χαρά, την έκπληξη, τον ενθουσιασμό. Είναι φοβερά δύσκολο να κάνεις πράξη αυτό που περιγράφω, αλλά είναι εφικτό. Η αισθηματική ηλικία δεν ενηλικιώνεται ποτέ. Η λέξη «ηλικία» βέβαια εκφράζει συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Το ιδανικό θα ήταν η Αισθηματική ηλικία να μη σταματά για να ξεκινήσει σιγά σιγά η φθορά του καθαρού αισθήματος και η ενσωμάτωση στη ψυχρή πεζότητα και καθημερινή προσποίηση.ν του﷽﷽﷽﷽﷽ και να


Το άγχος της καριέρας και της επιτυχίας, η αγωνία της επιβίωσης σε μία μέχρι αηδίας ανταγωνιστική κοινωνία, αφήνει χώρο και χρόνο στο νέο άνθρωπο για συναισθήματα δίχως μεζούρα και υπολογισμό;

Όποιος έχει εκπαιδευτεί να υπηρετεί αυτή την κοινωνία κι έχει προσκολληθεί στην επιτυχία της αποδοχής από τους άλλους, έχει αυτόματα χάσει την ποιότητα της ζωής του. Η εποχή, η κοινωνία, το κράτος, η μόδα, τα τηλεοπτικά πρότυπα, όπως θέλετε πείτε το, δε θέλει ανθρώπους αληθινούς με αισθήματα κι στικτα.﷽﷽﷽με λετε πεστε το δε θέ χει ένστικτα. Θέλει μαριονέτες, ανελεύθερους υπηρέτες. Υπάρχει χώρος και χρόνος για αισθήματα, για ελεύθερη σκέψη, για γνήσιες συμπεριφορές, για έρωτα, αρκεί να βρίσκει ο καθένας τον εαυτό του. Να μην τον απασχολεί καθόλου η επιβράβευση από τους άλλους, αλλά να ακούει την αναπνοή του, την καρδιά του, το αίμα του στις φλέβες.







Αν και η πρώτη ύλη των τραγουδιών και της μουσικής σας είναι το πολύ έντονο, το πολύ πρωταρχικό συναίσθημα, έχετε καταφέρει μέχρι σήμερα να αποφύγετε το μελό. Ποιο είναι το μυστικό;

Το μελό είναι κιτς κι αστείο. Το μελό έχει ενδιαφέρον αν θες να αυτοσαρκαστείς ή να ειρωνευτείς. Το αίσθημα και η συγκίνηση δεν είναι ούτε μελό ούτε κιτς. Βασική μου πρόθεση στη σύνθεση των τραγουδιών μου είναι η απλότητα. Τα τραγούδια μου εγώ προσωπικά, τα θεωρώ ελαφρά. Ελαφρά με τέχνη όμως, που εμπεριέχουν μέσα τους σύμβολα, αινίγματα και μυστικά. Επίσης δεν είναι προκατασκευασμένα για να αρέσουν ή να ικανοποιήσουν συγκεκριμένες ανάγκες. Ρέουν, όταν έρθει η ώρα τους, από τον εσωτερικό κόσμο μου, με ότι κρύβει αυτός μέσα του. Το έντονο με ενδιαφέρει, και το πάθος. Όμως ό,τι και να είναι το υλικό μου και τα συστατικά μου, η φόρμα είναι που τα κάνει να λειτουργήσουν και να ισορροπούν.


Το ποιητικό διαβατήριο του νέου δίσκου σας γράφει Ασλάνογλου, Λαπαθιώτης, Τριβιζάς, Γκανάς. Με ποια κριτήρια επιλέξατε τους σταθμούς του ταξιδιού σας, και τι συναντήσατε στον καθένα απ’ αυτούς;

Εδώ μιλάμε για ολόκληρους κόσμους· τους κόσμους των ποιητών. Καταρχάς και οι τέσσερις αυτοί άνθρωποι είναι μεγάλοι ποιητές - ο καθένας με τις εμμονές του και τα υπόγεια πάθη του. Ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου με το αμείλικτο αίσθημα, με τη θανάσιμη μοναξιά του, με τις υγρές εικόνες του, με την τραγωδία του ανικανοποίητου πόθου του. Πόσες ανθρώπινες ψυχές περιγράφει άραγε ο Ασλάνογλου με την ποίησή του! Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης από την άλλη, ο μέγας λυρικός, γόνος πλούσιας οικογένειας μες στο μεσοπόλεμο, ναρκομανής, ομοφυλόφιλος και την ίδια στιγμή κομψός, δανδής περπατώντας στη φτωχική Σταδίου κάθε βράδυ σαν ένας άλλος Όσκαρ Ουάϊλντ μέχρι να αυτοπυροβοληθεί μόνος του. Ο Μιχάλης Γκανάς ένας σημαντικότατος σύγχρονος ποιητής με ρίζες από το δημοτικό τραγούδι, το Σολωμό έως και τον Ελύτη ο οποίος όμως αγγίζει και συγκινεί με μοναδικό τρόπο ενώ οι στίχοι του έχουν χιλιοτραγουδηθεί. Ο Γκανάς καταφέρνει με τις πιο απλές λέξεις, χωρίς εγκεφαλικά περίτεχνα κατασκευάσματα, να χτίζει κόσμους με βαθιά δραματικότητα και να διεισδύει στην καρδιά. Και ο Σωτήρης Τριβιζάς, ο μεγάλος μελαγχολικός κι ευαίσθητος, που αγωνίζεται να ξορκίσει το θάνατο με το να αναγεννά το σύμπαν με τον ποιητικό του λόγο, να δημιουργεί ατμόσφαιρες με έμφυτη τη μουσική μέσα τους.


Εκτός από τα ποιητικά ταξίδια, υπάρχουν όμως και τα πραγματικά! Σπουδάσατε πιάνο και σύνθεση στο Royal College of Music. Πώς σας φάνηκε η Ουαλία;

Η Ουαλία ήταν η προσωπική μου όαση. Ήταν το σκασιαρχείο μου από κάθε πεζότητα. Εκεί έγραφα μουσική για τρεις θεατρικές παραστάσεις κάθε χρόνο, έδινα ρεσιτάλ κλασσικού πιάνου, είχα παρουσιάσει έως και μία όπερα δωματίου. Ζούσα τα όνειρά μου αν και νοσταλγούσα την Ελλάδα. Βρεχόμουν στις μελαγχολικές βροχές, χανόμουν στις ομίχλες, χάζευα τους νυχτερινούς συννεφιασμένους ουρανούς με το θολό φεγγάρι.


Στη συνέχεια μεταπηδήσατε στο Λονδίνο. Ποιο είναι το σάουντρακ αυτής της τερατώδους μεγαλούπολης, και κατά πόσο γοητευτήκατε απ’ αυτό;

Το Λονδίνο αντανακλά μία ξεπεσμένη αυτοκρατορία. Είναι μια συντηρητική πόλη που όμως επιτρέπει την τρέλα να βασιλεύει σε διάφορες γωνιές και γειτονιές της. Το Λονδίνο επιτρέπει την ανατροπή, μια πόλη ολόκληρη είναι ένα θέατρο. Ευρώπη και μη Ευρώπη. Σύγχρονη και παραδοσιακή. Δημοκρατική αλλά και με μία δεσπόζουσα βασίλισσα στη μέση. Ευγένεια και σαρκασμός, χιούμορ και σνομπισμός, ελευθερία και σωβινισμός. Πόλη ερωτική; Σεξουαλική; Ρομαντική; Δεν ξέρω. Φυσικά και γοητεύτηκα και θα μπορούσα να ζω στο Λονδίνο, αν και προτιμώ πόλεις που έχουν λιμάνια και είναι κοντά στη θάλασσα.σει﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ δικ










Πάντως, φαίνεται ότι παρά τη φοίτησή σας στον Βορρά - ή και εξαιτίας αυτής - ο Νότος, η Μαδρίτη, ο Λόρκα μίλησε μέσα σας με την ίδια ένταση. Πότε και πώς συναντηθήκατε για πρώτη φορά με την Ιβηρική;

Έχω έντονα μέσα μου τον Οδυσσέα. Γοητεύομαι φοβερά από την ανατολή αλλά γράφω δυτικότροπα, είμαι ξεκάθαρα μεσογειακός, ανήκω στο νότο αλλά συνεργάζομαι και συνεννοούμαι τέλεια με τους βόρειους. Ακολουθώ το ένστικτο και είμαι παρορμητικός, οπότε είναι φυσικό να έχω έντονη σχέση με τους μεσογειακούς λαούς και ειδικά με τους Ισπανούς που έχουν κι αραβικό αίμα μέσα τους από τα πολύ παλιά χρόνια. Δημιουργικά, η σχέση μου με την Ισπανία ξεκινά από πολύ νωρίς. Στη Μαδρίτη όμως παρουσίασα τη δουλειά μου το 2011.


Με το ταγκό και το δίσκο Ay Amor περάσατε και τον Ατλαντικό. Λατινοαμερικάνικη η φόρμα, σε έναν δίσκο που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ . Τι κάνει ένας έλληνας συνθέτης με τους ισπανούς ποιητές του στη Νέα Υόρκη;

Δοκιμάζεται σε ένα νέο ακροατήριο, ανοίγει τα φτερά του, επιτρέπει την έμπνευσή του να πειραματιστεί σε νέες φόρμες. Να δώσει και να εισπράξει τις νέες εμπειρίες. Να σπάσει τα σύνορα, να ενώσει τον κόσμο και να ενωθεί μαζί του. Μόνο όμορφα αισθήματα γεννήθηκαν από την επαφή με το αμερικανικό κοινό, το οποίο εκτίμησε πολύ αυτό που κάνω.


«Απόψε χιόνισε πολύ / στην πολιτεία / Αγάπες και κρύσταλλα / χυμούν μες στη νύχτα». Σε ποια πολιτεία σας χίμηξαν οι αγάπες, κύριε Μαραμή; Σε ποιο μέρος σας βρήκε η νύχτα;

«Η πόλις θα σε ακολουθεί» λέει ο Καβάφης. Αυτό σημαίνει ότι την πόλη μας τη χτίζουμε μέσα μας και την κουβαλάμε μαζί μας. Σε τούτη την κώχη τη μικρή βρίσκεται ένας ολόκληρος κόσμος από μνήμες κι αισθήματα.

Σε ποιο μέρος; Σε κάποιο άγνωστο δρόμο μες στην Αθήνα μία ζεστή νύχτα του καλοκαιριού; Μες στη νυχτερινή βροχή με τις λάμπες του δρόμου σαν πίνακα του Βαν Γκογκ στο Κάρντιφ; Στο χώμα ξυπόλητος μία νύχτα του Αυγούστου στην Επίδαυρο; Ξημερώματα Δεκέμβρη μες στην ομίχλη με μία πόλη φάντασμα, τη Θεσσαλονίκη; Στη μεταμόρφωση της Νέας Υόρκης βράδυ του Οκτωβρίου με τα σύννεφα να χρωματίζονται μπλε και μωβ από τα φώτα των γιγαντιαίων κτιρίων; Στον Πόρο όταν ο Θεός πιάνει τα πινέλα του το σούρουπο και ζωγραφίζει την ωραία κοιμωμένη πάνω στις κορφές των βουνών; Η μες στο φεγγάρι της Κρήτης; Παντού κι όλα εδώ, μέσα σε ένα μικρό δωμάτιο με ένα πιάνο. Σε μια μικρή κώχη.






Η άλλη οπτική (9)




Μανώλης Γιάνναρος





Ήταν εκείνη η Άρτεμις που ανέπνεε από το μέτωπο και καθάριζαν οι σκέψεις.
Τις διάβαζες όλες στα μάτια της.
Λέξη καμιά.
Είχαν πατήσει τα σπλάχνα της δεινόσαυροι
και όσο ριχνόταν στα νερά,
τόσο από τα ξεχασμένα κύτταρα φύτρωναν γεράνια μέσα στις φυσαλίδες του

νυχτερινού μπάνιου.
Ο χρυσός σταυρός, σού 'πεσε μές στα περιβόλια.
"Πές μου ότι μ' αγαπάς".


Μέλια Πουρή

Η Καλλιόπη Βέττα για τον Στέλιο Καζαντζίδη






Ο Στέλιος Καζαντζίδης με τη φωνή και το πάθος του σημάδεψε αλλά και έκφρασε μια ολόκληρη εποχή. Τραγούδησε με μοναδικό τρόπο για τους ξενητεμένους, τους φτωχούς και τους καταφρονεμένους της εποχής του. Υπήρξε αδιαμφισβήτητα ο τραγουδιστής που έδινε τη δική του διάσταση και την ιδιαίτερη ερμηνευτική σφραγίδα σε όλα τα τραγούδια που είπε.

Εμένα προσωπικά με εκφράζει περισσότερο η πορεία του από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60 και μετά και ιδιαίτερα οι συνεργασίες του με τους μεγάλους μουσικοσυνθέτες, το Μίκη Θεοδωράκη, το Μάνο Χατζιδάκι, το Μάνο Λοϊζο, το Χρήστο Λεοντή, το Γιάννη Μαρκόπουλο και τον Σταμάτη Σπανουδάκη.

Το εύρος και το βάθος της φωνής του χρωμάτισε με καζαντζίδικο τρόπο τα τραγούδια των μεγάλων μας συνθετών. Οι ερμηνείες του είναι αξεπέραστες. Από την άλλη ερμηνεύοντας αυτά τα τραγούδια και ο ίδιος έκανε ένα πολύ μεγάλο άλμα στην πορεία του και την καριέρα του.

Καλλιόπη Βέττα

(Αδημοσίευτο κείμενο, 2009)

Ο Μιχάλης Γρηγορίου για τον Αριστοφάνη






Με τον Αριστοφάνη μου δοθηκε η ευκαιρια να γραψω μουσικη μια φορα για τους “Ιππης” και δυο φορες για τις “Εκκλησιαζουσες”. Μιλωντας γενικωτερα, οι κωμωδιες του Αριστοφανη σηματοδοτουν ενα ιδιαιτερα σημαντικο σταδιο πολιτιστικης αναπτυξης της ανθρωποτητας, γιατι δηλωνουν την υπαρξη μιας εξελιγμενης κοινωνιας, που εχει φτασει σε τετοιο επιπεδο αυτοπαρατηρησης και αυτογνωσιας ωστε να μπορει να αυτοειρωνευεται, να αυτοσαρκαζεται και, εν τελει, να κρινει τους ιδιους τους θεσμους της. Ειναι αλλωστε γνωστο πως η κωμωδια ειναι ενα πολυ πιο δυσκολο ειδος απο το δραμα. Το κλαμα ειναι κατι το περισσοτερο πρωτογενες, ενω το γεληο ειναι ανατρεπτικο, προϋποθετει μια συνειδηση που μπορει να κανει ενα βημα εξω απο τον εαυτο της και να τον κρινει. Σε οτι μαλιστα μας αφορα εμας τους Ελληνες, θα ελεγα πως ο Αριστοφανης ειναι και ... παρηγορητικος. Οταν βλεπεις πως 2500 χρονια πριν γινοντουσαν στην Ελλαδα οι ιδιες απατεωνιες, πως οι πολιτικαντηδες εκαναν τις ιδιες κομπινες κι’ οταν σκεφτεσαι πως, παρ’ ολα αυτα ο τοπος μας επιβιωσε, τοτε αντλεις και καποια αισιοδοξια για το μελλον!

Δυο λόγια για τον Χατζιδάκι. Για τη δική μας τη γενιά, οι “Όρνιθες” του Χατζιδάκι λειτουργησαν αποκαλυπτικα. Ο Χατζιδακις εκανε μια δροσερη, γοητευτικη και πρωτοτυπη μουσικη προταση  η οποια παραμενει κλασσικη στο ειδος της.

Μιχάλης Γρηγορίου


Πρώτη δημοσίευση: Ηρακλής Οικονόμου, "Μουσικές για τον Αριστοφάνη", Δίφωνο, Ιούνιος 2010

Για το "Δωδεκανησιακό Νυχτέρι"






ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΝΤΟΣ
ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΑΚΟ ΝΥΧΤΕΡΙ
ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Το «Δωδεκανησιακό Νυχτέρι» αποτελεί ένα πανόραμα της παραδοσιακής δωδεκανησιακής μουσικής, σε ερμηνεία Κώστα Κοντού και μουσική επιμέλεια Μανώλη Καρπάθιου. Το cd είναι χωρισμένο σε τέσσερις ενότητες, κάθε μία από τις οποίες περιέχει ένα ποτ-πουρί από 6-8 τραγούδια, και ολοκληρώνεται με τον οργανικό «Ροδίτικο» και το «Μέρα μέρωσε». Πλάι σε γνωστά νησιώτικα όπως το «Μες του Αιγαίου τα νερά» κι το «Θαλασσάκι», βρίσκουμε ένα πλήθος κομματιών που αντιπροσωπεύουν με επιτυχία τον μουσικό κόσμο των Δωδεκανήσων. Οι δύο πυλώνες του cd είναι η στιβαρή, «βυζαντινή» φωνή του Κοντού (με καταγωγή από τη Σύμη) και η ορχήστρα στην οποία συναντάμε τον Μιχάλη Γαμπιεράκη στο βιολί, τον Γιάννη Μεγαλούδη στο λαούτο και τον Γιάννη Καμπούρη στην κιθάρα.  συνοδευόμενους από τον Χαράλαμπο Καπελιαρή στην ηλεκτρική κιθάρα και τον Γιάννη Κωνσταντινίδη στα πλήκτρα. Ο Καπελιαρής και ο Κωνσταντινίδης υπογράφουν και τον προγραμματισμό.

Προφανώς και δεν πρέπει να υπάρχει όριο στη μουσική ανα-δημιουργία, και προφανώς και πρέπει να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές για καινοτόμες παρεμβάσεις στο σώμα της παράδοσης. Όμως, η συγκεκριμένη «καινοτομία» του προγραμματισμού και των πλήκτρων όχι μόνο αφαιρεί από το γνώριμο άρωμα του νησιώτικου τραγουδιού, αλλά δεν προσδίδει και κάτι καινοτόμο. Αντίθετα, καθιστά το άκουσμα ελαφρώς μονότονο, καθώς το ψηφιακό φόντο ακολουθεί συνεχώς τον τόνο του τραγουδιού, αγκαλιάζοντας στενά την ορχήστρα και τον ερμηνευτή. Επίσης, η λογική των μικρής διάρκειας κομματιών, το ένα μετά το άλλο, παραπέμπει σε μια χρήση περισσότερο διασκέδασης παρά ακρόασης. Συνολικά πάντως, το «Δωδεκανησιακό Νυχτέρι» είναι μια αξιόλογη προσθήκη στη σύγχρονη νησιώτικη δισκοθήκη, τόσο εξαιτίας των επιλεγμένων κομματιών, όσο και εξαιτίας της εξαιρετικής ερμηνείας του Κοντού. Αν ο δίσκος αποτελέσει και αφορμή ώστε μια νεότερη γενιά ακροατών να έρθει σε επαφή με τα διαμάντια της νησιώτικης δημιουργίας, όπως φαίνεται να επιδιώκουν και οι συντελεστές του δίσκου με κάποιες επιλογές τους στη μορφή και τον ήχο των τραγουδιών, τότε θα έχει κερδηθεί και ένα επιπλέον στοίχημα.

Ηρακλής Οικονόμου
Οι ακροάσεις της Εποχής, εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, 2009