ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

 

Έφτιαχνα που λέτε μια λίστα τραγουδιών του Αργύρη Κουνάδη και άκουσα ξανά στα ακουστικά την Αυγερινή Γάτση να τραγουδάει το «Δεν περισσεύει υπομονή» από τον δίσκο Μικρή μου σελήνη και άλλα 7 τραγούδια. Και ένιωσα ένα συναίσθημα που σπάνια από μια ακρόαση ξεφυτρώνει: αυτό της πλήρους υποταγής. Για τέσσερα λεπτά και σαράντα πέντε δευτερόλεπτα με βρήκα πανέτοιμο να εκτελέσω τις παροτρύνσεις και τις εντολές αυτής της φωνής. Σαν κάποιος που ακούει τη συμβουλή της κολλητής του για να γλιτώσει από το πρόβλημά του ή σαν παιδί που ακούει την οδηγία της μάνας του και φτιάχνει τη τσάντα του για αύριο ή σαν τύπος χαμένος στο διάστημα που ακούει το αντικείμενο του πόθου του και κάνει το ένα και το άλλο μπας και το κερδίσει ή σαν διαδηλωτής που ακούει τη ντιρεκτίβα της διπλανής του και κουβαλάει το πανό στην άλλη γωνία ή σαν υπάλληλος που δίνει το κάτι παραπάνω για να υπερκαλύψει τον στόχο της διευθύντριας ή σαν μαθητής που ακούει την παράδοση της δασκάλας και κάνει όπως πρέπει την άσκηση. Υποταγή σε μια φωνή, όχι επειδή φοβίζει αλλά επειδή πείθει. Χωρίς καμία εκφραστική ακρότητα, χωρίς καμία προστακτική επιβολή, ουδέτερη και αποστασιοποιημένη, αυτή η φωνή με υποχρεώνει τελεσίδικα να την ακούσω και να πράξω αναλόγως.

 

Και ενώ, προφανώς, η μεγάλη τέχνη είναι ένα όχημα ελευθερίας, λέω - ακούγοντας την Αυγερινή Γάτση – μήπως κάμποση από τη μεγάλη τέχνη δεν είναι παρά συνειδητή υποδούλωση και υποταγή σε κάτι πολύ μεγαλύτερο που σε υπερβαίνει. Στην υπομονή που δεν περισσεύει, ας πούμε, τη δική σου και των άλλων.