Ο Μάκης Γκαρτζόπουλος στο Musicpaper

Έχουμε και λέμε - STOP - Eπιστρέφει ο Μάκης Γκαρτζόπουλος - STOP - Στο musicpaper.gr - STOP - Με δύναμη από το (κλειστόν λόγω περίσκεψης) "Άρωμα του Τραγουδιού" - THE END

Η κληρονομιά του Σταύρου Κουγιουμτζή

(Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Σταύρος Κουγιουμτζής)

Και μες στον κόσμο καίνε πυρκαγιές...

Η κληρονομιά του Σταύρου Κουγιουμτζή


του Ηρακλή Οικονόμου

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΔΙΦΩΝΟ)

Θερμές ευχαριστίες στις κυρίες Αιμιλία και Μαρία Κουγιουμτζή για την παραχώρηση των φωτογραφιών από το αρχείο του συνθέτη.

Ο Σταύρος Κουγιουμτζής υπήρξε ένας από τους κορυφαίους συνθέτες του έντεχνου-λαϊκού τραγουδιού. Χωρίς να ξεστρατίσει από το δρόμο που άνοιξαν ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις, δημιούργησε ένα απόλυτα προσωπικό ύφος που συνδύασε την πλατιά αποδοχή με την υψηλή μουσική και ποιητική αισθητική. Καθώς φέτος η συμπλήρωση πέντε χρόνων από το φευγιό του πέρασε «στα ψιλά», το Δίφωνο τιμά τη μνήμη ενός μεγάλου δημιουργού. ηρ.οικ.

-----


Ο Σταύρος Κουγιουμτζής γεννιέται το 1932 στον προσφυγικό καταυλισμό του Επταπύργιου, στο Γεντί Κουλέ. Tα πρώτα ακούσματα του ανοίγουν παράθυρο στον κόσμο· «η βυζαντινή μουσική, το δημοτικό και το λαϊκό τραγούδι υπήρξαν η μοναδική πνευματική τροφή για τα παιδικά μου χρόνια». Σε ηλικία δεκαπέντε χρονών, ξεκινά τις μουσικές του σπουδές στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης ενώ σύντομα αρχίζει να βιοπορίζεται ως πιανίστας σε κέντρα. Το 1960 γράφει το πρώτο του τραγούδι, Το περιστεράκι, που ερμηνεύει η Ζωή Κουρούκλη στο Φεστιβάλ του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Τα δύο επόμενα τραγούδια, Αν δεις στον ύπνο σου ερημιά και Μη μου θυμώνεις μάτια μου, σε ερμηνεία Μανώλη Καναρίδη και Γιάννη Πουλόπουλου αντίστοιχα, εντάσσονται σε ένα λαϊκότερο ύφος που ο Κουγιουμτζής δεν θα εγκαταλείψει ποτέ. Εντωμεταξύ, ο συνθέτης έχει ήδη γνωρίσει την Αιμιλία, τη σύντροφο της ζωής του και μετέπειτα ερμηνεύτρια πολλών τραγουδιών του. Το 1967 έρχονται στην Αθήνα. Εκεί, ο Κουγιουμτζής γνωρίζεται με τον Γιώργο Νταλάρα, μία συνάντηση που αλλάζει για πάντα την πορεία του νέου ελληνικού τραγουδιού. Μεσολαβούν τέσσερις δεκαετίες μουσικής δημιουργίας, η σταδιακή αποστασιοποίηση από τα μουσικά πράγματα, η επιστροφή στη Θεσσαλονίκη, και το τέλος που θα ’ταν 12 του Μάρτη του 2005 σε ηλικία 73 χρονών.

(Γιώργος Νταλάρας - Σταύρος Κουγιουμτζής)

Η γνωστή-άγνωστη δισκογραφία

Πολύ μελάνι έχει χυθεί, και όχι άδικα, για τη συνεργασία του Κουγιουμτζή με τον Γιώργο Νταλάρα. Την περίοδο 1970-75, οι δύο καλλιτέχνες βρίσκουν τον κοινό μουσικό τους τρόπο με μία σειρά δίσκων-σταθμών: Να ’τανε το ’21, Όταν ανθίζουν πασχαλιές, Ηλιοσκόπιο, Μικρές Πολιτείες, Στα ψηλά τα παραθύρια. Σε αυτά προστίθενται τα σκόρπια τραγούδια του Κουγιουμτζή που τραγουδάει ο Νταλάρας στο ομώνυμό του δισκογραφικό ντεμπούτο το 1969 αλλά και στο Μέτοικο το ’71. Λιγότερο φωτισμένες πτυχές εκείνης της περιόδου είναι τα τραγούδια που ερμηνεύουν ο Γιάννης Καλατζής (Αν βαρέθηκες κυρία, Ήσουν ωραία, Εγώ γεννήθηκα φτωχός), ο Γιάννης Πάριος (Δεσποινάκι, Σαν τα πουλιά σκορπίσαμε) και η Άννα Βίσση (Σ’ αγαπώ, Δίψασα στην πόρτα σου, Παραμύθι ξεχασμένο).

Εάν όμως τα γεννήματα της συνεργασίας Κουγιουμτζή - Νταλάρα είναι γνωστά και αναγνωρισμένα, δεν ισχύει το ίδιο με το μετέπειτα έργο του συνθέτη κατά την ιδιαίτερα δημιουργική δεκαετία 1976-86. Στις Λαϊκές Κυριακές (1976) συναντά τη Χαρούλα Αλεξίου, και εγκαινιάζει μιας σειρά κύκλων τραγουδιών - προπομπών της διάψευσης που φέρνουν τα χρόνια του ’80. «Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά» παρακινεί ο Κουγιουμτζής μέσα από το στίχο του Μιχάλη Μπουρμπούλη. Ο αιχμηρός πολιτικός λόγος της Πηνελόπης και του Σου στέλνω χαιρετίσματα συνδυάζεται με τη μελαγχολία του Θα ’ταν 12 του Μάρτη και με ατόφιες λαϊκές καταθέσεις όπως τα Σκούρα μάτια.

Το 1977 κυκλοφορεί ο δίσκος Τραγούδια του καιρού μας με ερμηνευτές τον Κώστα Σμοκοβίτη και την Αιμιλία Κουγιουμτζή. Ο λόγος του Άκου Δασκαλόπουλου και του Μπουρμπούλη συναντά τις τρυφερές μελωδίες του Κουγιουμτζή σε έναν από τους πλέον άδικα υποτιμημένους δίσκους της ελληνικής δισκογραφίας. Θα βάλω ρούχο δανεικό, Το καλοκαίρι το μορτάκι, Η μικρή οθόνη, Σαν τα τριαντάφυλλα … τραγούδια που σίγουρα δεν τους αξίζει η λήθη. Ακολουθεί ο κύκλος Όταν σε περιμένω (1979). Εκεί, η Μοσχολιού ερμηνεύει τον λόγο του Μπουρμπούλη, του Χριστιανόπουλου και του Νίκου Κωνσταντίνου, σε τραγούδια διαχρονικά όπως τα Όμως δεν ξέρω και Παράπονο μανιάτικο. Παραδόξως, ούτε αυτός ο κύκλος θα γνωρίσει εμπορική επιτυχία.

Ο δίσκος Μικραίνει ο Κόσμος (1982), επικυρώνει τη βαθιά σχέση του Κουγιουμτζή με την υψηλή ποίηση. Με ερμηνευτικά οχήματα τον Αντώνη Καλογιάννη, τον Γιάννη Κούτρα, την Αιμιλία Κουγιουμτζή, τον Γιάννη Μπογδάνο και τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, ο συνθέτης μελοποιεί το λόγο μαστόρων του λόγου όπως ο Παπαδιαμάντης, ο Σεφέρης, ο Σαχτούρης και ο Χριστιανόπουλος. Ο συνθέτης σημειώνει: «προσπάθησα στο ‘Μικραίνει ο κόσμος’ να βρω ποιήματα που έχουν άμεση σχέση με τη λαϊκή κουλτούρα και τη λαϊκή γλώσσα».

Το 1985, ο Κουγιουμτζής συνεργάζεται με τον Δημήτρη Μητροπάνο στο δίσκο Τα νυχτέρια μας, σε στίχους του Λάκη Τεάζη. Το αριστουργηματικό «Είσαι ωραία σαν αμαρτία» ξεχώρισε αμέσως, ενώ τον τόνο στο δίσκο δίνουν μελαγχολικές μπαλάντες όπως το Παράπονό μου αλλά και αυθεντικά λαϊκά όπως τα Πικρός καφές και Είμαι μάγκας. Ένα χρόνο μετά, το δίδυμο Κουγιουμτζή-Νταλάρα επανασυνδέεται με το Τρελοί και Άγγελοι. Ο δίσκος, σε στίχους του συνθέτη, του Μάνου Ελευθερίου και του Κώστα Κινδύνη γίνεται αμέσως χρυσός. Ξεχωρίζουν τα τραγούδια Οι ελεύθεροι κι ωραίοι και Το κόκκινο φουστάνι -με τη φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη- ενώ τα Ντύλαν Τόμας και Κατά Ματθαίον Πάθη αξίζουν σήμερα μια δεύτερη ζωή και ακρόαση.

Ο Κουγιουμτζής επιστρέφει στη δισκογραφία το 1997 με το δίσκο Με τέχνη και με πάθος που μοιράζεται με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, σε ερμηνεία Δημήτρη Νικολούδη. Ένα χρόνο αργότερα, ηχογραφούνται ζωντανά οι Ύμνοι αγγέλων σε ρυθμούς ανθρώπων, μια συλλογή εκκλησιαστικών ύμνων και ψαλμών μελοποιημένων από τον συνθέτη και ερμηνευμένων από τον Νταλάρα και την Αιμιλία Κουγιουμτζή. Το 2000 κυκλοφορεί το Έβρεχε ο κόσμος, όπου για πρώτη φορά ο συνθέτης εμπιστεύεται τραγούδια στην κόρη του Μαρία Κουγιουμτζή, με τη συμμετοχή του Νταλάρα και του Γιώργου Χριστοδούλου. Η Μαρία Κουγιουμτζή επανέρχεται με τραγούδια σε πρώτη εκτέλεση και επανεκτελέσεις στο δίσκο Μπορεί να ’ναι αγέρας (2007), κλείνοντας έτσι την «κρυμμένη» δισκογραφία του πατέρα της.

(Μάνος Ελευθερίου, Σταύρος Κουγιουμτζής, Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Μουσικά και ποιητικά φορτία

Το αισθητικό δόγμα του Κουγιουμτζή το περιέγραψε ο ίδιος: «Πρωτότυπος δεν είναι να μη μοιάζεις με κανέναν άλλον· πρωτότυπος είναι να μοιάζεις με όλους τους άλλους και ταυτόχρονα να είσαι ο εαυτός σου». Ο Κουγιουμτζής υπήρξε διττά λαϊκός: χρησιμοποίησε τους δρόμους και το ύφος του λαϊκού τραγουδιού, και εξέφρασε τις έγνοιες και τους πόθους των ανθρώπων με τρόπο απλό αλλά όχι απλουστευτικό και λαϊκίστικο. «Οι μελωδίες του … μας ξαναφέρνουν ωστόσο στις ρίζες της παράδοσης χωρίς φολκλορικούς ερεθισμούς, φανερώνοντας έτσι τη γνησιότητα ενός καλλιτέχνη που η έμπνευσή του έχει αφετηρία τη μακραίωνη ελεγειακή μνήμη του ελληνικού λαού» είχε επισημάνει ο Νίκος Γκάτσος. Και ο τρόπος ζωής του Κουγιουμτζή ανταποκρινόταν στα μηνύματα των τραγουδιών του χωρίς βεντετισμούς, αυλές και παρασκήνια. Όπως σημειώνει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, «Δεν παρίστανε το ‘μη μου άπτου’ συνθέτη, που βρίσκεται μέσα στη γυάλα του, γράφει τα ‘έργα’ του και περιφρονεί τον ‘όχλο’, αλλά ζούσε με το λαό, τον ψυχαγωγούσε και τον δίδασκε».

Με όχημα τους λαϊκούς δρόμους, ο Κουγιουμτζής περνά στα τραγούδια του σύνθετα ποιητικά νοήματα. Στο οριακό Ντύλαν Τόμας αποτίει φόρο τιμής στον Μίλτο Σαχτούρη, διακεκριμένο εκπρόσωπο του ελληνικού υπερρεαλισμού. Στην Μπαλάντα της Μαρίας Πολυδούρη συνομιλεί με τη γνωστή ποιήτρια. Με το λόγο του Μπουρμπούλη και του Χριστιανόπουλου κολυμπά στα βαθιά της κριτικής του μικροαστισμού. Στον Ελευθερίου και τον Δασκαλόπουλο βρίσκει την πολλαπλότητα των εικόνων μαζί με τη λιτότητα της έκφρασης. Και με τη δική του στιχουργική πένα εκφράζει έναν σφοδρό ερωτισμό, που παραμένει όμως ατελής και μελαγχολικός.

Το κοινωνικό ζήτημα ξεφυτρώνει απρόσμενα στο σύμπαν του έρωτα. Πολλά τραγούδια του Κουγιουμτζή εμπεριέχουν πολιτικά μηνύματα, με τρόπο υπόγειο και έμμεσο. Δεν είναι παράλογο να υποτεθεί ότι οι βαθιά ταξικές παραστάσεις του παιδιού Κουγιουμτζή στα προσφυγικά του Γεντί Κουλέ, χάραξαν τη συνείδησή του. Ο ίδιο θυμάται: «Ζούσα ανάμεσα σε ανθρώπους βασανισμένους από στερήσεις και καημούς. Ήταν άνθρωποι μεροκαματιάρηδες, δούλευαν στο λιμάνι, στα καπνά, στη λαχαναγορά». Οι άδικοι καιροί και ο χαλασμένος κόσμος είναι μοτίβα που εμφανίζονται τακτικά στα τραγούδια του.

Συνολικά, στο λόγο που ο Κουγιουμτζής είτε μελοποιεί, είτε συγγράφει, μεταφέρεται το πνεύμα των καιρών. Όμως το γεγονός ότι μες στον κόσμο καίνε πυρκαγιές δεν οδήγησε τον συνθέτη να γίνει ουρά της εύκολης μεταπολιτευτικής πολιτικοποίησης. Σε καμιά περίπτωση δεν ήθελε να κάνει τον αντιστασιακό, ήταν μια λέξη που τον εκνεύριζε, μνημονεύει ο Μιχάλης Μπουρμπούλης. Αντίθετα, ο Κουγιουμτζής διαισθάνθηκε το κύμα της ευτέλειας που ερχόταν και άσκησε κριτική σ’ αυτό και μέσω των τραγουδιών του, αλλά και μέσω της σταδιακής απόσυρσής του από τη δισκογραφία στα μέσα του ’80.

(Σταύρος Κουγιουμτζής, Άννα Βίσση, Γιώργος Νταλάρας)

Η κληρονομιά του Σταύρου Κουγιουμτζή

Ο συνδυασμός λαϊκότητας, τρυφερότητας και νοηματικού βάθους που χαρακτηρίζει το σύνολο της εργογραφίας του Κουγιουμτζή παραμένει αξεπέραστος. Τι θα βρει στον Κουγιουμτζή ο σημερινός ακροατής; Λιτότητα και αμεσότητα που επιτρέπει στο τραγούδι να … τραγουδιέται. Μελαγχολία και ευαισθησία που απέχουν πολύ από τις προκάτ ψυχοπαθολογικές υπερβολές του σημερινού εξατομικευμένου τραγουδιού. Πρωτοτυπία που δεν γίνεται αυτοσκοπός και άσκηση ελιτισμού. Προπάντων, θα βρει μία αντίληψη της αδιάρρηκτης σχέσης του έντεχνου με το λαϊκό στοιχείο.

Δύσκολα εντοπίζονται συνεχιστές του αισθητικού προτύπου του Κουγιουμτζή. Στον Γιώργο Σταυριανό της Έρημης Πόλης αντανακλάται ο υγιής πολιτικός σκεπτικισμός που εξέφρασε ο Κουγιουμτζής στις αρχές της μεταπολιτευτικής πλημμυρίδας. Στους Χειμερινούς Κολυμβητές από τον Σαίξπηρ ως τον Ελύτη διακρίνονται σπέρματα της τόσο οικείας στον Κουγιουμτζή συμπόρευσης μιας λιτής μελωδικής μορφής με ένα σύνθετο ποιητικό περιεχόμενο. Και στον Βαγγέλη Κορακάκη ανθίζει η λαϊκή ματιά στην ποίηση της καθημερινής ζωής που ένας Τσιτσάνης εισήγαγε στο τραγούδι με ενδιάμεση στάση τον Κουγιουμτζή.

Δυστυχώς, σήμερα δεν λείπουν τα φαινόμενα υποβάθμισης του έργου του Κουγιουμτζή. Είναι αδιανόητο η επανέκδοση του Όταν ανθίζουν πασχαλιές να εμφανίζεται με νέο εξώφυλλο ως μέρος σειράς επανεκδόσεων του Γιώργου Νταλάρα, ωσάν ο καλός μας ερμηνευτής να είναι και δημιουργός του δίσκου. Είναι αδιανόητο να επανεκδίδεται το Όταν σε περιμένω μαζί με δίσκο άλλου συνθέτη και άλλο εξώφυλλο. Είναι αδιανόητο μεγάλες αλυσίδες δισκοπωλείων να μην έχουν ταμπέλα «Κουγιουμτζής» στις προθήκες τους. Κατά τα άλλα, τα τραγούδια του Κουγιουμτζή συνεχίζουν το ταξίδι τους, κόντρα σε μια εποχή όπου δεν επιτρέπονται οι αναμνήσεις.

Για την "Οιστρηλασία" των Ειρήσθω εν παρόδω

ειρήσθω εν παρόδω

Οιστρηλασία

El Capitan

Το συγκρότημα «ειρήσθω εν παρόδω» κινείται από το 2005 στο χώρο της τζαζ, στις ποικίλες εκφάνσεις της: κλασική, πειραματική, μεσογειακή, παγκόσμια. Απαρτίζεται από τον Γιώργο Κεσίσογλου (ούτι), Παναγιώτη Ράπτη (σαξόφωνο, φλάουτο), Άκη Αλεβιζόπουλο (κρουστά), Θανάση Γουρούνα (ηλ. μπάσο, κοντραμπάσο), Παύλο Μιχαηλίδη (βιολί) και Χρήστο Τσαρούχα (κρουστά). Η «Οιστρηλασία», το δισκογραφικό ντεμπούτο του συγκροτήματος, συνιστά μία αξιόλογη πρόταση που αφορά κάθε φίλο και φίλη της νεότερης τζαζ και έθνικ μουσικής. Οι τρόποι των συντελεστών της προδίδουν αυτοσχεδιαστική ευχέρεια, ικανότητα δημιουργίας διακριτών μουσικών εικόνων και ενός προσωπικού ηχοχρώματος, αλλά και βαθιά γνώση τόσο των κλασικών της τζαζ όσο και της μουσικής των λαών.

Στο εναρκτήριο «διέκπλου», ο φωνητικός αυτοσχεδιασμός της Παυλίνας Κωνσταντοπούλου μας εισάγει σε έναν κόσμο επηρεασμένο από την ιρλανδέζικη folk αλλά και από τους δρόμους της ανατολής. Στο «ακρωτήρι», τα κύματα της θάλασσας θα μπορούσαν ίσως να λείπουν, όχι όμως το σαξόφωνο που εξερευνά πιθανά κοινά εδάφη με το ούτι σε έναν καταιγιστικό ρυθμικό υπόβαθρο. Στο «γεράκι της Ελεονώρας» το φλάουτο εκφράζει έναν έντονο εξωτισμό και συμμετέχει σε ένα ενδιαφέροντα διάλογο με το τουμπερλέκι και το βιολί. Δεν είναι όμως η «Οιστρηλασία» απλά ένα παιχνίδι μίξης αλλότριων οργάνων, αλλά και μία διαρκής αυτοσχεδιαστική διάθεση, όπως προδίδει η μπασιστική εισαγωγή στην free jazz υφής «γραμμή»· και μία τρυφερή μελωδική αναζήτηση, όπως αναδεικνύει η «ονειροτροπία»· και ένας δημιουργικός διάλογος με τη μεσογειακή ρυθμική παράδοση και το φλαμένκο, όπως φανερώνεται στο τέλος της «ονειροτροπίας»· και ένας πειραματισμός και μία δοκιμή των ορίων, όπως αποκρυσταλλώνονται στον «εξοστρακισμό». Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το «φάρο» όπου ο Ανδρέας Εμπειρίκος ακούγεται να απαγγέλει το ποίημα «Τριαντάφυλλα στο παράθυρο» και το συγκρότημα κλείνει το μάτι στο σουρεαλισμό, έστω και με αχρείαστα πάλι εφέ θαλασσίων κυμάτων.

Η «Οιστρηλασία» έρχεται να προστεθεί σε ένα ρεύμα μίξης τζαζ, παραδοσιακών και folk στοιχείων που έχει πλέον καθιερωθεί στη χώρα μας. Αν και δεν κομίζουν, έτσι, κάτι εμφανώς και εντελώς καινούργιο, οι «ειρήσθω εν παρόδω» παραδίδουν εδώ μία ολοκληρωμένη πρόταση που παραμένει σύγχρονη πατώντας στη γοητεία του κλασικού.

Ηρακλής Οικονόμου

(Εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ)

Which side are you on?

Η Νατάσσα Μποφίλιου παραδίδει δωρεάν μαθήματα εργατικής ιστορίας από το κανάλι restck1989 του youtube, στο Πάρκο Αντώνης Τρίτσης την 22η Σεπτέμβρη του 2009.

Ένα τραγούδι γραμμένο στις ΗΠΑ από την Φλόρενς Ρις το 1931. Μέσα στη ζέση του αγώνα των μεταλλωρύχων του Κεντάκι. Το 1931, όταν η απεργία δεν θεωρείτο από το δελτίο των 8.00 ως προνόμιο καλοταϊσμένων προνομιούχων και ρετιρέ, και το να είσαι εργάτης ήταν τίτλος τιμής. Επιστροφή στο μέλλον, λοιπόν, ή αλλιώς, which side are you on? Επειδή τα περιθώρια στενεύουν, και ήρθε πια η στιγμή ν' αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.
ηρ.οικ.

Τραμπούκικη επίθεση των ΜΑΤ στον Νάσο Ηλιόπουλο

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ 

"Καταγγέλλουμε την αναίτια και κτηνώδη επίθεση των δυνάμεων της αστυνομίας σήμερα στα Δικαστήρια της Ευελπίδων. Ενώ  βρίσκονταν στο χώρο των δικαστηρίων  μέλη Φοιτητικών Συλλόγων  και πολιτικών οργανώσεων, φίλοι και συμφοιτητές των συλληφθέντων της  χθεσινής πορείας, η αστυνομία επέλεξε να επιτεθεί, χωρίς καμία πρόφαση χτυπώντας κατά βούληση με χαρακτηριστική μανία.


Αποτέλεσμα της δολοφονικής επίθεσης είναι ο σοβαρός τραυματισμός του γραμματέα της Νεολαίας Συνασπισμού Νάσου Ηλιόπουλου και ενός ακόμα μέλους, που νοσηλεύονται στο Γενικό Κρατικό «Γ. Γεννηματάς», καθώς και άλλων συγκεντρωμένων. Συγκεκριμένα ο γραμματέας της Νεολαίας Συνασπισμού δέχτηκε τις περιποιήσεις των προστατών του πολίτη ενώ βρισκόταν ξαπλωμένος στο προαύλιο των δικαστηριών με τους άνδρες των ΜΑΤ να τον κλωτσάνε σε ολόκληρο το σώμα και στο κεφάλι και να τον ξυλοκοπούν με τα γκλοπ και τις ασπίδες. Στις συγκεκριμένες ενέργειες πρωτοστατούσε ο επικεφαλής της διμοιρίας 523, ο υπαστυνόμος που έφερε στο κράνος του τα διακριτικά 24-01. Ο συγκεκριμένος ένστολος τραμπούκους με τις δολοφονικές διαθέσεις ξεκίνησε τον γενικευμένο ξυλοδαρμό με γροθιές και κλωτσιές στον γραμματέα της οργάνωσης μας που βρισκόταν ξαπλωμένος ενώ είχε προηγουμένως δηλώσει την ιδιότητά του στους αστυνομικούς, προκειμένου να αποτρέψει τις βιαιότητες της αστυνομίας.


Η σημερινή στάση των δυνάμεων καταστολής συνιστά  άμεση συνέχεια της χθεσινής βαρβαρότητας, και  αναδεικνύει την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, να τρομοκρατήσει οποιονδήποτε αμφισβητεί τις πολιτικές της επιλογές, αδιαφορώντας ακόμα και για τη σωματική ακεραιότητα.


Αν η κυβέρνηση θεωρεί, ότι με αυτές τις μεθόδους, της  ωμής βίας, θα τρομάξει τον κόσμο της εργασίας, τη νεολαία και την Αριστερά τότε είναι γελασμένη. Το ΠΑΣΟΚ για ακόμα μια φορά φαίνεται να μην έχει διδαχθεί τίποτα από τη σύγχρονη ιστορία των κοινωνικών αγώνων. Αντίθετα, επιδεικνύει την εμμονή της να προχωρήσει στην πιο σκληρή επίθεση στα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας, ανεξαρτήτως των αντιδράσεων και της κοινωνικής νομιμοποίησης  .


Σήμερα, περισσότερο παρά πότε, είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ως την ανατροπή της πιο βάρβαρης πολιτικής και της κυβέρνησης που την υλοποιεί".

Παίρνω την ιστοσελίδα μου ...και τραγουδάω!

Παίρνω την ιστοσελίδα μου … και τραγουδάω!

Μια πλοήγηση σε δέκα προσωπικά sites ελλήνων μουσικών καλλιτεχνών

του Ηρακλή Οικονόμου

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Δίφωνο)

Myspace, Facebook, Youtube, Twitter, Internet, Sites, Blogs… Και η ελληνική μουσική που είναι; Στην εποχή των ανεξέλεγκτων τεχνολογιών επικοινωνίας και πληροφόρησης, ευτυχώς αυτή ζει και βασιλεύει στο διαδίκτυο. Επισκεφτήκαμε δέκα από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικές ιστοσελίδες ελλήνων μουσικών καλλιτεχνών, και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας. Υποκειμενική η επιλογή, υποκειμενική και η κρίση. Όσο για τη συνέχεια; … Επί της οθόνης!

Διαδίκτυο και ελληνικό τραγούδι

Η σχέση διαδικτύου και ελληνικής μουσικής είναι μία σχέση μίσους και αγάπης. Από τη μία, το ελεύθερο κατέβασμα μουσικών αρχείων, το λεγόμενο free downloading, έχει πλήξει βάναυσα τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας των δημιουργών και τη δισκογραφική αγορά, υποβαθμίζοντας και κατακερματίζοντας την ενότητα του καλλιτεχνικού έργου. Από την άλλη, το διαδίκτυο προσέδωσε πρωτοφανείς δυνατότητες, τόσο στον δημιουργό όσο και στον ακροατή-καταναλωτή. Ο χρήστης του διαδικτύου μπορεί να έχει πρόσβαση σε έναν τεράστιο όγκο πληροφορίας περί των μουσικών θεμάτων, των αγαπημένων καλλιτεχνών, των στίχων και της μουσικής των έργων. Επίσης, το ηλεκτρονικό εμπόριο έχει επιτρέψει την εξ αποστάσεως αγορά δίσκων. Και ο δημιουργός έχει αποκτήσει ένα κανάλι διάθεσης του έργου του μέσω του διαδικτύου, χωρίς τη διαμεσολάβηση κάποιου τρίτου, ενώ μέσω της προσωπικής ιστοσελίδας διαθέτει ένα επιπλέον εργαλείο για την προβολή του έργου του, την επικοινωνία με το κοινό του, και την έκφραση των ιδεών και της αισθητικής του. Μέσω του διαδικτύου, η επικοινωνία καλλιτέχνη - κοινού γίνεται εν δυνάμει διαδραστική και χειραφετείται από κατεστημένους θεσμούς διαμεσολάβησης.

Γενικά, μπορούμε να διακρίνουμε κάποιες βασικές μορφές διαδικτυακής επικοινωνίας ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό του. Ιδιαίτερα δημοφιλές ανάμεσα σε μουσικούς είναι το myspace, όπου κάθε καλλιτέχνης μπορεί να ανεβάζει δείγματα της δουλειάς του, να παρακολουθεί σελίδες συναδέλφων του, και να ενημερώνει κοινό και καλλιτέχνες για επόμενες συναυλίες ή κυκλοφορίες δίσκων. Σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το facebook προσφέρουν επιπλέον διόδους επικοινωνίας των καλλιτεχνών με τους εγγεγραμμένους χρήστες τους, ενώ το twitter, λόγω της περιοριστικής του φύσης, προσφέρεται μόνο για αναγγελία συναυλιών και άλλων γεγονότων. Για όσους η ανάγκη έκφρασης δεν περιορίζεται στην τέχνη της μουσικής τους, υπάρχουν και τα blog για τη δημοσίευση κειμένων, σκέψεων, ημερολογιακών σημειώσεων. Άλλοι διατηρούν το δικό τους κανάλι στο youtube, όπου συλλέγουν και προβάλλουν βίντεο-κλιπ και αποσπάσματα από ζωντανές τους εμφανίσεις.

Όμως, η προσωπική ιστοσελίδα παραμένει η απαραίτητη για κάποιους, ξεπερασμένη για άλλους, μορφή παρουσίας των καλλιτεχνών στο διαδίκτυο. Λόγω του μεγαλύτερου όγκου πληροφοριών που μπορούν να στεγάσουν σε σχέση με άλλες, πιο trendy ίσως αλλά λιγότερο ουσιαστικές εφαρμογές, οι προσωπικές ιστοσελίδες μπορούν, εάν τύχουν μιας προσεγμένης διαχείρισης από τον εκάστοτε καλλιτέχνη, να αποτελέσουν και παιδευτικό εργαλείο, ως πλατφόρμα έκθεσης αρχείων, φωτογραφιών, και ηχητικών ντοκουμέντων. Συχνά, εκεί όπου σταματούν οι μάνατζερς και οι υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων, ξεκινά το μεράκι ερασιτεχνών θαυμαστών των καλλιτεχνών που φτιάχνουν εξαιρετικούς ιστοτόπους για τα ινδάλματά τους. Δέκα από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικές ιστοσελίδες ελλήνων καλλιτεχνών παρουσιάζονται στις γραμμές που ακολουθούν· οι τέσσερις καλύτερες (Φ. Δεληβοριάς, Β. Παπακωνσταντίνου, Τ. Πανούσης και Θ. Παπακωνσταντίνου) ξεκίνησαν ως ανεπίσημες από φίλους των καλλιτεχνών, προτού γίνουν οι επίσημες ιστοσελίδες των ίδιων των καλλιτεχνών. Ας μην γελιόμαστε, πάντως. Πυρήνας της μουσικής εμπειρίας παραμένει η ίδια η … μουσική, και καμία επικοινωνιακή πράξη δεν μπορεί να υποκαταστήσει την καλλιτεχνική δημιουργία. Το ίντερνετ είναι μέσο, και χωρίς το μήνυμα, χωρίς το καλλιτεχνικό έργο, καταλήγει απλώς να ανακυκλώνει και να ανακυκλώνεται. Όπως είπε κι ο Μπρεχτ, «οι καινούργιες κεραίες μεταδίδουν τις παλιές βλακείες· η αλήθεια μεταδιδόταν πάντα από στόμα σε στόμα». Με άλλα λόγια, το τραγούδι εκτός από το διαδίκτυο βρίσκεται σε γήπεδα, σε αμφιθέατρα και στους δρόμους. Ας το ανακαλύψουμε!

www.rasoulis.gr

Το site του Μανώλη Ρασούλη φαίνεται κάπως παλιομοδίτικο, αλλά και τι μ’ αυτό; Ιστορία δεν γράφουν το design και τα φανταχτερά πολυμέσα, αλλά οι ιδέες και η τέχνη, και αυτά ο Ρασούλης τα διέθετε ανέκαθεν. Ο ίδιος χαρακτηρίζει το rasoulis.gr ως «το πιο γκαγκάν site μεσ’ το Γκλόμπαλ Βίλατζ». Απολαυστικό είναι το ταξίδι στα βιβλία του, σχολιασμένα από τον ίδιο, καθώς και η παρουσίαση της δισκογραφικής πορείας του από το 1974 μέχρι σήμερα. Επίσης, πάντα ενδιαφέρουσα είναι η δοκιμιακή γραφή του, που ίσως παραξενέψει κάποιους, ενώ θα προβληματίσει τους περισσότερους. Η γνωριμία με την κοφτερή ματιά του Ρασούλη απαιτεί χρόνο, πολλαπλές αναγνώσεις και ακροάσεις. Φαίνεται όμως ότι και η ανάγκη επαφής του καλλιτέχνη με το κοινό του είναι τόσο έντονη, ώστε να επιστρατεύει και blog, εκτός της ιστοσελίδας. Ο τίτλος του; «Ειρήνη Ημίν». Αμήν!

Μη χάσετε: το σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο όπου ο Ρασούλης τραγουδά Μάνο Λοΐζο και Ναζίμ Χικμέτ από το στούντιο της Κολούμπια. Ελεύθερη για κατέβασμα, η σειρά των επτά τραγουδιών κρύβει αρώματα μιας εποχής αλλοτινής, αλλά και βασανιστικά επίκαιρης.

www.savvopoulos.net

Η επίσημη ιστοσελίδα του Διονύση Σαββόπουλου υποδέχεται τον αναγνώστη της με ένα πολύχρωμο εικαστικό θέμα, με τα περιεχόμενα «κρυμμένα» εντός του. Το site, εξαιρετικά καλαίσθητο, περιέχει βιογραφικό, δισκογραφία, απάνθισμα από συνεντεύξεις του καθώς και δημοσιεύσεις κειμένων που γράφτηκαν για τον Σαββόπουλο, λίστα με τα βιβλία του, και ένα υποτυπώδες υλικό αρχείου με δύο βίντεο. Πολλαπλές οι κατηγορίες, για να στεγάσουν την πολλαπλότητα ενός καλλιτέχνη που αποκαλύπτεται ήδη από την πρώτη γραμμή του βιογραφικού του: «Μελωδός. Δηλαδή ερμηνευτής των δικών του στιχηρών ιδιόμελων ή τραγουδοποιός, δηλαδή ερμηνευτής της δικής του πάντα ποίησης και μουσικής». Ο αληθινός θησαυρός βρίσκεται στο «χρονολόγιο», με σπάνιο φωτογραφικό υλικό και ντοκουμέντα της εποχής. Πρωτοσέλιδα εφημερίδων και εξώφυλλα δίσκων, φωτογραφίες από το προσωπικό άλμπουμ, και εμβόλιμα σχόλια, όλα βαλμένα σε χρονολογική σειρά, προσκαλούν τον επισκέπτη σε ένα μοναδικό ταξίδι μέσα στο χρόνο. Κάθε επεισόδιο της ζωής του τραγουδοποιού συνοδεύεται από τα σημαντικότερα γεγονότα της εποχής στον «πλανήτη Γη», μεταδίδοντας έτσι και το εκάστοτε πνεύμα των καιρών.

Μη χάσετε: το πρωτότυπο juke box με μία επιλογή από την τεράστια δισκογραφία του Σαββόπουλου. Κλικ στο τραγούδι που επιθυμείτε, από «Ζεϊμπέκικο» μέχρι «Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ», και καλή ακρόαση!

www.alexiou.gr

Η Χάρις Αλεξίου είναι μία από τις γνωστότερες φωνές της Ελλάδας στο εξωτερικό, και άρα δεν προκαλεί καμία έκπληξη η δίγλωσση (ελληνικά-αγγλικά) και ιδιαίτερα προσεγμένη επίσημη ιστοσελίδα της. Το βιογραφικό σημείωμα δεν φείδεται θριαμβικών χαρακτηρισμών για τη «Χαρούλα όλων των Ελλήνων» και την «ανάδειξή της σαν κύριο πρόσωπο της ελληνικής δημιουργίας χάρη στους στίχους και τη μουσική της». H κατηγορία «δισκογραφία» είναι «όλα τα λεφτά», καθώς περιλαμβάνει στίχους και ηχητικά αποσπάσματα από κάθε ένα τραγούδι που έχει τραγουδήσει η καλή μας ερμηνεύτρια. Όμως, αισθητή είναι η απουσία κάποιου ντοκουμέντου, κάποιου δώρου δηλαδή για τον επισκέπτη. Στους συνδέσμους που παραπέμπει, δεν βρίσκουμε σελίδες μουσικού περιεχομένου, αλλά το «Χαμόγελο του Παιδιού» και άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις. Είναι κι αυτό μία πολιτική - ή απολίτικη, όπως το δει κανείς -  δήλωση, και βεβαίως μία δημόσια έκφραση καλλιτεχνικού ανθρωπισμού. Σημειώστε ότι είναι τέτοια η ευγενής άμιλλα ανάμεσα στους θαυμαστές της Χαρούλας, ώστε η ίδια να μετρά τουλάχιστον άλλες τέσσερις ανεπίσημες ιστοσελίδες, και ένα πολυπληθές φόρουμ (http://www.alexiou-forum.gr/).

Μη χάσετε: το ενός και μισού λεπτού απόσπασμα από το κάθε ένα τραγούδι της Χαρούλας. Κλείστε τα μάτια και ταξιδέψτε σε θραύσματα της ζωντανής ιστορίας του νέου ελληνικού τραγουδιού.

www.nikosportokaloglou.gr

Καταπληκτικό στήσιμο, σχεδιαστική φρεσκάδα, και ύλη που χρειάζεσαι πολλά μερόνυχτα για να ανακαλύψεις συνθέτουν την ιστοσελίδα του Νίκου Πορτοκάλογλου. Στο φόρουμ συναντά κανείς ένθερμους φίλους των τραγουδιών του, αλλά και ολόκληρο το διάλογο του πρώτου chat ανάμεσα στο δημιουργό και τους θαυμαστές του που έλαβε χώρα το 2007. Καλό κι αυτό … να συνομιλείς διαδικτυακά με τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη σε πραγματικό χρόνο, υποβάλλοντάς του ερωτήσεις και προτάσεις. Στο υπόλοιπο site, ξεχωρίζει η μεγάλη συλλογή από κείμενα του Πορτοκάλογλου και για τον Πορτοκάλογλου, ξεκινώντας με ένα σημείωμα του Θοδωρή Μανίκα από τον «Ήχο» του 1981 και μία δισκοκριτική του Χρήστου Βακαλόπουλου από το «Ντέφι» του ’83. Για κάποια τέτοια, σπάνια πράγματα έχει αξία μία διαδικτυακή παρουσία, και είναι κρίμα που το επιτελείο άλλων καλλιτεχνών δεν καταβάλλει μία προσπάθεια διάσωσης τέτοιου αρχειακού υλικού. Η παρουσίαση της δισκογραφίας είναι υποδειγματική, με τους στίχους όλων των τραγουδιών και με ηχητικά δείγματα από αρκετά τραγούδια.

Μη χάσετε: τα βίντεο-ντοκουμέντα του τραγουδοποιού από την εποχή των 1980s. Επιτέλους, να και ένας καλλιτέχνης που δεν έχει μετανιώσει για το ποιος υπήρξε και για το τι τον όρισε στο ξεκίνημά του.

www.tsitsanis.gr

Λιτή στην εμφάνιση, αλλά πλούσια σε περιεχόμενο, η επίσημη ιστοσελίδα του Βασίλη Τσιτσάνη τιμά με τον καλύτερο τρόπο τη μνήμη του λαϊκού δημιουργού. Περιλαμβάνει σύντομη βιογραφία του, λογής κείμενα που γράφτηκαν για τον ίδιο, στίχους τραγουδιών του, συνολική - αν και περιληπτική - δισκογραφία, και μια σειρά σπάνιων οπτικών και ηχητικών ντοκουμέντων. Συγκινητική η κατάθεση του ίδιου του Τσιτσάνη σε ένα από αυτά: «Τίποτα δεν αγνόησα στα τραγούδια μου· η φαντασία μου φτερούγισε παντού». Σημαντική προσφορά συνιστά η παράθεση του πρώτου ενός και μισού λεπτού από κάθε τραγούδι του Τσιτσάνη· ακόμα και ο πιο αμύητος, εγκαταλείπει την ιστοσελίδα συγκρατώντας μία αντιπροσωπευτική ματιά από το έργο του συνθέτη. Εξίσου σημαντικό από παιδευτικής άποψης είναι το απάνθισμα από δημοσιεύσεις που αφορούν το έργο του Τσιτσάνη και το ρεμπέτικο τραγούδι γενικότερα, με κείμενα προσωπικοτήτων όπως ο Τσαρούχης και ο Χατζιδάκις. Τέλος, η ιστοσελίδα ενημερώνει τον επισκέπτη για παράλληλες δράσεις προς τιμήν του συνθέτη, όπως την ίδρυση Μουσείου Τσιτσάνη στα Τρίκαλα, το Εργαστήρι Νέων Δημιουργών και τη δράση της Ορχήστρας «Βασίλης Τσιτσάνης».

Μη χάσετε: τη μοναδική συλλογή από ιδιόχειρες παρτιτούρες και στίχους του Τσιτσάνη. Ιδιόχειρη ποίηση ενός μεγάλου του ελληνικού τραγουδιού.

www.hadjidakis.gr

Εδώ συναντάμε την υψηλής αισθητικής επίσημη ιστοσελίδα του Μάνου Χατζιδάκι, επιμελημένη από τον υιό του. Περιλαμβάνει οπτικά και ηχητικά ντοκουμέντα, πλούσιο βιογραφικό υλικό, και κείμενα του συνθέτη: «Η ζωή μου δεν ήταν η ζωή ενός μουσικού. Ήταν περισσότερο η ζωή ενός επικίνδυνου και ανήσυχου νέου…» Αυτή την ανησυχία, την ένταση του δημιουργού, το hadjidakis.gr μας τη μεταφέρει ολόκληρη, σε μαύρο φόντο, και με κύριο μέσο τον ίδιο το μαγικό λόγο του δημιουργού. Περιλαμβάνεται ολόκληρη η τεράστια δισκογραφία του συνθέτη, χωρίς όμως το σύνολο των στίχων, και με λιγοστά ηχητικά δείγματα. Η ενότητα «ο Πολίτης Χατζιδάκις» μας ξεναγεί στην πολυδιάστατη πολιτική παρουσία του συνθέτη, στις ιδέες του, την αντιφατική του σχέση με την εξουσία, και την αδογμάτιστη αλλά πάντα παθιασμένη παρέμβασή του στα κοινά. Ανάμεσα σε βίντεο και πολυάριθμες εικόνες, στα ντοκουμέντα συναντάμε και ένα ηχητικό αρχείο από την παρουσία του συνθέτη στον σταθμό 902 Αριστερά στα FM το 1989, ένδειξη του ανοιχτού μυαλού του Χατζιδάκι, αλλά και της τότε αριστεράς. Δυστυχώς, σήμερα μας λείπουν και τα δύο…

Μη χάσετε: την απίθανη συλλογή από φωτογραφικά αρχεία που βρίσκεται, χρονολογικά ταξινομημένη, στην κατηγορία «ντοκουμέντα». Ατέλειωτη παρέλαση από ακριβές μουσικές, τόπους και συνεργάτες ενός μεγάλου δημιουργού.

www.foidel.gr 

Ένας ιστότοπος φτιαγμένος όχι από εταιρείες και υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, αλλά από τους πιστούς θαυμαστές του Φοίβου Δεληβοριά. Με σήμα το όμορφο εικαστικό του Στέφανου Ρόκου από τον δίσκο «Έξω», το foidel.gr σε κατακτά με τη λιτότητά του, τον τεράστιο όγκο πληροφοριών του, και την τακτική ενημέρωσή του. Εμπνευσμένα κείμενα του ίδιου του Δεληβοριά, κριτικές ζωντανών εμφανίσεων «από τα κάτω», πλούσιο φωτογραφικό άλμπουμ του καλλιτέχνη, συλλογή συνεντεύξεων, βιντεάκια και όλοι οι στίχοι των τραγουδιών του περιμένουν τον επισκέπτη. Μία τεράστια λίστα από νέα ιχνηλατεί πριν από μας για μας κάθε κίνηση του τραγουδοποιού. Και για τους πιο μυημένους, υπάρχει και φόρουμ, και μάλιστα αρκετά ελευθέριας αντίληψης: «Καλοδεχούμενοι οι υβριστές, οι κάφροι ελευθέρας βοσκής και οι αργόσχολοι, ακόμα όμως πιο καλοδεχούμενοι όσοι θέλουν στ’ αλήθεια κάτι να πουν». Ευτυχώς, αυτοί οι τελευταίοι είναι αρκετοί, απαρτίζοντας μία γόνιμη κοινότητα που συν-δημιουργεί και συν-διαχειρίζεται τη δημόσια εικόνα ενός από τους κορυφαίους έλληνες τραγουδοποιούς.

Μη χάσετε: τον λόγο του ίδιου του Δεληβοριά, που βρίσκεται συγκεντρωμένος εκεί, σε κείμενα και συνεντεύξεις. Μία καλύτερη και πληρέστερη ταξινόμηση αυτού του λόγου μπορεί να αποτελέσει στοίχημα των διαχειριστών για το μέλλον.

www.vasilisp.com/

Άλλο ένα site φτιαγμένο από την αγάπη των πολλών και όχι από την τεχνογνωσία του ενός. Το «στέκι των φίλων του Βασίλη Παπακωνσταντίνου» στεγάζει μία δραστήρια κοινότητα ανθρώπων με άξονα το έργο του καλού τραγουδιστή, αλλά και έναν τεράστιο όγκο υλικού και πληροφοριών γύρω απ’ αυτό. «Όλα τα ’χει ο μπαξές», όπως τραγούδησε και ο Βασίλης το ’78… και αφίσες, και σκίτσα, και αναρίθμητες φωτογραφίες, και πάμπολλα βίντεο, και υπερ-ενεργό φόρουμ με τους προβληματισμούς των μελών. Μέχρι και λίστα με αυτόγραφα υπάρχει, ως απόλυτη ένδειξη λατρείας του αειθαλούς ροκά του ελληνικού τραγουδιού. Όπως όλες οι ιστοσελίδες που διατηρούνται όχι από τον ίδιο τον καλλιτέχνη αλλά από θαυμαστές του, έτσι και το vasilisp.com ανανεώνεται τακτικότατα, εξασφαλίζοντας συνεχή ενημέρωση για τις δραστηριότητες του καλλιτέχνη. Όσο για το ευρύτερο σκεπτικό της ιστοσελίδας; «Ο λόγος του μετράει. Το τραγούδι του μετράει. Μετράει το μπόι μας και τα κουράγια μας για να μην χαλαρώνουμε. Μετατρέπει τις ‘ήττες’ μας σε τραγούδι. Ακόμη κι αν δεν νικήσουμε, τουλάχιστον να το τραγουδήσουμε...».

Μη χάσετε: την κατηγορία «βιογραφικά καλλιτεχνών» όπου παρατίθενται οι προσωπικές διαδρομές όσων κατά καιρούς συναντήθηκαν με τη μουσική του Παπακωνσταντίνου, ή που ο ίδιος συνάντησε στο διάβα του. Είναι κι αυτό μία ένδειξη ήθους εκ μέρους των διαχειριστών της ιστοσελίδας.

http://www.tzimakos.gr/

Επαγγελματικώς ερασιτεχνικό ή ερασιτεχνικώς επαγγελματικό, το ανεπίσημο site του Τζίμη Πανούση απλώς «τα σπάει». Επιμελημένο, όπως διαβάζουμε, από τον κύριο Μάριο Μαγιολαδίτη, τα έχει όλα! Ραδιοφωνικές εκπομπές, αφίσες, ποιήματα και πεζά, δισκογραφία, τραγούδια εκτός δισκογραφίας, άλμπουμ με σπανιότατες φωτογραφίες, κινηματογράφο, και ό,τι τέλος πάντων απαιτείται για να παρακολουθήσει κανείς, έστω και φευγαλέα, την πολύμορφη προσωπικότητα του … Τζιμάκου. Εντύπωση προκαλεί το αρχείο παραστάσεων του καλλιτέχνη, που περιέχει το δελτίο τύπου, το πρόγραμμα και τις φωτογραφίες από κάθε ζωντανή παράστασή του, ταξινομημένη κατ’ έτος. Βάζω στοίχημα, δε, ότι η συλλογή φωτογραφιών του tzimakos.gr είναι μεγαλύτερη ακόμα και από το προσωπικό αρχείο του ίδιου του καλλιτέχνη. Όσο για τα κείμενα του,  αποτελούν διαχρονική όαση σουρεαλισμού και αιχμηρής πολιτικής κριτικής, μέσα στο σημερινό άνυδρο ιδεολογικά τοπίο. Αντιγράφω από την ιστοσελίδα και το τεύχος 10 του Διφώνου: «Ένας από τους πολλούς τρόπους αντίστασης είναι να γυρίσουμε στα κεριά. Άλλος τρόπος είναι ν' ανάβουμε λιβάνια και να συμφιλιωθούμε με το σκοτάδι».

Μη χάσετε: τα εκτός κυκλοφορίας τραγούδια του Πανούση στην κατηγορία «Παροχές», μαζί με αποσπάσματα εκπομπών, διαφημιστικά σποτς, κλπ. Τι παροχές … εδώ μιλάμε για κανονική δωρεά προς τον πολιτισμό του μέλλοντός μας.

www.koiladatwntempwn.gr

Ο πρωτεργάτης Γιάννης Ζαρκαδούλας και οι συνεχιστές, ο Ζήσης Φώλιας, η Μαρίνα Φραγκίσκου και ο Γιάννης Μαρκούτης, «ευθύνονται» για την «Κοιλάδα των Τεμπών», αφιερωμένη στον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η ιστοσελίδα αποτελεί το σημείο αναφοράς για όσους επιθυμούν να γνωρίσουν το έργο και τις ιδέες ενός ξεχωριστού δημιουργού, αλλά και να συμμετέχουν σε μία ενεργή κοινότητα με άξονα το διαδικτυακό φόρουμ. Στις σελίδες της θα βρείτε ένα υπερπλήρες βιογραφικό σημείωμα για τον Θ.Π. και για το ταξίδι του από τα χαρακώματα της ΔΕΥΑΛ μέχρι τη μπουζουκομάνα του. Ξεχωρίζουν επίσης το περιεκτικό Γλωσσάρι καθώς και το Έναστρον, το λεξικό άστρων για τις πιο ρομαντικές ψυχές. Δεν λείπουν η πλούσια συλλογή φωτογραφιών, η πλήρης δισκογραφία και το σύνολο των στίχων του δημιουργού. Τέλος, η ιστοσελίδα συγκεντρώνει το σύνολο των συνεντεύξεών του, οι οποίες σκιαγραφούν όχι μόνο την καλλιτεχνική αλλά και την κοινωνικο-πολιτική υπόσταση του Παπακωνσταντίνου. Η ευχάριστη έκπληξη έρχεται από τη Γωνιά του Θανάση, μία στήλη στην οποία ο ίδιο ο δημιουργός συνεισφέρει, αραιά και που, τις σκέψεις του.

Μη χάσετε: Το εξαιρετικό γλωσσάρι, πολύτιμο βοήθημα για οποιονδήποτε θέλει να κολυμπήσει στα βαθιά της ποίησης του καλού μας τραγουδοποιού. Που βρίσκεται το Ασπρομόντε; Ποιος είναι ο Ντε Αντρέ; Καλά διαβάσματα…

Δέκα ιστοσελίδες που δεν χώρεσαν στο άρθρο. Επισκεφθείτε τες!

Νίκος Ανδρουλάκης: http://www.androulakis.gr/

Δήμητρα Γαλάνη: http://www.galani.gr/

Βασίλης Δημητρίου: http://www.vasilisdimitriou.gr/

Encardia: http://www.encardia.gr/

Αλκίνοος Ιωαννίδης: http://www.alkinoos.gr/ 

Μελίνα Κανά: http://www.melinakana.gr/

Σταμάτης Κραουνάκης: http://www.kraounakis.gr/

Νότης Μαυρουδής: http://www.notismavroudis.eu/

Θάνος Μικρούτσικος: http://www.mikroutsikos.gr/

Γιάννης Χαρούλης: http://www.charoulis.gr/

-----

Μνήμη Νίκου Πουλαντζά - Τέταρτη ετήσια διάλεξη του ΙΝΠ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ
σας προσκαλεί στην

ΤΕΤΑΡΤΗ  ΕΤΗΣΙΑ ΔΙΑΛΕΞΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑ

Χτίζοντας το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα:
η λογική του κράτους

ομιλητής:
Μάικλ Λίμποβιτς
Ομότιμος Καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο Σάιμον Φρέιζερ, Καναδάς
Συνεργάτης του Διεθνούς Κέντρου Μιράντα, Βενεζουέλα

Τον ομιλητή και το έργο του θα παρουσιάσει ο Γιάννης Μηλιός,
καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010,
ώρα 7.00 μ.μ.
Αίθουσα εκδηλώσεων Ινστιτούτου GOETHE (Ομήρου 14-16)
(θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση)