Προπύλαια, Τρίτη 29 Μαρτίου, 20:00

 

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Συναυλία Ειρήνης 29/03 στις 20:00

Να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία - Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες

Η «Αλληλεγγύη για Όλους» διοργανώνει μεγάλη συναυλία για την Ειρήνη, την Τρίτη 29 Μαρτίου 2022 στις 20:00 στα Προπύλαια.

Καταδικάζουμε την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Απαιτούμε να σταματήσει τώρα ο πόλεμος

Γνωρίζουμε ότι όταν κερδίζει ο πόλεμος, χάνει η ζωή.

Σκοτωμοί. Ορφάνια. Προσφυγιά. Καταστροφή. Δυστυχία. Φτώχεια. Μίσος. Τείχη ανάμεσα στους λαούς και τις καρδιές των ανθρώπων.

Αυτό είναι το σκοτάδι και η φρίκη των ιμπεριαλιστικών πολέμων Και όλοι μας, αν επικρατήσει, είμαστε ηττημένοι.

Είναι απαραίτητο να σιγήσουν τα όπλα. Οι βομβαρδισμοί, η πυρηνική απειλή, οι κούρσες εξοπλισμών ποτέ δεν ήταν η λύση.

Να σταθούμε δίπλα στους πρόσφυγες και σε όσους έχουν ανάγκη!

Να φωτίσουν τον κόσμο οι αξίες της ανθρωπότητας. Ο πολιτισμός. Ο ανθρωπισμός. Η αλληλεγγύη. Η παγκόσμια αδελφοσύνη.

Να νικήσει η ζωή.

Ειρήνη!

Συμμετέχουν αφιλοκερδώς με αλφαβητική σειρά:

· Μάριος Αθανασίου,

· Πάνος Βλάχος,

· Δημήτρης Γκοτσόπουλος,

· Γλυκερία,

· Φοίβος Δεληβοριάς,

· Πάνος Δρακόπουλος,

· Εισβολέας,

· Χριστόφορος Ζαραλίκος,

· Πέγκυ Ζήνα,

· Θανάσιμος,

· Χρήστος Θηβαίος,

· Κώστας Θωμαΐδης,

· Κώστας Καλδάρας,

· Μυρτώ Καμβυσίδη,

· Μαρία Κανελλοπούλου,

· Ελένη Καρακάση,

· Κώστας Λειβαδάς,

· Μίλτος Λογιάδης,

· Μανώλης Μητσιάς,

· Δημήτρης Μητσοτάκης,

· Νατάσα Μποφίλιου,

· Γιώτα Νέγκα,

· Λίνα Νικολακοπούλου,

· Γιώργος Νταλάρας,

· Πάνος Παπαιωάννου,

· Μάνια Παπαδημητρίου,

· Νίκος Πλατύραχος,

· Δημήτρης Πουλικάκος,

· Μαριάννα Τουμασάτου,

· Κώστας Τριανταφυλλίδης,

· Ελένη Τσαλιγοπούλου,

· Τάνια Τσανακλίδου,

· Νεφέλη Φασουλή,

· Idra Kayne,

· Magic de Spell,

· Sugahspank.

Διοργάνωση: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Μουσική διεύθυνση: Ντίνος Γεωργούντζος, Βασίλης Γκίνος, Γιώργος Ζαχαρίου (Μουσικοί Σε Δράση)

Σκηνοθεσία: Νίκος Σούλης

Ευχαριστούμε την ΕΔΕΜ και την Αυτοδιαχείριση για την παραχώρηση των δικαιωμάτων.

Ανταποκρινόμενοι στην καμπάνια των Γιατρών του Κόσμου (Medicin du Monde) συγκεντρώνουμε:

είδη που θα έχουν τουλάχιστον έξι (6) μήνες ως ημερομηνία λήξης:

Τρόφιμα μακράς διάρκειας:

Όσπρια, Ρύζι, Ζυμαρικά

Βρεφικές τροφές και παιδικά γάλατα

Γάλατα Εβαπορέ

Κονσέρβες

Βρεφικές πάνες και είδη ατομικής υγιεινής.

Ιατροφαρμακευτικό Υλικό:

Γάζες και Γάντια αποστειρωμένα

Οινόπνευμα

Φυσιολογικούς ορούς

Παυσίπονα

Παιδικά σιρόπια

Αντιβηχικά

Betadine

ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ:

Αλεξανδρείας 76 10441 Αθήνα, Ακαδημία Πλάτωνος καθημερινά εκτός Σαββάτου και Κυριακής 11:00 -17:00

Τηλ. Επικοινωνίας 2103801921

Για την αγορά αντιβιοτικών και εξειδικευμένου ιατροφαρμακευτικού υλικού, συγκεντρώνουμε χρήματα στον λογαριασμό της «Αλληλεγγύης για Όλους»

Τράπεζα: ΕΘΝΙΚΗ

Αριθμός Λογαριασμού: 040/018328-82

IBAN: GR35 0110 0400 0000 0400 1832 882

Όνομα Δικαιούχου: ΤΑΜΕΙΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ & ΔΟΜΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Με την αιτιολογία: ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Γιώργος Νταλάρας: "Παράταξή μου τα αθώα θύματα αυτού του πολέμου"

Είναι τόσο σκληρά κι απάνθρωπα αυτά που γίνονται γύρω μας για να σκεφτόμαστε οπαδικά.

Εγώ, λοιπόν, είμαι με τους άμαχους. Με τους ανθρώπους που αφανίζονται που βλέπουν να καταστρέφονται οι πόλεις τους. Με τα παιδιά που θάβονται κάτω από τα ερείπια. Με τις στρατιές προσφύγων που φεύγουν κυνηγημένοι από τον τόπο τους. Είμαι με τα θύματα του πολέμου και δεν θα συμμετέχω σε κανένα πολιτικό παιχνίδι.

Αυτή τη στιγμή δεν είναι η δουλειά μου να κάνω πολιτική. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να σταθώ δίπλα στην απόγνωση, στον εφιάλτη που ζουν οι άμαχοι αυτού του κόσμου. Οι άνθρωποι που τρέχουν να σωθούν χωρίς να φταίνε. Με ενδιαφέρουν τα ανώνυμα θύματα κι όχι οι ανταγωνισμοί της εξουσίας.

Σκέφτομαι ένα παιδί κλεισμένο σε ένα υπόγειο, σε μια τρύπα, σε μια σκηνή, χωρίς όνειρα, χωρίς αύριο, στη Σερβία, στη Συρία, στnν Υεμένη ,στη Μαριούπολη, στο Χάρκοβο, παλιότερα στην Κύπρο και τρελαίνομαι!

Αυτούς σκέφτομαι. Αυτούς που το μόνο αίτημά τους είναι μια πιο δίκαιη ζωή. Γι αυτό θα συμμετέχω σε κάθε προσπάθεια που θα βοηθήσει να στείλουμε τα αναγκαία για τη ζωή των αμάχων του πολέμου. Για τη φαρμακευτική περίθαλψη, την υλική βοήθεια, την ασφάλειά τους.

Είμαι πλάι σε κάθε αθώο παιδί, κάθε άνθρωπο που ξυπνάει το πρωί χωρίς σπίτι, χωρίς φαγητό, χωρίς πατρίδα και με τους σταυρούς των δικών του στα χέρια.

Αυτή την ώρα Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΜΟΥ είναι τα αθώα θύματα αυτού του πολέμου. Γι αυτούς τραγουδάω τώρα για να μαζέψουμε ό,τι μπορούμε, ό,τι τους είναι αναγκαίο να το στείλουμε ώστε να αντέξουν τον εφιάλτη που ζουν.

Είμαι με όποιον σηκώνεται από το ζεστό καναπέ της άνεσής του και κάνει κάτι για τα αθώα θύματα του πολέμου.

Γεννήθηκα σε μια προσφυγική γειτονιά κι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω τη μάνα μου να λέει "όποιος κάνει τον πόλεμο είναι ένοχος".

Γιώργος Νταλάρας

Νατάσσα Μποφίλιου: "Όχι στον πόλεμο - Αλληλεγγύη στους λαούς με κάθε τρόπο"

Καλέστηκα σε μία αντιπολεμική συναυλία από φοιτητικούς συλλόγους. Να πω 2 αντιπολεμικά τραγούδια.

Είπα ναι. Όπως λέω τόσα χρόνια σε δράσεις σαν αυτή.

Η θέση μου είναι ολιστική ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Για μένα αυτό είναι το αίτημα.

Καταδικάζω την άθλια εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία.

Είμαι με τους Λαούς και τους πρόσφυγες που άλλη μια φορά στην ιστορία πληρώνουν το τίμημα για τα συμφέροντα των ισχυρών. Είμαι με την αλληλεγγύη.

Δεν επιθυμώ καμία εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας.

Μου είναι αδύνατο να στρέψω το βλέμμα από την τεράστια ανθρωπιστική κρίση και θα είμαι στη θέση που πρέπει με όποιο τρόπο μπορώ.

Στην επίσημη γραμμή που στοιχειοθετείται και θα με κάνει άλλη μια φορά βορά στην διαστρέβλωση των θέσεων, της αλήθειας μου και στη δημιουργία μιας προπαγάνδας που εξυπηρετεί τον μακαρθισμό φυλλάδων και προσώπων, γυρνώ την πλάτη. Πορεύομαι με τα ιδανικά μου.

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ.

Νατάσσα

Make the economy scream: Δωρεάν στο διαδίκτυο

 

Από το InfoWar:

H Moviementa Productions προσφέρει από σήμερα δωρεάν το ντοκιμαντέρ Make the economy Scream του Άρη Χατζηστεφάνου. Όπως και στις προηγούμενες παραγωγές μας στηριχθήκαμε αποκλειστικά σε crowd-funding. Αν θέλεις μπορείς να ενισχύσεις και εσύ την προσπάθειά μας.

Το ντοκιμαντέρ καταγράφει μια προσωπική περιπλάνηση, από την Ελλάδα στις παραγκουπόλεις του Καράκας και από τα σύνορα της Κολομβίας πίσω στην Ευρώπη. Συνομιλώντας με γνωστούς οικονομολόγους, δημοσιογράφους και αξιωματούχους διεθνών οργανισμών ο Άρης Χατζηστεφάνου επιχειρεί να εξηγήσει ορισμένες από τις πιο «σουρεαλιστικές» εμπειρίες που βιώνει στο Καράκας. Γιατί η Βενεζουέλα είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο για την παραγωγή κρυπτονομισμάτων όπως το Bitcoin; Πώς γίνεται η ισοτιμία στη μαύρη αγορά του εθνικού νομίσματος με το δολάριο να καθορίζεται από έναν λογαριασμό στο Instagram; Τελικά φταίει ο σοσιαλισμός ή μήπως ο καπιταλισμός για την οικονομική κατάρρευση της χώρας με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη;

https://info-war.gr/to-make-the-economy-scream-dorean-sto-internet/ 

Ένα κείμενο του Γιώργου Σταυριανού

ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΒΗΜΑ

Ο υβριδικός άνθρωπος ζει πια ανάμεσά μας. Και αργότερα ο Μετα-άνθρωπος νομοτελειακά θα αποτελέσει την επόμενη βαθμίδα στον αέναο χορό της εξελικτικής διαδικασίας. Οι αλγόριθμοι αντικατέστησαν αρχαίους και σύγχρονους χρησμούς, υποβάθμισαν τις πεποιθήσεις...

Οι φιλόσοφοι οφείλουν πια να συμπορεύονται με τους επιστήμονες μελλοντολόγους, σκιαγραφώντας την ανορθόδοξη και σκοτεινή γραφή του κόσμου, όπου όλα πια έχουν ειπωθεί. Για πόσο ακόμα αλήθεια θα υπάρχει η Τέχνη έτσι όπως την γνωρίσαμε; Κανένας δεν μπορεί να το προβλέψει με βεβαιότητα. Την ώρα που το Σύμπαν χαλαρώνει τον σφιχτοδεμένο κόμπο της μυστριακής του καταγωγής αποκαλύπτοντας την ανατριχιαστικά απόκοσμη μουσική του, ο καλλιτέχνης καταλαβαίνει ότι, όχι μόνο δεν ορίζει την μοίρα αλλά ούτε και το πεπρωμένο του. Ακόμα και οι έννοιες της Ελευθερίας και της ελεύθερης βούλησης επαναπροσδιορίζονται πάνω σε ένα εντελώς καινούργιο και ερμητικά κλειστό πλαίσιο.

Από τώρα και στο εξής οι συντεταγμένες αλλάζουν. Η προσαρμογή όσο βίαιη κι αν φαντάζει, αποτελεί την μοναδική σανίδα σωτηρίας μέσα σ΄ ένα κόσμο υποταγμένο στην πανίσχυρη όσο και αδυσώπητη Θεότητα της Εξέλιξης.

Γιώργος Σταυριανός

Μίκης Θεοδωράκης: "Να γίνει κάποτε η χώρα μας η Ελβετία της ειρήνης και του πολιτισμού"

Ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη κατά την τελετή υποδοχής του ως επίτιμου μέλους της Ακαδημίας Αθηνών

κ. Πρόεδρε της Ακαδημίας Αθηνών,

κ. Γενικέ Γραμματέα της Ακαδημίας Αθηνών,

Κυρίες και κύριοι Ακαδημαϊκοί,

Κυρίες και κύριοι,

Κατ’ αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμότατα τον κ. Πρόεδρο και τον κ. Γενικό Γραμματέα για όσα είπαν προηγουμένως αλλά και όλα τα μέλη της Ακαδημίας, για την μεγάλη τιμή που μου έκαναν να μου προσφέρουν τη δυνατότητα να ομιλώ αυτή τη στιγμή από το βήμα του Ανώτατου Πνευματικού Ιδρύματος της χώρας μας, της Ακαδημίας Αθηνών...

Όταν κύριε Πρόεδρε, πριν από χρόνια, στη συνεργασία μας στις Χοηφόρες προσπαθούσαμε να αποδώσουμε τον ζόφο των στίχων του Αισχύλου για «της γενιάς το βαθύριζο κακό», για τα «πολυστέναχτα κι αβάσταχτα δεινά», την «αιματόεσσαν πλαγάν», τον «πόνο που τελειωμό δεν έχει», «τη μια συμφορά» που έρχεται «κατά πάνω στην άλλη», δεν φανταζόμασταν ότι σήμερα, τόσα χρόνια μετά, οι στίχοι αυτοί θα ήταν τόσο τραγικά επίκαιροι.

Ίσως όμως ακριβώς γι’ αυτό δεν μπορούμε να μοιρολογούμε διαπιστώνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε αλλά ως κληρονόμοι ενός μοναδικού Πολιτισμού, είμαστε υποχρεωμένοι πάντα να αναζητούμε την προοπτική, το Όραμα.

Ασφαλώς πολλοί θα έχουν διερωτηθεί για την σημερινή παρουσία μου στο βήμα της Ακαδημίας Αθηνών, κυρίως λόγω του προκεχωρημένου της ηλικία μου. Συνήθως για τα εξαιρετικά γεγονότα χρησιμοποιούμε μια εύκολη λέξη, την λέξη «σύμπτωση».

Όμως εγώ βαθιά μέσα μου γνωρίζω, ότι διάφορες χθόνιες και ουράνιες δυνάμεις συνωμότησαν, ώστε να μου δοθεί η ευκαιρία να διαλαλήσω μία και μόνη λέξη που θα ακουστεί στη συνέχεια, λέξη-κλειδί, που οδηγεί από το Χάος στην Αρμονία.

Για να συλλάβει κάποιος το μέγεθος και τη σημασία της Ελλάδας, πιστεύω ότι θα πρέπει να μπορέσει να τη δει διαχρονικά σε κοσμογονικές διαστάσεις και σε ιστορικά μεγέθη.

Ο πολυθρυμματισμός της που ειδικά σήμερα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, μας οδηγεί σταθερά στο να γίνουμε ένας λαός χωρίς Πατρίδα. Όπως ένα φύλλο αποκομμένο από τον κορμό των δέντρων, έρμαιο στην οργή των ανέμων.

Γι’ αυτό το λόγο και για να πάρει μέσα μας το βάρος και τη μορφή της ΑΚΕΡΑΙΗΣ Ελλάδας, η λέξη που θα ειπωθεί προϋποθέτει μια γιγαντιαία προσπάθεια από όλους τους συμπολίτες μας να γίνουν αντάξιοι αυτής της Ακέραιης Ελλάδας, πριν να είναι αργά. Πριν ξεπεράσουμε την κόκκινη γραμμή της μη επιστροφής.

Ας μου επιτραπεί λοιπόν, αντί τυπικής ομιλίας να σας υποβάλω μια πρόταση, που πιστεύω ότι βρίσκεται μέσα στα πλαίσια ενός Πνευματικού Οδηγού, όπως είναι η Ακαδημία Αθηνών και συνάμα εκφραστή της εθνικής μας συνείδησης και πρωτεργάτη των συμφερόντων του Λαού και τα ης χώρας μας.

Η πρότασή μου συνοψίζεται σε μία μόνο λέξη: ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ. Και ένα Όραμα: Η Ελλάδα να γίνει η Ελβετία του Πολιτισμού και της Ειρήνης. Με σύμβολα την Ακρόπολη των Αθηνών, παγκόσμιο σύμβολο Πολιτισμού, την Ολυμπία και τους Δελφούς, παγκόσμια σύμβολα της Συναδέλφωσης μεταξύ των Λαών και της Ειρήνης.

Πιστεύω ότι ήρθε ο καιρός να αναγνωρίσει έμπρακτα η διεθνής κοινότητα τον ιστορικό ρόλο της Ελλάδας στην διαμόρφωση του Παγκόσμιου και πιο ειδικά του Δυτικού Πολιτισμού. Καθώς και την συμβολή και τις θυσίες του λαού μας στον βωμό της Ελευθερίας.

Εκτός όλων των άλλων, το διεθνές καθεστώς της Ουδετερότητας θα ολοκληρώσει το Όραμα των αγωνιστών του 1821, που πάλεψαν για την κατάκτηση της Ελευθερίας, χωρίς όμως να επιτευχθεί η ολοκλήρωσή της με την κατάκτηση της πλήρους Εθνικής Ανεξαρτησίας. Ελευθερία είναι η αποτίναξη του ξένου ζυγού. Η Ανεξαρτησία είναι η απαλλαγή από την καταλυτική ανάμιξη των ξένων στα εσωτερικά της χώρας.

Ένας λαός, όπως και ο κάθε άνθρωπος, ολοκληρώνεται μόνο εάν κατορθώσει όχι μόνο να γίνει αλλά και να λειτουργεί ως υπεύθυνος πολίτης απέναντι σε κάθε μείζον θέμα που αφορά τον ίδιο και την χώρα του. Υπεύθυνος σημαίνει Ελεύθερος να αποφασίζει και να συναποφασίζει με τους συμπολίτες του για όλα τα προβλήματα που συνθέτουν τη ζωή και τον ελεύθερο βηματισμό της πατρίδας του.

Ειδικά σε ό,τι αφορά την πνευματική δημιουργία, η αίσθηση της ελευθερίας και της ευθύνης είναι προϋπόθεση για να ανταποκριθούν με πληρότητα οι εργάτες του πνεύματος στις προκλήσεις των καιρών. Έτσι, με την ελεύθερη βούληση και υπεύθυνη στάση των πολιτών μιας χώρας απέναντι σ’ αυτούς τους δύο τομείς της καθημερινής ζωής και της πνευματικής δημιουργίας πορεύονται οι ελεύθεροι λαοί αφήνοντας το ιδιαίτερο ιστορικό τους αποτύπωμα ανάμεσα στη χορεία των πολιτισμένων λαών. Μια τέτοια εποχή υπήρξε ο χρυσούς αιώνας του Περικλέους, που τα πνευματικά και καλλιτεχνικά του αποτυπώματα παραμένουν έκτοτε υποδείγματα μοναδικά και αξεπέραστα.

Πιστεύω ότι το γεγονός ότι η Ελευθερία που μας παρέδωσαν οι αγωνιστές του 1821 δεν κατόρθωσε επί δύο σχεδόν αιώνες να στεφθεί με την απόκτηση της πλήρους Εθνικής Ανεξαρτησίας, μας έχει καταντήσει λαό ανάπηρο και ανίκανο να εκμεταλλευτεί και να αναδείξει όχι μόνο τον φυσικό μας πλούτο αλλά κυρίως τον ανθρώπινο στους κρίσιμους τομείς της Κοινωνίας και του Πνεύματος. Για τον λόγο αυτό συμφωνώ με τον ποιητή Νίκο Γκάτσο, που επισημαίνει ότι η σύγχρονη Ελλάδα έγινε από τις εξαιρέσεις της.

Διαπιστώνω δύο βασικά στοιχεία στη διαμόρφωση των Ελλήνων. Το πρώτο είναι η επίδραση του τοπίου με το μοναδικό του Κάλλος. Και το δεύτερο, το αίσθημα της ανεξαρτησίας, που έγινε έμφυτο σε όλους, μιας και όλοι προέρχονταν από φυλές που αναπτύχθηκαν επί αιώνες μέσα σε συνθήκες απόλυτης ανεξαρτησίας.

Αυτό το Άπειρο, το Θεϊκό Κάλλος είναι ο ένας από τους δύο μαγνήτες που ανοίγουν την όρεξη για την κατάκτηση είτε για τον έλεγχο αυτής της ιερής από κάθε άποψη γης. Ο δεύτερος μαγνήτης είναι η γεωπολιτική της σημασία, που σε έναν βάρβαρο κόσμο όπως αυτός που δημιουργούν οι ισχυρές κατακτητικές δυνάμεις στην κάθε εποχή, η θέση της χώρας μας συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρώτες-πρώτες ζωτικές για την άμυνα ή την επίθεση των εμπλεκομένων δυνάμεων.

Με αυτόν τον τρόπο η θεϊκή Ευλογία μετατρέπεται σε θεϊκή κατάρα. Και ακριβώς στο σημείο αυτό τοποθετείται η πρότασή μου για την κατάκτηση του δικαιώματος για Ουδετερότητα, γιατί αποτελεί τον μοναδικό τρόπο απαγκίστρωσης της χώρας από τις αντιπαλότητες των σημερινών μεγάλων δυνάμεων, που δεν μας αντιμετωπίζουν ως ελεύθερη χώρα και λαό αλλά ως μια περιοχή στρατηγικού ενδιαφέροντος. Ως μια τεράστια στρατιωτική βάση, φίλια προς τους μεν και εχθρική προς τους δε.

Δυστυχώς αυτές οι αντιπαλότητες μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων δεν σταμάτησαν ποτέ σε όλη τη διάρκεια της νεότερης ιστορίας μας, από το 1821 έως σήμερα. Έτσι η στρατηγική μας θέση οδηγούσε την α ή την β μεγάλη δύναμη, προκειμένου να διαφυλάξει τα στρατηγικά της συμφέροντα, να ασκεί με τον α ή τον β τρόπο ασφυκτικό έλεγχο επί του συνόλου της εθνικής μας ζωής εμποδίζοντας έτσι ουσιαστικά τα δικαιώματα της ευθύνης και της απόφασης στους ζωτικότερους τομείς της ζωής του λαού μας, ακόμα και σε περιόδους κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπως η σημερινή. Τομείς όπως η Άμυνα, η Διπλωματία, η Οικονομία, η Πολιτική που ήταν και είναι τα πλέον σημαντικά και ευαίσθητα σημεία, από τα οποία κρίνεται ο προσανατολισμός μιας χώρας.

Πέραν όμως της στρατηγικής σημασίας, δεν θα πρέπει να υποτιμούμε τη μαγνητική δύναμη και έλξη που ασκεί ο Φυσικός Πλούτος του τόπου μας.

Έχοντας σαν βάση αυτούς τους τρεις εθνικούς μας μαγνήτες, δηλαδή την γεωστρατηγική θέση, τον Φυσικό Πλούτο και το Μοναδικό Κάλλος, ο ιστορικός μπορεί να ερμηνεύσει σωστά τις αιτίες που μας οδήγησαν σε όλες τις μεγάλες καταστροφές αλλά και τη συνεχή υπανάπτυξη, μέσα στην οποία έχουμε αναγκαστεί να ζούμε επί αιώνες, μιας και η οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη προϋποθέτουν την κατάκτηση και λειτουργία της ελεύθερης βούλησης των πολιτών μέσα σε συνθήκες πλήρους Εθνικής Ανεξαρτησίας.

Οι ιστορικές και πολιτισμικές μας παραδόσεις διακρίνονται από την προσήλωση των Ελλήνων στις αξίες της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας, καθώς και την περιφρούρηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Σ’ αυτούς τους δύο αιώνες της εθνικής μας ανεξαρτησίας, το σύνολο των λαϊκών και των εθνικών μας αγώνων έγιναν και γίνονται για την προάσπιση των εθνικών, κοινωνικών και θεμελιωδών μας δικαιωμάτων. Με τη σφραγίδα της πάλης υπέρ της Ελευθερίας και κατά της Βίας. Σήμερα η εποχή μας διανύει μια περίοδο γενικότερης παρακμής. Οι μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις που εγκαινιάζουν τη μετάβαση στην ηλεκτρονική περίοδο και που κανονικά θα έπρεπε να βοηθήσουν την ανθρωπότητα να κάνει γιγαντιαίους βηματισμούς προς την πρόοδο και την ευημερία, έγιναν όπλα καταπίεσης και σκοταδισμού στα χέρια μιας ασήμαντης διεθνούς μειοψηφίας, που τα χρησιμοποιεί εναντίον των ανθρώπων, των κοινωνιών και των λαών, με στόχο τη συσσώρευση αστρονομικών οικονομικών κερδών, που καταλήγει σε μια νέου τύπου παγκόσμια εξουσία, καταπιεστική, βάρβαρη, σκοταδιστική και απάνθρωπη.

Παράλληλα με αυτή την πρωτοφανή και φοβερά επικίνδυνη για όλους τους λαούς οικονομική δύναμη, έχει δημιουργηθεί μία άτυπη και πρωτοφανής διεθνής Λέσχη ανάμεσα στους λαούς-γίγαντες, που στηρίζουν ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής και κοινωνικής τους ανάπτυξης επάνω στις πολεμικές βιομηχανίες τους, γεγονός που καθιστά απαραίτητη τη διεξαγωγή πολέμων και κάθε είδους ενόπλων συρράξεων, προκειμένου να εξασφαλιστούν οι επεκτατικοί τους στόχοι.

Όπως αποδεικνύεται, η δίψα του διεθνούς κέντρου οικονομικής συσσώρευσης είναι ακόρεστη αλλά και οι ανάγκες των οικονομικών κολοσσών είναι άλλο τόσο επιτακτικές, ώστε τελικά να μην κάνουν διάκριση ανάμεσα στα θύματά τους, που εν προκειμένω είναι όλοι οι Λαοί!

Οι διαφορές ανάμεσα στην επιθετική τακτική του ενός κέντρου από το άλλο είναι ότι το πρώτο στηρίζεται στη γενικότερη οικονομική επίθεση κατά Λαών και Κοινωνιών, με αποτέλεσμα την εξαθλίωση των ανθρώπων και την ερήμωση των χωρών, το δε δεύτερο στον ομαδικό θάνατο και την ολοκληρωτική καταστροφή Λαών και χωρών.

Τελικά η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στα δύο αυτά διεθνή επιθετικά κέντρα είναι η εξής: Το πρώτο κατευθύνεται από ένα απρόσωπο και άτυπο πολυεθνικό οικονομικό κέντρο. Το δεύτερο παρουσιάζει μια σημαντική και πρωτοφανή ιδιομορφία, που αφορά την ύπαρξη, τη λειτουργία, τον χαρακτήρα και τις βαθειά κρυμμένες συνέπειες στη διαμόρφωση μιας νέας ψυχολογίας και νοοτροπίας, όχι μόνο κεφαλαιοκρατικών και κρατικών εξουσιαστικών κέντρων αλλά ολόκληρων λαών. Γεγονός που αλλάζει εκ βάθρων την ανάλυση και κατανόηση των εντελώς νέων παραγόντων, στη διαμόρφωση των διεθνών εξελίξεων. Αναφέρομαι στην ύπαρξη και λειτουργία της πολεμικής βιομηχανίας και μέσω αυτής των κολοσσιαίων οικονομικών κερδών που εξασφαλίζει το εμπόριο του μαύρου θανάτου, σε συνάφεια με κείνα της εμπορίας του λευκού θανάτου.

Μας λένε ότι από την πώληση των όπλων τα κέρδη είναι πιο άμεσα και πιο σημαντικά. Σκέφτηκαν όμως ποτέ όλα αυτά τα Κράτη-Έμποροι όπλων την περίπτωση μετατροπής της βιομηχανίας του Πολέμου σε βιομηχανία της Ειρήνης; Μπορεί τα κέρδη να μην είναι τόσο άμεσα και τόσο μεγάλα, όμως δεν σκέφτονται ότι με τον τρόπο αυτόν θα σώσουν εκατοντάδες εκατομμύρια συνανθρώπους μας από την υπανάπτυξη, την πείνα και τον θάνατο;

Και γιατί τάχα όλοι αυτοί οι σημερινοί πλούσιοι και πολιτισμένοι λαοί δεν έκαναν τον κόπο ούτε καν να σκεφτούν το ενδεχόμενο μιας βιομηχανίας και ενός εμπορίου Ειρήνης; Είναι απλώς ένας οικονομικός υπολογισμός ή κάτι βαθύτερο; Μήπως δηλαδή το να έχεις πολεμική βιομηχανία, σημαίνει πέραν του οικονομικού κέρδους, ότι είσαι σε θέση να παράγεις βία και κυρίως να συντηρείς κολοσσιαίες δυνάμεις πολεμικής καταστροφής; Άρα μ’ αυτόν τον τρόπο να ανήκεις στο κλαμπ των σαρκοφάγων, των δυνατών και των αγρίων; Να είσαι δηλαδή πιο κοντά στα άγρια ένστικτα, αυτά που χαρίζουν πιο μεγάλη, ως φαίνεται, ηδονή σ’ αυτούς που μπορούν να τα ικανοποιούν, απ’ ό,τι η πνευματική ακτινοβολία και η ανθρώπινη πλευρά μας που θεωρεί τον άνθρωπο δημιουργό ζωής και όχι όργανο θανάτου; Και απορώ, γιατί έως σήμερα δεν έχουν αναρτηθεί στο διεθνές Index των αμαρτωλών χωρών όπως η Κολομβία, γιατί παράγουν και εξάγουν τον λευκό θάνατο κι αυτές που δημιουργούν και εμπορεύονται τον μαύρο θάνατο. Όταν μάλιστα τα θύματα της πρώτης κατηγορίας είναι μεμονωμένα άτομα, ενώ της δεύτερης ολόκληρες χώρες και λαοί…

Υπάρχει όμως και μια άλλη τεράστια και πρωτοφανής διαφορά ανάμεσα στους εμπόρους του Λευκού και στους εμπόρους του Μαύρου θανάτου. Γιατί οι υπεύθυνοι για τον Λευκό θάνατο είναι μερικές εκατοντάδες μαφιόζοι, ενώ για τον Μαύρο θάνατο ευθύνονται αρχηγοί Κρατών και Κυβερνήσεις, δεδομένου ότι η πολεμική βιομηχανία αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την εξασφάλιση της ισχύος τους. Έτσι φτάσαμε στον παραλογισμό, ο πλούτος του ενός λαού να εξαρτάται όχι μόνο από την δυστυχία του άλλου αλλά από την εξαθλίωση, την εξουθένωση και ακόμη την καταστροφή του άλλου…

Με δυο λόγια θεωρώ ότι έχουμε ήδη εισέλθει σε μια εντελώς νέα διεθνή περίοδο, πολύ περισσότερο επικίνδυνη, ακόμα και για την ύπαρξη των λαών και εθνών έως σήμερα.

Οπότε το ερώτημα που αναγκαστικά τίθεται μπροστά μας είναι «Τι κάνουμε;». Πώς θα ξεφύγουμε ως Λαός και ως Έθνος από την ορμή και οργή αυτών των δύο δυνάμεων του Κακού που μας απειλούν; Η δική μου απάντηση συνοψίζεται σε μία μόνο λέξη: ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ.

Προ παντός δεν θα πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Σήμερα όλοι οι Λαοί χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα. Το ένα είναι οι υποψήφιοι θύτες και το άλλο τα υποψήφια θύματα. Σε ό,τι μας αφορά, γνωρίζουμε ασφαλώς σε ποιο στρατόπεδο ανήκουμε. Άλλωστε η διαδικασία με την οποία κάποιος Κακός Δαίμονας μας μετατρέπει σε θύματα, έχει ήδη αρχίσει και βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Οφείλουμε επίσης να κατανοήσουμε, ότι σ’ αυτή τη νέα διαμόρφωση του διεθνούς τοπίου όχι μόνο εμείς αλλά κανένας λαός δεν μένει στο απυρόβλητο, όπως επίσης κανένας -και φυσικά ούτε εμείς- δεν μπορεί να έχει φίλους. Ούτε φίλοι υπάρχουν ούτε επομένως και συμμαχίες του τύπου «Ατλαντική» είτε «Ευρωπαϊκή συμμαχία». Άλλωστε βλέπουμε σήμερα τη μορφή των συμμαχιών μας μέσα στην Ευρώπη με λαούς α΄ και β΄ κατηγορίας. Πλούσιους και φτωχούς. Διατάσσοντες και διατασσόμενους. Υποτάσσοντες και υποτασσόμενους. Και αυτό αφορά τη μία Δαγκάνα του Κακού. Την οικονομία. Όσο για την άλλη, τον πόλεμο, ο κίνδυνος σαν πεινασμένος λύκος, τριγυρνά εδώ και δεκαετίες στη γειτονιά μας. Βαλκάνια και Μέση Ανατολή, όλες οι χώρες και οι λαοί πρέπει να υπολογίζονται σαν μελλοντικά θύματα.

Πρέπει λοιπόν να υπάρξει για μας το ταχύτερο δυνατό ένα είδος διαφυγής. Και η διαφυγή είναι μία και μοναδική: η Ουδετερότητα. Δεν είναι φυσικά εύκολη. Όμως είναι πολύ πιθανή. Κι αυτό, όπως είπα, χάρη στο ιστορικό μας παρελθόν και στους αγώνες και τις θυσίες του ελληνικού λαού για την Ελευθερία, ιδίως κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Για να γίνει πιο κατανοητή η πρότασή μου, θέτω ως ιδανικό στόχο το να γίνει κάποτε η χώρα μας η Ελβετία της Ειρήνης και του Πολιτισμού.

Πιστεύω ότι οι τρεις μέγιστες Ιδέες της Ανθρωπότητας, ο Αθλητισμός, η Ειρήνη και ο Πολιτισμός παραμένουν ζωντανές και επίκαιρες και έχουν πατρίδα τους την Ελλάδα. Σήμερα οι μοναδικές περιπτώσεις συναδέλφωσης των Λαών είναι ο Αθλητισμός και η Τέχνη. Συμπτωματικά αυτές οι τρεις Ιδέες είναι συγχρόνως και τα μοναδικά αντίβαρα στις δύο μεγάλες ασθένειες της εποχής μας: το εμπόριο του μαύρου θανάτου και την κοινωνική εξαθλίωση. Με κοινό παρονομαστή την συσσώρευση πλούτου από την εκμετάλλευση και τον θάνατο αθώων ανθρώπων και λαών.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην αρχαιότητα θεωρούσαν τους Δελφούς ως ομφαλό της Γης. Εκεί, όπως είναι γνωστό, λάτρευαν ισότιμα τον Απόλλωνα και τον Διόνυσο, το ορθολογικό και το υπερβατικό πνεύμα, δηλαδή τα δύο στοιχεία που όταν και εφ’ όσον ισορροπούν, παράγεται πολιτισμός.

Σήμερα επικρατεί ο ορθολογισμός, που υπήρξε και είναι το βασικό στοιχείο τόσο του καπιταλισμού όσο και του μαρξισμού. Και για τον λόγο αυτόν η εποχή της παντοκρατορίας του ενός στη Δύση και του άλλου στην Ανατολή που κορυφώθηκαν από το μισό του 20ού αιώνα έως σήμερα, υπήρξε η πλέον πνευματοκτόνος εποχή της ανθρωπότητας. Δημιούργησε μονοδιάστατους ανθρώπους και κοινωνίες, εκμηδένισε την πνευματική δημιουργία, την Τέχνη και αποξήρανε τις ψυχές των αθρώπων. Σήμερα ζούμε την κορύφωση αυτής της εποχής, που έφτασε στο σημείο να συνενώσει μέσα στη Διεθνή Λέσχη των δυνάμεων που παράγουν και εξάγουν τον μαύρο θάνατο. Ενώ από την πλευρά της οικονομίας δημιούργησε το χρήμα-φετίχ, το χρήμα-θρησκεία με όλα τα χαρακτηριστικά της πρωτόγονης βαρβαρότητας της εποχής των παγετώνων.

Έτσι οι Δελφοί αποκτούν μια καινούρια ιστορικής σημασίας επικαιρότητα, καθώς συμβολίζουν την ανάγκη της εναρμόνισης ανθρώπων, κοινωνιών και λαών με την εξισορρόπηση ανάμεσα στις ακρότητες του ορθολογισμού και την ανάγκη της επανένταξης της υπερβατικότητας και της μαγείας στη ζωή των ανθρώπων μέσω της Τέχνης και της ψυχικής ανάτασης λαών και ανθρώπων. Με βάθρα την διεθνή Ειρήνη και τον εθνικό Πολιτισμό.

Η επαναλειτουργία των Δελφών ως παγκόσμιο Σύμβολο Ειρήνης θα λάβει έτσι τις πραγματικές της διαστάσεις. Γιατί θα προσφέρει στην προσπάθεια για την εδραίωση της Ειρήνης το όραμα της συνένωσης δύο συμβόλων, του Απόλλωνα και του Διόνυσου ως του βαθύτερου λόγου για την υπεράσπιση και εδραίωση της διεθνούς Ειρήνης, που είναι η προϋπόθεση για την οικοδόμηση του πολυδιάστατου ανθρώπου. Με όπλα αφ’ ενός την υλική ευμάρεια και αφ’ ετέρου την πνευματική καλλιέργεια, που θα μας προσφέρει η ολοκλήρωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας μέσα στα πλαίσια της Ουδετερότητας, μπορούμε να επιτύχουμε όχι μόνο να λειτουργούν θεσμικά οι Δελφοί, αλλά αναβιβάζοντας την Ειρήνη στο επίπεδο μιας νέας οικουμενικής θρησκείας, να υπενθυμίζουν στους ανθρώπους το χρέος τους απέναντι στη δωρεά της Ζωής.

Η ουδέτερη Ελλάδα θα γίνει παράλληλα το λίκνο του διεθνούς πολιτισμού. Δεν αρκεί ένα έθνος, ένας λαός να δημιουργεί τον δικό του πολιτισμό. Ειδικά σήμερα, όπου οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί, δεν νοείται ο κάθε πολιτισμός να παραμένει κλειστός μέσα στα εθνικά του σύνορα ή να γίνονται γνωστοί μονάχα οι πολιτισμοί των πλούσιων λαών. Ακόμα και η μικρότερη χώρα μπορεί να συμβάλει στη συνεχή π πρόοδο του Πολιτισμού και της Τέχνης που ο ρόλος της είναι να εκφράζει τον σύγχρονο άνθρωπο, να ιχνηλατεί το μέλλον και να διαφυλάσσει την παράδοση.

Η ουδέτερη Ελλάδα θα παραχωρήσει σε κάθε λαό, αν αυτός το επιθυμεί, τον κατάλληλο χώρο, ώστε να μπορεί να παρουσιάζει τα πνευματικά και τα καλλιτεχνικά της επιτεύγματα, παραδοσιακά και σύγχρονα.

Η μεγάλη γεωλογική ιδιομορφία και ποικιλία της χώρας με τα νησιά, τα βουνά, τους κάμπους και κυρίως τους πολλούς ιστορικούς χώρους-μνημεία θα βοηθήσει ώστε να υπάρξουν σε διαφορετικούς χώρους οι διάφοροι πολιτισμοί αποτελώντας μια μοναδική ενότητα.

Το κάθε κράτος θα οικοδομήσει στον χώρο που θα του παραχωρηθεί ό,τι θεωρεί απαραίτητο για την προβολή του πολιτισμού του. Αίθουσες Συναυλιών. Όπερες, Θέατρα, Βιβλιοθήκες, Αμφιθέατρα, Εστιατόρια, ακόμα και Ξενώνες κλπ. Θα μπορεί να οργανώνει μεγάλα ετήσια Φεστιβάλ και να έχει καθημερινή παρουσία - δραστηριότητα.

Η UNESCO, λόγω της αποστολής της, θα έπρεπε να έχει έδρα την Ελλάδα. Αν αυτό δεν γίνει, θα έχει μια μόνιμη ενεργό αντιπροσωπεία που μαζί με τις τοπικές υπηρεσίες θα συντονίζουν όλα τα επί μέρους προγράμματα, ώστε ο επισκέπτης να έχει στη διάθεσή του ένα χάρτη με τα προγράμματα όλων των Κρατών-Λαών.

Θα υπάρξουν διοργανώσεις για διεθνείς εορτές, συνεννοήσεις, εκθέσεις και Φεστιβάλ Πνεύματος, Επιστημών και Τεχνών με βάση τα αρχαία θέατρα των Αθηνών, της Επιδαύρου, των Δελφών, της Δωδώνης, του Δίου και των Φιλίππων. Καθώς επίσης και η λειτουργική ανάδειξη όλων των ιδιαίτερων μνημείων της αρχαίας ελληνικής, της βυζαντινής και της νεότερης εποχής.

Τέλος η ανακήρυξη για κάθε έτος νησιών σε τόπους συνάντησης της παγκόσμιας νεολαίας. Μια διεθνής κεντρική υπηρεσία αποτελούμενη αποκλειστικά από νέους όλων των χωρών θα αποφασίζει για τον προγραμματισμό της κάθε Νήσου - Νεότητας, με στόχο την ψυχαγωγία, διασκέδαση, άθληση αλλά και βαθύτερη γνωριμία ανάμεσα στα κορίτσια και τα αγόρια όλου του κόσμου.

Πιστεύω ότι αυτός είναι ο αληθινός ιστορικός ρόλος μιας χώρας σαν τη δική μας, με τον πλούτο που διαθέτει σε ιστορία, αγώνες για την ελευθερία και Τέχνη, σε συνδυασμό με το θεϊκό κάλλος της ελληνικής φύσης.

Ο ελληνικός λαός, απαλλαγμένος από τα βάρη και τα άγχη, ελεύθερος και ανεξάρτητος, θα μπορεί να αφιερωθεί ολόψυχα σε ένα ιδεώδες, την Ειρήνη και σε μια προσπάθεια, τον Πολιτισμό, που και τα δύο θεωρώ ότι τα έχει στο αίμα του. Τον εκφράζουν απόλυτα, τον κινητοποιούν και τον μεταβάλλουν σε έναν ιδανικό οικοδεσπότη.

Η Ελευθερία, η Ανεξαρτησία, η Ειρήνη, η Διεθνής Αλληλεγγύη, ο Πολιτισμός και η Φιλοξενία αποτελούν τα βασικά στοιχεία της ιστορικής μας παράδοσης, της εθνικής μας αγωγής και του ατομικού μας χαρακτήρα.

Καλώ την Ακαδημία Αθηνών και παρακαλώ τα μέλη της να μελετήσουν αυτή την πρόταση και είμαι βέβαιος ότι εάν τελικά γίνει αποδεκτή, τότε το μεγάλο κύρος της Ακαδημίας Αθηνών σίγουρα θα συγκινήσει, θα ενθουσιάσει και θα πείσει την διεθνή κοινή γνώμη, που με τη σειρά της θα επηρεάσει τον ΟΗΕ, τον μόνο αρμόδιο για τη λήψη μιας τόσο ιστορικής σημασίας απόφασης.

Αυτή ήταν λοιπόν η πρότασή μου και σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

Μίκης Θεοδωράκης

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Μίκης Θεοδωράκης: "Οι πολεμικές βιομηχανίες διαβρώνουν με πολλούς τρόπους ολόκληρη την κοινωνία"

 

Τα τύμπανα πολέμου ηχούν και πάλι στη Μέση Ανατολή

 

Νέος στόχος η Συρία.

 

- Το έχουμε, νομίζω, πει. Κάθε τόσο πρέπει να γίνεται και ένας πόλεμος για να κρατηθεί το επίπεδο ζωής στις χώρες που στηρίζουν την κοινωνική τους ανάπτυξη στην εξαγωγή του μαύρου θανάτου. Κάποτε ο πρόεδρος Μιττεράν μου εκμυστηρεύθηκε ότι εάν δεν πουλήσουν όπλα, θα πέσει κάθετα το επίπεδο της ζωής στην Γαλλία. Και όταν λέμε «όπλα», πρόσθεσε, εννοούμε μεγάλα, χοντρά, ακριβά, όπως αεροπλάνα, υποβρύχια, τανκς, πυραύλους και φυσικά σφαίρες, εκατομμύρια σφαίρες.

 

 - Και χημικά; τον ρώτησα, γιατί ήξερα.

 

- Αυτό δεν μπορώ να το πω, μου απάντησε με το γνωστό γαλατικό του ειρωνικό μειδίαμα. Αφού αυτός ο ίδιος είχε φροντίσει να σώσει τον γιο μου βάζοντάς τον στο μοναδικό στον κόσμο υπερσύγχρονο «διαστημικό» στρατιωτικό νοσοκομείο του Παρισιού που ήταν παράρτημα του εργαστηρίου παραγωγής χημικών, που τότε εφοδίαζαν τον Σαντάμ με αυτά, στον πόλεμο κατά του Ιράν. Τα χημικά εξόντωναν τους Ιρανούς και όσους δεν πέθαιναν «όπως θα έπρεπε» αλλά είχαν βαρειά εγκαύματα τους έφερναν σ’ αυτό το νοσοκομείο για να τους εξετάσουν βασικά οι επιστήμονες που έφτιαχναν τα χημικά και να διαπιστώνουν ποιο σφάλμα έκαναν στο κοκταίηλ των χημικών και έζησαν οι τραυματίες αυτοί ενώ κανονικά «έπρεπε» να πεθάνουν… Έτσι μ’ αυτόν τον «ανθρωπιστικό» τρόπο -γιατί παράλληλα οι γιατροί βελτίωναν τις μεθόδους θεραπείας εγκαυμάτων- οι χημικοί των εργαστηρίων του μαύρου θανάτου βελτίωναν τις επιδόσεις τους! Σκέφτομαι την ικανοποίηση των επιστημόνων θανάτου όπου γης από το τελευταίο τους κατόρθωμα, τα εκατοντάδες παιδάκια στη Συρία, για να κρατηθεί ψηλά το επίπεδο ζωής ενός ακόμα προπύργιου της Δημοκρατίας και της υπεράσπισης της Ασφάλειας και της Ειρήνης σε περιοχή με υπανάπτυκτους λαούς.

 

- Μ.Θ. Και γιατί, κύριε Πρόεδρε, αντί να πουλάτε θάνατο δεν φροντίζετε να πουλάτε ειρήνη; Αντί για σφαίρες τρόφιμα, αντί για πυραύλους ψυγεία, αντί για κανόνια αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, έπιπλα, σχολεία, βιβλία, ρούχα, αρώματα! Οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο για τα κέρδη;

 

- Φ. ΜΙΤ. Γίνονται για να παταχθεί η τρομοκρατία, οι εθνικισμοί, οι φανατισμοί

 

- Μ.Θ. Κι εσείς τι είσθε; Χωροφύλακες;

 

- Φ. ΜΙΤ. Ποιοι εμείς; Το Συμβούλιο Ασφαλείας αποφασίζει.

 

- Μ.Θ. Το λέτε σοβαρά; Αφού υπάρχουν χώρες που δεν συμφωνούν.

 

- Φ.ΜΙΤ. Τότε απευθυνόμαστε στον ΟΗΕ, στην πλειοψηφία των Εθνών.

 

- Μ.Θ. Κορέα, Βιετνάμ, Αφρική, Νότια Αμερική… Μόνο αυτοί οι λαοί είναι άτακτοι; Υπανάπτυκτοι; Κακοί; Κι αυτό το λέτε αυτό εσείς, ένας Γάλλος που έζησε από πρώτο χέρι την καλωσύνη, την Ανάπτυξη και την Τάξη της Χιτλερικής Γερμανίας… Υπάρχει τάχα ένας λαός σε όλο τον υπανάπτυκτο κόσμο που να έχει φτάσει την βαρβαρότητα και την κτηνωδία στα επίπεδα αυτής της ευρωπαϊκής χώρας;

 

*

 

Ήταν τότε που φιλοξενούσα τον Πρόεδρο της Γαλλίας στο σπίτι μου στο Βραχάτι. Όπως ξέρετε, ποτέ δεν αναφέρθηκα στις προσωπικές μας συζητήσεις, γιατί έτσι έπρεπε να κάνω. Πέρασαν όμως πολλά χρόνια και πιστεύω ότι αυτά τα λόγια που αποκαλύπτω, δεν θίγουν τη μνήμη του μεγάλου φίλου.

 

Μου δίνουν όμως το έναυσμα για να προχωρήσω σε ορισμένες σκέψεις με αφορμή τους πολέμους που σχεδόν κάθε χρόνο κάνουν εδώ κι εκεί οι ίδιες πάντα χώρες: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ισραήλ και η Γερμανία να ακολουθεί προσεκτικά. Τι το κοινό έχουν; Έχουν πολλά. Όμως εγώ θα αναφερθώ στο γεγονός ότι οι πολεμικές τους βιομηχανίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου άρχισαν να παίρνουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στο σύνολο των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων και επομένως και στους εθνικούς προϋπολογισμούς αυτών των κρατών, σε σημείο που, όπως το είπε κι ο Μιττεράν, να εξαρτάται το επίπεδο ζωής της χώρας από τα κέρδη της εξαγωγής του μαύρου θανάτου.

 

Όμως αυτή η τεράστια σημασία των πολεμικών βιομηχανιών στη ζωή ενός έθνους δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα οικονομικά πλαίσια. Διότι διαβρώνει με πολλούς τρόπους ολόκληρη την κοινωνία. Και κυρίως ψυχολογικούς, ιδεολογικούς, πολιτικούς και φυσικά στρατιωτικούς. Τα εκατομμύρια εργάτες στις πολεμικές βιομηχανίες, οι οικογένειές τους, το κοινωνικό περιβάλλον στις μικρές πόλεις, όπου υπάρχουν πολεμικά εργοστάσια. Οι στρατιωτικοί που η ψυχολογία τους ανεβαίνει με το αίσθημα της δύναμης, της ανωτερότητας, της εθνικής ισχύος, της βίας που ξεπερνά τα όρια κάθε ελέγχου και γίνεται ανεξέλεγκτη, ατιμώρητη, κυριαρχική. Και φυσικά αυτή η αλλαγή της ψυχολογίας δεν περιορίζεται στους στρατιωτικούς αλλά διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και κυρίως στα ΜΜΕ και τους επιστήμονες. Επίσης τα οικονομικά οφέλη δεν περιορίζονται στους λίγους επί κεφαλής. Διαχέονται και αυτά σε όλη την κοινωνία. Όσο για τα κρατικά οφέλη, με τους φόρους πηγαίνουν προς τους κοινωνικούς τομείς της Πρόνοιας, Υγείας, Παιδείας και Έρευνας. Έτσι τελικά πίσω από κάθε δολάριο και κάθε ευρώ του κάθε πολίτη υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των όπλων που κατασκευάζουν οι «πολιτισμένοι» για να εξοντώσουν τους «απολίτιστους», εισπράττοντας από τους θανάτους και τις καταστροφές τους κολοσσιαία κέρδη, ώστε να ζουν άνετα και πολιτισμένα και να δίνουν αφ’ υψηλού μαθήματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παρλαπίπες.

 

Συμπέρασμα: Από μια τέτοια κοινωνία αγρίων με γραβάτα, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Η διαφορά μας εμάς των Ελλήνων από τους Ιρακινούς και τους Σύριους είναι γεωγραφικού χαρακτήρα, γιατί είμαστε πιο κοντά στα έθνη των «πολιτισμένων». Αν μας καίγανε ζωντανούς, όπως ετοιμάζονται να κάνουν τώρα με την Συρία, η οσμή των κρεάτων που καίγονται, ίσως έφτανε ως τη μύτη τους και αυτό είναι ενοχλητικό. Υπάρχουν άλλοι τρόποι για υπανάπτυκτους που κατά λάθος έγιναν Ευρωπαίοι. Εξ ίσου κερδοφόροι. 40 δισεκατομμύρια ευρώ κέρδισαν οι Γερμανοί από τη δική μας κρίση και από την κρίση των άλλων υπανάπτυκτων του Νότου…

 

Μίκης Θεοδωράκης

29 Αυγούστου 2013

Μίκης Θεοδωράκης: "Γνωρίζουμε καλά πόσο ύπουλο είναι το μικρόβιο του φασισμού"

Συγχαίρω και χειροκροτώ τους δικαστές που είχαν το θάρρος να αψηφήσουν κινδύνους και εμποδια και με την απόφασή τους να καταδικάσουν τη Χρυσή Αυγή αναγνωρίζοντας την ως εγκληματική οργάνωση. Όταν απαλλαχθήκαμε από το άγος της Χούντας, ήταν βέβαιο ότι η τεχνητή διαίρεση του Λαού μας θα μείωνε τις αντιστάσεις του σε σημείο να δεχθεί την επανεμφάνιση μιας νέας Χούντας, εξίσου προσβλητικής και επικίνδυνης για τη Δημοκρατία.

Βεβαίως, το μέσον ανόδου της Χρυσής Αυγής διέφερε από τα προηγούμενα. Δηλαδή δεν ήρθε με την απειλή των τανκς αλλά με την ανοχή των εξουσιών, πολιτικών και δικαστικών.

Και ενώ η πρώτη μορφή, η Χούντα, αντιμετωπίστηκε με την αντίσταση του ελληνικού λαού, η δεύτερη, η Χρυσή Αυγή, κατόρθωσε να αποσπάσει την ανοχή θεσμών και κομμάτων, καθώς και την ψήφο περίπου μισού εκατομμυρίου Ελλήνων ψηφοφόρων, εξασφαλίζοντας την παρουσία των εκπροσώπων της μέσα στο Ιερό της Δημοκρατίας, τη Βουλή των Ελλήνων!

Μετά την ιστορική απόφαση αυτής της ομάδας των δικαστών, διέπρεψε ο φαρισαϊσμός όλων των υπευθύνων για την κατάντια της χώρας μας που δίπλα στην τραγική αλλά και ηρωική μορφή της Μάγδας Φύσσα, δίπλα σε όλους εκείνους που έδωσαν τον μεγαλύτερο αγώνα εδώ και τόσο καιρό, πανηγύριζαν για τη νίκη κατά του φασισμού.

Δεν υπήρξε ούτε αυτοκριτική, ούτε η προσπάθεια να αποκαλυφθούν και να καταδικασθούν οι βαθύτεροι λόγοι-ασθένειες εξαιτίας των οποίων από το 1967 έως σήμερα ζήσαμε δύο επταετίες με τη θηριώδη παρουσία δύο εγκληματικών μόρφωμα των με τη σφραγίδα του φασισμού-ναζισμού που τόσο τραγικά βίωσε ο Λαός μας κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Γι' αυτό προτίμησα να μη μιλήσω την ημέρα που εκδόθηκε η δικαστική απόφαση. Γιατί δεν ήθελα μια τόσο σημαντική ημέρα για τη Δημοκρατία να πω δυσάρεστα, αλλά και από την άλλη δεν μπορούσα να μην μιλήσω για το θέμα αυτό και να τα αποκρύψω, αφού δεν συνήθισα ποτέ τα μισόλογα.

Γιατί το χειρότερο είναι το γεγονός ότι έχουμε καθημερινά και ολοένα αυξανόμενα δείγματα φασιστικής νοοτροπίας στην καθημερινή μας ζωή, τόσο στις διαπροσωπικές σχέσεις με την έλλειψη κάθε έννοιας σεβασμού της διαφορετικότητας, όσο και στις διακομματικές σχέσεις με την έλλειψη κάθε έννοιας σεβασμού στο δικαίωμα της διαφωνίας και της διαφορετικής άποψης. Πράγμα που αποτελεί απόδειξη έλλειψης πραγματικής Παιδείας και Πολιτισμού.

Έτσι, η φασιστική νοοτροπία - σαν το σαράκι που σαπίζει το ξύλο - σαπίζει καθημερινά το εθνικό σώμα με δραματικές συνέπειες τόσο για την υγεία της κοινωνίας, όσο και για τη δυνατότητα υπεράσπισής μας από τους πολλούς και μεγάλους κινδύνους που συσσωρεύουν οι διεθνείς εξελίξεις μπροστά από την πόρτα μας.

Η έκδοση της δικαστικής απόφασης για τη Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε εφησυχασμό ότι αγώνας κατά του φασισμού δικαιώθηκε άρα τελείωσε. Αντίθετα, θα πρέπει να δούμε την απόφαση αυτή ως έναν σημαντικό σταθμό στον αντιφασιστικό αγώνα που πρέπει να συνεχιστεί με αμείωτη ένταση αφού γνωρίζουμε καλά πόσο ύπουλο είναι το μικρόβιο του φασισμού. Μόνο με τη συνέχιση του αγώνα αυτού θα δικαιωθούν ο Παύλος Φύσσας και όλα τα θύματα της Χρυσής Αυγής.

Αντίθετα με τον φαρισαϊσμό, τον κρυφό και ύπουλο φασισμό-ρατσισμό και την άγνοια του κινδύνου που τροφοδοτεί τον εθνικισμό, το πλοίο ΕΛΛΑΣ είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα πέσει σε κάποια απροσδόκητη ξέρα καθώς τα τρια Φ (Φαρισαϊσμός, Φασισμός και Φανατισμός) εμποδίζουν την ασφαλή πορεία προς το μέλλον.

Σήμερα, τόσο τα εσωτερικά μας προβλήματα όσο και οι διεθνείς εξελίξεις απαιτούν να έχουμε τα μάτια μας ορθάνοιχτα, τη σκέψη μας ανεξάρτητη και απαλλαγμένη από ιδεοληψίες και τις καρδιές μας καθαρές και αμόλυντες από το εμφύλιο μίσος, καθώς ταξιδεύουμε σε αχαρτογράφητα νερά.

Μίκης Θεοδωράκης

15 Οκτωβρίου 2020

Μίκης Θεοδωράκης: "Θα 'χεις έναν στόχο"

 

Μίκης Θεοδωράκης, Λάκης Λαζόπουλος, 10 Μικροί Μήτσοι, 2004.

Η Μάνια Παπαδημητρίου για το θέατρο Εμπρός

Μάνια Παπαδημητρίου:

Ο ενταφιασμός της ιστορικής μνήμης

Βρέθηκα στο θέατρο Εμπρός πολλές φορές από τότε που έγινε αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Ως θεατής, ως συζητήτρια, ως ομιλήτρια και τέσσερις φορές ως ηθοποιός και σκηνοθέτρια. Κάθε φορά που βρέθηκα εκεί η εμπειρία μου ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Ως σκηνοθέτρια είχα απόλυτη στήριξη σε τεχνικά μέσα και σε δυνατότητες, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε οικονομική άνεση.

Υπήρχε όμως η απαραίτητη βάση αγάπης του αντικειμένου και γνώσης εκ μέρους των διοργανωτών του για το τι είναι απαραίτητο για να έχουμε επαγγελματικό επίπεδο παράστασης. Κάτι που σε πολλούς οργανωμένους –υποτίθεται– χώρους πολύ συχνά δεν βρίσκεις. Ως θεατής είχα πάντα την αίσθηση πως θα δω κάτι ξεχωριστό, κάτι που δεν μπορώ να δω πουθενά αλλού στην πόλη. Ως συζητήτρια ή ομιλήτρια είχα την αίσθηση ότι παίρνω μέρος σε ημερίδες οι οποίες είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και (επίσης) δεν θα μπορούσαν να γίνουν αλλού.

Μόνο θετικά έχω να θυμάμαι από τον χώρο αυτό και κάθε διοργάνωσή του. Και όλα αυτά χωρίς να μας ζητηθεί ποτέ να πληρώσουμε τίποτε και πάντα με το αίσθημα ότι είμαστε αλληλέγγυοι. Ο γνώμονας ήταν κάποιος κοινωνικός σκοπός, αλλά χωρίς ποτέ να υποτιμάται το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που έπρεπε να βγει. Δηλαδή ήταν ένας χώρος όπου η τέχνη και η σημασία της ως πολιτικής πράξης μπορούσαν να συνυπάρχουν ως οφείλουν πάντα. Η έννοια της arte povera υπηρετείτο στην πιο καλή και αισθητικά υψηλή της εκδοχή.

Το σφράγισμα του χώρου σε μια στιγμή που ο κόσμος έχει την ανάγκη του διαλόγου της τέχνης με την κοινωνία είναι κάτι περισσότερο από πράξη καλλιτεχνικής φίμωσης. Είναι συνειδητό ξερίζωμα κάθε πιθανότητας να υπάρξει πολιτική πράξη διαμέσου της τέχνης. Είναι πράξη καθαρής λογοκρισίας, ενταφιασμός.

Ενταφιασμός τόσο της ιστορικής μνήμης του χώρου –η οποία είναι σημαντική από την εποχή του θεατρικού οργανισμού του Εμπρός με τους Τάσο Μπαντή, Ράνια Οικονομίδου, Δημήτρη Καταλειφό και άλλους σημαντικότατους καλλιτέχνες– όσο και του κόπου, της προσπάθειας και της αγωνίας όλων των μετέπειτα γενιών από την κίνηση Μαβίλη έως το αυτοδιαχειριζόμενο Εμπρός μέχρι χθες να κρατήσουν τον χώρο ελεύθερο και ανοιχτό στα όνειρα όλων των νέων καλλιτεχνών και σκεπτόμενων ανθρώπων και προσβάσιμο και φιλικό σε κάθε κοινότητα και ομάδα.

Πηγή: "Εκκένωση, τσιμέντωμα, φίμωση", επιμέλεια: Ηλέκτρα Ζαργάνη, Documento, 23 Μαΐου 2021.

"Μια αγκαλιά για τη Λέσβο"

 

Δελτίο τύπου

"ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΣΒΟ"

The DIY Movie Concert

Μια ταινία από τα Αντισώματα και τη Σύμπραξη Φεστιβάλ. Μουσική για το νησί που δίδαξε αλληλεγγύη.

Συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά οι: 

63 HIGH, ALEX Κ, BAILDSA, CHRIS ECKMAN (USA), COYOTES ARROW, DUBIOZA KOLEKTIV (BOSNIA), FRANK PANX & ΣΑΛΤΑΔΟΡΟΙ, FUNDRACAR, JOHNΝΥ HOTT (USA), MOSCOW DEATH BRIGADE (RUSSIA), Mr. HIGHWAY BAND, NEW MODEL ARMY (UK), ONE DROP FORWARD, PADME (TURKEY), R.A.D. MUSIC (MORIA - LESVOS), SOULSIDE (USA), STEVE WYNN (USA), TALCO (ITALY), THE DWARVES (USA), THE RUMJACKS (AUSTRALIA), ΤΗΕRAPY (IRΕLAND), TSIRI BAND, ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΛΛΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΙΛΙΡΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΗΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΚΟΙΝΟΙ ΘΝΗΤΟΙ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΑΠΑΛΕΞΗΣ, ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, ΣΤΡΑΦΙ, ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ, ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ

Μια ταινία - έκκληση στήριξης για τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται στο νησί της Λέσβου.

Το φθινόπωρο που μας πέρασε, συγκλονισμένοι από τις εικόνες συνανθρώπων μας που έτρεχαν να ξεφύγουν από την φλεγόμενη Μόρια, ήρθαμε σε επαφή με μουσικούς από όλο τον κόσμο και με εγχώρια φεστιβάλ, φτάνοντας έτσι στη δημιουργία της ταινίας "Μια Αγκαλιά για την Λέσβο" με σκοπό να σας ξεναγήσουμε σε έναν κόσμο που πάντα "φυσάει κόντρα".

Τα  Αντισώματα, η Σύμπραξη Φεστιβάλ και 100 μουσικοί από 15 χώρες, απευθύνουμε έκκληση για στήριξη του αγώνα αυτών των ανθρώπων για ζωή και αξιοπρέπεια, με στόχο να κάνουμε τη φωνή της τέχνης - και κυρίως της ανθρωπιάς - να φτάσει όσο πιο μακριά γίνεται.

Σε μια εποχή που και ο κόσμος της τέχνης βάλλεται, οπλίσαμε την δημιουργικότητά μας προκειμένου να ανοίξουμε μία μεγάλη αγκαλιά συμπαράστασης και στήριξης για το νησί της Λέσβου, που το 2015 υπήρξε παγκόσμιο παράδειγμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης και το οποίο τώρα χρειάζεται τη δική μας υποστήριξη για να μην καταλήξει μία αποθήκη ανθρώπων δίχως αύριο, ένα παράδειγμα τρόμου.

Η Λέσβος μας χρειάζεται ακόμα.

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΙΣΦΕΡΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΝΟΙΧΤΟ ΑΡΙΘΜΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟY:

https://bit.ly/3nnmGuo

Όλα τα έσοδα από τις προαιρετικές συνεισφορές όσων ανταποκριθούν στην έκκλησή μας θα καταλήξουν απ’ ευθείας, χωρίς μεσάζοντες, στον σύλλογο "Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο" (www.siniparxi-epikoinonia.gr), έναν μάχιμο σύλλογο άμισθων εθελοντών που έχει επιδείξει μεγάλη και ουσιαστική δράση από το 1998.

Ο Θάνος Μικρούτσικος απαγγέλλει Πωλ Ελυάρ

 

Με αφορμή τον ένα χρόνο από το «φευγιό» του Θάνου Μικρούτσικου η ομάδα «Συλλογική Μνήμη» δίνει στη δημοσιότητα βίντεο στο οποίο απαγγέλλει ποίηση του κομμουνιστή Γάλλου ποιητή Πωλ Ελυάρ για τις ανάγκες ντοκιμαντέρ, που η δημιουργία του βρίσκεται σε εξέλιξη, με τίτλο «Καινούργιος Ουρανός: Οι γυναίκες στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας».

Ο Θ. Μικρούτσικος απαγγέλλει στίχους από τα ποιήματα «Προσεύχονται οι χήρες και οι μανάδες» και «Στις Ελληνίδες αδερφές μου» πλαισιωμένους από ένα ορχηστρικό κομμάτι που συνέθεσε για να ντύσει τους στίχους αυτούς...

Ο Πωλ Ελυάρ επισκέφθηκε τον Γράμμο και το Βίτσι μαζί με γαλλική αντιπροσωπεία, τον Ιούνη του 1949 και έγραψε ποιήματα συγκλονισμένος από τον αγώνα του ΔΣΕ και ιδιαίτερα των μαχητριών του.

***

«Ήταν καλοκαίρι του 2019, όταν σε ένα ταξίδι για τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ συζητούσαμε για το ποιος θα μπορούσε να "ντύσει" τα ποιήματα του Πωλ Ελυάρ που έχουμε διαλέξει για το ντοκιμαντέρ με την αφήγησή του. Τότε ο Αλέξανδρος έριξε την ιδέα του Θάνου Μικρούτσικου. Διστακτικά στην αρχή, ήρθαμε σε επικοινωνία μαζί του και αυτός μας είπε αμέσως ότι με χαρά του θα μας βοηθούσε. Μάλιστα, πήρε την πρωτοβουλία να μας γράψει και ένα ορχηστρικό κομμάτι (εμείς ντρεπόμασταν και να του ζητήσουμε κάτι τέτοιο, φυσικά!), λέγοντάς μας "σας έγραψα και ένα κομμάτι, ακούστε το και άμα δεν σας κάνει, μην το βάλετε". Μέσα σε λίγο καιρό μας φιλοξένησε στο σπίτι του, όπου κάναμε την ηχογράφηση (ένας καμεραμάν -ο Αλέξανδρος- και δύο ηχολήπτες, ο Νίκος και ο Ανδρέας). Λίγους μήνες μετά, ο Θάνος Μικρούτσικος έφυγε. Λυπούμαστε που δεν πρόλαβε να δει το ντοκιμαντέρ, παρόλα αυτά ελπίζουμε ότι θα το δουν οι δικοί του άνθρωποι και ότι θα σταθεί αντάξιο των προσδοκιών του. Θάνο, σε ευχαριστούμε για όλα...».

***

«O "Καινούργιος Ουρανός" είναι ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ σε εξέλιξη το οποίο έχει θέσει ως στόχο του να εξερευνήσει μια σημαντική περίοδο, αυτή μεταξύ 1945 και 1949, μέσα από τη σκέψη γυναικών οι οποίες αγωνίστηκαν με τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Πρόκειται για έρευνα ιστορικών γεγονότων που αποτυπώνονται στον κινηματογραφικό φακό μέσω της προφορικής ιστορίας.

Η καταγραφή των εμπειριών των πρωταγωνιστριών μέσα από τη "ζωντανή" αφήγηση μπροστά στην κάμερα θεωρούμε ότι είναι μια υπόθεση που μας αφορά όλους, καθώς αναδεικνύονται άγνωστες πληροφορίες γύρω από τη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας. Για την καταγραφή αυτή δεν έχουμε στηριχθεί σε χρηματοδοτήσεις επίσημων φορέων, αντιθέτως πρόκειται για μια καθαρά αυτοχρηματοδοτούμενη μέχρι στιγμής παραγωγή. Στις μέρες μας θεωρούμε ότι τέτοιου είδους ντοκιμαντέρ ανοίγουν την πόρτα του διαλόγου μεταξύ του χθες και του σήμερα, του παρόντος και του μέλλοντος. Προσεγγίζοντας τα ιστορικά γεγονότα από τον πυρήνα τους (εν προκειμένω τις ίδιες της μαχήτριες του ΔΣΕ), θεωρούμε ότι λειτουργούμε υποστηρικτικά στη μελέτη τους, καθώς και ότι η πληροφορία δίνεται στο κοινό σε πιο προσβάσιμη μορφή».

Συλλαλητήριο του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου στο Υπουργείο Πολιτισμού

Το συνεχιζόμενο lockdown στο χώρο του Πολιτισμού θα έχει ανεπανόρθωτες συνέπειες για όλους τους εργαζόμενους του κλάδου. Εξίσου μεγάλες θα είναι οι συνέπειες και στο χώρο της Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, που αν συνεχίσει να παραμένει κλειστός, θα υπάρχουν  επιπτώσεις για  χιλιάδες σπουδαστές. Τα διαδικτυακά μαθήματα έχει  αποδειχθεί στην πράξη, ότι δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το δια ζώσης μάθημα. Αν υπολογίσουμε ότι και η προηγούμενη χρονιά κύλησε με αυτό τον προβληματικό τρόπο διδασκαλίας, καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό γίνεται το ζήτημα.

Ήδη μεγάλος αριθμός από τους μικρότερους σε ηλικία σπουδαστές έχουν εγκαταλείψει τις σπουδές τους με πιθανότερο ενδεχόμενο να μην ξαναξεκινήσουν οι περισσότεροι απ’ αυτούς.  Εκτός από την αρνητική εμπειρία της τηλεκπαίδευσης, σοβαρή αιτία της διαρροής σπουδαστών αποτελεί και η δύσκολη οικονομική κατάσταση  που βιώνουν οι οικογένειές τους.  Γι’ αυτό οι ευθύνες του Κράτους διαχρονικά και όλων των Κυβερνήσεων που το διαχειρίστηκαν, είναι μεγάλες, για την έλλειψη Δημόσιας και Δωρεάν Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης στη Χώρα μας.

Θεωρούμε απαράδεκτη τη στάση της Κυβέρνησης και του ΥΠΠΟ που εδώ και μήνες μπροστά σε αυτά τα τόσο σημαντικά ζητήματα, το μόνο που κάνει είναι να πετά την ευθύνη στην Επιτροπή των Επιδημιολόγων. Άραγε οι Επιδημιολόγοι έχουν δώσει άδεια να κυκλοφορούν τα ΜΜΜ με 130 επιβάτες στριμωγμένους σε 70 τετραγωνικά; Ή μήπως έχουν προτείνει να μην υπάρχει συχνός έλεγχος στους μεγάλους χώρους εργασίας, που μπροστά στον κίνδυνο να μη βγουν οι παραγγελίες και τα κέρδη των μεγαλοεργοδοτών, έχουν μετατραπεί σε εστίες μαζικής μόλυνσης;

Τέρμα πια στη κοροϊδία.

Ζητάμε από την ηγεσία του ΥΠΠΟ:

• Να ανοίξει άμεσα τα Ωδεία και τις Μουσικές Σχολές εφαρμόζοντας τα αυστηρά και ασφαλή Υγειονομικά Πρωτόκολλα που είχε αποφασίσει για  την προηγούμενη χρονιά.
• Να προχωρήσει σε αυστηρούς ελέγχους σε κάθε χώρο Εκπαίδευσης για τη δυνατότητα εφαρμογής των υγειονομικών μέτρων, αλλά και για την τήρησή τους.
• Άμεσα να εκπονήσει συγκεκριμένο σχέδιο, για να καλυφθούν τα εκπαιδευτικά κενά της χρονιάς.

Συγχρόνως πρέπει η Κυβέρνηση και κυρίως το Υπουργείο Παιδείας που έχει την ευθύνη, να προχωρήσει άμεσα τη συζήτηση και τις διαδικασίες  για τη δημιουργία  συστήματος  Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης  Δημόσιου και Δωρεάν, που θα ξεκινά από τα πρώτα παιδικά χρόνια, για τις μορφές της Τέχνης που αυτό είναι αναγκαίο  και θα καταλήγει στην Πανεπιστημιακή βαθμίδα. Άμεσα πρέπει να προχωρήσει η διαδικασία αντιστοίχισης των υπαρχόντων τίτλων σπουδών με αυτούς των Πανεπιστημίων, μέσα από επιτροπές των Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, με κριτήρια που τα ίδια θα διαμορφώσουν.

Καμιά αναμονή, διεκδικούμε αυτά που έχουμε ανάγκη.

Καλούμε συναδέλφους που εργάζονται και ως εκπαιδευτικοί, τους σπουδαστές και τους γονείς τους να οργανώσουν συζητήσεις σε κάθε Ωδείο, να συνταχθούν με τις διεκδικήσεις του Σωματείου μας, να οργανώσουμε τη δράση μας.

Πρώτο βήμα η συμμετοχή στο Συλλαλητήριο την Τρίτη 6 Απρίλη στις 11.00 π.μ. στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος