Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

Η Λένα Πλάτωνος μιλάει στον Αντώνη Περιβολάκη






Κάθε εμφάνιση της Λένας Πλάτωνος στη δημόσια σφαίρα αποτελεί είδηση, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια χορταστική συνέντευξή της στο περιοδικό "Μετρονόμος" (Απρίλιος - Ιούνιος 2009, τεύχος 33) και στον καλό δημοσιογράφο Αντώνη Περιβολάκη. Παραθέτουμε τις τρεις πρώτες ερωταποκρίσεις από τη συνέντευξη-ποταμό, έτσι για προθέρμανση! Όλη η κουβέντα δημοσιεύεται στο blog "ΕΝΑΝΤΙΟΔΡΟΜΙΑ":


Μιλήστε μας λίγο για τα πρώτα χρόνια της ζωής σας.

Γεννήθηκα στο Ηράκλειο της Κρήτης, απ΄ όπου κατάγεται η μητέρα μου. Κατέβηκε επίτηδες εκεί η μάν μου όταν ήταν έγκυος για να γεννηθώ στον τόπο καταγωγής της. Έκανα μερικών μηνών το πρώτο μου ταξίδι με το αεροπλάνο εκείνης της εποχής – πού να το΄ξερα εγώ που φοβάμαι τα αεροπλάνα; Μέχρι 5 χρονών έζησα στην Καλλιθέα και μετά ανεβήκαμε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Όταν ήρθατε και ξεκινήσατε στην Καλλιθέα ανακαλύψατε γρήγορα το ταλέντο σας.

Εγώ το είχα σαν παιχνίδι. Θυμάμαι να πατάω νότες και να παίζω μελωδίες με το αυτί. Ή ακόμα να μου παίζουν ένα διάστημα και να με ρωτάνε «αυτό το διάστημα τι είναι;» κι εγώ να το αναγνωρίζω αμέσως και να το παίζω το ίδιο… Τρεισήμισι χρονών έπαιξα τα κάλαντα. Θυμάμαι ακόμη όλο τα περιστατικό. Ήταν Χριστούγεννα, μας χτύπησαν τα παιδιά να μας πουν τα Κάλαντα, ο πατέρας μου τα έβαλε μέσα, τους έπαιξε τα Κάλαντα κι αυτά τραγουδούσαν. Μετά όλοι μαζί έφυγαν από το χώρο. Η μητέρα μου ήταν σε άλλο δωμάτιο με μία φίλη της. Πετάχτηκα από το κρεβάτι, μάλιστα είχα πυρετό, πετάχτηκα λοιπόν στην καρέκλα κι έπαιξα τα Κάλαντα.

Ακούγεται απίστευτο…

Ναι, ήταν λίγο απίστευτο. Εγώ, βέβαια δεν καταλάβαινα τότε τη σημασία αυτού του γεγονότος.
(...)

Όλη τη συνέντευξη μπορείτε να τη βρείτε εδώ:

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

Οι Tokio Hotel στην Αθήνα

Ένας μικρός χαμός επικρατεί στις τάξεις των παίδων και των εφήβων-νεανίδων, με αφορμή την έλευση των Tokio Hotel (Τόκιο Χοτέλ) στην Αθήνα αυτή την Παρασκευή. Και επειδή, "πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά / έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα", ζητήσα από τη δωδεκάχρονη ανιψιά μου και νούμερο 1 φίλη του συγκροτήματος στην ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής Χερσονήσου Βανέσσα Φρατζίσκου να γράψει τις δικές της σκέψεις γύρω από το φαινόμενο Tokio Hotel. Το αποτέλεσμα νομίζω ότι της επιτρέπει να ελπίζει άμεσα σε μια θέση στη συντακτική ομάδα του Ποπ & Ροκ.
ηρ.οικ.
ΥΓ: Α, και να μην ξεχάσω... Σμαραγδή, κατέβασε τις αφίσες με τους emo-φρίκουλες από το δωμάτιο παιδάκι μου!!!




Οι Tokio Hotel στην Αθήνα!

της Βανέσσας Φρατζίσκου

Επιτέλους, οι "βασιλιάδες των emo", ή αλλιώς "το καλύτερο neo-glam-emo-boy band που έxει βγει ποτέ στην Γερμανία", έρχεται στην Ελλάδα!!!

Το γκρουπ δημιουργήθηκε το 2001, όταν τέσσερις Γερμανοί νέοι ρόκερς γνωρίστηκαν και αποφάσισαν να φτιάξουν ένα συγκρότημα: οι δίδυμοι Bill (τραγούδι) Tom (κιθάρα) Kaulitz και οι φίλοι τους Gustav Scafer (ντραμς) και George Listing (μπάσο). Οι στίχοι των τραγουδιών τους έχουν να κάνουν με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις ελπίδες, τη διάθεσή τους ακόμα και για το χωρισμό των γονιών τους. Δεν είναι μόνο αυτό που κάνει το συγκρότημα να ξεχωρίζει. Τα περισσότερα τραγούδια τους ελκύουν τον κόσμο, γιατί είναι κάτι το διαφορετικό από τα άλλα συγκροτήματα. Το συγκρότημα ξεκίνησε με την ονομασία Devilish και αργότερα μετονομάστηκε σε Tokio Hotel. Ο λόγος; Η αγάπη τους για την Ιαπωνική πρωτεύουσα. Σε ηλικία μόλις 13 ετών, με τη βοήθεια της Universal, κυκλοφορούν τα δύο πρώτα τους album!

Ο Bill στα 13 του αποφασίζει να δηλώσει συμμετοχή στο τάλεντ σόου Star Search και ερμηνεύει το "It's Raining Men" όπου έχασε στον τελικό με πολύ μικρή διαφορά από τον πρώτο! Με ερμαφρόδιτο look από τον Bill, με piercing και tattoo οι Tokio Hotel γίνονται ίνδαλμα για τη νεολαία. Πίσω όμως από αυτό το εγωκεντρικό look κρύβονται παιδιά με αγνή ψυχή, τα οποία ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει στον κόσμο και είναι παράδειγμα προς μίμηση για μικρούς και για μεγάλους.

Μετά την υλοποίηση του video clip “Monsoon”, προσέφεραν την ηλεκτρική κιθάρα που χρησιμοποίησε ο Tom για τις ανάγκες των γυρισμάτων σε δημοπρασία μέσω του MTV στο eBay, η οποία και δημοπρατήθηκε για 100.000 ευρώ. Το ποσό αυτό διατέθηκε στο AMREF (African Foundation for Medicine and Research), για την υποστήριξη των παιδιών της Αφρικής.

Το 2008 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του κέρινου ομοιώματος του Bill στο φημισμένο μουσείο της Madame Tyssaud στο Βερολίνο! Πρόκειται για τον νεότερο άνθρωπο που συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή αυτή από τότε που ιδρύθηκε το μουσείο.

Bill: ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιo δυνατό!!!

Ο Bill μεγάλωσε χωρίς πατέρα. Και αυτό συνέβαλε στα δύσκολα παιδικά του χρόνια με τους γονείς του να χωρίζουν όταν εκείνος και ο αδερφός του ήταν οχτώ χρονών. Αυτό το γεγονός όμως τον βοήθησε πολύ να μάθει να βάζει στόχους και να τους πραγματοποιεί.

Το album τους “Schrei” ξεπέρασε τις 5.000.000 πωλήσεις στη χώρα τους και τους οδήγησε στην πιo επιτυχημένη περιοδεία του συγκροτήματος στην ιστορία της Γερμανίας. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις, ενισχυμένες από την χαρισματική προσωπικότητα του Bill, άρχισαν να ξεσηκώνουν τους θαυμαστές του σε σημείο μαζικής υστερίας!

Τα ΜΜΕ ονόμασαν το φαινόμενο "Tokio Forever"ειδικά όταν ο νούμερο 1 γαλλικός ραδιοφωνικός σταθμός NRJ δήλωσε ότι λάμβανε καθημερινά περισσότερα τηλεφωνήματα για τους Tokio Hotel απ' ότι για τη Madonna.

Τι έγινε που η εμφάνιση του Bill είναι gothic;;;

Ε, και; Επειδή έχω διαβάσει πάρα πολλά σχόλια με αυτό το θέμα υπενθυμίζω πως στην καθημερινότητά μας υπάρχουν παιδιά με τέτοια εμφάνιση. Κοιτάξτε λίγο έξω από το σπίτι σας και δείτε τι γίνεται…

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ!!!

Το 2001 κυκλοφόρησε το album "Devilish". To 2005 βγήκε στην κυκλοφορία το album "Schrei"σε ειδική έκδοση DVD με έξτρα υλικό και το βιντεοκλίπ του "Durch Den Monsun". Το 2006 επανακυκλοφορεί το album "Schrei So Laut Du Kannst" με τρία νέα τραγούδια. Την ίδια χρονιά συγκροτούν το "Schrei-live σε ειδική έκδοση μαζί με το DVD. Το 2007 λανσάρουν το album "Zimmer 483" και σε ειδική έκδοση μαζί με συνέντευξη, φωτογραφίες και το video clip του "Ubers Ende Der Welt". Μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα στήνουν το αγγλόφωνο album "Room 483". Επίσης φτιάχνουν το album "Zimmer 483 - live In Europe" που κυκλοφορεί και σε DVD. Το 2008 συγκροτούν το αγγλόφωνο album "Scream". Τέλος, το 2009 δημιουργούν το DVD "caught on camera "που όπως υποστηρίζουν και οι ίδιοι είναι πολύ ωραίο!!! Μετά από αυτό, ολοκληρώνουν το album "Humanoid"που είναι μεταφρασμένο σε δύο γλώσσες, στα Αγγλικά και στα Γερμανικά.


Ζωντανές συνεντεύξεις στον Ιανό - Χρόνος 2ος





ΚΥΚΛΟΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ - ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ
Χρόνος 2ος

Συντονισμός- Οργάνωση: ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΛΑΣΑΚΗΣ

Χορηγός: Α.Ε.Π.Ι
Χορηγοί επικοινωνίας: Μελωδία fm 99,2, www.musicheaven.gr

Οι βραδιές θα μεταδίδονται ζωντανά από το ianosradio.gr

Για να παρακολουθήσετε τον κύκλο των εκδηλώσεων μπορείτε από τις αρχές της ίδιας εβδομάδας να προμηθεύεστε δωρεάν μια κάρτα εισόδου από το βιβλιοπωλείο.
ΙΑΝΟΣ, Σταδίου 24, Αθήνα
-----

ΤΕΤΑΡΤΗ 7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ώρα 20.00Για εφέτος τον κύκλο των άκρως επιτυχημένων εκδηλώσεων ανοίγει ο τραγουδοποιός που συνάντησε «Έναν Τούρκο στο Παρίσι», τραγούδησε το «Διδυμότειχο Blues» και μας είπε πως «Το διάλειμμα κρατάει δυο ζωές». O λόγος φυσικά για τον ΛΑΥΡΕΝΤΗ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑ

Για τον καλλιτέχνη θα μιλήσουν: ο τραγουδοποιός ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ και ο μουσικός και συνθέτης ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΤΖΕΛΟΣ
Προλογίζει η δημοσιογράφος ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΙΝΤΖΑΣ από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ώρα 20.00
Θα τραγουδήσουμε χωρίς να ντρεπόμαστε, όπως άλλωστε μας προτρέπει στον τελευταίο του δίσκο ο σπουδαίος τραγουδοποιός ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ σε μία ζωντανή συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης από την αρχή των Πυξ-Λάξ μέχρι σήμερα.

Για τον καλλιτέχνη θα μιλήσουν: η συγγραφέας και μεταφράστρια ΑΓΑΘΗ ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ, ο παραγωγός ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΝΕΤΟΣ και ένας καλεσμένος έκπληξη!
Προλογίζει η δημοσιογράφος ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ώρα 20.00
Σειρά για μία αναπάντεχη συνέντευξη έχει ο αγαπημένος τραγουδοποιός ΜΙΛΤΟΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ που θα μοιραστεί μαζί μας τις δικές του προσωπικές και μη ιστορίες.

Για τον καλλιτέχνη θα μιλήσουν: ο συνθέτης ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ, ο διευθυντής του Μελωδία fm και στιχουργός ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ και ο σκηνοθέτης ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΠΥΡΟΥ.
Προλογίζει o ραδιοφωνικός παραγωγός του Μελωδία fm και ερμηνευτής ΚΩΣΤΑΣ ΘΩΜΑΪΔΗΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ώρα 20.00
Οι νέοι τραγουδοποιοί που θα φιλοξενηθούν φέτος στις ζωντανές συνεντεύξεις είναι ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ που γνωρίσαμε από την Δεύτερη ακρόαση της Μικρής Άρκτου και η ευαίσθητη και βαθιά πολιτικοποιημένη ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Για τους καλλιτέχνες θα μιλήσουν: η δημοσιογράφος ΣΤΕΛΛΑ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ, ο ποιητής και εκδότης ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ, η ερμηνεύτρια ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της μουσικής σκηνής «Πυρήνας» ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΣΣΙΜΗΣ.
Προλογίζει o δημοσιογράφος και σκηνοθέτης ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΣΚΟΪΤΗΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ώρα 20.00Μετά από πολύ καιρό η σπουδαία τραγουδοποιός ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΑΝΟΥ ή μπουμπού για τους φίλους της μιλάει ζωντανά και αποκλειστικά σε μία συνέντευξη που περιμέναμε πολύ καιρό!

Για την τραγουδοποιό θα μιλήσουν: ο σκηνοθέτης ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΕΠΠΑΣ και ο στιχουργός και εκδότης ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΚΑΡΑΣΟΥΛΟΣ.
Προλογίζει η διευθύντρια του Δεύτερου προγράμματος 103,7 ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ώρα 20.00
Η αυλαία των ζωντανών συνεντεύξεων για φέτος θα πέσει «με την πλάτη στον τοίχο» γιατί όπως θα μας πει ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ «φταίνε τα τραγούδια που μας πήραν απ’ το χέρι…»

Για τον καλλιτέχνη θα μιλήσουν: φίλοι και συνεργάτες
Προλογίζει ο δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός του Δεύτερου προγράμματος 103,7 ΠΑΝΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009

μικρή ιστορία για μεγάλα όνειρα



Προχωράει ο μουσικος στην έρημο, πάνω σε μια καμήλα, και του επιτίθενται κάποιοι ληστές. Ακολουθεί συμπλοκή, και ο ταξιδευτής καταλήγει αναίσθητος και χτυπημένος. Μετά από ώρες συνέρχεται και κοιτάει γύρω του: η καμήλα μισοπεθαμένη, τα υπάρχοντά του εξαφανισμένα, το σώμα του τραυματισμένο. Και λέει: "-Μου σκότωσαν το ζώο, μου πήραν τα λεφτά, μου μάτωσαν το πρόσωπο, μου έκλεψαν τα ρούχα". Ύστερα γυρνάει και βλέπει παραπεταμένη τη λύρα του. Με όση δύναμη του έχει μείνει, φτύνοντας λάσπες και αίματα, καταλήγει γελώντας:
"- Αλλά δεν κατάφεραν να μου κλέψουν τη μουσική".

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009

Άνανδρη επίθεση της Χρυσής Αυγής στη Σοφία Παπάζογλου




Η Χρυσή Αυγή ξαναχτυπά με θύμα τη Σοφία Παπάζογλου

Πρωτοφανή επίθεση από μέλη της Χρυσής Αυγής δέχτηκε σήμερα, Τετάρτη 1η Οκτωβρίου 2009, η τραγουδίστρια Σοφία Παπάζογλου στο σταθμό του μετρό στην Κατεχάκη. Σύμφωνα με τις καταγγελίες της ίδιας, τα μέλη της οργάνωσης της έδωσαν φυλλάδια της οργάνωσής τους, τα οποία εκείνη πέταξε σε κάδο απορριμάτων. Το γεγονός αυτό εξόργισε τους περίπου δέκα νεαρούς, με αποτέλεσμα να της ρίξουν σπρέι πιπεριού στα μάτια. Η Ελληνίδα τραγουδίστρια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς και σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες είναι καλά στην υγεία της.

Οτιδήποτε σχετικό με την προκλητική αυτή επίθεση θα δημοσιεύεται παρακάτω. Για την ώρα, διαβάστε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση τη συνέντευξη που μας παραχώρησε η ίδια για την εφημερίδα "Η ΕΠΟΧΗ", όπου και δίνει μια προκαταβολική απάντηση στους κάθε λογής ξενόφοβους και φασίστες. Σοφία, περαστικά και καλή δύναμη! Φασίστες, πίσω στις τρύπες σας...
ηρ.οικ.
-----

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τη φασιστική επίθεση μελών της «Χρυσής Αυγής» στην τραγουδίστρια Σοφία Παπάζογλου
Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει την επίθεση μελών της «Χρυσής Αυγής» στην τραγουδίστρια Σοφία Παπάζογλου, όταν αυτή αρνήθηκε να δεχθεί το φυλλάδιο που μοίραζαν μέλη της οργάνωσης.
Η φασιστική πρακτική των μελών της «Χρυσής Αυγής» δεν είναι η πρώτη φορά που εκδηλώνεται με τέτοιου είδους ενέργειες. Πριν από λίγες ημέρες, απειλές είχε δεχθεί ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄Αθήνας, Π. Λάμπρου. Σήμερα, τα ναζιστικά κατάλοιπα επιτέθηκαν, ψεκάζοντας με σπρέι το πρόσωπο της Σοφίας Παπάζογλου. Αύριο ίσως ακολουθήσουν και άλλοι.
Η αποθράσυνση της «Χρυσής Αυγής» έχει ξεπεράσει κάθε όριο και ενισχύεται όταν, αντί της καταδίκης της, συναντά την αδιαφορία απέναντι στην τραμπούκικη δράση της.
Ζητάμε την άμεση παρέμβαση της Αστυνομίας για την αναζήτηση των ενόχων και την παραδειγματική τους τιμωρία, πριν υπάρξουν και άλλα θύματα.


Δελτίο τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥA (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή)
Για την επίθεση της Χρυσής Αυγής στην Σ. Παπάζογλου

Οι δολοφονικές επιθέσεις των φασιστών δεν θα περάσουν! Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει την τραμπούκικη επίθεση μελών της Χρυσής Αυγής στην τραγουδίστρια Σοφία Παπάζογλου, μέρα μεσημέρι στο σταθμό του Μετρό στην Κατεχάκη. Η δολοφονική διάθεση των νεοναζί εκφράστηκε με τη χρήση σπρέι, με το οποίο ψέκασαν τη νεαρή τραγουδίστρια στα μάτια και σε όλο το πρόσωπο, μόνο και μόνο επειδή αρνήθηκε να διαβάσει μια προκήρυξή τους! Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής είχαν «πιάσει δουλειά» από το ξημέρωμα, αφού (σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις) επιχείρησαν να κάψουν και το κεντρικό προεκλογικό περίπτερο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 2 π.μ. μπροστά στη βιβλιοθήκη. Η χαρακτηριστική άνεση με την οποία δρουν, επιτίθενται και τραυματίζουν τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής αποκαλύπτει τις πολιτικές ευθύνες των κυβερνήσεων που τους χρησιμοποίησαν και των μηχανισμών κρατικής καταστολής, οι οποίοι είναι πολύ αποτελεσματικοί όταν πρόκειται να τσακίσουν εργατικές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις ή να εξαπολύσουν πογκρόμ κατά μεταναστών, αλλά ξέρουν να βάζουν πλάτη στην τρομοκρατική δράση των ρατσιστικών συμμοριών. Η Χρυσή Αυγή και οι όμοιοί της κάνουν τη βρόμικη δουλειά του συστήματος. Στέλνουν μήνυμα καταστολής για την επόμενη μέρα της άγριας αντιλαϊκής επίθεσης. Δεν θα τους περάσει!

Το κόμμα των Οικολόγων-Πράσινων έβγαλε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΕ ΝΕΑΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
Όπως καταγγέλλει η τραγουδίστρια Σοφία Παπάζογλου, το μεσημέρι της Πέμπτης 1η Οκτωβρίου, μέλη της Χρυσής Αυγής της επιτέθηκαν με καυστικό σπρέι, έξω από το σταθμό του μετρό Κατεχάκη, όπου βρίσκεται και το κεντρικό εκλογικό περίπτερο της οργάνωσης, επειδή αρνήθηκε να παραλάβει φυλλάδιά τους.
Είναι πρωτοφανές για ένα κόμμα να ξυλοκοπάει πολίτες επειδή δεν παίρνουν τα προεκλογικά του φυλλάδια. Επίσης είναι πρωτοφανές, ένα κόμμα να μεταδίδει στο χρόνο που του προσφέρεται επεισόδια ρατσιστικής και ξενοφοβικής βίας που άσκησε στο παρελθόν σε ένα θέαμα για ενηλίκους.
Η σημερινή επίθεση των μελών της Χρυσής Αυγής δεν είναι η πρώτη αλλά η πιο πρόσφατη σε μια σειρά βιαιοτήτων για τις οποίες σπάνιος οι δράστες αναζητούνται και ακόμα πιο σπάνια συλλαμβάνονται και οδηγούνται στα δικαστήρια. Ας γίνει η τελευταία της συνολικά!
Ελπίζουμε ότι αυτή τη φορά, η Ελληνική Αστυνομία θα καταφέρει να εξακριβώσει ποια μέλη της Χρυσής Αυγής μοίραζαν προεκλογικό υλικό έξω από τον συγκεκριμένο σταθμό και ποιοι από αυτούς ήταν οι δράστες και ποιοι οι συνεργοί τους.
Το συγκεκριμένο περιστατικό αποδεικνύει κάτι που είναι γνωστό σε όλους εκτός από τις δικαστικές αρχές: η Χρυσή Αυγή είναι μια επικίνδυνη εγκληματική οργάνωση που πρέπει να τεθεί εκτός νόμου.
Τέλος, εκφράζουμε τη συμπάθεια και τη συμπαράστασή μας στη Σοφία Παπάζογλου και της ευχόμαστε να ξεπεράσει τις φυσικές και ψυχικές συνέπειες της βίας που υπέστη.

Συνέντευξη με τη Σοφία Παπάζογλου



Σοφία Παπάζογλου:

«Δεν υπάρχουν φωτισμένοι άνθρωποι, ανοιχτές ψυχές»



τη συνέντευξη έλαβε ο Ηρακλής Οικονόμου
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ, αρ. 977, 27 Σεπτεμβρίου 2009)


Εδώ και δεκατέσσερα χρόνια, η Σοφία Παπάζογλου κινείται με ευχέρεια τόσο στο «έντεχνο» όσο και στο λαϊκό τραγούδι, τόσο στη δισκογραφία όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις της. Στην αθόρυβη αλλά αξιοπρεπέστατη πορεία της, έχει ήδη καταγράψει σημαντικές δισκογραφικές συνεργασίες με συνθέτες όπως ο Νίκος Μαμαγκάκης, ο Μανώλης Πάππος, ο Γιώργος Ζήκας και ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος. Πρόσφατα, εκδόθηκε ο δίσκος «Ένα παράξενο ταξίδι», όπου η Παπάζογλου συναντά τον κιθαρίστα Βασίλη Κετεντζόγλου και τον ακορντεονίστα Ντάσο Κούρτι σε ένα μουσικό ταξίδι με πολλούς, παλιούς αλλά και νεότερους σταθμούς.

Πώς άρχισε το ταξίδι που κατέληξε στο «Παράξενο ταξίδι»;

Πριν από μερικά χρόνια, λίγο πεσμένη από τα προγράμματα των μουσικών σκηνών όπου λέμε συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό. Να μπορώ να πω τραγούδια από τη δισκογραφία μου, που δε μου δίνεται η δυνατότητα εκτός από 2-3 να πω στα μαγαζιά, αλλά και τραγούδια διαφορετικά απ’ αυτά με τα οποία με ξέρει ο κόσμος, από τα λαϊκά και τα Σμυρνέικα. Αγαπώ πολύ τον «Μεγάλο Ερωτικό» του Χατζιδάκι, τραγούδια του Σαββόπουλου, του Θεοδωράκη, τη τζαζ, και ήθελα να κάνω ένα πρόγραμμα με τραγούδια που γουστάρω. Τον Ντάσο Κούρτι τον ξέρω πολλά χρόνια, και ξέρω ότι είναι πολύ καλός συνεργάτης και καταπληκτικός ακορντεονίστας. Τον Βασίλη Κετεντζόγλου τον γνώρισα από συναυλίες που κάναμε με τον Χρήστο Τσιαμούλη, είναι εξαιρετικός κιθαρίστας, παίζει κλασική κιθάρα και προτιμώ την κλασική κιθάρα από την ακουστική, ακόμα και στα λαϊκά. Τους είπα τι ήθελα να κάνω, η πρωτοβουλία ήταν δική μου, υπάρχει μια κοινή οπτική και αισθητική για το τραγούδι και αποφασίσαμε να το κάνουμε, αρχικά στο «Αλάβαστρον» με πολύ λίγα άτομα. Είναι ένα δύσκολο πρόγραμμα για το ευρύ κοινό, αν και από πέρυσι που παίξαμε στον «Πυρήνα» δύο διήμερα υπήρχε ανταπόκριση απ’ το κοινό σε τραγούδια όπως η «Πρωτομαγιά» του Σαββόπουλου και η «Παναγία των Πατησίων» του Χατζιδάκι. Σε μια στιγμή σκέφτηκα: «δεν τα κάνουμε τα τραγούδια ένα cd;» Τα τραγούδια δοκιμάστηκαν ζωντανά δύο χρόνια.

Με ποια κριτήρια επιλέξατε τα τραγούδια του cd;

Το βασικό κριτήριο ήταν να τα γουστάρουμε να τα παίζουμε, και να έχουν ενδιαφέρον μουσικό τόσο για τους μουσικούς όσο και για μένα, να μπορώ να τα τραγουδήσω με τη ψυχή μου.

Τα τραγούδια, εκτός από δύο, είναι επανεκτελέσεις. Αυτό είναι μια συνειδητή επιλογή, ή δείχνει και την έλλειψη αξιόλογων δημιουργών;

Όχι, υπάρχουν αξιόλογοι συνθέτες και τραγουδοποιοί αλλά δεν υποστηρίζονται, δεν έχουν διέξοδο. Βέβαια, υπάρχει και το άλλο: οι πάντες γράφουν τραγούδια, έχει λίγο απαξιωθεί η δουλειά αυτή, ο καθένας νομίζει ότι μπορεί να γράψει ένα τραγούδι. Μέσα σ’ αυτό το συρφετό, χάνεται και ο αξιόλογος δημιουργός. Η επανεκτέλεση έχει μια σιγουριά, υπάρχει μια ευκολία σ’ αυτό, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ειν’ έτσι. Δεν λέω το «Δεν θα ξαναγαπήσω», ούτε το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» που υπάρχουν σε δεκαπέντε χιλιάδες επανεκτελέσεις τα τελευταία χρόνια. Αυτά είναι σιγουριά, γιατί είναι ήδη σουξέ. Αντίθετα, τα τραγούδια του νέου δίσκου είναι χαρακτηρισμένα δύσκολα, όπως τα «Περβόλια» του Μπιθικώτση, π.χ., με ερμηνείες και εποχές πολύ ιδιαίτερες, φορτισμένες. Δεν έκανα την ευκολία μου, παρά μόνο από την άποψη ότι τα παιδιά έπαιζαν ήδη τα τραγούδια και δεν χρειάστηκε να περάσουμε πολύ καιρό στο στούντιο.

Τον δίσκο χαρακτηρίζει η ενορχηστρωτική λιτότητα, ένα ακορντεόν, μια κιθάρα, χωρίς μπουζούκι, κλπ. Σας διευκολύνει αυτό;

Η επιλογή του μπουζουκιού θα το έκανε πολύ μπανάλ. Το ακορντεόν είναι ένα όργανο σολιστικό, αλλά και με αρμονία, με όγκο. Από την άλλη, ο Βασίλης παίζει την κλασική κιθάρα με τον δικό του τρόπο, έχει μια ιδιαιτερότητα. Στο δίσκο ακούγονται τα πάντα καθαρά, ενώ στη μεγάλη ορχήστρα χάνονται τα ηχοχρώματα, ακόμα και η φωνή χάνεται ορισμένες φορές. Εδώ δεν συνέβη αυτό.









Δεν φοβάστε τη σύγκριση με τον Μπιθικώτση;

Δεν είπα τα τραγούδια για να συγκριθώ με τον Μπιθικώτση ή την Ella Fitzgerald, ούτε για να αποδείξω τίποτα σε κανέναν, γιατί αυτό θα ήταν φτηνό, εγωκεντρικό και ανόητο εκ μέρους μου. Η τέχνη δεν έχει ανάγκη από τέτοια φτηνά κίνητρα αλλά από αλήθεια, βάθος και πάθος. Βάζω τη δική μου ψυχή, όπως και οι μουσικοί τη δική τους, και νομίζω ότι τα υποστηρίζω αξιοπρεπώς. Η αξιοπρέπεια είναι για μένα είναι πολύ σημαντική, και στο τραγούδι, και στη ζωή.

Το cd βγήκε από μια σχετικά μικρή και νέα εταιρεία, τον «Μετρονόμο». Οι μεγάλοι παραγωγοί κοιμούνται;

Κοιμούνται… δεν υπάρχουνε. Παλιότερα, το ’50, το ’60, ακόμα και τη δεκαετία του’80, υπήρχαν παραγωγοί καλοί στην Ελλάδα, οι οποίοι μπορούσαν να ακούσουν μια φωνή, να βρουν κάτι σε έναν τραγουδιστή ή δημιουργό και να τον βοηθήσουν. Τώρα όλοι θέλουν τη σίγουρη λύση. Το cd το πήγα στον «Μετρονόμο» απ’ την αρχή. Αν το πήγαινα αλλού, θα το εξέδιδαν, αλλά δεν ήθελα να ασχοληθώ, δεν ήθελα να τους κάνω τη χάρη. Οι άλλοι ας συνεχίσουν να βγάζουν αυτά που βγάζουνε, τραγούδια ποπ, λαϊκο-ποπ, σκυλο-ποπ, εντεχνο-ποπ… Έχω χάσει τον μπούσουλα!

Που πήγαν οι φωτισμένοι παραγωγοί, οι φωτισμένοι άνθρωποι;

Δεν ξέρω …εξαφανίστηκαν; Υπάρχει μια γενικότερη βλακεία που κυκλοφορεί στην κοινωνία. Δεν υπάρχουν φωτισμένοι άνθρωποι, δεν υπάρχουν ανοιχτές ψυχές. Όλοι θέλουν το σίγουρο, γιατί είναι φοβισμένοι. Όλοι θέλουν τη μεγάλη επιτυχία, να τους προσκυνάει όλος ο κόσμος.

Στη δισκογραφία είσαι από το 1996, αλλά και πριν εμφανιζόσασταν σε μουσικές σκηνές στη Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά τα χρόνια βλέπετε αλλαγές στο κοινό; Κάνετε συγκρίσεις;

Το κοινό της Αθήνας είναι καλύτερο απ’ αυτό της Θεσσαλονίκης. Στη Θεσσαλονίκη έχουν μείνει δύο μόνο σκηνές οι οποίες επιβιώνουν με δυσκολία. Δεν υπάρχουν εναλλακτικές στη Θεσσαλονίκη.

Δεν πιστεύετε ότι υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στη Θεσσαλονίκη. Δεν υπάρχει τελικά η «Σχολή» της Θεσσαλονίκης;

Εγώ δεν έχω κανένα πτυχίο απ’ αυτή τη σχολή! Ξέρεις τι ιδιαίτερο έχει; Πολλούς πρόσφυγες και λαϊκούς ανθρώπους. Μεγάλωσα σε μια γειτονιά που άκουγαν όλοι Γαβαλά και Καζαντζίδη, οι άνθρωποι είχαν και έχουν μια αυθεντικότητα. Εδώ οι Αθηναίοι είναι πιο σνομπ, αλλά και πιο κουλτουριάρηδες. Οι Θεσσαλονικείς κουβαλούν ένα βάρος, τον πόνο της προσφυγιάς ίσως.

Υπήρξατε παιδί μεταναστών, γεννημένη στις Βρυξέλλες. Αλήθεια, πώς αντιμετωπίζετε όλη αυτή τη φιλολογία γύρω από τους μετανάστες; Είναι πρόβλημα, ή έχουν προβλήματα;

Κλέφτες υπάρχουν Αλβανοί, όπως υπάρχουν και Έλληνες. Οι μετανάστες έχουν πρόβλημα επιβίωσης, και όταν κλέβουν, κλέβουν για να ζήσουν. Αλλά οι μεγαλύτεροι κλέφτες ξέρουμε ποιοι είναι: οι πολιτικοί και οι μεγαλοεπιχειρηματίες.

Οι εμπειρίες της προσφυγιάς και της μετανάστευσης εντυπώθηκαν μέσα σας;

Ο πατέρας μου έφυγε στο εξωτερικό, οι γονείς μου γνωρίστηκαν στις Βρυξέλλες. Είχε πολύ πόνο και πολύ κλάμα όλο αυτό, και μ’ έχει κάπως κουράσει. Όμως, μου έχει αφήσει και ένα παράπονο, που είναι απαραίτητο για να βγάλεις την ψυχή σου όταν τραγουδάς.

Έχετε συνεργαστεί με Ινδούς, Κούρδους, Ισπανούς μουσικούς, τώρα με τον Ντάσο Κούρτι από την Αλβανία. Έχει πατρίδα η μουσική;

Δεν έχει πατρίδα η μουσική. Και σ’ αυτό τον δίσκο, αυτό θέλω να δείξω. Μου αρέσουν οι μουσικές από τα Αραβικά μέχρι τα φλαμένκο. Το καθένα έχει την ομορφιά του, τη δική του συγκίνηση, το δικό του ταξίδεμα. Λαϊκή τραγουδίστρια είμαι, στον επόμενο δίσκο λαϊκά τραγούδια θα πω, αλλά θέλω να έχω την ελευθερία να πω κι άλλα πράγματα.

Την αφορούν μια λαϊκή τραγουδίστρια τα προβλήματα του λαού;

Με αφορούν τα προβλήματα του λαού, όπως μας αφορούν όλους. Σκεφτόμαστε τον διπλανό μας που μπορεί να μην έχει να φάει, σε έναν ευρύτερο κοινωνικό προβληματισμό.

Ενσωματώνεται αυτός ο προβληματισμός στο ελληνικό τραγούδι;

Όχι. Από την πλευρά του έντεχνου, πιο πολύ ασχολούμαστε με τα υπαρξιακά μας.

Αν κάποιος τρίτο πάρει το «Ένα παράξενο ταξίδι», σε ποιο τραγούδι θα συναντήσει πληρέστερα τη Σοφία Παπάζογλου;

Το αγαπημένο μου είναι τα «Περβόλια». Πολλές φορές δεν μπορώ να το πω ως το τέλος, γιατί με πιάνουν τα κλάματα. Περιγράφει την ιστορία του στρατιώτη που παλεύει με τον χάρο στα περιβόλια: «Για το μέτωπο σαν έφυγα μανούλα / εσύ δεν ήρθες να με δεις / ξενοδούλευες και πήρα μόνος μου το τρένο / που με πήγε περ’ απ’ τη ζωή». Απίστευτο…





Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009

Ο Θάνος Μικρούτσικος για τον Γιάννη Ρίτσο




Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απομαγνητοφώνηση μιας συνέντευξης με τον Θάνο Μικρούτσικο για τις ανάγκες ενός αφιερώματος στον Γιάννη Ρίτσο. Το αφιέρωμα που επιμεληθήκαμε με τον φίλο Σπύρο Αραβανή δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Δίφωνο" (τεύχος 161, Μάιος 2009), με αφορμή τη συμπληρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή, και σύντομα θα αναδημοσιευτεί και στα Μ.Π. Όμως, παραθέτουμε ξεχωριστά τη συμβολή του Θάνου Μικρούτσικου, η οποία λόγω έλλειψης χώρου συμπεριλήφθηκε με περικοπές. Μακάρι, ο ιστορικός του μέλλοντος να βρει στο κείμενο που ακολουθεί μια πολύτιμη μαρτυρία για το έργο δύο μεγάλων εκπροσώπων του νεότερου ελληνικού πολιτισμού.
ηρ.οικ.
-----


Τον Ρίτσο τον γνώριζα σαν ποιητή από τα παιδικά μου χρόνια, γιατί η σχέση μου με την ποίηση είναι μια σχέση παράλληλη με τη μουσική. Ξεκίνησα μουσική τεσσάρων χρονών, το 1951 – γεννήθηκα το 1947 – και σχεδόν από τότε είχα σχέση με την ποίηση. Ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν καθηγητής μαθηματικών, προοδευτικός άνθρωπος αλλά και γόνος αστικής οικογένειας, είχε μεγάλη σχέση με την ποίηση. Θυμάμαι ότι από 5-6 χρονών με έπαιρνε αγκαλιά το βράδυ, και αντί για παραμύθι μου απήγγειλε απ’ έξω, Καρυωτάκη, αλλά και Ρίτσο. Απ’ το δημοτικό εγώ ήξερα ποιήματα του Ρίτσου. Ήταν κι άλλες οι εποχές. Το γεγονός ότι ήμουν ένα παιδί που έπαιζε στην πλατεία ποδόσφαιρο, ήμουν πολύ αθλητικός τύπος, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έπαιζα στην Τετάρτη δημοτικού Σονάτες του Μπετόβεν. Αυτό δεν ήταν σε αντίφαση με τα υπόλοιπα, δεν ήμουν κανένας μικρομέγαλος. Είχα τη μουσική από τεσσάρων χρονών, και το ίδιο συνέβη με την ποίηση. Έτσι, στα εφηβικά μου χρόνια, ερχόμενος στην Αθήνα το 62’, ο Ρίτσος ήταν ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές. Από νωρίς πλάι στον Καρυωτάκη και τον Καβάφη, αν θέλετε ονόματα, και μια σειρά ποιητών που κακώς ονομάζονται ελάσσονες, Αλέξανδρος Μπάρας, Αντωνίου, Σαραντάρης, Χατζόπουλος, και ο Βιζυηνός που έχει γράψει τον καλύτερο στίχο όλων των εποχών και είναι και ένας ορισμός της σχιζοφρένειας, «μετεβλήθη εντός μου / ο ρυθμός του κόσμου». Δεν μου έμαθε τον Ρίτσο ο Θεοδωράκης με τον Επιτάφιο και τη Ρωμιοσύνη, αλλά είναι γεγονός ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’60 τα έπαιζα σε καθημερινή βάση. Η περίπτωση του Ρίτσου έγινε ακόμα πιο οικεία απ’ αυτό το γεγονός.

Έγινε δικτατορία και σιγά σιγά εκτός από την τραγουδοποιία μου αρχίζει να μπαίνει και το ζήτημα της μελοποίησης στον τομέα της πειραματικής μουσικής. Το πρώτο μου τραγούδι ξεκίνησε το 1965, και μέχρι το 1969 θεωρώ αυτή την περίοδο μια περίοδο προδημοσίευσης, με τραγούδια κυρίως μιμητικά. Εκεί υπάρχουν και κάποια κομμάτια του Ρίτσου, αλλά συνηθίζω να λέω ότι από εκεί που ξεκινάω να θεωρώ την τραγουδοποιία μου ως δημοσιεύσιμη έχει έναρξη τον «Στρατώνα» σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου, που έγραψα το 1969 και ερμηνεύει η Μαρία Δημητριάδη στα «Τραγούδια της Λευτεριάς». Στον τομέα της πειραματικής μουσικής, αν και το πρώτο μου έργο είναι από το «Κόκκινο και Μαύρο» του Σταντάλ για πέντε φωνές, αμέσως μετά αρχίζω και δουλεύω κομμάτια του Ρίτσου. Εκεί πάνω, την ώρα που κάνω και κομμάτια τραγουδοποιητικά, αλλά και κομμάτια της λεγόμενης πειραματικής μουσικής (Δελτίο Ειδήσεων, Ασφυξία, Κιγκλίδωμα Ι), εκεί γνωρίζω τον Ρίτσο, νομίζω το 1973. Από εκείνο το σημείο μέχρι το θάνατό του, η σχέση είναι αδιατάρακτη, μεγάλης πολύ μεγάλης φιλίας, σεβασμού από τη μεριά μου, και αγάπης εκατέρωθεν. Αν με ρωτήσει κάποιος «ποιος είναι ο δάσκαλός σου;», εγώ θα πω «Γιάννης Ρίτσος». Κάναμε παρέα, τον έβλεπα εβδομαδιαίως.







Τον Ρίτσο τον αφορούσε πολύ εκείνο το κομμάτι του έργου του που για πολλούς λόγους δεν έβγαινε πολύ στην επιφάνεια εδώ στην Ελλάδα. Μέχρι τότε είχαν βγει τα περίφημα τραγούδια του Θεοδωράκη, το «Καπνισμένο Τσουκάλι» του Λεοντή, και τα τιμούσε αυτά τα έργα και του άρεσαν πάρα πολύ. Εγώ του πήγαινα την «Ασφυξία» για χορωδία α καπέλα, ή το «Δελτίο Ειδήσεων» που είχε ηχογραφηθεί από μία παράσταση που κάναμε με τη Μαρία Δημητριάδη και τον Θόδωρο Δημητρίεφ επί δικτατορίας σε μια μπουάτ. Τον εντυπωσίαζε το γεγονός ότι υπήρχε ένας νέος συνθέτης που ασχολιόταν με εκείνο το κομμάτι του έργου του που δεν προβαλλόταν πολύ στην Ελλάδα.

Δάσκαλός μου. Οι συζητήσεις μας και οι συμβουλές του Ρίτσου προς εμένα είναι ακόμα και σήμερα αρχές πάνω στις οποίες πατάω. Εγώ γύρω στο 1969 γίνομαι παιδί της αβάν γκαρντ. Κρατούσα την επαφή με το τραγούδι αλλά τα περισσότερα μου έργα ήταν εκεί. Εμείς, η νέα φουρνιά της αβάντ γκαρντ, είχαμε ένα τεράστιο δίλλημα. Από τη μια μεριά, η πειραματική μουσική έλεγε «Μην υπολογίζεις τίποτα, να σ’ ενδιαφέρει κάθε φορά το πρωτότυπο και το νέο». Από την άλλη μεριά, ως παιδιά της μαχόμενης αριστεράς, μας ενδιέφερε η επαφή με τον κόσμο. Αυτά φαίνονταν δύο πράγματα που δεν μπορούσαν να συνδυαστούν. Ο ίδιος μου έλεγε ότι είναι νόμιμο να γράφεις για ό,τι σε καίει, είτε αυτό είναι σε μια δεδομένη στιγμή ο αγώνας, είτε είναι ο έρωτας, η εικόνα, και πάει λέγοντας. Αλλά πρόσεχε. Για ό,τι και να γράφεις, πρέπει να προσέχεις να είσαι πάντα σύγχρονος, να μην αναμασάς το παλιό, να μην έχεις πρόβλημα εάν σε κατανοήσουν ή όχι, να προσπαθείς κάθε φορά να κυνηγάς το καινούργιο και να σπας τα όριά σου. Αυτό το διατηρώ μέχρι σήμερα. Μου λένε «έγραψες πολιτικά τραγούδια το ’75, το ’77, το ’78…». Βεβαίως, τη «Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ», αλλά ποιο ήταν το πρότυπο του τραγουδιού εκείνη τη στιγμή; Ήταν το εμβατήριο, το ζεϊμπέκικο και το χασάπικο. Και σήμερα ακόμα θα δείτε στη «Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ» με τα δύο κλαρινέτα πώς σπάει η κυκλική φόρμα του τραγουδιού… Αυτό ήταν πραγματικά συμβουλή του Ρίτσου, ήταν κατεύθυνση που μου έδωσε ο Γιάννης Ρίτσος και την έχω μέχρι σήμερα.

Η «Καντάτα για τη Μακρόνησο» που τέλειωσα το ’75 και βγήκε το ’76 έκλεισε εκείνο τον κύκλο το ’82 - ’83 στην Όπερα του Βερολίνου, στην Όπερα της Γλασκώβης και στη Βιέννη. Έγινε μια προσπάθεια συνδυασμού δύο διαφορετικών πραγμάτων. Υπάρχουν δεκαπέντε μέρη, από τα οποία τα οχτώ είναι ατονάλ, και κλείνουν με εφτά τονάλ τραγούδια το κάθε μέρος, σαν μια συμφωνία να κλείνει μια διαφωνία. Το έργο ήταν πολύ τολμηρό για την εποχή εκείνη. Από ορισμένους θεωρήθηκε μεγάλη τομή, από άλλους ότι ήταν μια μίξη στοιχείων που δεν έβγαλε κάπου. Ο Ρίτσος ήταν ενθουσιασμένος με τη δουλειά αυτή, θεωρούσε ότι εξέφραζε και την επικαιρικότητα του κειμένου αλλά προχώραγε και παραπέρα, καθώς είχα αποκαλύψει και πράγματα κοφτά, «Α’ Τάγμα, Β’ Τάγμα», με μια χορωδία, δύο πιάνα και κουαρτέτο εγχόρδων.








Μπορώ να σας πω και ένα αστείο που συνέβη πραγματικά. Αρχές ’77 είχε κάνει το ΚΚΕ μια συνεστίαση σε μια ταβέρνα στην Πατησίων. Κάποια στιγμή γύρω στις 2 βγήκα έξω να πάρω λίγο αέρα και βρήκα τον μακαρίτη τον Γρηγόρη Φαράκο, που ήταν το νούμερο δύο του ΚΚΕ. Βγαίνει ένας τύπος εβδομήντα χρονών και λέει «γεια σας σύντροφοι». «Σύντροφε Θάνο, μπράβο σου για τα Μακρονησιώτικα του σύντροφου Γιάννη». (Η «Καντάτα για τη Μακρόνησο» στηρίζεται στην ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου «Πέτρινος Χρόνος» και σε παρένθεση «Τα Μακρονησιώτικα»). «Πω, πω, τι μου θύμισες, και τον σκύλο μας τον Ντικ, ξέρεις πόσο τον αγαπούσαμε… ήταν για μας μια ανάσα». Άρχισε να λέει συγκινητικά πράγματα, πραγματικά συγκινητικά, και μόλις τελειώνει την κουβέντα του μου λέει: «Σύντροφε Θάνο, πρόσεχε. Οι αστοί δεν αστειεύονται. Που τον έχεις βγάλει αυτό τον δίσκο;». «Στη Λύρα». «Ποιος την έχει τη Λύρα;». «Ο Πατσιφάς». Κουνάει το κεφάλι του… «Αυτός ο Πατσιφάς… πρόσεχε, γιατί εγώ πήρα ένα δίσκο και για τρία-τέσσερα λεπτά έχει γρατζουνιές… στα τέσσερα λεπτά μπαίνει η Δημητριάδη, σου χαλάνε τους δίσκους στην αρχή!». Και γυρίζει ο Φαράκος, που ήταν από τους διανοούμενους του ΚΚΕ, και λέει «Εννοεί ο σύντροφος το κουαρτέτο εγχόρδων»…

Εγώ το δίλλημα «πρωτοπορία ή λαϊκότητα» δεν το έλυσα ποτέ εναντίον της τέχνης μου, και αυτό το πράγμα ικανοποιούσε αφάνταστα τον Γιάννη Ρίτσο, είτε επρόκειτο για μελοποίηση κειμένων του, είτε για μελοποίηση μετάφρασής του (όπως στην περίπτωση του Μαγιακόβσκι, είτε για άλλα έργα μου. Ασχολήθηκα πολύ με τη μελοποίηση Ρίτσου. Εκτός από την «Καντάτα για τη Μακρόνησο», είναι η «Ασφυξία» για χορωδία α καπέλα, τα «Σήματα» για χορωδία α καπέλα, αυτά τα δύο δεν έχουν εκδοθεί και μάλιστα η «Ασφυξία» είναι και ανεκτέλεστο έργο, το «Δελτίο Ειδήσεων», το «Κιγκλίδωμα Ι» που ήταν αρκετά δημοφιλές έργο της αβάντ γκαρντ μουσικής, η «Σονάτα του Σεληνόφωτος», η δουλειά μου στη «Χρυσόθεμις», και στην όπερα «Επιστροφή της Ελένης» μία από τις έξι εικόνες του έργου είναι σε ποίηση Ρίτσου, από το ομώνυμο έργο «Ελένη».

Όταν με ρωτάνε «ποιους θεωρείς τους μεγαλύτερους Έλληνες ποιητές», με πολύ μεγάλη άνεση λέω «Καβάφης, Ρίτσος». Δεν είναι θέμα προσωπικού γούστου, ούτε γνωριμίας με τον Ρίτσο. Μπορείς να πεις ότι δέκα Έλληνες ποιητές είναι σπουδαίοι ποιητές. Άντε, να κάνεις ένα ξεκαθάρισμα και να μιλήσεις για πέντε-έξι. Εγώ κάνω και ένα τελευταίο ξεκαθάρισμα και μιλάω για τον Καβάφη και τον Ρίτσο. Θεωρώ ότι για να μιλήσεις για κάτι που πια ξεπερνάει τα όρια του χρόνου που έζησε ένας ποιητής και του τόπου του, αυτό συμβαίνει όταν δημιουργείς έναν οικουμενικό κόσμο. Και ο Ρίτσος δημιουργεί έναν οικουμενικό κόσμο, όχι με ποιήματα όπως ο "Επιτάφιος", ο "Πέτρινος Χρόνος", το "Καπνισμένο Τσουκάλι" – μην παρεξηγηθώ, είναι μια στιγμή της ποίησής του πολύ σημαντική και πολύ συναισθηματικά δεμένη με αυτό τον λαό, εκφράζοντας μία συγκεκριμένη περίοδο και ένα συγκεκριμένο χώρο, και ένα συγκεκριμένο κομμάτι του λαού – αλλά με τα μεγάλα του ποιήματα, αυτά που υπάρχουν στην Τέταρτη Διάσταση, η Σονάτα του Σεληνόφωτος...

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λουί Αραγκόν όταν κυκλοφόρησε η Σονάτα του Σεληνόφωτος το 1957 είπε «Ιδού το μεγαλύτερο ποίημα του 20ου αιώνα». Η Χρυσόθεμις, η Ελένη, ο Ορέστης… υπάρχουν γύρω στα εφτά με οχτώ ποιήματα, αυτοί οι τεράστιοι μονόλογοι που κινούνται ανάμεσα στην ποίηση και τον θεατρικό μονόλογο δημιουργούν ένα τεράστιο κόσμο, οικουμενικό και εντελώς πρωτότυπο γιατί αυτό έγινε μόνο από τον Γιάννη Ρίτσο. Δεν είναι τυχαίο ότι στη λεγόμενη Δύση, πέρα από τις εκατοντάδες μεταφράσεις, σε διαβεβαιώνω ότι όταν το 1985 ένα μεγάλο θέατρο στις Βρυξέλλες έκανε τη Σονάτα του Σεληνόφωτος, την ίδια στιγμή ήρθαν 10-15 καθηγητές πανεπιστημίου για να παρακολουθήσουν τη μετάφραση γιατί δίδασκαν τα ποιήματα του Ρίτσου. Εδώ, μόλις μετά βίας γνώριζαν την παραγωγή… Ο Ρίτσος παιζόταν δεκάδες, εκατοντάδες φορές στον δυτικό κόσμο, ακριβώς γιατί η ποίησή του δημιουργεί έναν οικουμενικό κόσμο. Ο Σεφέρης δεν το δημιουργεί, και όταν το δημιουργεί βλέπεις τη συγγένεια με τον Έλλιοτ. Το προβάδισμα που δίνω στον Ρίτσο δεν προέρχεται από την αγάπη μου γι’ αυτόν. Αυτός και ο Καβάφης έφτιαξαν έναν κόσμο, να γιατί πιστεύω ότι οι δυο τους είναι οι μεγαλύτεροι ποιητές των τελευταίων διακοσίων χρόνων.






Ο Ρίτσος κυνηγήθηκε πάρα πολύ. Αυτό το κυνήγι έσπασε μετά τη μεταπολίτευση, όταν με προτροπή του Γιώργου Σαββίδη τον έκαναν διδάκτορα στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Εικοσιεφτά ολόκληρα χρόνια η περίφημη γενιά του ’30 είχε ρίξει ένα πέπλο σιωπής επάνω στον Ρίτσο. Είναι ντροπή, και το έχω πει μπροστά στον Αργυρίου, στον Μαρωνίτη, ότι πρέπει να ξαναγραφτεί η ιστορία της νεωτερικής ποίησης. Δεν μπορεί η νεωτερική ποίηση να έχει απ’ έξω τον Γιάννη Ρίτσο, ή να τον έχει στο σωρό. Είναι η ντροπή της ντροπής.

Άκου τι λέει η Μάρω Δούκα: «1979, υποψηφιότητα του Γιάννη Ρίτσου στη Σουηδική Ακαδημία για το Βραβείο Νόμπελ. Είχε κατατεθεί και είχε υποστηριχθεί εκείνη τη χρονιά, όπως και όλες τις προηγούμενες, από τους ξένους μελετητές, μεταφραστές και θαυμαστές του. Δούλευα τότε στις εκδόσεις Κέδρος της Νανάς Καλιανέση. Φθινόπωρο, κι εκεί ένα μεσημέρι πίσω από την πλάτη της είχαν συναντηθεί καμπόσοι Αθηναίοι διανοούμενοι – άλλοι πεθάναν εντωμεταξύ, άλλοι ακόμα ζουν επιτυχώς ελισσόμενοι. Είχαν συναντηθεί λοιπόν τυχαία εκεί στον τρίτο όροφο του κτιρίου όπου στεγάζονταν τα γραφεία του εκδοτικού, απομονώθηκαν σε μια μεριά σαν συνωμότες και συζητούσαν χαμηλόφωνα τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να σαμποτάρουν την υποψηφιότητα του Γιάννη Ρίτσου. ‘Δεν είναι δυνατόν’ τέντωσε ψιθυριστά τη φωνή του ο πιο μαχητικός, ο αριστερός της παρέας, ‘δεν είναι δυνατόν να πάρει Νόμπελ ο Ρίτσος, πρέπει να κάνουμε διάβημα στο Υπουργείο Εξωτερικών’. Κρυφάκουγα άθελά μου και είχα παγώσει. Φαντάσου το. Ορισμένοι απ’ αυτούς και ιδιαίτερα ο μαχητικός της παρέας δήλωναν μπροστά στο Ρίτσο – τους είχα δει με τα μάτια μου – αφοσιωμένοι και δουλοπρεπείς θαυμαστές του». Τι άλλο; Λέει πιο κάτω: «Πάνω και πέρα απ’ όλους μας, φίλους και εχθρούς, ο Ρίτσος ήταν από τους ανθρώπους που γεννιούνται για να ζήσουν μες στην αυτοκρατορική μοναξιά τους, κυρίαρχοι του κόσμου, στο έλεος ενός αηδονιού ψηλά που κελαηδεί αθέατο».

Απ’ την άλλη μεριά, το κόμμα που αγαπούσε τον Ρίτσο, το ΚΚΕ, δεν μπορούσε να κατανοήσει εκείνο το κομμάτι της ποίησης για το οποίο εκείνος ήταν μέγιστος. Θα σου πω κάτι που μου είχε πει ο ίδιος: «Στην τελευταία εξορία συνάντησα τον τάδε, το νούμερο δύο του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ τότε, και μου λέει: ‘Γεια σου ρε Ρίτσο, τα τρακτέρ σου είναι αμετακίνητα’. Γεια σου και σένα μπάρμπα-Κώστα, το κεφάλι σου είναι αμετακίνητο». Αντιλαμβάνεσαι ότι ο αγωνιστής του ΚΚΕ είχε μείνει εκεί και δεν είχε αντιμετωπίσει το μεγάλο κομμάτι της ποίησης του Ρίτσου, αυτό που του έδινε την παγκοσμιότητα και την οικουμενικότητα. Δεν παρεξηγώ - το λέω για τρίτη φορά - το άλλο κομμάτι του έργου του∙ βεβαίως και ο Ρίτσος είναι και στη Μακρόνησο, βεβαίως και είναι και στο Καπνισμένο Τσουκάλι, βεβαίως και είναι στον Επιτάφιο και τη Ρωμιοσύνη. Υπάρχει μία αδιατάρακτη συνέχεια. Εκείνο όμως το κομμάτι αφορούσε μια επικαιρικότητα και μία έκφραση ενός πόνου και του βασανισμού του κόσμου σε σχέση με μια συγκεκριμένη περίοδο. Το άλλο κομμάτι ξεφεύγει απ’ τα όρια και πραγματικά εκφράζει τον σύγχρονο άνθρωπο απ’ τη σκοπιά του Γιάννη Ρίτσου με έναν τρόπο απίστευτο. Αυτό το κομμάτι, το Κόμμα που τιμούσε τον Ρίτσο – και ο Ρίτσος τιμούσε το Κόμμα – δεν το κατάλαβε ποτέ. Εύχομαι να αλλάξει αυτό έστω και τώρα, από τις νεότερες γενιές.

Όταν μελοποιώ κείμενα, δεν τα μελοποιώ σε σχέση με το που θέλω να πάω εγώ μια δουλειά. Εγώ κοιτάω τι απαιτεί το κείμενο. Τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» και την «Καντάτα για τη Μακρόνησο» τα έκανα διαφορετικά γιατί το ίδιο το κείμενο απαιτούσε αυτή τη μεταχείριση. Προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω το κείμενο και να αποκαλύψω κρυμμένες πλευρές του – δεν μπορεί ένα μεγάλο ποίημα να είναι μονοεπίπεδο – αυτό που μου βγήκε στην «Ασφυξία» και στο «Κιγκλίδωμα Ι» έχει να κάνει με αυτό που περιέχεται εκεί, και βέβαια με την ιδιοσυγκρασία μου. Αυτό προέρχεται πάντα από το τι επιβάλλει το κείμενο. Σημαντικοί συνθέτες έχουν πάρει κείμενα και τα έχουν προσαρμόσει στον τρόπο τους. Κάποτε στο «Βήμα», ένας κριτικός που συμπαθούσε τη δουλειά μου είπε: «Η πρώτη μας ένσταση είναι ότι είναι αδύνατον να είναι ο Μικρούτσικος συνθέτης του Καββαδία, και είναι αδύνατον γιατί δεν μπορεί να είναι ο συνθέτης της «Μουσικής Πράξης στον Μπρεχτ» ο συνθέτης του Καββαδία». Του στέλνω ένα σημείωμα, όχι για να το δημοσιεύσει αλλά γιατί τον συμπαθούσα: «Φίλε… σε διαβεβαιώνω ότι είναι ο ίδιος συνθέτης, αλλά η μουσική του στον Μπρεχτ είναι διαφορετική από τη μουσική του στον Καββαδία, γιατί ο Μπρεχτ είναι διαφορετικός από τον Καββαδία». Τη δεκαετία του ’70 δεν μπορούσαν να με κατατάξουν. Αυτό το λέω γιατί –και αφορά τον Ρίτσο αυτό - το ποιητικό κείμενο πρέπει να το αντιμετωπίσεις όχι με τον τρόπο σου, αλλά με βάση την απαίτηση του κειμένου. Άρα, μελοποίησα έτσι τον Ρίτσο γιατί τα κείμενα αυτό απαιτούσαν.






Η βασική επιρροή του Ρίτσου που ισχύει εδώ και τριάντα έξι χρόνια σε μένα είναι αυτή που είπα στην αρχή: «Γράφε ό,τι σε καίει, αλλά να προσπαθείς ο τρόπος να είναι σύγχρονος και να προσπαθείς να σπάσεις τα όριά σου». Ο Ρίτσος ήταν ένα πρόσωπο που και μόνο η παρουσία του, μετά από τόσα χρόνια εξορίας, το να συνεχίζει να είναι στην πρωτοπορία της τέχνης του και αυτό να γίνεται κατανοητό σε όλη την Ευρώπη, αυτό σήμαινε ότι ο Ρίτσος ήταν ένας φάρος για όσους όπως εγώ έβλεπαν τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά και πριν γνωρίσω τον Ρίτσο, ήμουν για δέκα χρόνια, από έφηβος, από δεκατεσσάρων χρονών μέχρι τα εικοσιπέντε, ένας άνθρωπος της πολύ μαχόμενης αριστεράς, ήμουν στην άκρη του αριστερού φάσματος. Στα μπλοκ του ΕΚΚΕ κατέβαινα, αν και δεν ήμουν ποτέ μέλος του. Και με τον Ρίτσο κάναμε παρέα όντας στην άκρη του φάσματος. Πολλοί από τους ανθρώπους που εκτιμούσε ο Ρίτσος δεν ήταν μέλη του ΚΚΕ. Ο Ρίτσος είχε μια θαυμάσια σχέση με τον Γιάννη Χρήστου, με τον Μάνο Χατζιδάκι, με τον Γιάννη Τσαρούχη. Ο Ρίτσος λάτρευε τη Μάρω Δούκα, τη Χρύσα Προκοπάκη. Αυτός ήταν ο περίγυρός του. Ο ίδιος είχε επιλέξει και έμεινε μέχρι τέλους στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Δεν ήταν όμως οι επιλογές όσων έκανε παρέα κομματικά ορισμένες. Ήταν καθορισμένες από την ποιότητα της τέχνης και των υπολοίπων, έτσι όπως αυτός την εννοούσε.

Είναι απίστευτο. Συνηθίζουμε να λέμε «ο τάδε λείπει». Εγώ το αποφεύγω. Δύο άνθρωποι, ο Ρίτσος και ο Χατζιδάκις δεν μου λείπουν. Ξέρεις γιατί; Γιατί συνομιλώ καθημερινά μαζί τους. Θα ήθελα να τον είχα τώρα απέναντί μου, αλλά αυτό δεν με πληγώνει. Λέω βεβαίως… να μην του γνώριζα και τον γιο μου που είναι εφτά χρονών, να τον έβλεπε να τον χαϊδέψει. Αλλά η συνομιλία μαζί του είναι καθημερινή. Επανέρχομαι συνεχώς στα κείμενά του, καθημερινά. Αν κάτι άλλο μου έμαθε ο Ρίτσος, είναι η πειθαρχία της εργασίας, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Και σ’ αυτό χτυπήθηκε, ότι έγραψε πολλά. Πουθενά δεν έγραψε πολλά. Για μένα όλα ήταν τα αποτυπώματα κάθε στιγμής∙ κάποιο μπορεί να είναι μεγαλύτερο, κάποιο μικρότερο, κάποιο μέγιστο. Αυτή ήταν η δουλειά του∙ το μυαλό του, η καρδιά του και το χέρι του ήταν απόλυτα συνδεδεμένα. Ένας άνθρωπος λιτός, πραγματικά, εκπληκτικός, που του οφείλω τις βασικές αρχές με τις οποίες έκανα και τότε, και μετά, την καλλιτεχνική μου πορεία.

Θάνος Μικρούτσικος

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2009

Για το "Ένα παράξενο ταξίδι" της Σοφίας Παπάζογλου




ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ
ΕΝΑ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ
ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ

Ο νέος δίσκος της Σοφίας Παπάζογλου περιλαμβάνει 13 επανεκτελέσεις παλαιότερων τραγουδιών και 2 καινούργια τραγούδια, με τη συνοδεία του Βασίλη Κετεντζόγλου στην κλασική κιθάρα και τον Ντάσο Κούρτι στο ακορντεόν. Οι επανεκτελέσεις στο ελληνικό τραγούδι σήμερα είναι όχι μόνο μόδα αλλά και αναγκαιότητα, σε μια εποχή δημιουργικής στασιμότητας και έλλειψης καινοτόμων προτάσεων. Το «Παράξενο ταξίδι» δεν υπηρετεί καμία μόδα, ούτε κουβαλάει τα σημάδια των «παιδιών του σωλήνα» των δισκογραφικών εταιρειών, δηλαδή των δεκάδων ζωντανών και μη ηχογραφήσεων-επανεκτελέσεων που έχουν πλημμυρίσει την αγορά και συντηρούν τις καριέρες των μεγάλων – και ακούνητων… - ονομάτων του «έντεχνου». Αντίθετα, η συγκεκριμένη δουλειά φέρει τη σφραγίδα μιας φρέσκιας και πολυδιάστατης φωνής που μεταπηδά με χαρακτηριστική ευκολία από τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη στο λαϊκό τραγούδι, την τζαζ (Cry me a river) και λάτιν μπαλάντα (Un año de amor).


Θεωρώ τον δίσκο ως μια προσωπική δικαίωση της Παπάζογλου, η οποία κακώς έχει εντυπωθεί στη συλλογική συνείδηση ως μια αυστηρά και μόνο λαϊκή τραγουδίστρια, εικόνα που δεν συμβαδίζει με την έως τώρα δισκογραφία της. Κομβικής σημασίας είναι η ενορχήστρωση των Κετεντζόγλου-Κούρτι: λιτή, μινιμαλιστική, επιτρέπει στην Παπάζογλου να ξετυλίξει τις ερμηνευτικές της δυνατότητες προάγοντας όμως ταυτόχρονα τόσο τις σιωπές, όσο και μια έντονη αίσθηση του ρυθμού. Χαρακτηριστικός είναι ο σουίνγκ επίλογος στην «Πρωτομαγιά» του Σαββόπουλου! Στα θετικά σημειώστε, τέλος, τα δύο καινούργια τραγούδια του δίσκου, το «Ταξίδι» του Κετεντζόγλου σε ποίηση Κωστή Παλαμά, και ο «Παραμυθάς» του Ντάσο Κούρτι σε στίχους Ηλία Κατσούλη. Υποκειμενικά, μου φαίνεται κάπως ατυχής η συμπερίληψη των «Μοναχικών γιαγιάδων» στον δίσκο, ενός τραγουδιού με τη βαριά σκιά της Ελένης Βιτάλη. Η έκδοση είναι καλαίσθητη, αλλά παραλείπει να αναφέρει τους αρχικούς δίσκους των τραγουδιών ενώ περιέχει κάποια ορθογραφικά λάθη.

Ηρακλής Οικονόμου

(Εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ)

Πρόγραμμα σεμιναρίων του Λυκείου Ελληνίδων




ΛΥΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
ΜΟΥΣΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Κεντρική Διεύθυνση: Δημοκρίτου 14, Κολωνάκι, 106.73 Αθήνα
Περιφερειακά Τμήματα: Βούλα, Χολαργός
Ιστοσελίδες:
http://www.lykeionellinidon.gr/lyceumportal/
Ε.mail: info@lykeionellinidon.gr
Τηλέφωνο: 210.3611042, Fax: 210.3607355
Θέμα: Διδακτικό Πρόγραμμα - Μαθήματα Σεμιναριακού Τύπου
Περίοδος: 2009-2010

Το Μουσικό Τμήμα του Λ.τ.Ε. Αθηνών με τους εξειδικευμένους συνεργάτες του αναπτύσσει για την χρονιά 2009-2010 δραστηριότητες εκμάθησης κλασσικού και έντεχνου τραγουδιού, παραδοσιακού (δημοτικού) τραγουδιού, ηπειρώτικου πολυφωνικού τραγουδιού, παραδοσιακών κρουστών και θεατρικού.

με υπεύθυνο το Μαέστρο ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΟ

1. Τρίφωνες Χορωδίες Κλασσικού και Έντεχνου Ρεπερτορίου
Δευτέρα, 20:00-22:00, Δημοκρίτου 14, [Χορωδία Νέων]
Τετάρτη, 11:00-13:00, Δημοκρίτου 14, [Χορωδία Κυριών]
Σάββατο, 09:30-11:00, Δημοκρίτου 14, [Παιδική Χορωδία, 10-14 ετών]
Σάββατο, 11:00-12:00, Δημοκρίτου 14, [Παιδική Χορωδία, 7-10 ετών]
2. Τμήματα Διδασκαλίας Βασικών Θεωρητικών της Δυτικής Μουσικής
Τετάρτη, 09:30-11:00, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Ενηλίκων]

με υπεύθυνη τη Μουσικολόγο ΒΙΒΗ Γ. ΚΑΝΕΛΛΑΤΟΥ
3. Φωνητικά Σύνολα Ελληνικού Παραδοσιακού (Δημοτικού) & Λαϊκού Τραγουδιού
Δευτέρα, 17:00-18:30, Δημοκρίτου 14, Ενηλίκων [Τμήμα Αρχαρίων]
Δευτέρα, 19:00-20:30, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Νεανικό]
Τρίτη, 18:00-19:30, Δημαρχείο Βούλας, [Τμήμα Ενηλίκων]
Τετάρτη, 16:30-18:00, Δημοκρίτου 14, Ενηλίκων [Τμήμα Προχωρημένων]
Παρασκευή, 16:30-18:00, Δημαρχείο Χολαργού, Ενηλίκων [Τμήμα Ενηλίκων Μεσαίο]
Παρασκευή, 18:00-20:00, Δημαρχείο Χολαργού, Ενηλίκων [Ομάδα Παραστάσεων]
4. Φωνητικά Σύνολα Ηπειρώτικου Πολυφωνικού Τραγουδιού
Δευτέρα, 20:45-21:45, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Νεανικό]
Τετάρτη, 18:30-19:30, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Ενηλίκων]

με υπεύθυνο τον Μουσικό-Κρουστό ΜΙΧΑΛΗ ΚΛΑΠΑΚΗ
5. Τμήματα Εκμάθησης Παραδοσιακών Κρουστών
Δευτέρα: 19:00-20:00, Δημοκρίτου 14, [Ενηλίκων, β΄ χρόνος]
Δευτέρα, 20:00-21:00, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Ενηλίκων]
Δευτέρα, 21:00-22:00, Δημοκρίτου 14, Ενηλίκων [Ομάδα Παραστάσεων]
Τετάρτη, 19:30-20:30, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Ενηλίκων]
Τετάρτη, 20:30-21:30, Δημοκρίτου 14, Ενηλίκων [Τμήμα Αρχαρίων]
Τετάρτη, 21:30-22:30, Δημοκρίτου 14, Ενηλίκων [Τμήμα Προχωρημένων]
Σάββατο, 13:00-14:00, Δημοκρίτου 14, [Παιδικό, β΄ χρόνος]
Σάββατο, 14:00-15:00, Δημοκρίτου 14, [Παιδικό, Τμήμα Προχωρημένο]
Σάββατο, 15:00-16:00, Δημοκρίτου 14, [Παιδικό, Τμήμα Αρχαρίων]

με υπεύθυνη τη Θεατρολόγο ΦΑΙΗ ΜΠΑΡΟΥΝΗ
6. Τμήματα Θεατρικού Παιχνιδιού - Θεατρικής Αγωγής
Δευτέρα, 17:30-19:00, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Εφήβων: "Θεωρία και Πράξη"]
Σάββατο, 12:00-13:00, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Παιδικό, 5-10 ετών]
Σάββατο, 13:00-14:30, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Παιδικό [10-14 ετών]

με υπεύθυνο τον Σκηνοθέτη-Ηθοποιό ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΝΤΕΛΛΑ
7. Θεατρικό ΤμήμαΤρίτη: 19:30-21:30, Δημοκρίτου 14, [Τμήμα Ενηλίκων - Νέων]

ΕΓΓΡΑΦΕΣ από 14/09/2009
ΕΝΑΡΞΗ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ από την 1η ΕΒΔΟΜΑΔΑ του ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Τα μαθήματα πραγματοποιούνται στο Κτίριο του Κεντρικού Λ.τ.Ε. Αθηνών (Δημοκρίτου 14, Κολωνάκι, Αθήνα 10673), καθώς και στα περιφερειακά τμήματα που διαθέτει στη Βούλα, Δημαρχείο Βούλας (Λεωφόρος Κωνσταντίνου Καραμανλή 18, Βούλα, Ανατολική Αττική 16673) και στο Χολαργό, Δημαρχείο Χολαργού (Λεωφόρος Περικλέους 55, Χολαργός, Βορειοανατολική Αττική 15561).

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην Έφορο του Μουσικού Τμήματος: Κα Μαλβίνα Αποστολίδου, από τις 14 Σεπτεμβρίου 2009 κάθε Δευτέρα και Τετάρτη 10.00-13.00 και από την 1η Οκτωβρίου επιπλέον τις ημέρες και τις ώρες των μαθημάτων.

Τηλέφωνα Επικοινωνίας: 210.3639704 & 210.3628978.