Μια εκδήλωση για τον Μίκη Θεοδωράκη

21.02.2016

Φίλτατες και φίλτατοι καλημέρα

Αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε την επόμενη Παρασκευή το απόβραδο και δεν είσαστε πολύ μακριά, κοπιάστε στην εκδήλωση που βλέπετε στην πιο κάτω πρόσκληση. Θα με ακούσετε να μιλάω για τον Μίκη – ένας είναι ο Μίκης – θα με δείτε, θα ακούσετε και θα δείτε και τη Ντιάνα κλπ., κλπ. Ίσως είναι και ο Μίκης εκεί.... Θα περάσουμε καλά.

Είσοδος ελεύθερη – και η ... έξοδος βεβαίως, βεβαίως.

Η εκδήλωση σχεδιάστηκε νωρίς, ώστε να μη ... χάσετε το βράδυ σας. Άλλωστε, τίποτα δεν πάει χαμένο (Λοΐζος είναι αυτός, όχι Μίκης!).

Με τις ευχές για καλή Κυριακή, καλή εβδομάδα και ότι το καλύτερο.

Γιώργος Β. Μονεμβασίτης

Συνέντευξη του Γιάννη Αγγελάκα στο alfavita.gr

Γιάννης Αγγελάκας:

«Η επανάσταση ξεκινά πρώτα στο μυαλό του καθένα μας»

Συνέντευξη στη Ράνια Παπαδοπούλου και στο alfavita.gr

Ανατρεπτικός, από την εποχή των Τρυπών μέχρι και σήμερα, ο Γιάννης Αγγελάκας χαράσσει μία πορεία μέσω αυτών των μουσικών ταξιδιών στα οποία καλεί το κοινό να συμμετέχει. Πρόκειται για μία μουσική ιεροτελεστία μέσω των στίχων του, που αποκαλύπτουν μία βαθύτερη έννοια των πραγμάτων. Ο Γιάννης Αγγελάκας, είναι ποιητής. Είναι μουσικός και όχι απλά ένας καλλιτέχνης. Δε χρειάζεται να μιλήσουμε περαιτέρω για την τέχνη του. Αρκεί μόνο να συνειδητοποιήσουμε ότι η ιστορία γράφεται τώρα. Ο χαμένος τα παίρνει όλα. Ο κόσμος σαν σαράβαλο για αλλού θα ροβολήσει και η άγρια των άστρων μουσική οδηγεί στην ανύπαρκτη πατρίδα των ονείρων.

Ο Γιάννης Αγγελάκας μιλά στο alfavita.gr και στη Ράνια Παπαδοπούλου, για την πορεία του, την τέχνη, την κοινωνία, τη μουσική βιομηχανία, τις ταμπέλες του καλλιτέχνη και του έντεχνου, τις συλλογικότητες και τη ζωή, που δε μπορεί να υπάρξει χωρίς μουσική, σε μία τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε μαζί του πριν λίγες μέρες, με αφορμή τις συναυλίες του στις 26 και 27 Φεβρουαρίου στο Piraeus 117 Academy.

-Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με μία ερώτηση άκρως μουσική. Κατά ποιο τρόπο επηρέασε τη μετέπειτα πορεία σας ο David Bowie, που έφυγε από τη ζωή πριν λίγες μέρες;

Γ.Α.: Ξεκινάμε λίγο στα βαθειά. Κοίταξε το μόνο, που μπορώ να περιγράψω, νομίζω το έχω πει και σε κάποια συνέντευξή μου, γύρω στα 16, 17, έχω διαβάσματα, είναι καλοκαίρι και διαβάζω για το γυμνάσιο, λύκειο, όπως το λένε  τώρα, τότε το έλεγαν γυμνάσιο , ήμουν στην Πέμπτη γυμνασίου. Ένας φίλος μού πρότεινε να ακούσω το Ziggy Stardust. Είχα αγοράσει το δίσκο, αλλά δεν τον είχα ακούσει ακόμα. Οπότε είναι βράδυ, βάζω ακουστικά για να μην ενοχλώ βέβαια. Μέναμε σε  ένα σπίτι ολόκληρη η οικογένεια, η αδερφή μου, ο μπαμπάς μου, η μάνα μου. Είναι καλοκαίρι θυμάμαι. Βάζω να ακούσω το δίσκο και από τις δύο πλευρές και όταν έβγαλα τα ακουστικά, νομίζω ότι πλέον ήμουν κάποιος άλλος. Δεν μπορώ να το περιγράψω, αλλά σίγουρα είχε αλλάξει την οπτική μου στη μουσική, στο ροκ που ακούγαμε μέχρι τότε και σε όλα αυτά. Είναι μία από τις μεγαλύτερες ακουστικές εμπειρίες που είχα ως πιτσιρικάς.

-Και συνεχίζετε νομίζω.

Γ.Α.: Εννοείται ναι . Και για  αυτό είναι ίσως από τους λίγους θανάτους, που όταν μπήκα το πρωί στο ίντερνετ και είδα ότι πέθανε ο  David Bowie, πάλι συνέβη κάτι μέσα μου. Συνήθως δε δίνω σημασία σε όλα αυτά έτσι κι αλλιώς. Οι παλιοί φεύγουν, οι καινούριοι έρχονται, Όλοι ερχόμαστε και φεύγουμε σε αυτή τη γύρα της ζωής, αλλά κάτι μου έκανε η απουσία και ο θάνατος του David Bowie. Πιο πολύ  σαν μια μνήμη μέσα μου .

-Και ήταν ένας καλλιτέχνης που καθόρισε γενιές μετά με τη μουσική του.

Γ.Α.: Φαντάζομαι με τον ίδιο τρόπο, όπως καθόρισε εμένα πιτσιρικά, καθόρισε και εκατομμύρια πιτσιρικαδες σε όλο τον πλανήτη.

-Ένα σημείο σταθμός στην πορεία σας ήταν  οι Τρύπες. Το 2001 το συγκρότημα διαλύεται. Τι σας οδήγησε  στην απόφαση να κάνετε solo καριέρα;

Γ.Α.: Κοίταξε, δεν είναι κάποια απόφαση η solo καριέρα και δεν είναι κάποια απόφαση η καριέρα για εμένα έτσι κι αλλιώς. Και οι Τρύπες ήταν ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε από ανάγκη.  Κάτι θέλαμε να κάνουμε ως πιτσιρικάδες χάρην του ότι τρελαινόμασταν με όλα αυτά που κουβαλούσαμε στο μυαλό μας, με τις μουσικές που ακούγαμε, με την κοινωνία , που βλέπαμε πώς εξελίσσεται και όλα αυτά. Και με τον ίδιο τρόπο, ήδη από τα τελευταία άλμπουμ των Τρυπών είχε αρχίσει να δημιουργείται μέσα μου η επιθυμία για άλλους ήχους, άλλα ψαξίματα, άλλες αναζητήσεις, άλλες μουσικές, άλλη τραγουδοποιία. Υπήρχαν σπέρματα σε όλα αυτά που κάναμε και κυρίως στους δύο τελευταίους δίσκους συν του ότι η μπάντα έφτασε σε ένα σημείο που δεν έκανε και πολλές πρόβες και ένιωθα ότι αυτό θα έπρεπε να το αναλάβω πια μόνος μου αν θέλω να ακούσω και να αναζητήσω άλλους ήχους και άλλους τρόπους. Έτσι, βγήκα στο δρόμο και έψαξα άλλους συνεργάτες, μουσικούς, κάναμε αυτή τη μεγάλη ορχήστρα των Επισκεπτών κτλ  που ξέρετε.

-Όσον αφορά τη μουσική σας, θα σας χαρακτήριζα ανατρεπτικό, λόγω του ότι δε μένετε σταθερός στους κλασικούς ροκ ρυθμούς. Πότε ανακαλύψατε  τι θέλετε να κάνετε πραγματικά στη μουσική;

Γ.Α.: Δεν ανακαλύπτουμε τι θέλουμε να κάνουμε πραγματικά στη μουσική. Υπάρχουν εποχές που θέλουμε να κάνουμε κάποια πράγματα. Ποιος ξέρει; Κάθε φορά και κάθε εποχή ανάλογα με τις εμπειρίες που έχουμε και με τα ακούσματα που έχουμε, φαντάζομαι ότι αλλάζει και ο τρόπος της τραγουδοποιίας μου, οπότε αυτό το πράγμα, αυτοανακαλύπτεται κάθε μέρα. Ας πούμε κάπως χρονικά λέω ότι στους τελευταίους δίσκους των Τρυπών είχε  αρχίσει ήδη μέσα μου να ξυπνά η ιδέα των Επισκεπτών και μιας μεγάλης ορχήστρας που θα έπαιζε περισσότερο και με τη μνήμη, με  τα παλιά και τα ρεμπέτικα, τα δημοτικά και με την ψυχεδέλεια του ροκ και με τη σύγχρονη ρυθμολογία, που ήταν τότε το hip hop, οι Massive attack και όλα όσα γίνονταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

-Ωστόσο έχετε ασχοληθεί και με την ηθοποιία. Αυτό πώς προέκυψε; Θυμάμαι ότι από μικρός σας άρεσε το θέατρο και διοργανώνατε κάποιες παραστάσεις

Γ.Α.: Ναι αλλά το είχα ξεχάσει. Ούτε με ενδιαφέρει. Μπορεί να το έκανα μικρός σαν παιδί, αλλά δε με ενδιέφερε πραγματικά η ηθοποιία. Η μουσική ήταν πάντα στο κέντρο των ενδιαφερόντων μου και της δημιουργικότητάς μου.  Απλά με το Νίκο Νικολαΐδη είμαστε φίλοι . Δεν ήθελα στην αρχή. Κανά δυο χρόνια το συζητούσαμε και στο τέλος και επειδή ήταν ένας μέγας σκηνοθέτης και ήξερα ότι το αποτέλεσμα δεν θα ήταν εν πάσα περιπτώσει της ντροπής, ότι θα μάθω πράγματα, θα με διδάξει πράγματα, τα οποία με ενδιέφεραν κυρίως μόνο εκείνη την εποχή. Δε με ενδιαφέρει η ηθοποιία. Ήταν όμως μία πάρα πολύ ωραία εμπειρία, να έχεις ένα τόσο καλό δάσκαλο, ένα τόσο μεγάλο σκηνοθέτη και να δουλεύεις μαζί του. Οπότε, όταν τυχαίνει να είναι και φίλος, κάποια στιγμή αποδέχεσαι τις προτάσεις του.

-Και μάλιστα είχατε γράψει και τη μουσική για αυτή την ταινία.

Γ.Α.: Αυτό ήταν  πιο σημαντικό για εμένα.

-Και ήταν και πιο ιδιαίτερο. Από τη μία ήσαστε και σε κάποιο ρόλο και στο «ρόλο» του μουσικού.

Γ.Α.: Καλά αυτό, βοήθησε νομίζω, γιατί μπαίνοντας στο ρόλο και σα μουσικός, άκουγα σιγά σιγά τη μουσική, που επενδύει αυτός ο ρόλος, που ξυπνάει αυτός ο ρόλος.

-Θα ήθελα να μείνουμε στη μουσική και να μου μιλήσετε για την Altogethernow και τις κυκλοφορίες της. Η δισκογραφία έχει φτάσει στο τέλμα γενικά αυτή την περίοδο και τα τελευταία χρόνια.

Γ.Α.: Είναι αστεία υπόθεση , η δισκογραφία και η μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα. Είναι καλαμπούρι.

-Ωστόσο, μέσα από την Alltogethernow και τις παραγωγές που κάνετε μπορείτε να εκφράζεστε και να εκφράζονται και διάφοροι άλλοι άνθρωποι των τεχνών.

Γ.Α.: Κοίταξε να δεις Ράνια. Ήδη από τις Τρύπες πάλι, εκεί στους τελευταίους δίσκους των Τρυπών ήθελα πλέον το υλικό να ανήκει σε εμάς, αλλά δε μπορέσαμε με τα παιδιά να συνεννοηθούμε για να κάνουμε αυτή την κίνηση. Μπορούσαμε να το είχαμε κάνει από πριν. Δεν υπήρχε διάθεση από τα παιδιά για κάτι τέτοιο, οπότε με το που έμεινα μόνος και συνέχισα μόνος, το επόμενο βήμα μου ήταν να κάνω κάτι στο οποίο πρώτα από όλα, όταν θα βγάζουμε δίσκο, θα ανήκουν τα master σε εμένα και δε θα αποφασίζει κάποια εταιρία πότε θα τα κυκλοφορήσει, πότε θα τα τραβήξει από την κυκλοφορία. Ήταν άλλη μία ενστικτώδη κίνηση απελευθέρωσης αν θέλεις, πως ό,τι θα κάνω από εδώ και μπρος θα ανήκει σε εμένα, θα επενδύω και την αισθητική μου και τη δημιουργικότητά μου και θα κάνουμε μία τέτοια εταιρία και ξεκίνησε σιγά σιγά. Στην πορεία, αρχίσαμε και συνεργασίες με άλλους και βγάλαμε δίσκους άλλων ανθρώπων. Τώρα βέβαια τα τελευταία χρόνια, που το κράτος έχει ορμίσει  με μένος εναντίον όλων των ανθρώπων που προσπαθούν να κάνουν κάτι επιχειρηματικά, η εταιρία υπολειτουργεί. Δεν νομίζω ότι πια εύκολα θα ξανακυκλοφορήσουμε πέραν από τις προσωπικές μου δουλειές, τις προσωπικές μου συνεργασίες,  cd κάποιου άλλου καλλιτέχνη, γιατί δε γίνεται. Είναι αδύνατο οικονομικά. Δε μας παίρνει. Το καταφέραμε και αυτό. Να μην μπορούμε δηλαδή να βγάζουμε τους δίσκους που θα θέλαμε να βγάλουμε από άλλους καλλιτέχνες ή από φίλους. Τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα.

-Δυστυχώς και για τους νεότερους καλλιτέχνες θα μπορούσα να πω, που έχουν αυτή τη λαχτάρα να έχουν ένα CD,  το πρώτο τους CD στα χέρια τους και οι πόρτες των δισκογραφικών είναι κλειστές κατά κάποιο τρόπο και οι ίδιοι πληρώνουν για τις παραγωγές τους, ακόμα και αν έχουν το όνομα ενός μεγάλου label από πίσω τους.

Γ.Α.: Καλά ναι, δεν γίνεται αλλιώς. Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Μάλλον τώρα τα πράγματα έχουν γίνει εύκολα από την άλλη άποψη, από την αυτονόμηση των ανθρώπων που δημιουργούν ή βγάζουν CDs, γιατί καλύτερα να το βγάλεις μόνος σου και μέσα από το διαδίκτυο να το παλέψεις. Νομίζω αν βγει κάτι που αξίζει θα βρει τους ακροατές του. Έχει δυσκολίες η εποχή, αλλά έχει και τα καλά της. Εμένα μου αρέσει το ότι, εντάξει τα CDs πια δεν πουλάνε, ό,τι πουλάνε, αλλά  τα βγάζουμε μόνοι μας, τα διακινούμε μόνοι μας, μέχρι τώρα δηλαδή, γιατί τώρα που τα έχω ρετάρει ας πούμε, αρχίσαμε μία συνεργασία Alltogethernow με τη Feelgood, η οποία θα διανέμει και θα παράγει τα CDs και τα έργα της Alltogethernow.

-Ναι και η Feelgood είναι μία από τις τελευταίες «αφίξεις» στο χώρο των δισκογραφικών εταιριών και θεωρώ ότι κάνει μία αξιόλογη  δουλειά.

Γ.Α.: Δεν ξέρω ακόμα. Τώρα ξεκίνησε η συνεργασία μας. Γνώρισα τους ανθρώπους της. Είναι εντάξει, αλλά ζούμε σε μία πάρα πολύ δύσκολη εποχή. Δηλαδή είναι και λίγο δονκιχωτικό να διευθύνεις μία εταιρία παραγωγής, που περιμένει να ζήσει πουλώντας CDs.

-Αυτό είναι αλήθεια. Τον όρο του καλλιτέχνη γιατί τον απεχθάνεστε τόσο;

Γ.Α.: Ναι τον απεχθανόμουν από μικρός. Από την εποχή των Τρυπών όταν μας έκαναν συνεντεύξεις δεν ήθελα να μας λένε καλλιτέχνες. Ίσως  γιατί δε μου λέει τίποτα. Υπήρχε μια τόσο μεγάλη επίθεση «καλλιτεχνών», που το μόνο πράγμα που κάνανε ήταν της σκουπιδοφαγίας, εκείνης της δεκαετίας του 1990 και αρχές του 2000 και δεν ήθελα να καλυφθώ πίσω  από έναν όρο που μας ενώνει όλους. Ήταν αν θες, μία πολεμική, απέναντι στην κυρίαρχη έννοια του καλλιτέχνη στην Ελλάδα εκείνες τις εποχές.

-Είναι δηλαδή μία ακόμα ταμπέλα.

Γ.Α.: Ναι, μία ταμπέλα, η οποία έβαζε κάτω από την ίδια στέγη διάφορα αντιφατικά πράγματα, με τα οποία τις περισσότερες φορές ένιωσα και λίγο πολεμικά αν θέλεις. Ένιωθα ότι όχι απλώς δεν είχαμε τίποτα κοινό, αλλά πολλές φορές ένιωθα ότι εμείς χτίζαμε κάτι και κάποιοι άλλοι καλλιτέχνες το ξαναγκρεμίζανε και ξανά απ’την αρχή και όλα αυτά.

-Όπως για παράδειγμα άλλη μια ταμπέλα των τελευταίων δύο δεκαετιών, μπορεί και παραπάνω είναι και η λέξη έντεχνο.

Γ.Α.: Αυτό είναι μία μεγάλη πληγή ας πούμε, της μουσικής βιομηχανίας στη χώρα μας με  τον τρόπο που εκμεταλλεύτηκαν αυτόν τον όρο και πώς ο κάθε ανέμπνευστος, με οποιαδήποτε επώνυμα, χωρίς πραγματική ουσία, χωρίς πραγματική διάθεση, χωρίς να επικοινωνήσει με κάτι ή να υπερασπιστεί κάποια αισθητική. Με λόγια του αέρα έφτιαχναν τραγούδια και σχολές και ακροατήρια ακολουθούσαν αυτό το τίποτα, πράγματα βέβαια που συμβαίνουν ακόμα και σήμερα. Εν πάση περιπτώσει, να μην ξεχνάμε ότι το Δεύτερο ήταν ένα προπύργιο της δεκαετίας του 1990 και μετά, αυτής της άδειας,της κενής μουσικής που παιζόταν με περιτύλιγμα πολύ σοφιστικέ και σοβαροφανές, όχι σοβαρό.

-Η μουσική και η στρατευμένη τέχνη μπορούν να αντισταθούν σε κάθε είδους εξουσία ή σύστημα;

Γ.Α.: Η στρατευμένη τέχνη δεν μου λέει και τίποτα. Γιατί πίσω από τον όρο στρατευμένη τέχνη πάλι, φάγαμε στη μάπα όλους αυτούς τους μεταπολιτευτικούς του πολιτικού τραγουδιού που στήσαν καριέρες, άλλοι πήραν υπουργεία , άλλοι έβγαλαν πάρα πολλά λεφτά. Ξέρεις όλο αυτό. Αλλά πιστεύω ότι η αληθινή μουσική, η μουσική που έχει ζουμί, που βγαίνει μέσα από δημιουργικές εντάσεις, από αληθινές αγωνίες και αληθινό ταλέντο, πάντα έχει ένα τρόπο και πάντα από τη δεκαετία του 1960 και μετά και πριν, μπορούσε να αλλάξει με ένα τρόπο κάποια μυαλά, κάποιους ανθρώπους, οπότε να αλλάξει και λίγο την ιστορία της, τον τρόπο που προχωράει η ανθρωπότητα.

- Όσον αφορά την πολιτική κατάσταση της χώρας , αισθάνεστε απογοητευμένος από την εμπειρία της κυβέρνησης της αριστεράς, αλλά και από την πολιτική γενικότερα;

Γ.Α.: Με την πολιτική στη χώρα μας, πάντα αισθανόμουν απογοητευμένος. Απλά νομίζω ότι τώρα έχει ξεβρακωθεί τόσο πολύ το πράγμα, που δεν υπάρχει και λόγος να μιλάμε για πολιτική. Μου φαίνεται πολύ καρτούν η ιστορία, πολύ θέατρο σκιών, πολύ κουκλοθέατρο. Άλλοι κινούν τα νήματα. Πια όλοι το ξέρουν. Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να υπάρχουν άνθρωποι που να μιλούν σοβαρά για την πολιτική στην Ελλάδα, και για τους πολιτικούς της και για τα θέματά της. Έχουμε ξεβρακωθεί.

-Δυστυχώς πλέον δεν ξέρουμε τι πολιτική ακολουθεί ο καθένας και ποιοι είναι οι πολιτικοί.

Γ.Α.: Νομίζω και το ότι δεν ξέρουμε τι είναι πολιτική στην Ελλάδα, από τότε που γίναμε κράτος. Αυτό που είδαμε ξεκάθαρα αυτά τα τελευταία χρόνια, που ίσχυε από πάντα. Κάποιοι άλλοι αποφάσιζαν για εμάς και όχι οι κατά καιρούς πρωθυπουργοί και οι βουλευτές, το Κοινοβούλιο. Δε μπορώ να καταλάβω ακόμα γιατί το συζητάμε το θέμα. Μου φαίνεται γελοίο το ότι υπάρχει ακόμα κόσμος που πιστεύει στην πολιτική, έτσι όπως έχει λειτουργήσει και έτσι όπως συνεχίζει να λειτουργεί στη χώρα μας.

-Η αντίδραση προϋποθέτει τη δράση. Εμείς απλά αντιδρούμε στα μέτρα της οποιαδήποτε κυβέρνησης χωρίς να έχουμε περάσει από το στάδιο της δράσης, οπότε καθόμαστε απλά σε ένα καναπέ και παρακολουθούμε. Είμαστε απλοί παρατηρητές πολλές φορές.

Γ.Α.: Δεν ξέρω τι να πω. Είναι πάρα πολύ μεγάλη κουβέντα. Δεν ξέρω αν και ο ίδιος έχω καταλάβει πραγματικά τι γίνεται, αλλά έτσι κι αλλιώς σίγουρα δεν υπάρχει πράξη σοβαρή και δράση σοβαρή από τον κόσμο. Έχουν καταφέρει και γίνονται μόνο αποσπασματικά. Τώρα κατεβαίνουν οι αγρότες. Κάποτε είχαν κατέβει οι ταξιτζήδες. Μετά θα έρθει η δικιά μας σειρά. Μια κοινωνία αν είναι να αντιδράσει, αντιδρά ενωμένη και συνολικά.  Αυτό δεν έγινε και ούτε πρόκειται να συμβεί γιατί κανείς δε θέλει να ενωθεί και να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

-Ωστόσο τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί πολλές συλλογικότητες. Πιστεύετε στη δύναμη των συλλογικοτήτων;

Γ.Α.: Ναι πιστεύω. Ας πούμε κάτι από τα πιο ωραία πράγματα που κάναμε και συνέβησαν τα τελευταία χρόνια είναι όταν είχαμε παίξει για αυτό το πάρκο στα Εξάρχεια, που ήταν να γίνει πάρκινγκ (σσ . στην Ναυαρίνου). Εκεί είδες μια γειτονιά που κατάφερε να κάνει μία αλλαγή των πραγμάτων, να διεκδικήσει και να αποκτήσει ένα χώρο για να παίρνει μία ανάσα εκεί πέρα, να το στήσει μόνη της κλπ. Μόνο σε αυτό μπορούμε να ελπίζουμε. Σε μικρά πράγματα στην καθημερινότητά μας, στις συντροφιές μας, στο πώς φερόμαστε στους γύρω μας. Δε λέω και τίποτα πρωτότυπο. Είναι το γνωστό ότι  η επανάσταση ξεκινά πρώτα στο μυαλό του καθένα μας.

- 26 και 27 Φεβρουαρίου θα εμφανιστείτε στο Piraeus 117 Academy για δύο μοναδικές συναυλίες με τους συνεργάτες σας. Θα μπορούσατε να μας μιλήσετε για τις προγραμματισμένες εμφανίσεις σας στην Αθήνα; Νομίζω ότι επίσης έχετε κανονίσει συναυλίες σε όλη την  Ελλάδα.

Γ.Α.: Αυτό τον καιρό είμαστε σε περιοδεία έτσι κι αλλιώς μέχρι το Μάρτιο. Έχουμε ξεκινήσει από το Νοέμβρη και μέχρι το Μάρτη παίζουμε είτε σε μικρά κλαμπάκια στην επαρχία, στο ΑΝ, είτε σε ένα μεγάλο χώρο, που θα γίνει τώρα στην Αθήνα είτε στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια καινούρια μπάντα. Είναι νέα παιδιά και έχω κι εγώ μία καινούρια φόρα αν θέλεις. Άλλαξε κάπως και ο ήχος και ο τρόπος. Εντάξει είναι μέσα στον κύκλο ενός μουσικού να ανανεώνεται, να ξαναψάχνει, να ξανακολυμπάει. Αυτή τη στιγμή είναι μία εποχή που με ευχαριστεί, δηλαδή είμαι στο δρόμο και παίζουμε τη μουσική που είναι να παίξουμε αυτόν τον καιρό.

-Διασκευάζετε επίσης και ρεμπέτικα τραγούδια για τη συγκεκριμένη συναυλία.

Γ.Α.: Κοίταξε, αυτό το κάναμε παλαιότερα έτσι κι αλλιώς . Με το καινούριο σχήμα η μόνη διασκευή που παίζουμε από παλιά είναι μία του Τσιτσάνη

-Το ρεμπέτικο τι θεωρείτε ότι το κάνει μοναδικό ακόμα και στις ημέρες μας; Ακούμε δηλαδή τα τραγούδια του Τσιτσάνη, του Βαμβακάρη με την ίδια λατρεία που τα ακούγαμε και παλαιότερα.

Γ.Α.: Ναι είναι σπουδαίο. Νομίζω ότι είναι η μεγαλύτερη στιγμή του νεοελληνικού μας πολιτισμού, όλο αυτό το πράγμα. Και είναι αυτό που θα το κάνει το 3000, να συνεχίσουν να υπάρχουν νεανικές μπάντες, ρεμπέτικες κομπανίες, που θα κοιτούν να παίζουν με δέος και σεβασμό τα κομμάτια, που παίζονταν τότε. Υπάρχει τόσο μεγάλη δύναμη. Είναι η μεγαλύτερη στιγμή λαϊκού πολιτισμού αυτής της χώρας. Είναι τόσο δυνατό, που δε θα το σβήσει καμία χιλιετία ακόμα.

-Επίσης θα παρουσιάσετε και υλικό από το νέο δίσκο σας, που θα ηχογραφηθεί το χειμώνα.

Γ.Α.: Ήδη έχουμε ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις. Δεν ξέρω πότε θα τελειώσουν, αλλά προς το παρόν δεν παρουσιάζουμε καινούρια κομμάτια, γιατί με έχει κουράσει αυτό με το youtube, που παίζουμε ένα καινούριο κομμάτι, όπως το παίζουμε και ώσπου να βγει ο δίσκος έχει 500.000  views και δεν αντιπροσωπεύει καθόλου την άποψή μου για το κομμάτι, απλά ήταν μια στιγμή, όπως παίχτηκε σε μία συναυλία κάποτε. Θέλω να λύσω πρώτα αυτό το θέμα και μετά θα αρχίσουμε να παίζουμε τα καινούρια μας

-Ο δίσκος πότε θα κυκλοφορήσει;

Γ.Α.: Την άνοιξη. Κάπου εκεί.

-Έχετε αποφασίσει τίτλο;

Γ.Α.: Δε θα πούμε ακόμα.

-Εκτός από αυτό, οι επόμενες συναυλίες σας;

Γ.Α.: Έχουμε συναυλίες μέχρι το Μάρτη.  Δε θυμάμαι τώρα το πρόγραμμα. Θα πάμε στο Βόλο και στη Λάρισα, στην Κύπρο, Σέρρες, Δράμα, Βόρεια Ελλάδα, καταλήγουμε Αθήνα, έχουμε μία συναυλία στη Θεσσαλονίκη το Μάρτιο και τελειώνουμε μετά και ξαναβγαίνουμε το καλοκαίρι, για να ασχοληθούμε λίγο πιο σοβαρά με τις ηχογραφήσεις.

-Κλείνοντας, τι είναι για εσάς η μουσική;

Γ.Α.: Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί στη ζωή μου. Δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτή. Ελπίζω να μην υπάρχει σε κανένα πλανήτη, σε καμία διάσταση ζωή χωρίς μουσική. Και είμαι σίγουρος ότι δε γίνεται να υπάρχει.

Πηγή:

https://www.alfavita.gr/arthron/giannis-aggelakas-i-epanastasi-xekina-prota-sto-myalo-toy-kathena-mas

Nosfi - Έκθλιψη

Οι λέξεις δε μένουν πάντοτε αμετάβλητες, όπως σχηματίστηκαν εξαρχής. Συχνά αλλάζουν μορφή, γιατί οι φθόγγοι τους χάνονται ή συγχωνεύονται ή με οποιονδήποτε τρόπο μεταβάλλονται. Οι διάφορες αποβολές, συγχωνεύσεις και κάθε είδους μεταβολές των φθόγγων λέγονται φθογγικά πάθη. Έκθλιψη λέγεται η αποβολή του τελικού φωνήεντος μιας λέξης εμπρός από το αρχικό φωνήεν ή τον αρχικό δίφθογγο της ακόλουθης.

Σαλόνικα 2016 | λάιβ-ουάν τέικ-σπιτικιά ηχογράφηση | 9-10/1/16 

ακούτε - κατεβάζετε - διαδίδετε

https://nosfi.bandcamp.com/

Ήσουνα παντού

"Ήσουνα παντού"

Μουσική: Απόλλων Κουσκουμβεκάκης, Στίχοι: Μαρία Σπυράτου, Τραγούδι: Κατερίνα Τσαντήλα.

Ένα μεσογειακό μάμπο, περιλαμβάνεται στο δίσκο του Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη "Μ' ένα νεύμα του φιλιού", που κυκλοφορεί τέλος Φεβρουαρίου από τη Melon Music.

Ηχητικό από την παρουσίαση βιβλίου "Στίχοι πριν την άνοιξη"

Ηχογράφηση από την παρουσίαση του βιβλίου του Μάνου Ορφανουδάκη «Στίχοι πριν την άνοιξη», που έγινε, στις 17 Φεβρουαρίου 2016, στην Μπουάτ Απανεμιά. (Από το κανάλι του "Μετρονόμου" στο youtube).

Για τον συγγραφέα μίλησαν οι
(00:00) Μιχάλης Γελασάκης – Δημοσιογράφος
(02:34) Αγγέλα Γαβρίλη – Συγγραφέας, βιβλιοκριτικός
(06:20) Σπύρος Αραβανής – Φιλόλογος, δημοσιογράφος, εκδότης του «Ποιείν»
(14:36) και ο ποιητής Μάνος Ελευθερίου (διαβάζει ο Ζαχαρίας Καρούνης)

Τραγούδια σε στίχους του Μάνου Ορφανουδάκη παρουσίασαν
(20:35) Ο συνθέτης Πάνος Κοσμίδης (πιάνο) με ερμηνευτή τον Δημήτρη Κωνσταντίνου
(21:26) Σκακιέρα
(24:18) Λέαινα
(26:57) Με μια πόλη για σεντόνι
(29:28) Της νύχτας το αστέρι
(32:39) Άγιος Υάκινθος
(35:40) Ο τραγουδοποιός Σταύρος Σταυρίδης
(37:33) Όλα του κόσμου τα αντίο (ερμηνεία: Σταύρος Σταυρίδης, πιάνο: Πάνος Κοσμίδης)
(40:56) Ο συνθέτης-στιχουργός Σπύρος Παρασκευάκος (πιάνο) με ερμηνευτή τον Ζαχαρία Καρούνη
(42:56) Στου ονείρου του τη σέλα
(46:23) Ο τραγουδοποιός Κώστας Μπουντούρης (ερμηνεία & κιθάρα)
(47:16). Το παιδικό μου τέρας
(51:23) Ο συνθέτης Γιώργος Καλογήρου (ερμηνεία & κιθάρα, λαούτο)
(53:47) Η πέτρα του ονειρευτή
(57:02) Η νεράιδα και το δέντρο
(1:00:01) Γυναίκα που προσεύχεται στη Νύχτα
(1:02:47) To '30 γεννηθείς
(1:06:18) Παράφορα δειλοί
(1:09:04) Σ’ αυτό το χώμα

"Τυφλή εμπιστοσύνη" στο Επί Κολωνώ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Τυφλή Εμπιστοσύνη»

Επί Κολωνώ

Από τις 12 Φεβρουαρίου, στο black box του Θεάτρου Επί Κολωνώ, ανεβαίνει η παράσταση

«Τυφλή Εμπιστοσύνη»

του Ανδρέα Φλουράκη, σε σκηνοθεσία Σταύρου Στάγκου

με τους Νίκο Γεωργάκη, Γωγώ Καρτσάνα και Βαγγέλη Ψωμά.

Τρεις άνθρωποι γνωρίζονται και συνάπτουν σχέσεις μεταξύ τους από αδυναμία, από ανάγκη κι από συμφέρον. Κυριαρχεί η δεσμίδα των παιγνιόχαρτων, ή κοινώς τράπουλα, μια λέξη που προέρχεται από το ιταλικό «trappola» που σημαίνει «παγίδα» και «δόλος». Γύρω της, λοιπόν, ένας τζογαδόρος, μια γυναίκα και ένας τυφλός.Τα φύλλα θα μοιραστούν και το παιχνίδι θα αρχίσει. Σε αυτό το τραπέζι της ζωής εναλλάσσονται ο έρωτας, το όνειρο, και οι ανθρώπινες σχέσεις - με αντίπαλο τη μοναξιά, την κυριαρχία και το κέρδος. Φύλλα της τράπουλας, που μοιράζονται και μένει μόνο να παιχτούν, όσο καλύτερα γίνεται.

Ένα έργο πάνω στην τύχη, την  κυριαρχία και το ανελέητο κυνήγι του κέρδους, που στιγματίζει το καπιταλιστικό σύμπαν και τις σχέσεις που δημιουργούνται μέσα σε αυτό. "Κάθε κέρδος είναι μια αδικία σε κάποιον". 

Συντελεστές:

Κείμενο : Ανδρέας Φλουράκης

Σκηνοθεσία : Σταύρος Στάγκος

Φωτογραφία : Νίκος Βλασόπουλος

Σκηνικά- κοστούμια : Μαρία Παπαδοπούλου

Video-artist : Αλέξανδρος Κακλαμάνος

Κίνηση : Στέλλα Κρούσκα

Μουσική επιμέλεια : Σταύρος Στάγκος

Βοηθός σκηνοθέτη : Έλενα Παπαγεωργίου

Γραφίστας : Βίκυ Πάφα

Βοηθός ενδυματολόγου : Τζίνα Ηλιοπούλου

Φωτογραφίες δημοσιότητας : Μάριος Θεολόγης
Επικοινωνία : Άντζυ Νομικού
Παραγωγή : EPOPSIS

Παραστάσεις:

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:30 και κάθε Κυριακή στις 20:00.

Διάρκεια παράστασης: 60’

Γενική είσοδος: 12 ευρώ

Επί Κολωνώ : Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94 / Κολωνός 10444 / 210 5138067 κάθε μέρα 13:00 - 22:00

Συνέντευξη του Αργύρη Μπακιρτζή στον Γιάννη Κοντό

Αργύρης Μπακιρτζής: «Έχω μια έφεση να είμαι ανοιχτός σε προκλήσεις»

Τη συνέντευξη έλαβε ο Γιάννης Κοντός

http://yanniskontos.blogspot.gr/2016/02/blog-post_6.html

Από τα ιδρυτικά μέλη των Χειμερινών Κολυμβητών, του μακροβιότερου, ίσως, εν ενεργεία μουσικού σχήματος στην Ελλάδα, ο Αργύρης Μπακιρτζής μας μιλά για το τραγούδι, την ποίηση, τον έρωτα, το σινεμά, την παράδοση, το χιούμορ και την κρίση, με αφορμή τη μουσικοθεατρική παράσταση ΙΛΙΟΥ ΦΑΕΙΝΟΤΕΡΟΙ, την οποία οι Χειμερινοί Κολυμβητές ανεβάζουν στη σκηνή του κινηματογράφου ΙΛΙΟΝ για δεύτερο συνεχόμενο Παρασκευοσαββατοκύριακο στις 12, 13 και 14 Φεβρουαρίου. Όπως κάθε συναυλία των Χειμερινών Κολυμβητών είναι μοναδική και απρόβλεπτη, το ίδιο είναι, όπως αποδεικνύεται, και κάθε συνομιλία με τον Αργύρη Μπακιρτζή!

Η ιδιότυπα εκφραστική φωνή σας αποτελεί σήμα κατατεθέν των Χειμερινών Κολυμβητών. Πότε ξεκινήσατε να τραγουδάτε και πότε συνειδητοποιήσατε ότι θέλετε να το κάνετε στο πλαίσιο ενός μουσικού σχήματος;

Η φωνή μου λοιπόν: διόγκωση των κογχών του ρώθωνος και λεμφαδενικός ιστός στη βάση της επιγλωττίδας. Aπό όσο θυμάμαι, από μικρός, στις παρέες, προτιμούσα να τραγουδώ παρά να μιλώ, αφού μιλώντας συχνά κόμπιαζα. Τραγουδώντας, αυτό εξαφανιζόταν. Το σχήμα προέκυψε από μόνο του, όταν, 18 ετών, συνάντησα τον 15χρονο τότε Ισίδωρο Παπαδάμου, οδηγό μου στον μαγικό κόσμο των ήχων του μπουζουκιού.

«Η μακρινή σιωπή των αστεριών/ το έμμονο ζουζουνητό της φωτισμένης πόλης/ χειμερινοί κολυμβητές. Νύχτα γυρνάν οι ποιητές/ προϊστορικά τέρατα στην κατεχόμενη πόλη», γράφατε το Φεβρουάριο του 1978. Γιατί οι ποιητές γυρνούν νύχτα και ποια είναι η δική σας σχέση με την ποίηση, δεδομένου ότι έχετε μελοποιήσει ουκ ολίγους ποιητές, Έλληνες και ξένους;

Νύχτα, αφού ορίζονται ως «προϊστορικά τέρατα στην κατεχόμενη πόλη». Γιατί, από μία άποψη, αντιλαμβάνονται, κινούνται σε μια διαφορετική πραγματικότητα, όχι όμως άσχετη με αυτήν των υπολοίπων. Αυτήν ονομάζω «νύχτα». Σε ένα τραγούδι μου υπάρχει ο στίχος «μου μήνυσες πως θα ‘ρθεις να με συναντήσεις, τη νύχτα αργά που είν’ όλα γύρω φωτεινά», τότε που σωπαίνει η ζωή και αναδύεται μια άλλα ζωή, όπως η σιωπή που επανευρίσκει τους ήχους και ζωντανεύουν οι κρυμμένες σκιές. Σχέση με την ποίηση έχω όπως όλοι σχεδόν οι Έλληνες. Από πολύ μικρός έγραφα στίχους, εκεί έβρισκα καταφύγιο, παρηγοριά και ανακούφιση, και σ’ αυτό με ενθάρρυναν ο δάσκαλος αδελφός του πατέρα μου και ο φιλόλογός μου καθηγητής, ποιητής Σαράντος Παυλέας. Παρότι θεωρώ ότι η ποίηση περιορίζεται από τη μελοποίησή της, δεν απέφυγα να μελοποιήσω ποιήματα που τα αγαπούσα τόσο πολύ, που τα ένιωθα πιο δικά μου απ’ τα δικά μου.

«Ένα φιλάκι δεν είναι δράμα/ μην το παιδεύεις με τόσες ιδέες· Έτσι απὸ δράμα σε δράμα ξεπέφτεις/ και επανάσταση πάλι ζητάς». Ζούμε σε αντιερωτική εποχή; Πιστεύετε ότι ο έρωτας είναι δυνητικά πιο επαναστατικός από κάθε ιδεολογία;

Δηλαδή, ποια εποχή ήταν ερωτική; Η κοινωνία είναι αντιερωτική, συχνά επικαλούμαι την ταινία του Τρυφώ Η σειρήνα του Μισσισιπή. Ο έρωτας είναι επαναστατικός σε κάθε μορφή του και θυμάμαι την Ελβίρα Μάντιγκαν του Μπο Βίντερμπεργκ με την υπέροχη Πία Ντέγκερμαν. Θα επικαλεστώ ακόμη μια ταινία, του Μίκλος Γιάντσο, την ταινία Ιδιωτικά βίτσια, δημόσιες αρετές, του 1976, εξαιρετικά τολμηρή για την εποχή της, όπου εξετάζεται η αποσύνθεση της αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας μέσα από την τραγική ιστορία των εραστών του Μάγιερλινγκ. Ο νεαρός κληρονόμος του θρόνου ενός βασιλείου της Κεντρικής Ευρώπης, στις αρχές του αιώνα, οργανώνει με τους φίλους του μια μεγάλη γιορτή, που μετατρέπεται σε άγριο όργιο που κορυφώνεται με την εκτέλεσή τους απ’ την αστυνομία. Αξέχαστη η ωμή απεικόνιση του βιασμού του αρχηγού της Αστυνομίας από μια πανέμορφη κοπέλα με το υπερμεγέθες στυτικό όργανό της.

Οι συνθέσεις των Χειμερινών Κολυμβητών αντλούν με τρόπο εκλεκτικιστικό και γόνιμο στοιχεία από ποικίλες μουσικές - και όχι μόνο- παραδόσεις, διαπνεόμενες, επίσης, από ένα ιδιαίτερο, συχνά σουρεαλιστικό, χιούμορ. Τι σηματοδοτεί για σας ο αμφιλεγόμενος και συχνά παρεξηγημένος όρος «παράδοση» και γιατί το χιούμορ είναι τόσο σημαντικό «όπλο»;

Αλοίμονό μου αν εξετάζω θεωρητικά κάτι πριν το κάνω.  Θα καταργούσα τον εαυτό μου. Αν επεκταθώ πέραν αυτού που έχει συσσωρευτεί και χωνευτεί εντός μου, θα κολλήσω, θα εξαφανίσω τα ίχνη δημιουργικότητας που μου απομένουν. Επιπλέον από μικρός, σχεδόν αυτόματα, ακολουθώ το έξής: όταν καταλήγω σε κάτι, όταν νομίζω ότι πιστεύω σε κάτι, λέω στον εαυτό μου «πήγαινε στο αντίθετό σου και εκεί θα είσαι πιο κοντά στην αλήθειά σου». Τελευταία, συχνά επαναλαμβάνω: «... αν όμως ως το τέλος, μείνετε παντοτινά όπως τώρα, χωρίς καμιά ευτυχία, πως δυστυχία δε νιώθετε, θα λέτε». Δεν είμαι ιδιαίτερα χιουμορίστας, αν προκύπτει, αν οι άλλοι εκλαμβάνουν ότι υπάρχει χιούμορ σε  διάφορα λεγόμενά μου, τι να κάνω; Το χιούμορ βέβαια τσακίζει κόκαλα, οι άνθρωποι χωρίς αίσθηση του χιούμορ είναι ανυπόφοροι, κρύοι. Διάβασα κάπου ότι το χιούμορ είναι η ευγένεια της απόγνωσης. Για την παράδοση τι να πω; Ότι «ο ταξιδιώτης έπεσε νεκρός, χτυπημένος από τη γραφικότητα» (Μαξ Ζακόμπ). Ή ότι η παράδοση είναι η βάση κάθε πρωτοπορίας. Να είμαι «σοβαρός» και να γελοιοποιούμαι, να είμαι λίγο εκτός θέματος; Προτιμώ το δεύτερο.

Οι πρώτες σας κυκλοφορίες υπήρξαν ανεξάρτητες παραγωγές. Aν λάβουμε υπόψη τις ζοφερές κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες που βιώνουμε, θεωρείτε ότι το να επιδιώκει ένας δημιουργός να λειτουργεί κατά το δυνατόν ανεξάρτητα στο επίπεδο παραγωγής και διανομής της δουλειάς του είναι ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος; Ποια είναι η γνώμη σας για το επίπεδο της μουσικής παραγωγής στην Ελλάδα;

Η πρώτη μας. Η δεύτερη, δική μας παραγωγή, δόθηκε για διανομή στη ΛΥΡΑ και αργότερα και η πρώτη, δεδομένης της οικονομικής εκμετάλλευσης που δεχόμασταν απ’ τους δήθεν υποστηρικτές των ανεξάρτητων παραγωγών, που συν τοις άλλοις μας «έφαγαν» και αρκετά χρήματα. Η ανεξάρτητη παραγωγή σήμερα οδηγεί στην ευκταία σύγχρονη ηχογράφηση όλων των μουσικών και στον περιορισμό των τεχνικών παρεμβάσεων στο τελικό αποτέλεσμα. Τέλος, οι πωλήσεις έχουν πέσει πάρα πολύ, οπότε ο καθένας μπορεί να διαλέξει τον τρόπο παραγωγής που επιθυμεί, τον βολεύει και έχει τη δυνατότητα να επιλέξει. Δεν έχω γενική εποπτεία της παραγωγής δίσκων στην Ελλάδα. Απ’ όσο, όμως, γνωρίζω υπάρχει ιδιαίτερη ευρηματικότητα στον τρόπο παραγωγής  και έχω ακούσει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες χαμηλού κόστους παραγωγές.

«Και τώρα πώς αλλάξανε όλα τριγύρω μας· οι φωνές του δάσους, οι σκιές της νύχτας/ Τώρα σε δρόμους νέους φθίνουμε», γράφατε στους Δακοκτόνους πριν από 25 χρόνια, πολύ πριν την τρέχουσα φάση της κωδικοποιημένα αποκαλούμενης «κρίσης». Τρέφετε κάποια αισιοδοξία για την υπέρβασή της;

Το καλό είναι ότι ολοένα πέφτουν οι μάσκες. Η υπερεθνική οργάνωση και οι απανταχού υπάλληλοί της που διαχειρίζονται και δυναστεύουν τον κόσμο μας, αναγκάζονται  να αποκαλυφθούν. Είμαι αισιόδοξος. Το ΤΑΟ λέει «αν δε βυθιστείς, δε θα βγεις ψηλά». Τώρα βυθιζόμαστε πιο γρήγορα. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, όμως οι έχοντες και φοβούνται και είναι αμέτοχοι στην ευτυχία και είναι «ψυχή τε σώματι» δούλοι.

Οι συναυλίες σας είναι απολαυστικές, διαδραστικές και συνήθως απρόβλεπτες στην εξέλιξή τους διαδικασίες. Τι αποκομίζετε από την επικοινωνία σας με το εκάστοτε κοινό;

Ενέργεια και αγάπη και ποικίλες προκλήσεις. Και έχω μια έφεση να είμαι ανοιχτός σε προκλήσεις.

Φέτος συμπληρώνετε, ως μουσική παρέα, 35 συναπτά χρόνια δισκογραφικής παρουσίας, χωρίς να έχετε χάσει τίποτε από την ευρηματικότητα, τη ζωντάνια και τη φρεσκάδα σας. Πώς το καταφέρνετε; Έχετε κάποια καινούρια δισκογραφική δουλειά στα σκαριά;

Αυτά δεν τα πετυχαίνεις επιδιώκοντάς τα  Τα έχεις ή όχι. Υλικό υπάρχει για πάνω από έναν δίσκους, δεν ήρθε φαίνεται η ώρα τους. Εξάλλου, έχουμε εκδώσει πρόσφατα, ως μέλη  του String Theory Ensemble, με τους Γιώργο Πατεράκη και  Μαρία Πλουμή, δυο δίσκους, έναν στουντιακό και έναν live, τραγουδώντας με την υπέροχη Σταυρούλα Παυλίκου που εμφανίζεται κατά καιρούς και με τους Χειμερινούς Κολυμβητές. Ελάτε να μας ακούσετε, τους Χειμερινούς Κολυμβητές, μαζί μας μια υπέροχη νεαρή τραγουδίστρια, η Τότα Ευλαβή, το Σαββατοκύριακο στο σινέ ΙΛΙΟΝ. Καταπληκτικός, άνετος και φιλόξενος χώρος, καθόλου μαγαζίλα, πολύ φτηνό εισιτήριο, ό,τι καλύτερο. Σπάνιο υλικό σε προβολές και λογική ώρα έναρξης. Παρασκευή και Σάββατο στις 22.000, Κυριακή στις 21.00. Χωρίς καθυστέρηση. Δε θα μετανιώσετε. Αναλαμβάνω την ευθύνη.

"Τα ραδίκια ανάποδα", ξανά!

Είχα δει "Τα Ραδίκια Ανάποδα" πρόπερσι, και είχα βάλει σε μια σειρά τις σκέψεις μου ΕΔΩ.

Τα ξαναείδα. Να τα δείτε κι εσείς. Είναι αλλαγμένα, πιο ξεκαρδιστικά, πιο παραληρηματικά, αλλά και πιο προωθημένα.

Και με τον θάνατο σαν πρόφαση και με τη χρήση της καρικατούρας στο φουλ, ο Γαλίτης τελικά μας κάνει μια χάρη αλλά μας βάζει να πληρώσουμε και το τίμημα.

Η χάρη που μας κάνει; Να ξορκίσουμε μέσω του γέλιου όλους αυτούς που μας έχουν κάνει την πραγματικότητα και την καθημερινότητά μας έναν πολτό αβίωτο, που μας έχουν καβαληθεί και δεν λένε να μας αφήσουν σε ησυχία. Νιώθεις μια λύτρωση για το ξεμπρόστιασμα που τους κάνει ο Γαλίτης, και μια βαθιά ικανοποίηση που είσαι κι εσύ μέρος αυτής της καθαρτικής διαδικασίας.

Όλο αυτό όμως έχει και το τίμημά του: ότι εν τέλει ο Γαλίτης σε φέρνει αντιμέτωπο με τη δική σου ευθύνη για όλο αυτό το χάλι. Για ό,τι αναπαράγεις ή, έστω, για ό,τι ανέχεσαι. Κι όταν τελειώσουν τα χαχανητά, κάπου μέσα σε όλο αυτό το μενού των αντι-ηρώων του Γαλίτη βλέπεις να σχηματίζεται κι η δική σου εικόνα, αναπόφευκτα.

Με αυτή την έννοια, μην περιμένετε αστειάκια απ' "Τα Ραδίκια Ανάποδα".

Ηρακλής Οικονόμου

Καλαϊτζής, Κακίσης, Σαββόπουλος

Ο Κακίσης γράφει για τον Καλαϊτζή που σκιτσογραφεί τον Σαββόπουλο που τραγουδάει. Από το σπάνιο Μέρη που χάσανε τη μαγεία τους, του 1985. Ο Γιάννης Καλαϊτζής, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες σκιτσογράφους, πέθανε την Παρασκευή σε ηλικία 71 ετών.

Η δεύτερη πολιορκία του Παρελθόντος

του Σωτήρη Κακίση

Οι άνθρωποι που μιλάνε για άλλους ανθρώπους και θαυμάζουν: Αυτοί σώζουν τη μαγεία, ξαναϋψώνουν τους τόπους, πολιορκούν το παρελθόν ηρωικά, εκστρατεύουν και κατακτούν τα ατυχή αισθήματα, καλλιτεχνίζουν. Οι άνθρωποι που μιλάνε για άλλους ανθρώπους και πράξεις ή λόγια είναι μαζί μου και ζούνε παραπλήσια ζωή στον ντουνιά/κόσμο.

Γιάννη Καλαϊτζή που άφησες τον Διονύση Σαββόπουλο να περπατήσει στους δρόμους του κόμικ σου, με βοήθησες να πετύχω θέατρο μέσα στο θέατρο, ένα απ’ τα πιο μαγικά κόλπα των παλιών. Αυτή τη στιγμή είναι τρία τα αλλεπάλληλα επίπεδα των ιστοριών. Ο Καλαϊτζής που έχει τον Σαββόπουλο να λέει, εγώ που έχω τον Καλαϊτζή και το κόμικ του. Εσείς που διαβάζετε.

Παίρνω την άδειά σου και ελευθερώνω πάλι (το’ χα ξανακάνει, πάντως, και στα ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΑΝ ΑΣΤΕΙΑ ΑΣΤΡΑ) τα ονόματα. Μπαίνουν, σαν να ’ναι δικό τους το βιβλίο μου, και μιλάνε ωραία, γοητευτικά· οι γόητες των αναγνωστών μου!

"Τα τραγούδια της κρίσης" στη Galerie Δημιουργών

Δελτίο Τύπου

Ο στιχουργός Γιάννης Σαμπάς και ο συνθέτης Σπύρος Κουρκουνάκης

παρουσιάζουν τη μουσική παράσταση:

τα τραγούδια της κρίσης

χρήμα και εξουσία…

Καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη η πιο απροκάλυπτη και χυδαία επιβολή της εξουσίας του χρήματος στον παγκοσμιοποιημένο μας πλανήτη, ο στοχασμός, η αμφισβήτηση, το χιούμορ και ο σαρκασμός συμμαχούν με το τραγούδι, σε μια παράσταση που οι συντελεστές της λένε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, γι’ αυτούς που θέλουν ν’ ακούνε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Ο «προφητικός»; λόγος του ελληνικού τραγουδιού, γραφικός ίσως για τους περισσότερους και σίγουρα παραγνωρισμένος την εποχή που εκφράστηκε για πρώτη φορά, επιστρέφει δικαιωμένος στον τόπο …του εγκλήματος μέσα από την, τραγική πλέον, επικαιρότητά του.

Όταν θα μπούμε στην Κοινή την Αγορά,

όταν θα γίνουμε Ευρωπαίοι επισήμως,

δεν θα κοιτάζουμε τους άλλους πονηρά

κι οι συνεταίροι θα μας φέρονται εντίμως!!!

                                               Άκης Πάνου

Έρημες κι άδειες οι πλατείες, τα καταστήματα κλειστά,

Θεέ μου, σαν πόσες αμαρτίες του ανθρώπου η μοίρα σού χρωστά;

Όλοι τραβάν στην αγορά κι οι ρήτορες απ’ το μπαλκόνι

ποτίζουν τις ψυχές μ’ αφιόνι και κόβουν χέρια και φτερά.

                                                              Νίκος Γκάτσος

… Η ζωή είναι σαν τα παραμύθια, που εξιδανικεύουν την πραγματική εικόνα του κόσμου μας, κι όσο περίεργο κι αν ακούγεται, οι μεγάλοι πιστεύουν πιο εύκολα από τα παιδιά …

… Να μην πάρουμε κι εμείς κανένα δάνειο; Ο ένας για να μεγαλώσει τη δουλειά του, άλλος για να φτιάξει ένα σπιτάκι διακόσια τετραγωνικά μόλις, ο τρίτος για να ανεβάσει τη γκόμενα πρώτο τραπέζι πίστα, όπου έβλεπαν τα όνειρα του καθενός …

… Έτσι, σήμερα δεν υπάρχει κανάλι που να σέβεται τον εαυτό του και να μην μας μαθαίνει να μαγειρεύουμε με υλικά που δυσκολευόμαστε πλέον να αγοράσουμε…

… Χωρίς κάθαρση, η εξουσία συνεχίζει το δρόμο της και η τραγωδία συνεχίζεται …

Γιάννης Σαμπάς: κείμενα, στίχοι, διασκευή στίχων

Κώστας Μάντζιος, Γεωργία Γρηγοριάδου: τραγούδι

Μαρία Νίττη: ακορντεόν

Θανάσης Γεωργάρας: μπουζούκι

Θανάσης Σοφράς: κοντραμπάσο

Θαλής Παπαδόπουλος: μπουζούκι

Αλέξανδρος Μαούτσος: κιθάρα

Σπύρος Κουρκουνάκης: μουσική επιμέλεια, πιάνο 

Σάββατο, 5 Μαρτίου, ώρα: 7.30΄ μ.μ.

Galerie δημιουργών Πολυχώρος Τέχνης

Χελιδονούς 28 Νέα Κηφισιά

Τηλ.: 210 6251732

είσοδος 10 ευρώ