Symptoms - EP by Influenza

Influenza is a garage rock band with heavy rock 'n' roll influences. The first steps of the band began on 2013, but it was not until 2015 that the band decided to change their style from blues/rock 'n' roll to garage rock, with the first official EP coming out two years later on 11/10/2017. Located in Thessaloniki, Greece, Influenza has already played many shows throughout a huge part of the country.

Band members
Apostolos Trikkaliotis - Lead Guitar
Apostolos Mitakidis - Lead Vocals, Rythm Guitar
Vaggelis Skoupras - Bass
George Anastasiadis - Drums, Backing Vocals

From the first EP of Influenza, "Symptoms".

Ένα διαφορετικό ρεσιτάλ πιάνου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Ένα διαφορετικό ρεσιτάλ πιάνου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Τα ρεσιτάλ πιάνου δομούνται συνήθως με έργα γνωστών και αρκούντως ερμηνευόμενων συνθετών. Το δικαίωμα στη διαφορά διεκδικεί το ρεσιτάλ της Ντιάνας Βρανούση, στις 11 Ιανουαρίου 2018, στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, αφού εστιάζει σε δυο άγνωστους συνθέτες, οι οποίοι έζησαν και δημιούργησαν στο Παρίσι την εποχή που κυριαρχούσε ο ρομαντισμός.

Και όχι μόνον αυτό. Οι δυο αυτοί συνθέτες ήταν Έλληνες – ελληνικής καταγωγής ακριβέστερα. Πρόκειται για τον λιγότερο άγνωστο, και πρεσβύτερο των δυο, Camille-Marie Stamaty – Κάμιλλο Σταμάτη (1811-1870) και την πλέον άγνωστη και νεότερη Mario Foscarina Damaschinó – Μαριώ Φωσκαρίνα Δαμασκηνού (1850-1921).

Ο Κάμιλλος Σταμάτης υπήρξε εξέχουσα μουσική προσωπικότητα της εποχής του, καθόσον διέπρεψε και ως πιανίστας και ως παιδαγωγός πιάνου. Στους πολυάριθμους μαθητές του συγκαταλέγονται ο επιφανής και πασίγνωστος Γάλλος συνθέτης Camille Saint-Saëns – Καμίγ Σαιν-Σανς (1835-1921) και ο λιγότερο γνωστός, αλλά εξίσου σπουδαίος, Αμερικανός πιανίστας και συνθέτης Louis Moreau Gottschalk – Λουί Μορώ Γκόττσαλκ (1829-1869) – αναζητείστε τη γοητευτική και δημοφιλή Λιτανεία των Αγίων (Litanie des Saints) [θυμηθείτε την παλιά ωραία διαφήμιση της μπύρας Kaiser] του εκ Νέας Ορλεάνης Δόκτορα Τζων (Dr. John), για να διαπιστώσετε την πηγή της έμπνευσής του.

Η Μαριώ Φωσκαρίνα Δαμασκηνού, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, δεν ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική, όσο και όπως ο Κάμιλλος Σταμάτης, μολονότι είχε πραγματοποιήσει επαρκείς σπουδές μουσικής στο ξακουστό Ωδείο του Παρισιού, αλλά συνέθετε μάλλον ερασιτεχνικά για τη δική της ευχαρίστηση και για να ψυχαγωγεί τους ανθρώπους του περιβάλλοντός της, στους οποίους αφιέρωνε, ως επί το πλείστον, τα συνθέματά της. Πολυάριθμα, ωστόσο, έργα της είχαν εκδοθεί από μουσικούς οίκους του Παρισιού. 

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι και τους δυο απασχόλησαν κυρίως οι μικρές μουσικές φόρμες με έμφαση στο πιάνο. Η μουσική τους δημιουργία υπηρετεί χωρίς εκτροπές τον αμιγή ρομαντισμό και χαρακτηρίζεται άλλοτε από διδακτικό, άλλοτε από ψυχαγωγικό μουσικό ήθος.

Το πρόγραμμα του ρεσιτάλ έχει εμπλουτιστεί με έργα συνθετών εκείνης της εποχής, Γάλλων κυρίως, όπως ο Καμίγ Σαιν-Σανς, ο Εμμανυέλ Σαμπριέ, ο Γκαμπριέλ Φωρέ, αλλά και ο Ρόμπερτ Σούμαν, που χαρακτηρίζονται από συγγενική αισθητική. Ο τελευταίος είχε εκφραστεί εξαιρετικά εγκωμιαστικά, εγγράφως μάλιστα, για τον Κάμιλλο Σταμάτη. 

Αναφέρεται με την ευκαιρία ότι η Ντιάνα Βρανούση έχει πραγματοποιήσει, το 1992, την πρώτη, αλλά και μοναδική μέχρι σήμερα παγκοσμίως, ηχογράφηση-δισκογράφηση έργου του Κάμιλλου Σταμάτη. Πρόκειται για μια πανέμορφη Βαρκαρόλα με όνομα Promenade sur l’eau. Επισημαίνεται, επίσης, ότι στα παγκόσμια μουσικά χρονιά δεν έχει καταγραφεί, μέχρι σήμερα, κάποια ερμηνεία έργου για πιάνο της Μαριώς Φωσκαρίνας Δαμασκηνού – εκτός βεβαίως από την εποχή που αυτά δημιουργήθηκαν – και είναι η πρώτη φορά που ερμηνεύονται κατά τη νεότερη εποχή στην Ελλάδα έργα για πιάνο του Κάμιλλου Σταμάτη – εκτός βεβαίως από την Βαρκαρόλα, την οποία έχει ερμηνεύσει μερικές φορές στα ρεσιτάλ της η πρώτη διδάξασα!

Λόγω της πρωτοτυπίας και της ιδιαιτερότητας του ρεσιτάλ, θα προηγηθεί των ερμηνειών σύντομη κατατοπιστική ομιλία του κριτικού και ιστορικού μουσικής Γιώργου Β. Μονεμβασίτη.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος για τον Μάνο Λοΐζο

https://soundcloud.com/mirsini-loizou/snosjz21rlca

Τι να σας πω. Μένω αποσβολωμένος. Δεν ήταν βέβαια καλά στην υγεία του αλλά το πάλευε και υπήρχαν ελπίδες. Ήταν ο πιο μελωδικός απ’ όλους μας, ο πιο στέρεος. Μαζί ξεκινήσαμε, ήμασταν τέσσερις-πέντε. Οι περισσότεροι θέλαμε να κάνουμε τραγούδια που να ακούγονται μάλλον παρά να τραγουδιόνται - που θέλανε προσοχή και ησυχία από το ακροατήριο. Αλλά αυτός ήθελε να γράφει τραγούδια που να τραγουδιόνται. Κυρίως αυτός, λοιπόν, μας αντιπροσώπευε στο να γράφει τραγούδια που να τραγουδιόνται πλατιά. Μ’ αυτόν κυρίως τραγουδούσαμε. Με είχε βοηθήσει πολύ, μου είχε δείξει κιθάρα όταν είχαμε ξεκινήσει μαζί. Τώρα πια δεν βλεπόμαστε, δεν βλεπόμασταν, αλλά νοιώθω σαν να ’σπασε η αλυσίδα. Σκέφτομαι την κόρη του τη Μυρσίνη και τη γυναίκα του στην οδό Αττικής τότε. Σαν να περάσανε όλα μέσα σε μία στιγμή. Θυμάμαι μία φορά που πεινούσα και πήγα μέχρι το σπίτι του με τα πόδια - ξεκίνησα από το τέρμα Ιπποκράτους και περνώντας μετά Ακαδημίας, Πατησίων, κατέβηκα κάτω Αττικής και πήγα εκεί πέρα αλλά ούτε κι εκείνος είχε τίποτα για να φάμε και μου λέει «Πάμε σ’ έναν φίλο μου στην Κυψέλη που θα μας φιλέψει» και ξεκινάμε με τα πόδια πάλι, πάμε στην Κυψέλη και έτυχε και γινότανε κηδεία εκεί, είχε πεθάνει ο πατέρας του φίλου του, και καθίσαμε και φάγαμε κόλλυβα και φεύγοντας, θυμάμαι, γυρνάει και μου λέει: «Είδες που χρειάζεται κι ο θάνατος;».

Διονύσης Σαββόπουλος

(Από το Soundcloud της Μυρσίνης Λοΐζου)

Γιώργος Περού - Οι 12 Ένορκοι

Δελτίο τύπου

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΟΥ – ΟΙ 12 ΕΝΟΡΚΟΙ

"Οι 12 Ένορκοι (12 Angry Men)"είναι η 2η κατά σειρά δισκογραφική δουλειά του Γιώργου Περού. Μετά το album "Δύο Κόσμοι" (2014) και την διασκευή στο "Απόψε φίλα με" του Μανώλη Χιώτη ο Γιώργος Περού παρουσιάζει ένα νέο, ιδιαίτερο album με την μουσική και τα τραγούδια που έγραψε για την ομώνυμη θεατρική παράσταση που συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της για 3η χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη.

"Οι 12 Ένορκοι" κυκλοφορούν από την InRealTime Records σε CD και σε ψηφιακή μορφή και πρόκειται για μια εξ ολοκλήρου ανεξάρτητη παραγωγή σε συνεργασία με την A Priori.

Η έκδοση περιλαμβάνει 7 ατμοσφαιρικές συνθέσεις για κουαρτέτο εγχόρδων, κοντραμπάσσο, πιάνο, ηλεκτρική κιθάρα και τύμπανα που πλαισιώνουν μουσικά την παράσταση καθώς και 2 καινούρια τραγούδια που γράφτηκαν με αφορμή το συγκεκριμένο έργο. Ο Γιώργος Περού υπογράφει την σύνθεση, τους στίχους των τραγουδιών, την ενορχήστρωση, την μίξη και την επιμέλεια της παραγωγής και συμπράττει με μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών και συνεργατών.

Το album είναι διαθέσιμο για download και streaming από τις περισσότερες πλατφόρμες (iTunes, Spotify, Bandcamp, Google Play, Amazon, Soundcloud etc) ενώ το CD πωλείται εντός του θεάτρου Αλκμήνη καθ' όλη την διάρκεια των παραστάσεων και σε όλα τα καταστήματα δίσκων (PUBLIC, ΙΑΝΟΣ, RELOAD κ.α) μέσω του δικτύου διανομής της MLK σε όλη την Ελλάδα.

Σωτήρης Κακίσης: Τρία ποιήματα από τη συλλογή "Μάχη με τον χρόνο"

ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΑΚΙΣΗΣ

Τρία ποιήματα από τη μεθεπόμενη ποιητική συλλογή "Μάχη με τον Χρόνο"

1.

η λέξη η πιο άγνωστη, τελικά, μια από αυτές που μαθαίνουμε πρώτες, η πιο ακατανόητη, η πιο αμέτρητη με οποιοδήποτε ανθρώπινο μέτρο. τί να σημαίνει πριν δηλαδή και τί μετά, τί τώρα, τί άλλη στιγμή, άλλη μέρα; του Ήλιου και του Φεγγαριού φταίνε τα πρόσωπα, το πολύ του ενός εδώ στην Ελλάδα, το μαγευτικά λίγο του άλλου όταν θέλει επίσης εδώ, στο πιο δύσκολο ν’ αποχαιρετήσει μέρος του κόσμου. το μόνο που μαθαίνει για τον Χρόνο εδώ κανείς με κάποιο, τελικά, νόημα.

2. 

δεν προλαβαίνω να τα θυμηθώ όλα. ούτε πολλών άλλων πόλεων τις βροχές που με δρόσισαν, ούτε καν της Αθήνας που ζω τόσα και τόσα. θυμάμαι και της Θεσσαλονίκης απογεύματα με ήλιο και κερασάκι γλυκό μπροστά στη θάλασσα, αλλά του Όλυμπος—Νάουσά τους μόνο ένα γερασμένο γκαρσόνι τώρα θυμάμαι, και μια τρύπα σε καθαρό κατά τ’ άλλα, σιδερωμένο τραπεζομάντιλο. θυμάμαι και περπατήματα υπέροχα κοριτσιών στο δρόμο, έτσι θυμάμαι, αλλά και δρόμους που τα ονόματά τους πια μου διαφεύγουνε.

3.

ο Χρόνος σαν ενός τηλεφωνήματος μια πολύ γνωστή φωνή, που στ’ όνειρο μέσα τελείως άγνωστη γίνεται, κι η γλώσσα μου η πάνω στη Γη, αυτή που έμαθα, αυτή που ήξερα, όλο και πιο ακατανόητη σιγά—σιγά, τα τέλεια φωνήεντά μας πίσω ξανά στο Χάος, και τα ανόητα των Φοινίκων σύμφωνα σαν των Σλάβων χορός εκ νέου άχρηστος, μ’ εκείνα τα κουραστικά κρουστά τους, με τα πολλά τους τίποτα το ένα δίπλα στο άλλο σαν θεός διαβολικός, εναντίον μου τα σύμφωνα απελεύθερα, στο μυαλό μου κι αυτά τώρα δύναμη κατοχής μέρα παρά μέρα όλο και πιο μέσα, όλο κι πιο βασανιστικά.

(ΧΡήΣΤΟΣ ΚΕΧΑΓΙόΓΛΟΥ + ΣΩΤήΡΗΣ ΚΑΚίΣΗΣ, ΦΩΤΟΓΡΑΦίΑ: ΝΙΚΟΛέΤΤΑ ΣΤΑΘΟΠΟύΛΟΥ)

Ο Θάνος Μαντζάνας για το "Αλατοπίπερο" του Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη

Όταν έχεις γράψει το κείμενο σε ένα CD που, κατά κάποιο τρόπο, προσπαθεί να το συνοψίσει και ταυτόχρονα να το περιγράψει στον ακροατή του πριν καν το ακούσει και μετά πρέπει να μιλήσεις στην παρουσίαση του ίδιου CD αντιμετωπίζεις ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, τι άλλο να πεις. Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι και για αυτό η μόνη λύση που βρήκα ήταν να συνεχίσω πάνω – κάτω από εκεί που σταματάει το κείμενο μου στον δίσκο το οποίο υπό μιαν έννοια κάπως συνεχίζει αντίστοιχα ό,τι είχα πει στην παρουσίαση του προηγούμενου δίσκου του Απόλλωνα, κοντά δύο χρόνια πριν.

Γράφω λοιπόν στο κείμενο του CD ότι ένα από τα κυριότερα στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας του δημιουργού Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη το οποίο προφανώς εκφράζεται διαμέσου της μουσικής του είναι ότι στρέφεται πάντα προς το φως δίχως όμως ποτέ να αγνοεί το σκοτάδι. Η ύπαρξη ή μη φωτός καθορίζει φυσικά το πως βλέπουμε οτιδήποτε, χωρίς το σκοτάδι από την οπτική μας αντίληψη θα απουσίαζε ένα αναπόσπαστο αν το σκεφτούμε καλά στοιχείο της, ο ίσκιος οτιδήποτε βρίσκεται εντός του οπτικού μας πεδίου. Υπό συγκεκριμένες συνθήκες φωτισμού και οπτικής γωνίας όμως οι ίσκιοι μπορούν να προκαλέσουν ένα πρόβλημα, του να μη διακρίνουμε καθαρά ή και καθόλου πού τελειώνει το πραγματικό αντικείμενο το οποίο κοιτάμε και πού αρχίζει η σκιά του. Για να το δούμε λοιπόν όπως αληθινά είναι πρέπει να εστιάσουμε καλύτερα επάνω του.

Αυτό κάνει και ο Απόλλωνας, εστιάζει με ακρίβεια και κατά προτίμηση στις λεπτομέρειες οι οποίες μπορεί να διαφεύγουν από το μη παρατηρητικό μάτι αλλά το προσεκτικό γνωρίζει και αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι είναι αυτές που πάντα προσδίδουν την ταυτότητα, μερικές φορές  ακόμα και την σημασία ή και την αξία αυτού το οποίο κοιτάζουμε. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι  – συγχωρείστε μου το υπό την μορφή πλεονασμού λογοπαίγνιο – απολύτως ορατό στην μουσική του. Τόσο στα τραγούδια όσο και στις ορχηστρικές συνθέσεις του η γραφή του Απόλλωνα χαρακτηρίζεται από μικρά, σύντομα και όσο το δυνατόν πιο όμορφα μελωδικά θέματα στα οποία προτιμά να επανέρχεται έστω με την μορφή παραλλαγών παρά να τα αναπτύσσει έστω και ελάχιστα περισσότερο από όσο θα χρειαζόταν με κίνδυνο να πάψουν να είναι το ίδιο όμορφα ενώ και οι αρμονίες του ποσώς ενδιαφέρονται να αιφνιδιάσουν ή έστω και να ξαφνιάσουν τον ακροατή αλλά αντίθετα επιδιώκουν να επαυξήσουν και να επιτείνουν το ευήκοο αποτέλεσμα.

Η καλή μουσική είναι φυσικά κατάλληλη για οποιαδήποτε στιγμή και αυτό βέβαια ισχύει και για αυτή του Απόλλωνα. Θα έλεγα όμως ότι οι ώρες που της ταιριάζουν περισσότερο είναι εκείνες του ξημερώματος και του λυκαυγούς. Τα διαστήματα δηλαδή του εικοσιτετραώρου που το ηλιακό φως είναι τέτοιο ώστε τα περιγράμματα των αντικειμένων είναι πιο αδρά και έντονα κάνοντας  έτσι πιο εύκολο να διαχωρίσουμε οτιδήποτε πραγματικό από τον ίσκιο του ώστε να επικεντρωθούμε ανεμπόδιστα στις λίγες λεπτομέρειες του οι οποίες είναι πιο σημαντικές και όμορφες, όπως ακριβώς κάνουν και τα τραγούδια αυτού του CD κοιτάζοντας το αληθινό διαμέσου του καθαρού στο έπακρο, στην κυριολεξία κρυστάλλινου, βλέμματος το οποίο συνιστά η φωνή της Ειρήνης Τουμπάκη.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του δημιουργού Απόλλωνα που γίνεται όλο και πιο εμφανές με κάθε δίσκο τον οποίο κυκλοφορεί είναι ότι, όχι φυσικά επειδή δεν μπορεί αλλά γιατί έτσι θέλει και επιλέγει, δεν κινείται σε ένα μεγάλο μουσικό εύρος και ούτε ενδιαφέρεται να εξερευνήσει νέες μουσικές περιοχές. Εξαρχής οριοθέτησε πλήρως το πεδίο του και εντός αυτού συνεχίζει να κινείται, κατέχοντας το προφανώς όλο και περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου, πάντα «σε κύκλο κλειστό» για να μεταχειριστώ και τον τίτλο ενός τραγουδιού του αν και φυσικά το στιχουργικό περιεχόμενο του δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο διαφορετικό. Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου μεμπτό και άλλωστε το κάνουν πάρα πολλοί συνθέτες, στην Ελλάδα και παντού στον κόσμο.

Υπάρχει όμως μια πολύ μεγάλη διαφορά του Απόλλωνα από τους περισσότερους ίσως από αυτούς. Οι πιο πολλοί δηλαδή στέκονται ή περπατούν μέσα στον κύκλο της γραφής τους κοιτάζοντας συνεχώς προς το κέντρο του σαν να ήταν δορυφόροι του ίδιου του εαυτού τους ή μάλλον του συνήθως υπέρμετρα διογκωμένου εγώ τους. Ο Απόλλων αντίθετα στέκεται πάντα στο κέντρο του, πατώντας σταθερά επάνω του. Με δικαιολογημένη αυτοπεποίθηση μεν αλλά με ούτε ίχνος της αλαζονείας του «ήλιου» - νάτοι πάλι οι αμφιμονοσήμαντοι συνειρμοί αναφορικά με το σημαδιακό για μουσικό όνομα του – ο οποίος κυριαρχεί στο δημιουργικό σύμπαν του. Στέκεται εκεί ώστε να μπορεί να κοιτάζει εύκολα προς κάθε κατεύθυνση, όχι την περιφέρεια του κύκλου του αλλά όσο το δυνατόν πιο πέρα από αυτήν ώστε να βλέπει και να αντιλαμβάνεται ό,τι υπάρχει εκεί και να εμπνέεται από αυτό.

Αν ο Απόλλων ήταν σεφ θα έλεγα ότι χρησιμοποιώντας υλικά της καλύτερης ποιότητας, απλούς αλλά κατευθείαν από την ψυχή στίχους και γλυκιές μελωδίες που έχουν βλαστήσει και καλλιεργηθεί εξίσου σε εύφορη καρδιά και μυαλό, ετοιμάζει γευστικά φαγητά με παλιές, κλασικές αλλά για αυτό και δοκιμασμένες στον χρόνο συνταγές, τα νοστιμίζει περαιτέρω ή ανάλογα τα κάνει πιο πικάντικα με την σωστή δόση ενορχηστρωτικού αλατοπίπερου και τα σερβίρει ως πολύ ωραία πιάτα, όχι γαρνιρισμένα αλλά πραγματικά στολισμένα, στην συγκεκριμένη περίπτωση με την θαυμάσια φωνή της Ειρήνης Τουμπάκη.

Όμως είναι συνθέτης και γράφει τραγούδια σαν αυτά που υπάρχουν στο νέο CD. Τραγούδια που δεν τέρπουν την γλώσσα καθώς σε αυτήν - και όχι στον ουρανίσκο όπως συχνά λέγεται  - βρίσκονται τα νευρικά κέντρα της γεύσης αλλά τα αντίστοιχα ακουστικά και δεν χορταίνουν το στομάχι πληρώνοντας το κενό του αλλά εκείνο του εγκεφάλου για πολιτιστική και πνευματική τροφή ομορφιάς μα και ουσίας και το οποίο, ευτυχώς για το ανθρώπινο είδος, δεν χορταίνει ποτέ. Και αν η απόσταση των ώτων από τον εγκέφαλο είναι κατά πολύ μικρότερη εκείνης του στόματος από το στομάχι η ευκολία στο να διανυθεί δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο αντιστρόφως ανάλογη!

Για αυτό καταλήγοντας δεν έχω παρά να ευχηθώ στον Απόλλωνα να συνεχίσει να κοιτάζει από το κέντρο του όμορφου κύκλου του κάθε φορά και πιο μακριά έτσι ώστε να φέρνει όλο και περισσότερους μέσα σε αυτόν για να μοιραστούν μαζί του την υψηλή αισθητική απόλαυση που δίνει σε όσους βρίσκονται εντός του και σε εσάς καλή όρεξη για...πολλές ακροάσεις του νέου εκλεκτού ηχητικού εδέσματος το οποίο ετοίμασαν μαζί με την Ειρήνη. Ευχαριστώ πολύ.

Θάνος Μαντζάνας
Κριτικός μουσικής

Φώντας Λάδης: "Πολυτεχνείο 1973 - τέσσερα τραγούδια και δυο παραλλαγές"

Πολυτεχνείο 1973

Τέσσερα τραγούδια και δυο παραλλαγές

του Φώντα Λάδη

ΤΑΝΚΣ ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Το ψωμάκι έχω χορτάσει
μα δεν χόρτασα τον ύπνο.
Πίνω σε χρυσό ποτήρι
μα τον ήλιο έχω ξεχάσει.

Απ’ το σπίτι στο γραφείο
κι από κει στο μαύρο αμάξι.
Χίλιοι αστυφυλάκοι γύρω
κι εκατό μοτοσικλέτες.

Τανκς θα στείλω στην Αθήνα
και στα Μέγαρα μπουλντόζες
και στην Κύπρο πέντε φίλους
νύχτα τον παπά να σφάξουν.



ΑΧΟΣ ΒΑΡΥΣ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ
Αχός βαρύς ακούγεται
κι ερπύστριες κυλάνε.
Πατήσια κι Αμπελόκηποι
καίγoνται σα λαμπάδες.

Ξένοι δεν είναι τούτοι εδώ.
Eλληνικά μιλάνε.
Όπου μωρό πυροβολούν,
όπου γυναίκα ρίχνουν.

Βαρούν ντουφέκια από παντού,
βαρούν τα πολυβόλα.
Σφαλούν πορτοπαράθυρα.
Στο δρόμο κάποιος τρέχει.

Καρδιά, για πάψε να χτυπάς,
καρδιά, που πας να σπάσεις.
Η πόλη τούτη είν’ άπαρτη.
Τα σπίτια είναι δικά μας.



ΣΤΕΙΛ’ ΕΝΑ ΓΥΡΩ ΜΗΝΥΜΑ
Στείλ’ ένα γύρω μήνυμα και ρώτα τους δικούς μας,
τι θέλουν τουτ’ οι Έλληνες κι όλο παραπονιούνται
κι οι χωρικοί στα Μέγαρα στήσαν μαύρες σημαίες.
Φάμπρικες φτιάχνω και σχολειά και φάμπρικες δε θέλουν
κι οι φοιτητές κλειστήκανε μες στο Πολυτεχνείο
κι απέξω μάνες κι αδερφές, κι απέξω ένα μιλιούνι.



ΜΕΓΑΡΑ

Τουτ’ η ελιά που χάλασες, έχει κακές τις ρίζες.
Κι αν την σκεπάσεις σίδερο, κι αν τηνε χτίσεις πέτρα,
θε ν’ ανασαίνει μες στη γη, θε να μαζεύει πόνο,
θε να μιλά μερόνυχτα, μέχρι να την ακούσουν.

Κι αν χτίσεις φάμπρικα τρανή, θ’ ακούσουν οι εργάτες.
Κι αν χτίσεις ταρσανά βαθύ, θ’ ακούσουν οι μαστόροι.
Κι αν την αφήσεις ξέσκεπη, μπροστά σου θα ‘ναι πάντα.
Τουτ’ η ελιά που χάλασες, αυτή θα σε χαλάσει.

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1973

1

Μεριάσανε τα σύννεφα κι ο ήλιος κατεβαίνει
κι ένα μικρό μελαχροινό φυσάει μες στο σουράβλι.
Η πίκρα είναι στο στόμα του, στα μάτια πάλι η πίκρα
κι ένα ντουφέκι δίπλα του, παλιό και πλουμισμένο.



2
Ξανοίγει πάλι ο ουρανός κι ο ήλιος κατεβαίνει
κι ένα μικρό μελαχροινό κοιτάζει και σωπαίνει.
Κάτ’ είναι σα χαρούμενο, κάτι σα θυμωμένο
κι ένα ντουφέκι δίπλα του, παλιό και πλουμισμένο.

-------------------------------------------------------------------------------------

Τα ποιήματα αυτά γράφτηκαν αμέσως μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο “Αντιφασιστικά ’67 – ’74”, Εκδόσεις “Γραμμή”, Αθήνα 1974, με επιμέλεια και πρόλογο Κώστα Βαλέτα. Μελοποιήθηκαν το 2016 από τον συνθέτη και πιανίστα Βασίλη Γαϊτάνο, που ζει στο Σικάγο.

Το 3ο London Hellenic Festival στο Λονδίνο

3o London Hellenic Festival

The Hellenic Centre

Σάββατο 14 Οκτωβρίου, 14.00

ΣΜΥΡΝΗ, Η ΜΟΥΣΑ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ

Ένα μουσικό, διαπολιτισμικό ταξίδι από το χθες στο σήμερα

1η προβολή στο Λονδίνο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ!

Την πρώτη του ευρωπαϊκή προβολή θα κάνει το μουσικό οπτικοακουστικό έργο ‘Σμύρνη, η Μούσα της Ιωνίας’, ένα μουσικό διαπολιτισμικό ταξίδι από το χθες στο σήμερα, στο πλαίσιο του 3ου London Hellenic Festival, το Σάββατο 14 Οκτωβρίου.

Το βίντεο με τη συμμετοχή 110 καλλιτεχνών, γυρίσματα σε 70 διαφορετικές τοποθεσίες και 12 αγαπημένα τραγούδια της Μικράς Ασίας, σε παραγωγή της ομάδας ‘Παίζουμε Οικολογικά & Διαπολιτισμικά΄, ξεκινάει το ταξίδι του σε ένα φεστιβάλ που σκοπό έχει να φέρει κοντά τους Έλληνες του Λονδίνου αλλά και της Αγγλίας, αλλά και να επιχειρήσει ένα ‘re-branding’ της ελληνικής κουλτούρας στο εξωτερικό. Το Φεστιβάλ θα προσφέρει στους θεατές, Έλληνες, Κύπριους και όχι μόνο, μία μέρα αποτελούμενη από ταινίες, μουσική, συζητήσεις και πολλά άλλα.

Μετά την επιτυχία των δύο πρώτων χρόνων, το London Hellenic Festival, που διοργανώνεται από την εταιρεία Ark4Art, επιστρέφει με ένα πρόγραμμα γεμάτο εκπλήξεις και τέχνη. 

Το Φεστιβάλ θα αρχίσει με την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, ‘Ελ Γκρέκο’, με πρωταγωνιστές τους Νικ Άσντον, Χουάν Ντιέγκο Μπότο, Λάκη Λαζόπουλο, Δήμητρα Ματσούκα, Λάγια Μαρούλ και Σωτήρη Μουστάκα. Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με το κοινό αλλά και παρουσιάσεις από ένα πάνελ επιτυχημένων Ελλήνων του εξωτερικού για το τί σημαίνει να είσαι Έλληνας του Λονδίνου, τί και πού είναι η πατρίδα μας, πως μπορεί η Ελλάδα να βοηθηθεί από τους Έλληνες της διασποράς και ποολά άλλα. Στη συζήτηση θα συμμετέχουν η Ξένια Μπολομύτη και ο Δημήτρης Κρανιώτης από την οργανωτική ομάδα του Φεστιβάλ και την Ark4Art και οι ομιλητές Στέφανος Λίβος, Μαίρη Βαλλιάκας, Δημήτρης Σκύλλας και Ανδρέας Σκούρτης.

Θα ακολουθήσει στις 14.00 η προβολή του μουσικού έργου «Σμύρνη, η Μούσα της Ιωνίας» και κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες με σημαντικούς καλεσμένους :

Ο γνωστός σκιτσoγράφος Soloup, θα μιλήσει για το πολύ πετυχημένο comic novel ΑΪΒΑΛΙ και την πορεία του και πώς αυτό τον έφερε κοντά με την ομάδα ‘Παίζουμε Οικολογικά’ και το βίντεο για τη μουσική της Σμύρνης.

Η καθηγήτρια στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κέλλυ Δασκαλά, θα μιλήσει για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Ευρώπης, μέσα από το παράδειγμα της Έκθεσης “Sweet Europe”, που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 2017 όπου είκοσι εννέα Έλληνες και είκοσι οχτώ Βρετανοί γελοιογράφοι παρουσίασαν τα σκίτσα τους.

Η Ειρήνη Δερέμπεη και ο Κάρολος Κουκλάκης, διακεκριμένοι μουσικοί και ερμηνευτές, αλλά και καθηγητές μουσικής, θα μας μιλήσουν για τη μουσική της Σμύρνης και πώς αυτή ταξίδεψε ως την άλλη μεριά του Ατλαντικού, επηρεάζοντας μουσικά ρεύματα διεθνώς. 

Η Fide Koksal, μια Τουρκάλα από την Σμύρνη, που ζει στην Ελλάδα, είναι η πλέον αντιπροσωπευτική περίπτωση καλλιτέχνη που ενώνει τις δύο πλευρές του Αιγαίου και θα μας μιλήσει γι’ αυτή της την εμπειρία.

Τέλος, η Έλλη Ρουμπέν και η Έλενα Χριστάκου, μέλη της ομάδας ‘Παίζουμε Οικολογικά & Διαπολιτισμικά’ θα μας μιλήσουν για το βίντεο, τα γυρίσματα, τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες και το ταξίδι των 2,5 χρόνων μέχρι την ολοκλήρωσή του. 

Η βραδιά θα κλείσει με μία μοναδική συναυλία με μουσικές της Σμύρνης, της Μικράς Ασίας αλλά και της Κρήτης, τονίζοντας την έννοια της διαπολιτισμικότητας μέσα από το ταξίδι της μουσικής. Η Ειρήνη Δερέμπεη, ο Καρόλος Κουκλάκης και η Fide Köksal θα ερμηνεύσουν αγαπημένα κομμάτια σε δύο γλώσσες, ενώ μαζί τους επί σκηνής θα βρεθεί και ο Evrim Atesler, Τούρκος που ζει στη Σμύρνη, με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, που τραγουδάει υπέροχα τα ελληνικά τραγούδια. Special guest η πολυσχιδής Αγγελική Τουμπάνακη. 

Το Φεστιβάλ γίνεται με τη στήριξη και τη φιλοξενία του Hellenic Centre. Περισσότερες πληροφορίες στο www.ark4art.com

Μιχάλης Γρηγορίου - Αφροδίτη Μάνου - Σάκης Μπουλάς: 2 φωτογραφίες από τις πρόβες στα Ανεπίδοτα Γράμματα

Δύο φωτογραφίες από τις πρόβες για τον δίσκο "Ανεπίδοτα Γράμματα" (1977) σε ποίηση Άρη Αλεξάνδρου, με τον συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου στο πιάνο, την Αφροδίτη Μάνου δίπλα του, και τον Σάκη Μπουλά να παρατηρεί στα δεξιά του κάδρου. Ευχαριστούμε θερμά την Άννα Γρηγορίου για την παραχώρηση του φωτογραφικού υλικού. Τα δύο αποσπάσματα είναι από συνέντευξη με τον συνθέτη το 2014.

ηρ.οικ.

Δεν μπορώ να μιλήσω εγώ για κάποια «διαχρονικότητα» αυτού του έργου. Αυτό εναπόκειται στους ακροατές. Ξέρω βέβαια πως όταν είχε κυκλοφορήσει το 1977 είχε δημιουργήσει κάποια αίσθηση σε όσους παρακολουθούσαν το λεγόμενο «έντεχνο» ελληνικό τραγούδι. Νομίζω όμως πως τούτο δεν οφειλόταν μόνο στη μουσική μου, αλλά και στην ποίηση του Άρη Αλεξάνδρου. Σε ό,τι αφορά την μουσική, νομίζω πως η όποια «καινοτομία» της οφειλόταν στον «κλασσικό» τρόπο χειρισμού των οργάνων που παρέπεμπε σε μορφές μουσικής δωματίου. Είναι γεγονός πάντως ότι επί χρόνια συναντούσα ανθρώπους που με είχαν ταυτίσει μ’ αυτό το έργο. Και τώρα συμβαίνει μερικές φορές αυτό, αλλά με ανθρώπους μεγάλης ηλικίας πλέον. Δεν νομίζω ότι οι νεώτεροι το έχουν ακούσει ποτέ. (Πώς θα μπορούσαν άλλωστε, αφού έχει κλείσει ακόμα κι η εταιρεία που το είχε κυκλοφορήσει τότε).

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που μπορώ να πω εγώ είναι πως, ξανακούγοντας αυτό το έργο, σχεδόν σαν τρίτος, ύστερα από τόσα χρόνια, με έπιασα να συγκινούμαι και τούτο καθορίζει μια «διαχρονικότητα» που αφορά αποκλειστικά εμένα. Μ’ άλλα λόγια, ύστερα από τόσα χρόνια, αυτό το έργο εξακολουθεί να με αντιπροσωπεύει αισθητικά κι αν το ξανάφτιαχνα θα το έκανα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Το ίδιο ακριβώς μπορώ να πω και για ένα άλλο έργο (...), τον «Οδυσσέα στο ποτάμι», σε ποίηση Τάκη Σινόπουλου, που κυκλοφόρησε το 1981. Μπορώ μάλιστα να πω ότι, από καθαρά μουσικής πλευράς, είναι ίσως πιο προχωρημένο και πιο καλοφτιαγμένο από τα «Ανεπίδοτα», πράγμα φυσικό, αφού συνέχιζα να μαθαίνω πως πρέπει να γράφεται η μουσική!

Νίκος Τουλιάτος: "Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον;' (16)

Το Ιόνιο πανεπιστήμιο (1992 – 2000) ήταν για μένα μια απίστευτη έκπληξη και μια μεγάλη πρόκληση.

Η πρόταση ήρθε από τον Χάρη Ξανδουθάκη και τον Μάριο Μαυροειδή. Με τον Μάριο γνωριζόμασταν από το μουσικό γυμνάσιο Παλλήνης όπου ήμασταν συνάδελφοι καθηγητές. Με τον Χάρη από παλιότερα είχαμε συνεργαστεί στο διεθνές φεστιβάλ Πάτρας.

Έπρεπε να διδάξω σε πανεπιστήμιο τα έχασα. Σε πανεπιστήμιο είχα μπει μόνο για συναυλία ή σε καμιά πολιτική εκδήλωση.

Αλλά όπως πάντα πρώτα λέω ναι και μετά μπαίνω στη διαδικασία να σκεφτώ τι σήμαινε το ναι που είπα. Πρόκληση και ρίσκο ή απόλυτη γοητεία, που σε ξεσηκώνει και σε βγάζει από την ρουτίνα. Σαν να σε ρίχνουν στη θάλασσα με πανοπλία ή θα μάθεις κολύμπι σε μερικά δευτερόλεπτα ή θα πνιγείς.

Πήγα βρήκα τα παιδιά με όλο μου το θράσος – θάρρος και ειλικρίνεια και ζήτησα να αποτελέσουμε από κοινού ένα δοκιμαστικό σωλήνα όπου θα δημιουργήσουμε, θα ανακαλύψουμε ένα μάθημα. Το πείραμα πέτυχε απόλυτα. Κάναμε συναυλία στο τέλος με κρουστά. (τα παιδιά δεν ήταν κρουστοί και ούτε έγιναν ποτέ.) στήσαμε συναυλίες με καλεσμένους μουσικούς. Οργανώσαμε παράσταση με 100 κρουστούς στη πλατεία Λιστόν στη Κέρκυρα, κάναμε συναυλίες στο Δημοτικό θέατρο με κρουστά κλπ. Αναπτύξαμε τον αυτοσχεδιασμό, κατασκευάσαμε όργανα από αντικείμενα, δημιουργήσαμε μια σπουδαία σχέση μεταξύ μας, ζούσα στους χώρους τους, έτρωγα στη φοιτητική εστία, γίναμε φίλοι. 

Το περιεχόμενο του μαθήματος ήταν η σχέση του ανθρώπου με τον ήχο, η ανάπτυξη της ικανότητας του αυτοσχεδιασμού, το παιχνίδι των ηχοχρωμάτων, η δημιουργία ηχητικών εικόνων, η ανάπτυξη της φαντασίας στη διαφορετική χρήση των συμβατικών οργάνων, η συλλογικότητα και οι τρόποι συμπεριφοράς μέσα στην κοινή δράση, η ικανότητα της καθοδήγησης της ομάδας αλλά και η συνύπαρξη. Η διαδικασία του ηχητικού διαλόγου, το άγγιγμα ψυχής.

Όλα αυτά αναπτύχθηκαν με τα χρόνια, και έτσι διαμορφώθηκε ένα μάθημα που κατά τη γνώμη μου είχε ενδιαφέρον. Όμως όσο αναπτυσσόταν και το μουσικό τμήμα με την παρουσία και άλλων καθηγητών, με τους απαραίτητους ανταγωνισμούς και παραγκωνίσεις, αναγκαία συνθήκη για κάποιους που δεν έχουν μάθει να συνυπάρχουν και να συνδημιουργούν και της αντικειμενικά τυπικής λειτουργίας του τμήματος έπαψε να έχει ενδιαφέρον και το μάθημα και η παρουσία μου. Ξεκίνησε η φθορά από κουτσομπολιά που με παρουσίαζαν να κάνω ερωτική γυμναστική όλη την ημέρα με τις φοιτήτριες (κάτι που όπως διαπίστωσα δεν γνώριζε καμία φοιτήτρια) και μάλιστα κάθε μέρα (ωραία θα ήταν αλλά που!!) αναρωτιέμαι πως άντεχα, δεν ήμουν δα και σε κατάλληλη ηλικία για τέτοιο πρωταθλητισμό, συνεχίστηκε με περικοπές, με αποκλεισμούς από προτάσεις για εκδηλώσεις κλπ, αλλαγή στον τίτλο του μαθήματος και άλλα μικρά καθημερινά προβληματάκια τα οποία δημιουργούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να συνεχίσεις τη ζωή σου μακριά από την όμορφη κατά τα άλλα Κέρκυρα. Και έτσι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου το 2000 τελείωσε η καριέρα σαν Πανεπιστημιακός δάσκαλος!!!!

Πάντως ήταν και τα μοναδικά χρόνια που είχα ένσημα, άρα το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό μου μέλλον φαντάζει μάλλον ανύπαρκτο. Τι να γίνει δεν πειράζει, είπαμε έχω και τον προσωπικό μου θεό.

Για ένα πράγμα πάντως θα μπορούσα να είμαι πικραμένος. Τονίζω το θα μπορούσα γιατί είπαμε τα τελευταία χρόνια χέστηκα!! Αλλά έτσι για την Ιστορία. Αυτό το τμήμα στήθηκε στις πλάτες κάποιων ανθρώπων. Είμαι ένας από αυτούς που έκαναν μάθημα με παλτό λόγω έλλειψης θέρμανσης. Που έκανε πορείες στην Αθήνα και συγκεντρώσεις στο Υπουργείο Παιδείας, που έκανε μάθημα σε χώματα και δίπλα από κομπρεσέρ. Από αυτούς που κοιμήθηκαν και μέσα στην αίθουσα με τα κρουστά πληρώνοντας και από την τσέπη του για να συμμετάσχει ή να διοργανώσει εκδηλώσεις για την προώθηση του τμήματος. Που κουβάλησε, που έμεινε όλη νύχτα για να προσέχει τα όργανα κάτω από βροχή. Κλπ.

Τουλάχιστον ένα απλό γεια και ένα ευχαριστώ από κάποιους που έμειναν πίσω και συνεχίζουν και που θα μου έδειχνε ότι δεν ήμουνα φάντασμα (εκτός και εάν ήμουνα άρα μου έλεγαν ψέματα για χρόνια, κάτι ακόμα χειρότερο) και που θα έδειχνε τουλάχιστον σεβασμό σε ένα συνάδελφο για την όποια συμμετοχή του για να υπάρχει αυτό το τμήμα. Τι φοβήθηκαν; όποιοι φοβήθηκαν, ότι εγώ θα διεκδικούσα κάτι από αυτούς; τέτοιες μικρότητες δεν είχα ποτέ και δεν έχω. Τους αφήνω τον τίτλο του Πανεπιστημιακού δασκάλου εγώ δεν χρειάζομαι τίτλους, εγώ απλώς παίζω, και αυτό μου φτάνει και μου περισσεύει.

Να είναι όλοι καλά και ευχαριστώ για τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν, παραμένει σημαντική στιγμή στη ζωή μου και έτσι θα τη θυμάμαι.

Χτυπούν τα τύμπανα ιθαγενείς από τα μέρη μου

Σκορπίζεις φως, γεμίζεις φως, και το λημέρι μου

Περνάς, αφήνεσαι, κι όσο ξοδεύεσαι δε σπαταλιέσαι

Χτυπούν τα τύμπανα, σε μένα μίλησες κι α μη μιλιέσαι.

Τυφλός προσκυνητής πήρα απ’ το φως σου

Και ικεσίες ψιθυρίζω στο ιερό σου

Για τα πανάρχαια σου τα μυστήρια

Εγώ να κόβω στους πιστούς σου τα εισιτήρια.

Χτυπούν τα τύμπανα ιθαγενείς, νιώθω να χάνομαι

Και στο χορό που με τραβάς, πάνω σου πιάνομαι

Πιστός ακόλουθος, ζωή μου αδούλευτη, σου τη προσφέρω

Χτυπούν τα τύμπανα, να ζω δεν ήξερα μα τώρα ξέρω.

Το μόνο που ζητώ κι αυτό είναι όλο

Νάχω και εγώ στην ιστορία σου ένα ρόλο.

Το χρίσμα δώσμου να σκεφτώ τις μελωδίες

Να φτιάξω τη ζωή σε ραψωδίες

Βάνα Σωτηροπούλου

Το ποίημα αυτό μου το αφιέρωσε μια φίλη, το οποίο έγραψε στη διάρκεια μιας συναυλίας μου.

Νίκος Τουλιάτος

Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον; Αθήνα: Εκδόσεις Δρόμων, 2006.