Μετά την κυκλοφορία των δύο κομματιών «Badaya» και «Flamenco Thoughts» που έδωσαν καθαρά το στίγμα της επερχόμενης δουλειάς του και αγαπήθηκαν από το κοινό τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, ήρθε η στιγμή ο μουσικός και συνθέτης Βασίλης Καράμαλης να παρουσιάσει ολοκληρωμένο το καινούριο album του, με ένα τίτλο που περιγράφει και όλη τη ζωή του … «Periplanisis».
Πρόκειται για ένα ορχηστρικό εγχείρημα με πλούσια ηχοχρώματα, που ταξιδεύει τον ακροατή στις γειτονιές του κόσμου, σε μια περιπλάνηση από την Αθήνα στη Νέα Υόρκη και από εκεί στη Μεσόγειο, για να καταλήξει στα Δωδεκάνησα!
Η πολύχρονη μουσική διαδρομή του Βασίλη Καράμαλη στην Αμερική καθορίζει το ύφος της συγκεκριμένης δουλειάς, που αποτελεί μια δυναμική κατάθεση στο χώρο της world music, όπου το μπουζούκι κρατάει ένα ξεχωριστό ρόλο!
Στο album “Periplanisis” συμμετέχει μια πλειάδα εξαιρετικών μουσικών, βάζοντας ο καθένας το δικό του στίγμα, με ξεχωριστή την παρουσία του Sito Sanchez, της Σπυριδούλας Μπάκα και της Christina Jackson στα φωνητικά.
Το εξώφυλλο είναι έργο του καλλιτέχνη Γιάννη Μαϊδανού, με τίτλο "Bicycle in the sky" (ευγενική παραχώρηση της κόρης του Θάλειας Παπαδημητρίου).
Το album είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.
Λίγα λόγια για τον συνθέτη
Ο Βασίλης Καράμαλης υπήρξε ιδρυτικό μέλος του θρυλικού συγκροτήματος Café Aman Amerika, που έγραψε ιστορία στην Αμερική, αλλά και στην Ευρώπη, την περίοδο 1994 – 98. Ακολούθησαν σημαντικές συνεργασίες με σπουδαίους καλλιτέχνες και συναυλίες στα μεγαλύτερα θέατρα της Αμερικής. Τα τελευταία χρόνια έχει επιστρέψει στην Ελλάδα και μένει μόνιμα στην Ρόδο.
Ο «Δισκός Σας» είναι μία συλλογή τραγουδιών που κυκλοφόρησε με την αγάπη και τη συνδρομή των φίλων μας μέσω της διαδικασίας του crowdfunding. Περάσαμε όλοι από χίλια κύματα, αλλά αφού διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σημαίνει πως φτάσαμε στον προορισμό μας!
Τα τραγούδια του albumείναι στιγμές, άλλες γλυκές και άλλες πικρές.
Από αυτές τις στιγμές, έχουν ήδη κυκλοφορήσει η «Ενενηντάρα TDK» με αναφορές στην εποχή της κασέτας, των parties, των 80’s και των 90’s, το «Ω Να Σου» που ακροβατεί σε ένα σχοινί από λογοπαίγνια, το «Σε ευχαριστώ Λουκιανέ» σε δημιουργία του συγκροτήματος «Ρεβάνς», το «Διανυκτερεύον φαρμακείο» με τη συμμετοχή των Μάκη Παπαδημητρίου και Γιώργου Χρυσοστόμου και το «Το Όνομά μου ειν’ το δικό σου» που αναφέρεται σε περιστατικά βίας που μας έχουν σημαδέψει τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ένα τραγούδι με ονόματα που θα μπορούσαν να είναι τα δικά μας.
Στο δίσκο συμμετέχουν ερμηνευτικά οι Φοίβος Δεληβοριάς, Δημήτρης Μυστακίδης, Θοδωρής Μαυρογιώργης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Μαρία Παπαγεωργίου, Δημήτρης Μητσοτάκης, Φώτης Σιώτας, Γιάννης Κότσιρας, Πάνος Φραγκιαδάκης, Θοδωρής Χορόζογλου, Κώστας Παρίσσης, Ρεβάνς, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιώργος Χρυσοστόμου και Σαββέρια Μαργιολά ενώ δημιουργικά ο Κώστας Τσίρκας (μουσική στο «Ο πιο μεγάλος πόνος») και ο Cayetano (παραγωγή στο τραγούδι «Ψυχή»).
Το τραγούδι «Δεν παίρνω φάρμακα» είναι του Γιώργου Λαύκα.
O Κώστας Μιχαλός έπαιξε κιθάρα, όπως και ο Γιώργος Καρδιανός, ο Άλεξ Μυλωνάς μπάσο, ο Χρήστος Καλκάνης κλαρινέτο και πλήκτρα, ο Χάρης Παρασκευάς τύμπανα, ο Τζιμ Σταρίδας τρομπόνι, ο Σωτήρης Πέπελας τρομπέτα, η Ναταλία Κοκώση έπαιξε Ιρλανδική φλογέρα και φωνητικά έχει κάνει η Νεφέλη Φασούλη. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση του δίσκου έκανε ο Κώστας Μιχαλός, τη μίξη ο Κωνσταντίνος Κανίβαλος Χαϊκάλης και το master ο Κώστας Παρίσσης.Το εικαστικό είναι του Θανάση Φωτεινιά και την γραφιστική επιμέλεια έκανε ο Θωμάς Αρσένης.
Αν σας αρέσει ο Σπύρος Γραμμένος
Α) αγοράστε το albumτου (ψηφιακά προς το παρόν, στα δισκοπωλεία από τον Ιούνιο και μετά)
Η εξαιρετική νέα ερμηνεύτρια Κατερίνα Μελίτη, έχοντας στο ενεργητικό της αρκετές συμμετοχές σε δισκογραφικές κυκλοφορίες ελλήνων καλλιτεχνών, μας παρουσιάζει το νέο της τραγούδι «Άσε τα παλιά» με ένα πρωτότυπο τρόπο, του live streaming performance.
Η ερμηνεία της στην ερωτική αυτή μπαλάντα, βαθιά εκφραστική και λιτή, σηματοδοτεί την έναρξη μιας πολλά υποσχόμενης συνεργασίας με τη ταλαντούχα συνθέτρια Όλγα Μακρή και τη στιχουργό Μαρία Κολιού.
Συντελεστές:
Φωνή/Φωνητικά: Κατερίνα Μελίτη
Μουσική: Όλγα Μακρή
Στίχοι: Μαρία Κολιού
Πιάνο/κιθάρα/programming: Όλγα Μακρή
Ενορχήστρωση/Μίξη: Όλγα Μακρή
Εκτέλεση παραγωγής live stream concert: Modern Music Arts
Ακουλουθήστε τη Κατερίνα Μελίτη στο κανάλι της στο YouTube και στα Social Media για να ενημερώνεστε σχετικά με νέα τραγούδια και καλλιτεχνικά νέα:
On March 8th Donemus Records released the 8 Piano Preludes by composer Grigoris Grigoriou, performed by Lito Thomou. The virtuosic pianistic interpretation of the soloist Lito Thomou boosts this piano work by the Greek composer of new generation, Grigoris Grigoriou.
Grigoris Grigoriou works in the field of contemporary orchestral music. Born into an artistic family, his involvement with music definitely shows his natural evolution. From the first sound, his works attract the listeners’ interest, even if someone is not familiar or has not studied serious music.
Grigoriou’s Piano Preludes 1–5 were written in 2005. The remaining 3 Preludes were composed in 2020. These preludes are virtuosic works that offer a wide variety of colors and pianistic performing technics.
Pianist Lito Thomou
Lito Thomou graduated at the age of seventeen from the Greek National Conservatory in Athens with First Prize and Medal for Outstanding Performance. She continued her studies with Constantin Ganev and Julia Ganeva in Sofia (Bulgaria) and with Germaine Mounier at Ecole Normale de Musique, in Paris (France), where she graduated with a Diplome Superieur d’ Execution de Piano with the highest distinction. She was decorated in international piano competitions Concorso Pianistico Giovani Pianisti (in Marsala, Italy), Albert Roussel (Sofia) and Guilde (in Paris). Lito has appeared as soloist with orchestras, in chamber music concerts and solo recitals in many European countries (Greece, Italy, France, Belgium, Bulgaria, Ukraine). She has recorded for the Greek, Bulgarian, Ukrainian television and Radio, and presented in world premiere various works by Greek and foreign composers. In this context she has worked with the ensemble ‘Skalkottas’, with the Greek Composers Union, with the Orchestra of Colours and Camerata Orchestra.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εντύποις, το βιβλίο του Θανάση Χουλιαρά με τίτλο Τα μάτια της πόλης. Μια συνολική θεώρηση της street art. Η περίπτωση της Αθήνας. Στο βιβλίο, ο Θανάσης Χουλιαράς επιχειρεί μια συνολική θεώρηση του φαινομένου της street art, με στόχο την πιο ολοκληρωμένη κατανόησή της, διεισδύοντας στο εσωτερικό της Αθήνας. Μιας πόλης με μακραίωνο παρελθόν και με πολυπρόσωπο παρόν. Μιας υπαρκτής πόλης.
Το βιβλίο διανύει μια μεγάλη διαδρομή εκκινώντας από το θεωρητικό κομμάτι και την ιστορική αναδρομή της street art αναδεικνύοντας τις αισθητικές, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές πλευρές της. Υποστηρίζει την ένταξή της στο συνεχές της ιστορίας της τέχνης και εντοπίζει τη σημασία της στη διαμόρφωση του σύγχρονου οπτικού πολιτισμού συνδέοντάς την με την αστικοποίηση. Εν τέλει, μελετά τον τρόπο με τον οποίο η street art επέδρασε στην αλλαγή της πολιτισμικής ταυτότητας της Αθήνας, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης.
Τελικά, Athens is the new Berlin;
Ποιος είναι ο Αθηναίος homo urbnicus;
Η πόλη καθρεφτίζεται στους τοίχους της.
Κοιτάζοντάς τους, κοιτάμε τους εαυτούς μας.
Οι τοίχοι γίνονται τα μάτια της πόλης.
Το βιβλίο προλογίζει η Επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΕΚΠΑ, Ευαγγελία Διαμαντοπούλου.
Πρόλογος
Στις Αόρατες πόλεις, ο Ίταλο Καλβίνο δημιουργεί έναν αφηγηματικό καμβά προκειμένου να χαρτογραφήσει πόλεις, να μας γνωστοποιήσει τα υλικά της σύστασής τους και να μας αποκαλύψει τα μυστικά τους. Οι πόλεις του, αν και προϊόντα μυθοπλασίας, παρουσιάζουν τα υλικά της σύστασης υπαρκτών πόλεων, με την χαρούμενη ή την θλιβερή όψη τους.
Στο βιβλίο του Τα μάτια της πόλης. Μια συνολική θεώρηση της street art. Η περίπτωση της Αθήνας, ο Θανάσης Χουλιαράς διεισδύει στο εσωτερικό της Αθήνας, μιας πόλης με μακραίωνο παρελθόν και με πολυπρόσωπο παρόν, μιας υπαρκτής πόλης. Ακολουθώντας μιαν αντίστοιχη πορεία με αυτήν του Καλβίνο, ξεκινά από τον δομημένο χώρο για να προσεγγίσει τον πολιτικό και κοινωνικό χώρο, μέσα από την ανάγνωση των εικονογραφημένων τοίχων της Αθήνας, με την τέχνη διαφόρων street artists.
Έχοντας ως ασφαλή βάση το θεωρητικό έργο του Henry Lefebvre και του David Harvey, για την σχέση της πόλης με τον χώρο, και με την πεποίθηση ότι, όπως κάθε πόλη, η Αθήνα δεν οριοθετείται μόνο σε ένα χωρικό και ιστορικό πλαίσιο αλλά αποτελεί έναν ζωντανό οργανισμό, διερευνά την πολιτική και κοινωνική σύστασή της. Προς αυτή την κατεύθυνση, αναλύει διεξοδικά αντιπροσωπευτικά έργα, τόσο ως προς τον εικαστικό τους χώρο, όσο και ως προς την σχέση τους με τον δομημένο χώρο της πόλης και, κυρίως, ως προς τον βιωμένο κοινωνικό και πολιτικό της χώρο.
Η street art, αν και προβάλλει συνεχώς το δυναμικό της παρόν στους αθηναϊκούς τοίχους, σε μια προσπάθεια ουσιαστικής επικοινωνίας με τους διερχόμενους πολίτες, δεν είχε τύχει μίας σε βάθος μελέτης μέχρι σήμερα. Ιδιαίτερα η σχέση της με τους πολιτικοκοινωνικούς μετασχηματισμούς της ελληνικής πρωτεύουσας μόνο επιδερμικά είχε προσεγγιστεί.
Η παρούσα μελέτη του Θανάση Χουλιαρά ανοίγει τον δρόμο για την ενδελεχή ανάγνωση αυτής της τόσο σύγχρονης τέχνης, της οποίας ο ρόλος είναι άμεσα συνυφασμένος με την έννοια της άμεσης δημοκρατίας και του τρίπτυχου πόλη - πολίτης - πολιτισμός της αρχαίας Αθήνας. Ο συγγραφέας, την ερευνητική διαδρομή του οποίου είχα την χαρά να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς, πέρασε από το οπτικό στο αντιληπτικό πεδίο, από τις αισθητικές στις εννοιολογικές ποιότητες και από τον αόρατο στον ορατό κόσμο της πόλης της Αθήνας.
Ευαγγελία Διαμαντοπούλου
Επίκουρη Καθηγήτρια
Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ
Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΕΚΠΑ
Ο Θανάσης Χουλιαράς είναι υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα ακαδημαϊκά και ερευνητικά του ενδιαφέροντα αφορούν στα ζητήματα του δημόσιου χώρου, της τέχνης, του κινηματογράφου και του ψηφιακού πολιτισμού. Η διδακτορική του διατριβή είναι πάνω στην πολιτισμική ταυτότητα της σύγχρονης Αθήνας. Αυτό το διάστημα είναι βοηθός ερευνητής στο ερευνητικό πρόγραμμα «1821 και Σύγχρονος Οπτικός Πολιτισμός», το οποίο υλοποιείται υπό την αιγίδα του ΕΚΠΑ. Έχουν δημοσιευτεί αρκετά άρθρα του πολιτισμικής κριτικής. Είναι απόφοιτος του μεταπτυχιακού προγράμματος των Πολιτισμικών και Κινηματογραφικών Σπουδών του τμήματος ΕΜΜΕ του ΕΚΠΑ και απόφοιτος του τμήματος Ψηφιακών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Πειραιά, με ειδίκευση στην Διδακτική. Έχει τελειώσει το τμήμα μοντέρνου τραγουδιού του ωδείου Φίλιππος Νάκας και είναι ο τραγουδιστής και ιδρυτικό μέλος του rock σχήματος KollektivA. Με το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει 3 ολοκληρωμένα albums, 1 minicd, καθώς και αρκετά ψηφιακά singles, ενώ έχει κυκλοφορήσει και 2 soloalbums, με το πιο πρόσφατο με τίτλο Κακή Φωτιά, να αφορά σε ερμηνεία μελοποιημένης ελληνικής ποίησης. Έχει συνεργαστεί με διάφορους συνθέτες και έχει πρωταγωνιστήσει σε μια σειρά μουσικοθεατρικές παραστάσεις και musical, original και ρεπερτορίου, σε κάποιες από τις οποίες έκανε και την παραγωγή. Στο παρελθόν έχει υπάρξει ραδιοφωνικός παραγωγός.
Η Just Born Music σε συνεργασία με την SoundCheck Vlog παρουσιάζουν ένα 10 λεπτο βίντεο με την φιλοσοφία και τις απόψεις του δημιουργού (James Basdanis) καθώς και 2 κομμάτια σε μία Live εκτέλεση, για το νέο ακουστικό-κιθαριστικό Loop Project “Echographia” του James Μπασδάνη.
Η ταινία είναι διαθέσιμη δωρεάν μέσω της πλατφόρμας του Youtube:
Παραγωγή: Live street - Mαριλού Φυντανίδου, Βασίλης Πρατσινάκης
Σ Τ Ι Χ Ο Ι : Κάποτε με συνόδευες τις νύχτες Φτερούγιζες στο πλάι μου στους δρόμους Κι έδιωχνες, της λύπης ταχυδρόμους σαν ερχόταν φιλί για να μου δώσουν
Φόραγες τα λευκά σου και πετούσες έλαμπες με απόκοσμη ομορφιά Κρατούσες μια χαρούμενη καρδιά στην Πατησίων σαν με συναντούσες
Ξοφλημένο μου αγγελούδι πώς μαδήσαν τα φτερά σου Στο θλιμμένο μου τραγούδι πια μαντεύω τη σκιά σου
Κάποτε με κρατούσες απ’ το χέρι και μου ‘στρωνες καρδιές, να κοιμηθώ Ψιθύριζες εγώ θα σ’ αγαπώ έκανες τα σκοτάδια μεσημέρι
Σ΄ έχασα ξαφνικά, θα ‘τανε Μάρτης μα τα βράδια ακόμη σου μιλώ Δυο φτερά φοράω από πηλό και μου απαντά, των ματιών σου ο χάρτης
Ξοφλημένο μου αγγελούδι πώς μαδήσαν τα φτερά σου Στο θλιμμένο μου τραγούδι πια μαντεύω τη σκιά σου
Ο Οδοιπόρος Μάνος, το μεθυσμένο κορίτσι και ο Αλκιβιάδης
του Κώστα Φασουλά
O Μάνος, ο αγαπημένος μου Μάνος, αυτός ο Αλκιβιάδης με την γοητεία του αινίγματος στα μάτια, είναι το «Σύννεφο με παντελόνια» που κάποτε φαντάστηκε ο Μαγιακοφσκι. Στις επίγειες διαδρομές του μεταφέρει όλες σχεδόν τις ουράνιες συνήθειες του…
Γαλήνιος, εκρηκτικός, φωτεινός, συννεφιασμένος, βροχερός, ηλιοσταλαχτος. Μπαίνει στο αυτοκίνητο. Καθαρός πάντα σαν απάτητο χιόνι. Μετά, το «Γεια σου Κώστα, χαίρομαι που σε ξαναβλέπω», ακολουθει μια μακρόσυρτη σιωπή. Τη σέβομαι. Σκέφτομαι, κάποια λέξη θα ψάχνει. Ποια να’ ναι αραγε; Μπαίνω κι εγώ στην αναζήτηση... «Βλέπεις Μάνο μου»,- εδώ σπάω τη σιωπη, προκαλώντας λέξεις και εικόνες- «τα δέντρα, οι άνθρωποι, η παράξενη ησυχία της πόλης, το κορίτσι που μόλις πέρασε κάπως λυπημένο, φαντάσου να ζούσε στις μέρες μας ο Παπαδιαμάντης» και άλλα τέτοια, δε φαίνονται να τον συναρπάζουν, ούτε να μαρτυρούν τη λύση της παράξενης σιωπής του. Περιμένω. Σωπαίνω κι εγώ με τη σειρά μου. «Ξέρεις θα πάμε σε εκείνο το γωνιακό». Μου λέει. «Α! ξέρω» του απαντώ. «Εκεί που το παιδί που μας σερβίρει, γνωρίζει ότι εσύ θέλεις δυο παγάκια στο ουίσκι, ενώ εγώ θέλω τέσσερα». Εκεί ακριβώς, μου απαντά. Καθόμαστε. Με τις άκρες των δακτύλων του ζυγιάζει το ωραίο του καπέλο. Ανάβει τσιγάρο. Το σύνορο του καπνού, το έχει ορίσει από καιρό. Το πολύ μέχρι τη ρίζα της γλώσσας. Το σβήνει νωρίς. Είναι η στιγμή που ομοιοκαταληκτεί με την ανάγκη του να ρουφήξει τον καπνό ως τα έγκατα της ψυχής του.
Παρατηρώ τις κινήσεις του. Τα χέρια του. Όταν θέλουν κάτι να δείξουν. Τα μάτια του. Καθώς αυτά διορθώνουν ό,τι ενοχλεί την αισθητική του. Τα λόγια του. Τα μετρημένα και τα αμέτρητα, με τις λέξεις να λιποθυμούν, όταν θυμάται.
Πάει καιρός, που σκέπτομαι να τινάξω στον αέρα την αγάπη μου γι΄αυτόν. Πόσο ακόμη να κρατήσει εκείνο το μυστήριο της πιο βαθιάς του αλήθειας; Μάνο, θα μας πεις;
Πες μας επιτέλους, ομολόγησε μας, με ποιους ανέμους συνωμοτείς, σε ποια παλιά λεωφορεία μοιράζεις τσάμπα εισιτήρια στους επιβάτες, σε ποιες παλιές φωτογραφίες, είσαι εσύ ο ίδιος, ο θειος, ο πατέρας, ο αδερφός, ο μετανάστης κι ολο μας ξεγελάς και μας συστήνεσαι ως φωτογράφος. Πες μας για τη μικρή καρφίτσα, στο παλτό της συριανής θεατρίνας, την καρφίτσα που μάτωσε το παιδικό σου γόνατο, όταν αυτή σε πηρε αγκαλιά τη νύχτα του μεγάλου πυρετού.
Πες μας για τις μεταμεσονύκτιες επισκέψεις σου στα ναυπηγεία της Ερμούπολης, για τις στιγμές εκείνες που τρυπώνεις στα γραφεία των ναυπηγών, προσθέτοντας παράθυρα στα υπό κατασκευή πλοία.
Πες μας ότι πειράζεις τα ταξίμετρα και προσθέτεις σε αυτά την επιγραφή «η κούρσα είναι δωρεάν», όταν οι επιβαίνοντες στο ταξί δίνουν τυχαίες διευθύνσεις, ξεγελώντας τον εαυτό τους ότι κάπου έχουν σπίτι…
Πες μας ότι χρόνια τώρα φιλοξενείς το μεθυσμένο κορίτσι που μοιράζει μολύβια στην είσοδο της πολυκατοικίας σου. Πες μας . Να δω τον στίχο σου εκείνο τον παλιό, να του γυρνούν ανάποδα οι λέξεις. Για ποιον στίχο λέω; Γι αυτόν εδώ:
Ανάλυση Καβαφικής ερωτικής ποίησης, με αφορμή το ποίημα "Ομνύει"
του Γιώργου Κομνηνάκη
Πώς από το καλογυαλισμένο σαλόνι μιας καλογυαλισμένης ζωής clean cut γιάπηδες και φιλόλογοι ανέραστοι πλην με post doc σπουδές θα αναφερθούν στην ερωτική ποίηση του Καβάφη; Σίγουρα με επιχειρήματα παρμένα από συνέδρια, με πλείστες διακειμενικές αναφορές, με τεκμηρίωση στιβαρή. Θα αναφερθούν στο ομοφυλόφιλο του χαρακτήρα ως κάτι ξένο, που δεν το εγκρίνουν (ποιος ρώτησε άραγε; ποιος ζήτησε την άδεια;). Θα μιλήσουν για αποστασιοποιημένη αφήγηση σε πολλά από αυτά, όπου τον λόγο παίρνει κάποιος τρίτος αφηγητής. Θα αναφερθούν στη λειτουργία της μνήμης, εργαλειακά, καθώς αυτή καθορίζει και τροφοδοτεί με υλικό τα ποιήματα, δεν είναι ποιήματα της σύγχρονης με την αφήγηση δράσης, έχουν περιβληθεί την αχλή του παρελθόντος, έχουν εξιδανικευτεί από τη μνήμη, είναι ποιήματα της μνήμης. Θα μιλήσουν για την γλώσσα του, το περίφημο καβαφικό ιδίωμα, όπου συνδυάζονται με τρόπο μοναδικό και αναγνωρίσιμο διαμιάς η δημοτική ως βάση με την καθαρεύουσα, σε ελεύθερο στίχο, σχεδόν πάντα σε ίαμβο, σπανίως κι εν πάση περιπτώσει όχι απαραίτητα ομοιοκατάληκτο, με το πολίτικο ιδίωμα και με τους ιδιωματισμούς της πιάτσας. Θα μιλήσει για το λεξιλόγιο του ποιητή, όπου κρυπτικά ο όρος Αλεξανδρινός είναι συνώνυμος του ομοφυλόφιλου και έχει απολύτως θετική σημασία. Θα αναφέρει ότι διατρέχει την ερωτική καβαφική ποίηση η απόδοση του ομοφυλοφυλικού έρωτα ως φιλίας. Θα μιλήσει για τη λατρεία του ποιητή προς το ωραίο, το όμορφο, το νεανικό, το σφριγηλό.
Ωραία.
«Αν δεν σε βρουν χαράματα, πώς θες ν’ ακούς αηδόνια», είναι η απάντησή μου. Ο Καβάφης βούτηξε, βούτηξε βαθιά. Ηδονιστής στη ζωή του, ένας στίλβων (όπως τον χαρακτήρισε ο Ξενόπουλος), εστέτ, αφέθηκε στα πάθη του. Τον βασάνιζαν. «Αγωνία, αγωνία. Τι βασανιστήρια, υπέφερα. Έπεσα να κοιμηθώ στις 3 το πρωί. Ενέδωσα και πάλι. Φρίκη, φρίκη…» γράφει σε χαρτιά που βρέθηκαν μετά τον θάνατό του.
Αρνούμενος να προδώσω το πνεύμα ανθρώπου που βασανίστηκε από τον πόθο και την ηδονή, δεν θα σαλαμοποιήσω κάποιο ποίημά του. Παίρνοντας αφορμή από το «Ομνύει», θα σταθώ με σεβασμό να αναφέρω ορισμένα στοιχεία
«Ομνύει», ξεκινάει! Θέλει να απαλλαγεί, βάζει τα ιερά και τα όσια μπροστά, κάνει τελετουργία την απόφασή του, δίνει τον τόνο της σκέψης με την πρώτη λέξη. Μαστοριά.
«Κάθε τόσο». Υπόσκαψη. Φανερή η αδυναμία. Δεν αρκεί το μια κι έξω. Δεν τηρεί την υπόσχεση. Υποκύπτει στην αδυναμία του. Και ξαναομνύει. Πάλι. Παλεύει να γλιτώσει.
«Όταν έρθει η νύχτα». Οι κόσμοι χωρίζονται σε δύο: εκείνον της ημέρας και εκείνον της νύχτας. Το φως αμυδρό ή ανύπαρκτο τη νύχτα, οι κανόνες διαφορετικοί, τα σώματα ζητάνε τα δίκια τους, η λογική υποχωρεί, το πάθος, ο πόθος για ένωση και οι ορμόνες θριαμβεύουν. Ένας αρχέγονος πολιτισμός ξυπνάει και παραμερίζει τα γλυκά παιδιά του Διαφωτισμού.
Νύχτα, με δικές της συμβουλές, συμβιβασμούς και υποσχέσεις. Λέξεις μαχαίρια. Τα νομίσματα της ημέρας δεν εξαργυρώνονται απαραίτητα στα μεταμεσονύκτια ή εωθινά ανταλλακτήρια.
«Αλλ’ όταν έλθ’ η νύχτα με την δική της δύναμη» : Η νύχτα έχει τους δικούς της νόμους. Τα χρήματα δεν αγοράζουν τα πάντα, τα μεγέθη λογαριάζονται διαφορετικά, βασιλιάδες οι εραστές και χαρούμενοι υπήκοοι όσοι τρυγούν την ηδονή. Απόκληροι όσοι αποπέμφθηκαν σκληρά, όσοι δεν βρήκαν το άλλο τους μισό, σε όσους ο ίμερος ο ερωτικός δεν πήρε σάρκινη μορφή.
«(δύναμη)του σώματος που θέλει και ζητεί». Το πνεύμα απλώς ακολουθεί το σώμα που διατάζει.
«στην ίδια μοιραία χαρά, χαμένος, ξαναπιαίνει». Γνωρίζει. Και αυτό επιτείνει την τραγικότητα. Αλλά δεν μπορεί να αρνηθεί. Σχετική η νίκη και η χαρά στον στίβο της ηδονής. Σαν από τη μοίρα οδηγημένος. Ανατολίτης γαρ. Νίκη είναι η μέθεξη. Μα, λάθος λέξη η νίκη! ζητούμενο η μέθεξη, η στιγμιαία εξύψωση που μόνο ο Πόθος προσφέρει. Αδιάφορα τα υπόλοιπα. Χαμένος, ναι. Αλλά εκεί, όχι αρνητής και νικητής σε καθαρά σεντόνια.
Δεν περιορίζεται ο ερωτισμός του Καβάφη στον έρωτα μεταξύ ανθρώπων ιδίου φύλου, συγκεκριμένης εποχής ή φυλών. Τα αισθήματα που αποδίδει είναι βαθύτατα, ποτισμένα με την αλήθεια της ζωής και πανανθρώπινα. Όπως ο Έρωτας.
H Ζωή Λιαντράκη μία σπουδαία ερμηνεύτρια της νέας γενιάς επιστρέφει πιο ερωτική από ποτέ και παρουσιάζει το νέο της single " Όπου θέλει ας βγει", που κυκλοφορεί ψηφιακά από την Real music. H επιβλητική, γεμάτη συναίσθημα, δυναμική ερμηνεία της σε παρασύρει κυριολεκτικά, αποδεικνύοντας το μεγάλο εύρος των φωνητικών δυνατοτήτων της. Πρόκειται για μία πολύ ενδιαφέρουσα μουσική πρόταση όπου γίνεται άμεσα αντιληπτό πως έχουμε να κάνουμε με μία συμφωνική σύνθεση, η οποία συνδυάζει το σύγχρονο με το νοσταλγικό καθώς σε μεταφέρει στο παρελθόν και οραματίζεται το μέλλον σαν να μην υπάρχει παρόν. Το "Όπου θέλει ας βγει" δημιουργεί σκέψεις και συναισθηματικές εικόνες που διεισδύουν στον εσωτερικό κόσμο του ακροατή, κάνοντας τον να ταξιδέψει με τις αισθήσεις του από το πρώτο άκουσμα. Τους στίχους υπογράφει η καταξιωμένη (ποιήτρια-συγγραφέας) Ντέπη Χατζηκαμπάνη, τη μουσική για άλλη μία φορά η δημιουργικότατη Κωνσταντία Κατσιάμπα, ενώ η ευφάνταστη ενορχήστρωση είναι του αξιόλογου Γιώργου Μίγκα. Η οπτικοποίηση και η σκηνοθεσία του music video ανήκει στους ταλαντούχους Πάνο Ιωαννίδη και Νίκο Σίμο.
