Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2012

"νάνι, γέλιο μου και φως μου"


«νάνι, γέλιο μου και φως μου, άσπρο γιασεμί του κόσμου»
Ίσως μια γυναίκα που έγινε μάνα να μπορούσε να μας μιλήσει πιο ουσιαστικά για το θέμα –αν και τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον αυτή είναι η μόνη που δεν θα μπορούσε να το κάνει, γιατί μιλά με περισσότερο φως όποιος ζει στο σκοτάδι.

Για μένα, αλλά και για αρκετούς άλλους –που γνωρίζω να πίνουν νερό απ’ την ίδια πηγή– τα μόνα τραγούδια που θα είχαν δικαίωμα να αξιώσουν τον χαρακτηρισμό ερωτικά, είναι τα νανουρίσματα. Κανένα υπονοούμενο, ούτε στα λόγια, ούτε στη μελωδική γραμμή που δεν είναι τίποτε άλλο από την ανεπαίσθητη και γνώριμη της ζωής ανάσα. Η μελωδία, απλώς, συνανασαίνει με το μωράκι, για να μην πω ότι είναι η ανάσα του γραμμένη σε νότες. Δεν έχει σχήμα, ούτε και σώμα· σαν τον έρωτα.

Τα λόγια, είναι λόγια τυφλού, που δεν είδε ποτέ το φως, τ’ άστρι, το νιο φεγγάρι· γι’ αυτό και τα μεγεθύνει. Που δεν γνωρίζει το χρώμα των γιασεμιών και της λεμονιάς· γι’ αυτό δανείζεται τη μυρωδιά τους. Η αλήθεια της ζωής λέγεται σχεδόν με παραμύθια· όπως στον έρωτα. Γιατί δεν αντέχεται.

Ανυπαρξία πραγματικού ρυθμού· μόνον ο παντοτινός, ο συμπαντικός. Τόσο απαραίτητος που δεν τον προσέχεις καν. Το γαλάζιο έχει υποχρέωση να συζήσει με τη θάλασσα, κι άντε να το αλλάξεις.

Τα νανουρίσματα δεν είναι έκφραση του συναισθηματικού κόσμου της μάνας. Είναι η ηχώ μιας άλλης ζωής, η ηχώ του μωβ - τυχαία άραγε το σώμα των στίχων, με μικροπαραλλαγές, είναι ίδιο μ’ αυτό των μοιρολογιών; Είναι το «σου τραγουδώ για να ζήσεις να με συνεχίσεις», το «σ’ αγγίζω για να δώσω νόημα στα πόδια μου». Τί μένει; Η μονοτονία των ιαμβικών δεκαπεντασύλλαβων, οι μυρουδιές και το θαύμα: ν’ αποχωρήσεις φιλημένος και σιωπηλός.
Θανάσης Μωραΐτης
(σημείωμα από τον ομώνυμο δίσκο, Lyra, 2009)

Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2012

Ισμήνη Μπονάτσου: 3 εικαστικά εξώφυλλα δίσκων

Έχουμε και εμμονές εδώ, και η ζωγραφική της γνωστής εικαστικού Ισμήνης Μπονάτσου είναι μία από αυτές. Ο τρόπος με τον οποίο περιπλέκεται η πραγματικότητα και η φαντασία στο έργο της είναι απλά μαγικός! Τα πρόσωπα, αθώα και μελαγχολικά, σε καρφώνουν ανεξίτηλα με τα επίμονα μάτια τους. Και από παντού διαφεύγει ένας ανυπότακτος έρωτας, ένας ποταμός συναισθήματος που δεν μπορεί να σε αφήσει ανέγγιχτο. Από την πλούσια συλλογή έργων της, διαλέγουμε τρία εικαστικά εξώφυλλα για δίσκους, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Άλλα έργα θα βρείτε στο προσωπικό της ιστολόγιο: http://www.isminibonatsou.blogspot.com/
ηρ.οικ.






Pleiade: Een musikale rondreis rond Griekenland
(Πλειάδες: Μία μουσική περιήγηση στην Ελλάδα)




Νίκος Παπάζογλου - Μά'ισσα σελήνη




Ανδρέας Καρακότας - "Ιχνογραφίες"

Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2012

Ο Βασίλης Ρακόπουλος σε "Ένα ταξίδι με την κιθάρα"


Τι συμβαίνει όταν ένα ιερό τέρας της κιθάρας αποφασίζει να ταξιδέψει το κοινό στην εξέλιξη και στα μυστικά του αγαπημένου του μουσικού οργάνου; Πολύ θα ήθελα να το μάθω από πρώτο χέρι, αλλά δυστυχώς η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις υπερισχύουν συχνά των επιθυμιών μας. Εσείς όμως φροντίστε να μην χάσετε τη συναυλία του Βασίλη Ρακόπουλου την Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2012, στις 8 μ.μ., στον φιλόξενο χώρο της Μαρίζας Κωχ (Κέντρο Βιωματικής Μουσικής, Κίνησης και Λόγου), Προπυλαίων 21, στην Ακρόπολη! Γενική είσοδος 8 Ευρώ.

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

Στην "Παγωτούπολη" του Δημήτρη Ρόκου



Δημήτρης Ρόκος: "Παγωτούπολη"
Fizz Gallery, Βαλαωρίτου 9Γ, Αθήνα
Εγκαίνια: Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012, ώρα 7.30 μ.μ.
Διάρκεια: 23 Φεβρουαρίου - 17 Μαρτίου 2012

Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012

Αλιέντε

Δυστυχώς, η ακόλουθη ομιλία είναι μόνο στα αγγλικά. Κάποια στιγμή θα τη μεταφράσουμε. Μακάρι κάποτε οι εδώ φωστήρες να αποκτήσουν τη σαφήνεια και τη λιτότητα των ακόλουθων λέξεων, και με αυτά να αντικαταστήσουν την τρικυμία στο αχυρένιο τους κρανίο. Μέχρι να γίνει αυτό, μέχρι να αποκτήσουμε την αντίληψη του συγκεκριμένου, η ευθύνη για τα νερά που δεν ταράζονται δεν βρίσκεται στη βάρκα ούτε στους κωπηλάτες, αλλά στα υψηλόβαθμα μέλη του πληρώματος που ούτε πυξίδα διαθέτουν, ούτε έχουν ιδέα από πού έρχονται και πού θέλουν να πάνε! Κι ας ισχυρίζονται στα λόγια ότι είναι τσαμπουκελέμενοι θαλασσόλυκοι όλοι τους. Καλό διάβασμα και καλό δρόμο! ηρ.οικ.

Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2012

Ο Θανάσης Μωραΐτης στα Μουσικά Προάστια!

Από σήμερα μπαίνει στην παρέα των "Προαστίων" ο διαπρεπής συνθέτης, ερμηνευτής και ερευνητής Θανάσης Μωραΐτης. Γενναιόδωρα, συμφώνησε ο ίδιος να μοιραστεί μαζί μας το τεράστιο άρχείο κειμένων του, και τον ευχαριστούμε θερμά γι' αυτό. Άξονας των κειμένων που θα αναδημοσιεύονται τακτικά εδώ είναι τόσο το δικό του συνθετικό και ερμηνευτικό έργο, όσο και οι έρευνές του στη μουσική λαογραφία που έχει εκπονήσει ως "ψυχή" - μαζί με τον Μάρκο Δραγούμη - του Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου Μέλπως Μερλιέ. Προσδεθείτε, λοιπόν, για ένα συναρπαστικό ταξίδι με ενδιάμεσες στάσεις το πολυδιάστατο δισκογραφικό έργο του Μωραΐτη και τις πρωτοπόρες ερευνητικές του αναζητήσεις! ηρ.οικ.





Ο Θανάσης Μωραΐτης γεννήθηκε στα Βάγια (Καζνέσι), χωριό κοντά στη Θήβα.

Σπούδασε:
Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, φωνητική και ορθοφωνία με την Πόπη Πετριόλη-Φωτοπούλου, βυζαντινή μουσική με τον Καθηγητή και Πρωτοψάλτη της Μητρόπολης Αθηνών Σπύρο Περιστέρη. Έψαλλε δε, κοντά του, από το 1983 έως το 1993, ως μέλος της χορωδίας της Μητρόπολης Αθηνών. Αυτοδίδακτος στην ευρωπαϊκή μουσική.

Aπό το 1992 συνεργάζεται με τον Μάρκο Δραγούμη στο Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο Μέλπως Μερλιέ (ΜΛΑ) του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, σε μουσικολογικά θέματα που έχουν σχέση με τη δημοτική και βυζαντινή μουσική. Μαζί με τον Μάρκο Δραγούμη έχει επιμεληθεί την έκδοση CD’s με αυθεντικές ηχογραφήσεις του 1930 από το αρχειακό υλικό του ΜΛΑ.

Δισκογραφία (ως τραγουδιστής):
Από το 1984 έως το 1989 συνεργάστηκε με τον Μίκη Θεοδωράκη, συμμετέχοντας στις συναυλίες του στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και στις δισκογραφικές εργασίες του: Διόνυσος (μουσική και στίχοι Μίκη Θεοδωράκη, πρώτη παραγωγή του Σείριου του Μάνου Χατζιδάκι, ΕΜΙ 1985· επανέκδοση σε CD από τη ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ 1995 & 2007), Mikis Theodorakis all time greatest hits – 77 songs performed in his world tour 1986-87 (CBS 1986), Τα πρόσωπα του ήλιου (ποίηση Διονύση Καρατζά, Ιουλιανός-CBS 1987), Μνήμη της πέτρας (στίχοι Μιχάλη Μπουρμπούλη, Ιουλιανός-CBS 1987), 30 χρόνια Μίκης Θεοδωράκης (WEA 1989).

Το 1988 συνεργάστηκε για την ηχογράφηση του δίσκου Lieder (με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη) με τη Γερμανίδα τραγουδίστρια-ηθοποιό Gisela May (Ariola-BMG· επανέκδοση σε CD και πρώτη κυκλοφορία στην Ελλάδα το 2003 από την Protasis).

Την ίδια χρονιά ηχογράφησε τον πρώτο διπλό δίσκο με ανέκδοτα Αρβανίτικα τραγούδια (Ιουλιανός-CBS 1988· επανέκδοση σε CD από την FM Records 1995 και 2002), με τη συνεργασία του Δημήτρη Λέκκα.

Το 1996 κυκλοφόρησε το διπλό CD στο οποίο τραγουδάει 26 ανέκδοτα λαϊκά τραγούδια του Δημήτρη Ατραΐδη, ενορχήστρωση: Γιάννης Ιωάννου (ΛΥΡΑ).

Συμμετέχει στο διπλό CD που εξέδωσε η Δόμνα Σαμίου με τίτλο Τα πασχαλιάτικα (1998).

Το 1999 κυκλοφόρησε το δεύτερο CD με ανέκδοτα αρβανίτικα τραγούδια από την Κάτω Ιταλία και την Ελλάδα με τίτλο Τριαντάφυλλο του βράχου, με τη συνεργασία των Δημήτρη Λέκκα και Νίκου Γράψα (MBI-HRONOS· επανέκδοση ΛΥΡΑ 2009).

Το 1997 δημιούργησε το μικρό μουσικό σύνολο Μπουκουράνα, ένα κουιντέτο κλασικών οργάνων με το οποίο παρουσίασε έργα έντεχνης ελληνικής μουσικής σε όλη την Ελλάδα. Πρώτη δισκογραφική έκδοση με αυτό το σύνολο το CD που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2001 με τίτλο Μέσα απ’ των άστρων τα κλαδιά, όπου τραγουδάει έργα και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι με μουσική επεξεργασία του Δημήτρη Λέκκα (FM Records). Τον Μάρτιο του 2002 κυκλοφόρησε το 2ο CD με έργα και τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι με μουσική επεξεργασία του Δημήτρη Λέκκα με τίτλο Φεγγάρια μου παλιά, καινούργια μου πουλιά (FM Records).

Το 2002 επιμελήθηκε την παραγωγή του CD Καταμεσιός στη θάλασσα-Τραγούδια της Σαμοθράκης στο οποίο συμμετέχει τραγουδώντας ανέκδοτες καταγραφές του Νικολάου Φαρδύ και του Μάρκου Δραγούμη μαζί με τους Χρόνη Αηδονίδη, Δόμνα Σαμίου, Κατερίνα Παπαδοπούλου (Επιμέλεια ορχήστρας: Σωκράτης Σινόπουλος, Λέσχη του Δίσκου 2002).

Τον Απρίλιο 2003 κυκλοφόρησε το CD Οίμοι, φως του κόσμου στο οποίο ψάλλει Ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας μαζί με τον πρωτοψάλτη Σπύρο Παυλάκη και την ηθοποιό Λυδία Κονιόρδου (Protasis).

Συνθέσεις:
Έργα συμφωνικής μουσικής (σε ποίηση Κώστα Καρυωτάκη και Κωνσταντίνου Καβάφη), χορωδιακά, ορχηστρικά, μία Θεία Λειτουργία (Missa Graeca), ένα Requiem, κουαρτέτα, έργα για παραδοσιακά όργανα, ένα κοντσέρτο για κιθάρα, σουίτες και σκίτσα για σόλο κιθάρα, σκίτσα για Άρπα, νανουρίσματα, τραγούδια κ.ά.

Δισκογραφία (ως συνθέτης):
1) Νάνι τ’ άνθι των ανθώ Ωδή στην Μητέρα, 17 νανουρίσματα (σε δικούς του στίχους) με ερμηνευτές τους: Νένα Βενετσάνου, Σόνια Θεοδωρίδου, Μαρία Δημητριάδη και Λυδία Κονιόρδου. Μουσικό λεύκωμα με λογοτεχνικά και εικαστικά έργα Ελλήνων καλλιτεχνών (Ίνδικτος, Οκτώβριος 2005· επανέκδοση του CD με τίτλο Νάνι, γέλιο μου και φως μου, άσπρο γιασεμί του κόσμου, ΛΥΡΑ 2009).
2) Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης (2πλό CD με 6 έργα), με τη συνεργασία της Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής (σε 2 έργα) υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ. Σολίστ: Σόνια Θεοδωρίδου, σοπράνο / Δημήτρης Κοτρωνάκης, κιθάρα / Βαγγέλης Χριστόπουλος, όμποε / Ρενάτο Ρίπο, βιολοντσέλο / Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο / Ουρανία Λαμπροπούλου, σαντούρι / Σοφία Λαμπροπούλου, κανονάκι (EMI Classics 2010).

Εκδόσεις (ως ερευνητής):
Ανθολογία αρβανίτικων τραγουδιών της Ελλάδας. Βιβλίο, που συνοδεύεται από CD, όπου καταγράφονται σε νότες 152 τραγούδια με ιστορικές, γλωσσολογικές, μουσικολογικές, προσωδιακές και μετρικές αναλύσεις. Θεωρητικά προλεγόμενα – μουσικολογική ανάλυση: Δημήτρης Λέκκας (Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, 2002).


http://www.thanassismoraitis.gr

Κλειστόν λόγω απεργίας

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012

Unidad Popular



Από σήμερα κηρύχθηκε και επίσημα ο πόλεμος. Πόλεμος με ονοματεπώνυμο, με θύτες και θύματα, με επιτιθέμενους και αμυνόμενους, και με σωρό τα πτώματα των επόμενων γενεών. Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί κι εμείς αργοξυπνάμε από βαθύ ύπνο, και καλούμαστε με τη τσίμπλα στο μάτι να βγούμε έξω. Έξω! Δεν χωράνε μισόλογα και εξυπνάδες. Τα κόμματα της αριστεράς - οι κουκουεσυριζοανταρσύες - και όποιος άλλος επιθυμεί τη συμπόρευση να στρωθούν τώρα γύρω από το ίδιο τραπέζι χωρίς ταμπέλες και προαπαιτούμενα. Και να καταρτίσουν μεταβατικό πρόγραμμα εξουσίας για μία προοδευτική κυβέρνηση στα χνάρια της "Λαϊκής Ενότητας" της Χιλής. Κάθε μέρα που περνάει μας φέρνει κοντύτερα στην απόλυτη βαρβαρότητα. Δεν χωράνε ούτε αριστερίστικοι δογματισμοί εκτός τόπου και χρόνου, ούτε αντιμνημονιακές σούπες με πατάτες. Ούτε κομμουνισμοί εδώ και τώρα (που είναι τόσο ουτοπικοί ώστε να μην ενοχλούν κανέναν), ούτε συνεχής "αντί" άρνηση (που είναι τόσο ασαφής και αδύναμη ώστε πάλι να μην ενοχλεί κανένα).



Τότε τι; Απαιτείται κατάρτιση ενός ριζοσπαστικού, μεταρρυθμιστικού προγράμματος που θα ενώσει τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων με ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ προτάσεις κυβερνητικής πολιτικής. Ας ξαναδιαβάσουν τον Αλιέντε, ας θυμηθούν ποιες προτάσεις τον έφεραν στην εξουσία, ας ψάξουν να βρουν τι εφάρμοσε, ας προσέξουν τη σύγχρονη εμπειρία της Λατινικής Αμερικής με Τσάβες, Μοράλες και Κορέα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιοφυΐα για να βγάλει άκρη. Υπάρχουν μυριάδες ριζοσπαστικών και συγχρόνως άκρως ρεαλιστικών προτάσεων ως προς το τι πρέπει να γίνει με τις τράπεζες, με το χρέος, με το νόμισμα, με την παραγωγή, με τις ΔΕΚΟ, με το κράτος, με τη φορολογία, με τη γεωργία, με τη διεύρυνση της δημοκρατίας και του εργατικού ελέγχου. Προτάσεις που μπορούν να συγκινήσουν, να κερδίσουν τον κόσμο, και να θέσουν σε εφαρμογή διαδικασίες προοδευτικού κοινωνικού μετασχηματισμού.



Δεν τα ξέρουμε όλα, μπορούμε όμως να μάθουμε αρκετά. Η πορεία προς μία άλλη κοινωνία είναι μακρά, δεν έρχεται ουρανοκατέβατα, ούτε με διατάγματα και αποφάσεις κομματικών επιτροπών. Πρέπει με κάποιο τρόπο αυτή η πορεία να πάρει μπρος, να ξεκινήσει. Παλιά, υπήρχε η καραμέλα του "κόσμου". Μια μερίδα του κόσμου πλέον εμφανίζεται να αποδοκιμάζει τις καθεστωτικές δυνάμεις. Και εν τέλει, τι φταίει ο κόσμος αν εσύ δεν μπορείς να του δώσεις πρόγραμμα και προοπτική; Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για τους φοβητσιάρηδες ηγετίσκους που κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν την ευθύνη της εξουσίας. Η μεν τα παραπέμπει όλα στη δικτατορία του προλεταριάτου και ονειρεύεται εφόδους στα χειμερινά ανάκτορα - από ποιούς;. Ο δε φαντασιώνεται αντιμνημονιακά μέτωπα που διώχνουν τα μνημόνια για να φέρουν τί; Άγνωστο. Και οι υπόλοιποι ισχυρίζονται ότι δεν μπορεί να υπάρξει κυβέρνηση της αριστεράς και ότι αυτό δεν αποτελεί στόχο τους, και άρα ξεμπλέκουν μια και καλή με την ανάγκη άσκησης πολιτικής. Καλά κρασιά!
Δεν γίνεται να τους περιμένουμε, πρέπει να μάθουμε να κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, να μάθουμε να προχωράμε μαζί. Κι αν δεν μπορούν οι γραφειοκράτες μας, μπορούμε εμείς. Στην ανάγκη, να τους υπερβούμε. Να στρωθούμε όλοι στη δουλειά, να βρούμε νέους δρόμους ενότητας στην πράξη. Αν η "Unidad Popular" ήταν δυνατή στη Χιλή το '70, είναι εξίσου δυνατή μία "Λαϊκή Ενότητα" προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα σήμερα. Οι ξεψυχισμένοι κοσκινίζουν πέντε μέρες επειδή δεν θέλουν να ζυμώσουν. Ο φούρνος όμως έχει ανάψει και περιμένει να ψήσει ψωμί. Αυτό που απαιτείται είναι πρόγραμμα, συγκεκριμένες προτάσεις και μία ευέλικτη, ενωτική τακτική προσαρμοσμένη στο στρατηγικό στόχο. Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοί;
ηρ. οικ.

Αύριο το πάρτυ του ΣΜΕΔ



Συνάδελφοι, ελάτε αύριο το βράδυ στο πάρτι του Συλλόγου Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών να γνωριστούμε, να κουβεντιάσουμε, να γλεντήσουμε και να ενισχύσουμε οικονομικά τον Σύλλογο. Περάστε να πιούμε μια μπίρα, ελάτε νωρίς ή αργά, φέρτε τους φίλους σας. Οι καιροί είναι δύσκολοι και χρειαζόμαστε επαφή, συμμετοχή, αλληλεγγύη και οικονομική ενίσχυση. Όλα τα έσοδα διατίθενται για τις ανάγκες του Συλλόγου, τα ποτά είναι φθηνά και εκλεκτά, η μουσική διαλεχτή και η παρέα... συναδελφική!
Σας περιμένουμε όλες και όλους εκεί!

Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012

Μιχάλης Γρηγορίου: "Βίος Παράλληλος" (8)





ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ
Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου
Ενότητα: "Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι’ εγω"
Επεισόδιο 8ο
Τριτη 2/3/2010
Τελικα, πισω απο ολες τις κοινωνικες και ψυχολογικες αναλυσεις που επιχειρουν να ερμηνευσουν την ανθρωπινη συμπεριφορα, κυριαρχη παραμενει η παραμετρος της προσωπικοτητας, της ιδιαιτερης “παστας” του καθε μεμονωμενου ανθρωπου. Αυτη ειναι που διαφοροποιει τελικα τις ανθρωπινες πραξεις και επιλογες. Οπως το υγιες βρεφος εχει την ικανοτητα να μαθαινει εκ του μηδενος την γλωσσα, που του επιτρεπει να αναπτυξει εκ των υστερων ανθρωπινη συνειδηση, ετσι και το υγιες ενηλικο ατομο εχει την ικανοτητα να συσχετιζει ή οχι με συγκεκριμμενους τροπους τα ερεθισματα και τα συμβολικα συστηματα που υπαρχουν διαχυτα γυρω του και να αναπτυσσει ή οχι καποια ιδιαιτερη “πνευματικοτητα” (μια γελοια ισως λεξη, ιδιως οταν την χρησιμοποιουν οι λατρεις της Ορθοδοξιας και  του Αγιου Ορους (!) που δεν ειναι ομως εντελως στερημενη απο περιεχομενο οταν εφαρμοζεται σε αλλα ζητηματα). Δεν ειναι αποκλειστικα και μονο οι συνθηκες του περιβαλλοντος εκεινες που καθοριζουν τις ατομικες επιλογες, αλλα κι’ αυτη η εξατομικευμενη αξιοποιηση του 10 εις την 27 των νευρωνικων συναψεων που περιεχει καθε κεφαλι. Διαφορετικα ολα τα παιδια των βοσκων θα παρεμεναν βοσκοι, ολα τα παιδια των μικροαστων θα παρεμεναν μικροαστοι, ολα τα παιδια των αγιων θα γινοντουσαν αγιοι, ολα τα παιδια των εγκληματιων θα γινοντουσαν εγκληματιες, κι’ ολα τα παιδια των διανοουμενων και των καλλιτεχνων θα γινοντουσαν διανοουμενοι και καλλιτεχνες. Και για να το πω διαφορετικα : Υπαρχει παντοτε ενας καθοριστικος παραγοντας ατομικης ευθυνης, στον οποιο προσκρουει η πλειοψηφια της ατομικης ανεπαρκειας ή τεμπελιας. Νομιζω πως, εκτος απο τις περιπτωσεις ενος ιδιαιτερα καταστρεπτικου οικογενειακου και κοινωνικου πλαισιου κοινωνικοποιησης, οπου εκει μπορει να δεχτει κανεις πως διαφορα παραμορφωτικα “τραυματα” ευθυνονται για την αδρανοποιηση ή την καταστροφη της προσωπικοτητας, στις υπολοιπες περιπτωσεις ενος μεσου ορου βατων συνθηκων καθε ανθρωπος ειναι τελικα υπευθυνος για τις επιλογες του και για τις συνεπειες τους. Κι’ οπως θυμωμαστε ολοι απο τα παιδικα και σχολικα μας χρονια, παντοτε υπηρχαν γυρω μας οι “λουφατζηδες” που εκαναν “κοπανα”, αλλα που ηθελαν και να “την βγαλουν καθαρη” στα διαγωνισματα και παντοτε υπηρχαν γυρω μας τα παιδια που γεννιωντουσαν γεροι, πριν ακομα ενηλικιωθουν.

Τεταρτη 10/3/2010




Μερικες στιγμες κανω τη σκεψη να ξεκινουσα τη συνθεση ενος μουσικου εργου, αλλα αμεσως μετα συνειδητοποιω πως τουτη η σκεψη αποτελει ενα εξηρτημμενο αντανακλαστικο, ενα reflex που ερχεται απο το παρελθον, γιατι στην ουσια δεν με ενδιαφερει διολου να απευθυνθω καλλιτεχνικα προς τον οποιονδηποτε. Δεν υπαρχει τιποτα στο περιβαλλον μου που θα μπορουσε να με κινητοποιησει προς μια τετοια κατευθυνση. Το περισσοτερο που θα μπορουσα να περιμενω απο τη συνθεση ενος νεου εργου θα ηταν να εχω με κατι να ασχολουμαι για να γεμιζω την ωρα μου. Μια αλλη σκεψη που εχω κανει κατα καιρους ειναι να κατσω και να γραψω σε παρτιτουρα τα εργα που εχω φτιαξει τα τελευταια τρια χρονια για σενα. Θα μπορουσε και τουτο να αποτελει ενα μεσον γεμισματος του ελευθερου –βλεπε αδειου- χρονου μου. Οπως εχω διαπιστωσει ομως, οταν επιχειρω να ξανακουσω αυτα τα εργα στεναχωριεμαι τρομερα και σταματαω  σχεδον αμεσως. Αλλες σκεψεις που εχω κανει κατα καιρους, για την ηχογραφηση διαφορων εργων μου, ωστε να κυκλοφορησουν σε cd, μου φαινονται ως στερημενες απο καθε νοημα. Γιατι να μπω σε ενα τετοιο κοπο, αφου δεν περιμενω να υπαρξει μετα καποια πνευματικη ζυμωση, κι’ αφου δεν περιμενω να κερδισω, εστω, καποια χρηματα.
Με καποια κομματια του εαυτου μου εξακολουθω να διεκδικω ακομα μερικα στοιχηματα που ερχονται απο το παρελθον –δημιουργιας εργων με αφηγηματικη πλοκη, δημιουργιας εργων για synthesizers και ακουστικα οργανα, κλπ- ετσι ομως οπως ειναι η κατασταση, ή τουλαχιστον, ετσι οπως την βιωνω εγω, τετοια στοιχηματα ανηκουν περισσοτερο στη σφαιρα των αυτιστικων χειρονομιων, παρα στη σφαιρα της πραγματικης αισθητικης λειτουργιας η οποια, εκτος απο τη διασταση του προσωπικου στοιχηματος, προϋποθετει και τη διαθεση κοινοποιησης. Δεν υπαρχουν αγωνες δρομου χωρις συναγωνιστες ή αντιπαλους, ουτε εκμηστηρευσεις χωρις ακροατες ή  συνομιλητες.