Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011

Silvio Rodriguez - Pequeña serenata diurna





Pequeña serenata diurna

Silvio Rodriguez


Vivo en un país libre
Cual solamente puede ser libre
En esta tierra, en este instante
Y soy feliz porque soy gigante.
Amo a una mujer clara
Que amo y me ama
Sin pedir nada
- o casi nada,
Que no es lo mismo
Pero es igual -.

Y si esto fuera poco,
Tengo mis cantos
Que poco a poco
Muelo y rehago
Habitando el tiempo,
Como le cuadra
A un hombre despierto.

Soy feliz,
Soy un hombre feliz,
Y quiero que me perdonen
Por este día
Los muertos de mi felicidad.

***

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ:
Ειρήνη Φιλιππίδου


Ζω σε μια ελεύθερη χώρα
Που ελεύθερη μπορεί να είναι μόνο
Σε αυτή τη γη, αυτή τη στιγμή
Και είμαι χαρούμενος γιατί είμαι ένας γίγαντας.
Αγαπώ μια γυναίκα καθάρια
την αγαπώ και μ 'αγαπά
χωρίς να ζητά τίποτα
- Ή σχεδόν τίποτα,
δεν είναι το ίδιο
Αλλά είναι ισάξιο -.

Και αν αυτό δεν είναι αρκετό,
Έχω τα τραγούδια μου
που σιγά σιγά
Αλέθω και ξανακάνω
μένοντας στο χρόνο
Όπως ταιριάζει
σ’ έναν άνθρωπο άγρυπνο


Είμαι ευτυχισμένος
Είμαι ένας άνθρωπος ευτυχισμένος
Και θέλω να με συγχωρέσουν
για τούτη τη μέρα
Οι νεκροί της ευτυχίας μου.

...But they didn't take the music

He was a magician with the harp. In the plains of Colombia there was no fiesta without him. For a fiesta to be a fiesta, Mese Figueredo had to be there, his dancing fingers brightening up the air and stirring the legs. One night, on some remote track, he was assaulted by thieves. Mese Figueredo was on his way to a wedding on muleback -he on one mule, the harp on another- when the thieves jumped on him and beat him senseless. The following day, someone found him. He was lying in the path, a filthy rag of mud and blood, more dead than alive.
And then the wretch said, with the remnants of a voice: "- They took the mules".
And he said: "- And they took the harp".
And he drew in breath and laughed, dribbling spittle and blood he laughed: "- But they didn't take the music".
Eduardo Galeano

The only people...

The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn, like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes ....
J. Kerouac

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011

Mea Culpa: Τα Παιδιά από την Πάτρα




Πριν από μήνες, σε ένα άρθρο-αφιέρωμα για τη δεκαετία του '80 στο Δίφωνο παρέλειψα την αναφορά στα "Παιδιά από την Πάτρα". Αν και ήταν πρώτοι-πρώτοι (και πώς να μην είναι, με τεράστιες επιτυχίες και αμέτρητες πωλήσεις) στην πρόχειρη λίστα με τα σημαντικότερα συγκροτήματα των ελληνικών eighties που είχα συντάξει, ο δαίμων του υπολογιστή μου χτύπησε για τα καλά. Και ο δαίμων έχει ένα στόχο: το κουμπί delete. Ευτυχώς, την παράλειψη αυτή μου τη θύμισε τηλεφωνικά ο Βαγγέλης Δεληκούρας, ψυχή του συγκροτήματος, σε ένα νυχτερινό τηλεφώνημα-έκπληξη πριν από καιρό. Στην ηλεκτρονική του εκδοχή στα "μουσικά προάστια", το άρθρο έχει φυσικά συμπληρωθεί (ΕΔΩ). Ζητώ όμως κι από εδώ συγνώμη από τα ιστορικά "Παιδιά από την Πάτρα" για αυτήν τη χαζή παράλειψη. Βέβαια, ακόμα κι αν τους ξέχασε ένα άρθρο, τους μνημονεύουν πανάξια ο κόσμος και η ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, κι αυτό μετράει. Μόλις τελειώσει η αναμπουμπούλα του Διφώνου, θα επανέλθουμε εκτενέστερα. Μέχρι τότε ...πάμε μαέστρο! ηρ.οικ.

Δήλωση του Μάνου Ελευθερίου για το κλείσιμο του Διφώνου


Είναι αμαρτία που κλείνει ένα περιοδικό, το οποίο ασχολείται με την ελληνική μουσική. Και είναι αμαρτία που μένουν άνεργοι οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί. Το Δίφωνο έχει μια ιστορία· εκεί συμμετείχαν σπουδαίοι άνθρωποι, γράφτηκαν σοβαρά άρθρα και παρουσιάστηκαν σημαντικά ντοκουμέντα. Το περιοδικό έχει γίνει σημείο αναφοράς. Στο μέλλον, θα παραπέμπουμε στο Δίφωνο και στα άρθρα του, ακόμα και σε συνεντεύξεις του. Για αυτούς που θα έρθουν σε 30-40 χρόνια, αλλά ακόμα και για τους σύγχρονους, όλα αυτά τα ντοκουμέντα θα είναι σημεία αναφοράς. Οι συνεντεύξεις είναι μεγάλη υπόθεση· εκεί μπορείς να βρεις πράγματα που θα σου λύσουν απορίες και θα σου συμπληρώσουν κενά. Στο παρελθόν έτυχε να αρθρογραφήσω στο περιοδικό για ένα διάστημα. Από τότε, άλλαξαν πολλά, αλλά ένας βασικός κορμός ανθρώπων έμεινε ίδιος. Ένα τέτοιο περιοδικό πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει.
Μάνος Ελευθερίου

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

Μάθημα ζωής από το e-tetradio

Από το e-tetradio:

Αναμφισβητητα μια τεράστια δημοσιογραφική επιτυχία. Ό,τι δεν κατάφεραν να μάθουν τριάντα δημοσιογράφοι που εργάζονταν στο ίδιο κτίριο τόσο καιρό, το έμαθε ένας δημοσιογράφος εκ του μακρόθεν, με ένα τηλεφώνημα.

Μάθημα δημοσιογραφίας προς εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους:

1) Προφανώς και τα εργασιακά θέματα απλήρωτων και απολυμένων δημοσιογράφων δεν "παρουσιάζουν κατά τη γνώμη μου ενδιαφέρον", και άρα δεν ρωτάμε για αυτά ιδιοκτήτες ΜΜΕ.

2) Προφανώς και θεωρούμε δεδομένο ότι κάθε δήλωση κάθε ιδιοκτήτη ΜΜΕ ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, γι' αυτό και στις δηλώσεις δεν βάζουμε εισαγωγικά, παρά τις παρουσιάζουμε ως πραγματικό γεγονός. Αν ας πούμε ο υπουργός οικονομικών δηλώσει αύριο ότι "σε μια εβδομάδα θα εξαλείψω την ανεργία στην Ελλάδα", εμείς στο άρθρο βάζουμε ως τίτλο: "Σε μια εβδομάδα θα εξαλειφτεί η ανεργία στην Ελλάδα". Τελεία και παύλα, ή ...έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε.

3) Προφανώς και δεν παρουσιάζουμε την άποψη απλήρωτων και απολυμένων δημοσιογράφων σχετικά με το κλείσιμο ενός μέσου, προτού μιλήσουμε με τον ιδιοκτήτη του ΜΜΕ τους. Αντίθετα, φροντίζουμε με προηγούμενα άρθρα (ΕΔΩ) να έχουμε υποσκάψει και γελοιοποιήσει εντελώς την όποια διεκδίκησή τους, επικροτώντας μάλιστα το κλείσιμο του μέσου, και άρα την απώλεια της εργασίας τους.

Τι άλλο; Ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στο e-tetradio, και το εννοώ. Τέτοιες στάσεις - από συναδέλφους! - είναι μαθήματα ζωής, που ούτε χίλια βιβλία δεν μπορούν να σου διδάξουν. Και ένα μάθημα ζωής είναι σίγουρα σημαντικότερο από ένα μάθημα δημοσιογραφίας.
ηρ.οικ.

Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

Πότε θα μιλήσουν τα κόμματα της Αριστεράς για το κλείσιμο του Διφώνου;

Όταν πρόσφατα κάποιοι νεάτερνταλ "παλληκαράδες" των ΕΑΑΚ κατέβασαν μία ταμπέλα της ηρωίδας Σωτηρίας Βασιλακοπούλου που η ΚΝΕ είχε τοποθετήσει στο Πάντειο, το ΚΚΕ και ο μηχανισμός του φρόντισε μέσα σε λίγες ώρες ώστε τα δεκάδες σωματεία και οργανώσεις που ελέγχει να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους και να εκδώσουν μανιασμένες ανακοινώσεις περί "ΕΚΟΦιτών" και "ασφάλειας". Τώρα που έκλεισε ένα περιοδικό, σιωπή. Όσο για το ΣΥΡΙΖΑ, αντί να αποκτήσει την πολυπόθητη επαφή με την κοινωνία και με μία ομάδα συντακτών που μένουν άνεργοι και απλήρωτοι, προσπαθεί να ανακτήσει την επαφή με τις μαλωμένες συνιστώσες του. Σιωπή, ξανά.

Τι να φταίει άραγε; Μήπως το ότι τα ψηφαλάκια είναι λιγοστά; Μήπως το ότι οι κομματάρχες δεν διαβάζουν εφημερίδες και ίντερνετ; Μήπως το ότι φοβούνται ό,τι δεν ελέγχουν; Ή μήπως το ότι οι καλές σχέσεις με τα ΜΜΕ και τους ιδιοκτήτες τους είναι πιο σημαντικές από την αλληλεγγύη προς τους εργαζομένους; Ποτέ δεν είναι αργά, πάντως, σύντροφοι, να πείτε έστω και δυο (2) λέξεις.

ηρ.οικ.

ΥΓ: Μόνο οι εφημερίδες Η ΕΠΟΧΗ, ΠΡΙΝ και ΔΡΟΜΟΣ έσωσαν σήμερα την παρτίδα, συμπεριλαμβάνοντας την είδηση στην ύλη τους. Τις ευχαριστούμε.

Δίφωνοι και ...παράφωνοι



Να λοιπόν που γίνεται να κλείνει ένα περιοδικό και η είδηση να μην περνάει στα ...ψιλά. Να που γίνεται οι εργαζόμενοι ενωμένοι να διεκδικούν το αυτονόητο, δηλαδή τα δεδουλευμένα και την αξιοπρέπειά τους. Δεν το περίμενε κανένας, και σίγουρα όχι οι εμπνευστές αυτής της απόφασης του κλεισίματος του Διφώνου. Δεν περίμενε κανείς ότι το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τριάντα απολυμένων θα γέμιζε με δηλώσεις συμπαράστασης απλών πολιτών και διάσημων καλλιτεχνών. Δεν περίμενε κανείς ότι οι εργαζόμενοι αντί να αρχίσουν τα αλληλοκαρφώματα και τις αυτο-υπονομεύσεις, θα σχημάτιζαν ένα ενωτικό μέτωπο διαμαρτυρίας ενάντια σε αυτήν την απόφαση. Δεν περίμενε κανείς ότι αντί να πούμε στον Όμιλο Γιαννίκου "ευχαριστούμε που μας απολύσατε", να πάμε σπίτια μας και να αρχίσουμε να ψάχνουμε τις μικρές αγγελίες, θα αρθρώναμε τη δική μας φωνή, τη δική μας ...δίφωνη παραφωνία. Δεν περίμενε κανείς ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Ας μην γελιόμαστε. Οι προσδοκίες δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να είναι υψηλές. Ο νόμος, το δίκαιο του ισχυρού, οι κανόνες του παιχνιδιού, δηλαδή οι κανόνες του αστικού κράτους και της "ελεύθερης" - τρομάρα μου - αγοράς, έχουν ήδη σημαδεμένη την τράπουλα. Το Δίφωνο μπορεί και να πέθανε. Όμως κάποιοι δεν σκοπεύουμε να πάμε γονατιστοί στην κηδεία του. Αν δεν μπορέσουμε να σώσουμε το Δίφωνο, θα σώσουμε τουλάχιστον την ψυχή και τη συνείδησή μας.

Επαναλαμβάνω την έκκληση σε όλους τους φίλους και τις φίλες των Μουσικών Προαστίων να δυναμώσουν τις φωνές διαμαρτυρίας απέναντι σε μία απόφαση που αφήνει απλήρωτα και / ή απολυμένα τριάντα άτομα,  και που θάβει στα αζήτητα της ιστορίας έναν τίτλο και ένα περιοδικό - σημείο αναφοράς της μουσικής και του ελληνικού τραγουδιού. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους φωτισμένους καλλιτέχνες, διανοητές και πολίτες που έχουν ανταποκριθεί στο κάλεσμά μας. Ο αγώνας για την αξιοπρέπεια συνεχίζεται.
ηρ.οικ.

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011

Δήλωση της Δανάης Παναγιωτοπούλου για το κλείσιμο του Διφώνου





Δηλώνω τη συμπαράστασή μου στους εργαζόμενους του Διφώνου και θα είμαι δίπλα σας σε όποια προσπάθεια κάνετε να βρείτε – ή να δημιουργήσετε – το δίκαιό σας. Θα έκανα το ίδιο ακόμα κι αν στο περιοδικό δεν είχε γραφτεί το όνομά μου ούτε μία φορά.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα σε σας συνέβη χθες στο διπλανό σας και θα συμβεί αύριο και σε άλλους εργαζόμενους, γιατί στο στόχαστρο βρίσκεται η ίδια η εργασία.

Οι λέξεις συνταγματική εκτροπή, χούντα, κατοχή,  που εδώ και κάποιον καιρό ακούγονται στη δημόσια σφαίρα δεν είναι υπερβολικά σχήματα λόγου, αλλά απόπειρες έκφρασης μιας βίας που είναι πιο ζοφερή από ό,τι έχουμε δει ως τώρα και δυστυχώς τη χρονιά που πέρασε δεν είδαμε ούτε το ένα δέκατο από ό,τι μας επιφυλάσσει το σκηνικό που στήνεται. Ο πολιτισμένος δυνάστης αντί να σκοτώνει αμάχους με βόμβες, κρίνει ότι είναι «κομψότερο» να πάνε από εξαθλίωση.

Δεν είστε μόνοι σας, κι αν δεν δράσετε μαζί με και υπέρ όλων όσων πλήττονται, δυστυχώς δεν θα καταφέρετε και πολλά.

Η δουλειά που το ΔΝΤ πληρώνεται για να κάνει στη χώρα μας – και που έχει ήδη κάνει σε πολλές άλλες χώρες – είναι μια βίαιη αναδιανομή, ώστε απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο να υπάρχουν μόνο σκλάβοι χωρίς δικαιώματα και χωρίς φωνή. Εκτός, όμως, από τη μεσαία τάξη που πρέπει να πάψει να υπάρχει, έχει πάψει να υπάρχει και μέση οδός.


Σας προτείνω να καταλάβετε τόσο το περιοδικό όσο και το σταθμό Δίφωνο 96.6, και μαζί με άλλους απολυμένους από το χώρο του τύπου να δημιουργήσετε μια εστία αντίστασης – θα βρείτε πολύ κόσμο, ανώνυμο και επώνυμο, δίπλα σας.


Είναι καιρός να αναρωτηθούμε όλοι τι υπηρεσίες προσφέρουμε και σε ποιον. Ο όμιλος Γιαννίκου κατέχει το 80% της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας και ταυτόχρονα έχει ίδια μέσα διαμεσολάβησης – διαφήμισης (άσπρης, μαύρης, κίτρινης, γκρίζας και πάει λέγοντας). Αν αυτό δεν είναι αθέμιτο και στρεβλό, πρέπει όλοι να ξαναπάμε για απολυτήριο δημοτικού. Έχει ακουστεί πως όταν αγόρασε τη Lyra το όραμά του ήταν να πουλάει το Χατζιδάκι και την Πάνια στον ίδιο πάγκο. Κι αν δεν το είπε, σίγουρα το έκανε.Πρόκειται για ένα άθλιο επίδοξο μονοπώλιο που ήδη δε φημίζεται για το σεβασμό που δείχνει ούτε στους ανθρώπους που εργάζονται για αυτόν, ούτε στους καλλιτέχνες (εκτός αν διανύουν τη φάση της κότας που γεννάει τα χρυσά αυγά). Στο Δίφωνο του Γιαννίκου είστε – άθελά σας – το ποιοτικό άλλοθι και ο Δούρειος Ίππος μιας μηχανής που σκοπό έχει να κάψει τον πολιτισμό τον ίδιο, να ξαναγράψει παραποιημένη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, να τοποθετήσει καρκινογόνα ζουζούνια ακόμα και σε εγκεφάλους μωρών.


Οργανωθείτε και πάρτε το περιοδικό, πάρτε το σταθμό και βγάλτε τον από την κονσέρβα. Μη ζητάτε δηλώσεις συμπαράστασης, απαιτήστε πράξεις. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που εκτός από αριστερές ευαισθησίες έχουν και συμβόλαια με το Γιαννίκο και μπορούν να ασκήσουν πίεση ώστε να λάβετε τα δεδουλευμένα σας και να αποζημιωθείτε, αλλά κυρίως να επανακτήσετε το νόημα της εργασίας σας.

Στη διάθεσή σας,
Δανάη Παναγιωτοπούλου

Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2011

Δήλωση του Φοίβου Δεληβοριά για το κλείσιμο του Διφώνου



Δεν ξέρω αν συμφωνώ με την διαμαρτυρία προς τον Όμιλο. Αν αυτός θεωρεί δίκαιη - και απαραίτητη για την επιβίωσή του - την συνέχιση της υψηλής μισθοδότησης των μεγαλοδημοσιογράφων του Alter (ξέρετε, αυτών που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους καθημερινά για την κρίση), εγώ προσωπικά ντρέπομαι να ανήκω σ’αυτούς που του δίνουν πολιτιστικό άλλοθι. Θεωρώ απαράδεκτη και εξευτελιστική – για τον ίδιο πρωτίστως - την οικονομική του συμπεριφορά προς τους συντάκτες του «Διφώνου», θεωρώ όμως πως το περιοδικό, οι συνεργάτες του και ο μουσικός κόσμος που εκφράζει είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι με το γούστο και τις πρακτικές τέτοιων Ελλήνων «πολιτών Κέιν» και πως θα έπρεπε να αδράξουν την ευκαιρία και να σκεφτούν αν και πώς θα μπορούσαν να συνεχίσουν ανεξάρτητα. Αν σε κάτι τέτοιο δεν θα έχουν την βοήθεια όλων μας, τότε μάλλον δεν μας αξίζει μουσικός Τύπος. Ή, μάλλον, - για να το πω ακριβέστερα - εμείς δεν είμαστε άξιοι να γράφεται ο,τιδήποτε για μας.   
Φοίβος Δεληβοριάς