Δήλωση του Πέτρου Βαγιόπουλου για το κλείσιμο του Διφώνου

Είναι κρίμα το Δίφωνο, ένα μουσικό περιοδικό που μας συντρόφευε τόσα χρόνια, να πετιέται έτσι εν μία νυκτί. Μπορεί να υπήρχαν δυσκολίες, αλλά όταν μιλάμε για ένα περιοδικό με τόση ζωντάνια μέσα του, που έκανε τομή στη μουσική δημοσιογραφία, δεν είναι δυνατόν να το ξεγράφουμε έτσι σε μια στιγμή. Όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε πολύ άλλο κόσμο, αυτή η απόφαση φαίνεται παράξενη, και όχι μόνο. Ενδεχομένως, είναι μια τιμωρία επειδή αργοσβήνει η δισκογραφία. "Αφού δεν γίνεται η δουλειά, αφού δεν ακούτε τη μουσική, τώρα δεν θα μπορείτε και να τη διαβάζετε". Όμως το Δίφωνο δεν είναι τυχαίο. Έδωσε μάχες, στήριξε το καλό ελληνικό τραγούδι. Το κλείσιμο του Διφώνου είναι το τελειωτικό χτύπημα στην ελληνική μουσική σκηνή.

Πέτρος Βαγιόπουλος

Δήλωση του Καθ. Ευτύχη Μπιτσάκη για το κλείσιμο του Διφώνου

Το Δίφωνο υπήρξε ουσιαστικό στοιχείο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Προσέφερε πολλά στη μουσική παιδεία του τόπου. Ελπίζω ο ιδιοκτήτης να συναισθανθεί τη σημασία αυτού του περιοδικού για τον πολιτισμό και να αναθεωρήσει την απόφασή του.

Ευτύχης Μπιτσάκης

Δήλωση του Θανάση Γκαϊφύλλια για το κλείσιμο του Διφώνου

Το κλείσιμο του "Διφώνου", δεν είναι πια είδηση, αλλά λογικό επακόλουθο της γενικής κατάρρευσης. Η μόνη λύση είναι να απαρνηθούν οι (συν)εργάτες τη λογική της εργοδοσίας και να προχωρήσουν στην εφαρμογή της θεωρίας του Μαρξ, περί... απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής. Στα χέρια αυτών που το αγάπησαν, είτε σαν αναγνώστες, είτε σαν συγγραφείς, το "Δίφωνο" πρέπει να ανακτήσει τη χαμένη του αίγλη και να ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ το έντυπο, που με εγκυρότητα και καλαισθησία, πρόβαλλε και επηρέαζε ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού μας. Τα ζοφερά χρόνια που βιώνουμε, είναι μια μοναδική ευκαιρία να ξαναζήσουμε τον ενθουσιασμό για ένα καλύτερο αύριο. Το περιοδικό μπορεί να ξαναβρεί τη...χαμένη του νιότη, αρκεί να εξοβελίσει την ευκολία του...life style και να επιστρέψει στις πηγές και στις αξίες που το έκαναν οδηγό. Τώρα που δοκιμάζονται οι αντοχές όλων μας, σας δηλώνω πως είμαι πρόθυμος να συνεργαστώ σταθερά και αφιλοκερδώς σ' ένα νέο ξεκίνημα του περιοδικού, που μέσα απ' τα μεγάλα ζόρια των ανθρώπων που το αγαπούν, θα το κάνουν και πάλι πρωτοπόρο, για μια νέα εποχή.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας.

Δήλωση του Στάθη Δρογώση για το κλείσιμο του Διφώνου

Για αρχή θα ήθελα να εκφράσω τη συμπαράστασή μου στους εργαζομένους του περιοδικού που μένουν άνεργοι. Και μετά την αγανάκτησή μου για το κλείσιμο του Διφώνου. Δε θέλω να μιλήσω για το πόσο σπουδαίο περιοδικό είναι, για την ιστορία του, για τους εξαιρετικούς συντάκτες του. Νομίζω ότι μπορεί να ξαναβγεί. Και προτείνω να κάνουμε όλοι οι καλλιτέχνες που στήριξε το περιοδικό μια μεγάλη συναυλία για οικονομική στήριξη των ανέργων πια συντακτών. Και μια προσπάθεια να εκδώσουμε ξανά το δίφωνο σε αυτοοργανωμένη βάση. Ρομαντικό ακούγεται αλλά νομίζω γίνεται. Κουράγιο παιδιά! Στη διάθεση σας για όλα.

Στάθης Δρογώσης

Το blog των εργαζομένων στο Δίφωνο - συντονιστείτε!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΥΣ-ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ "ΔΙΦΩΝΟ"

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ:

www.e-difono.blogspot.com
-----

ΥΓ: Μουσικά Προάστια τέλος, μέχρι να δικαιωθεί ο αγώνας μας.
Παρακαλώ όλους τους φίλους και τις φίλες των Μ.Π. να γίνουν αναγνώστες στο νέο ιστολόγιο και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο στη διάδοση του μηνύματος: οι εργαζόμενοι στο ΔΙΦΩΝΟ δεν θα πέσουμε αμαχητί.
Θα περιμένω με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις των ΜΜΕ, των συνδικάτων, των κομμάτων, κάθε συλλογικότητας.
Ο αγώνας κατά των απολύσεων και της απλήρωτης εργασίας στον Όμιλο Γιαννίκου είναι αγώνας όλων, όπου κι αν εργάζονται ή σπουδάζουν, εναντίον ενός συστήματος που μας θέλει να παράγουμε, να καταναλώνουμε, αλλά όχι και να ζούμε.
Μπορεί η σημερινή κοινωνία της εκμετάλλευσης να έφαγε τα ψωμιά της, αλλά δεν σκοπεύουμε να γίνουμε εμείς το χωνευτικό της ρόφημα.
Να είστε καλά, και ραντεβού στο www.e-difono.blogspot.com
ηρ.οικ.

Ανακοίνωση των εργαζομένων στο Δίφωνο

Οι εργαζόμενοι στο Δίφωνο δηλώνουν παρόντες, αντιδρούν στο κλείσιμο του περιοδικού, απαιτούν να λάβουν τα δεδουλευμένα τους, και ζητούν την αλληλεγγύη όλων. Διαδώστε με κάθε τρόπο την ανακοίνωση που ακολουθεί και δείξτε έμπρακτα την αλληλεγγύη σας στους απλήρωτους και απολυμένους συντάκτες του Διφώνου. Γιατί το Δίφωνο είναι κομμάτι της ζωντανής ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού, ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΚΑΝΕΝΟΣ. ηρ.οικ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ

Τη Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011, η εταιρεία Best End ιδιοκτησίας του Ομίλου Γιαννίκου, ανακοίνωσε το κλείσιμο του ιστορικού μουσικού περιοδικού Δίφωνο. Το Δίφωνο κυκλοφορεί αδιαλείπτως από τον Οκτώβριο του 1995 και αποτελεί θεσμό στα εγχώρια πολιτιστικά δρώμενα. Στις σελίδες του φιλοξενήθηκε το σύνολο των σημαντικότερων προσώπων και τάσεων της ελληνικής μουσικής σκηνής. Αυτή η απόφαση έρχεται σε συνέχεια του κλεισίματος των εντύπων «Ποπ & Ροκ» και «Όασις» που ανήκουν στην ίδια εταιρεία.

Για αυτήν την εξέλιξη, οι εργαζόμενοι του Διφώνου,  θεωρούμε ως μοναδικό υπεύθυνο, τις κομβικές επιλογές της ιδιοκτησίας του περιοδικού, επιλογές οι οποίες αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του. Ένας ιστορικός τίτλος , λοιπόν, κλείνει, σε αντίθεση με τις διαθέσεις και τη στήριξη που τόσο η συντακτική ομάδα όσο και το πολυπληθές αναγνωστικό κοινό εξέφραζαν προς το περιοδικό.

Οι συντάκτες του Διφώνου παραμένουμε απλήρωτοι εδώ και μήνες, ωστόσο συνεχίσαμε μέχρι και την τελευταία ημέρα λειτουργίας του, να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας με συνέπεια. Για όλους εμάς, το Δίφωνο δεν ήταν μόνο ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά ένα πεδίο έκφρασης και δημιουργίας που πήγαζε από την αγάπη μας για τη μουσική και το ελληνικό τραγούδι, μια όαση ποιότητας στην έρημο του ευτελούς «πολιτισμού».

Εμείς οι συντάκτες και εργαζόμενοι στο Δίφωνο:

- Διαμαρτυρόμαστε για το κλείσιμο του περιοδικού και διεκδικούμε τη συνέχιση της έκδοσής του.

- Απαιτούμε την άμεση και πλήρη καταβολή των δεδουλευμένων μας, καθώς και την απορρόφηση των μισθωτών συναδέλφων μας σε άλλες θέσεις του ομίλου, σε περίπτωση που δεν συνεχίσει η έκδοση του Διφώνου.

- Εάν η έκδοση του περιοδικού δεν είναι εφικτή υπό το τωρινό ιδιοκτησιακό καθεστώς, δηλώνουμε την πρόθεση μας  να αγωνιστούμε  εμείς οι ίδιοι, με κάθε πρόσφορο μέσο για τη συνέχεια ύπαρξης  του Διφώνου.

Καλούμε την ΕΣΠΗΤ και τα υπόλοιπα σωματεία στο χώρο του τύπου να καταδικάσουν το γεγονός. Καλούμε τους αναγνώστες, τους ανθρώπους του πολιτισμού και της διανόησης να γνωστοποιήσουν την αντίθεση τους  στο κλείσιμο του Δίφωνου.

Ευχαριστούμε τους αναγνώστες και τους ανθρώπους του πολιτισμού που στάθηκαν πλάι στο περιοδικό για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, συνοδοιπόροι μιας συναρπαστικής διαδρομής. Ελπίζουμε αυτή η διαδρομή να έχει συνέχεια και να συναντηθούμε ξανά σύντομα.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΙΦΩΝΟ

Υπογραφές:

Μαριάνθη Πελεβάνη (διευθύντρια σύνταξης)

Κώστας Αγοραστός

Σπύρος Αραβανής

Αλέξης Βάκης

Παναγιώτης Γιαννέλης

Αδάμ Γιαννίκος

Άντυ Δημοπούλου

Γιώργος Ιωάννου

Μαρία Κασίτα

Κέλλυ Κυλίτου

Μαρία Λαμπράκη

Φωτεινή Λαμπρίδη

Λιάνα Μαλανδρενιώτη

Χρήστος Α. Μιχαήλ

Σωτήρης Μπέκας

Αντώνης Μποσκοϊτης

Ηρακλής Οικονόμου

Νίκη Ορφανού

Ελένη Παγκαλιά

Μιχάλης Παπαμακάριος

Αντώνης Περιβολάκης

Γιάννης Θ. Πετρίδης

Μιχάλης Πολυχρόνης

Σάββας Σερέτης

Βάσια Τζανακάρη

Γιώργος Φλωράκης

Μενίνα Φουρτούνη

Αντώνης Ν. Φράγκος

Δήμητρα Φωτοπούλου

Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας

Αγοράζουμε ένα περιοδικό, φτιάχνουμε μία ιστοσελίδα, βάζουμε διαφημίσεις στην ιστοσελίδα, αφήνουμε απλήρωτη την εργασία, τροφοδοτούμε την ιστοσελίδα με κείμενα απλήρωτης εργασίας, κλείνουμε το περιοδικό, κρατάμε τα κείμενα της απλήρωτης εργασίας, την ιστοσελίδα και τις διαφημίσεις. Απίστευτο και όμως αληθινό, ή απλά: www.difono.gr

Μετά την ποπ έχει στοπ - έκλεισαν (και όχι "έκλεισε") το Δίφωνο

Μετά την ποπ έχει στοπ - Έκλεισαν (και όχι "έκλεισε") το Δίφωνο 

Στο "Δίφωνο", το ιστορικό μουσικό περιοδικό, έβαλαν λουκέτο μετά από δεκαπέντε χρόνια λειτουργίας, τα δυόμιση υπό την ιδιοκτησία του ομίλου Γιαννίκου. Μια μυθική οντότητα για τους φίλους της ελληνικής μουσικής μας αποχαιρετά, ελπίζω προσωρινά. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου δεν μπορεί να γραφτεί ακόμα, πριν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, γι’ αυτό και δεν είναι σωστό ακόμα να πούμε ούτε μια κουβέντα για τα πώς και τα γιατί αυτής της εξέλιξης. Ας πούμε απλά ότι ένας συνδυασμός πραγμάτων, όπως η κρίση της δισκογραφίας, η κρίση του τύπου γενικά, η κρίση του ομίλου Γιαννίκου ειδικότερα, και μια σειρά αμφιλεγόμενων επιλογών εκ μέρους της ιδιοκτησίας έφεραν το τέλος.

Είχα το προνόμιο να βρεθώ στο Δίφωνο ως συντάκτης από τα μέσα του 2008, και έχω το «προνόμιο» να έχω αποχωρήσει από το Δίφωνο εδώ και μερικές εβδομάδες, προτού με διώξει ο ιδιοκτήτης του. Ο λόγος; Το γεγονός ότι εδώ και ένα εξάμηνο οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι παραμέναμε και παραμένουμε απλήρωτοι. Τι είπα; Εργαζόμενοι; Συγνώμη, πρώην εργαζόμενοι ήθελα να πω. Για τους πρώην εργαζόμενους, λοιπόν, καλύτερα μην ρωτάτε. Έτσι κι αλλιώς, δεν μας ενδιαφέρουν δαύτοι... εμείς ακολουθούμε τις συστάσεις του ΔΝΤ, του «Χρυσοχοΐδη που λάμπει», των διανοουμένων και των τραπεζιτών μας. Ο νόμος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του εργοδότη. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση ανακοινώνει μεγάλες αυξήσεις στα δικαστικά έξοδα, ώστε τα φτωχότερα στρώματα να μην έχουν πρόσβαση στο δικαστικό σύστημα. Σημειώστε, δε, ότι ο ΦΠΑ έχει καταβληθεί στο ακέραιο από τους εργαζόμενους στην εφορία, για αμοιβές που ποτέ δεν καταβλήθηκαν σε εμάς.

Ό,τι άφησε όρθιο η κυβέρνηση και ο καπιταλισμός τους, το σαρώνει η κρίση τους. Και βέβαια, τα σαρώνει και η ανυπαρξία συνδικαλισμού στον περιοδικό τύπο και στον ιδιωτικό τομέα γενικότερα, τα σαρώνει ο διχασμός της εργατικής τάξης σε «μισθωτούς» και «μπλοκάκια», τα σαρώνει και η εντεινόμενη ανασφάλεια που αποτρέπει πολλούς από την οργάνωση σε εργατικές συλλογικότητες.

Επιτρέψτε μου μια παρέκβαση: εκτός από τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, υπάρχουν και οι άνθρωποι. Στη συντακτική ομάδα του "Διφώνου" γνώρισα φωτισμένους ανθρώπους, τους οποίους θα συνεχίσω να διαβάζω με φανατισμό, όπως, ενδεικτικά, ο Αλέξης Βάκης (που κοσμεί με τα κείμενά του τα "Μουσικά Προάστια"), ο Μιχάλης Γελασάκης (http://www.musicpaper.gr/), o Μάκης Γκαρτζόπουλος (http://www.toaromatoutragoudiou.blogspot.com/), ο Αντώνης Μποσκοΐτης (http://www.bosko-hippydippy.blogspot.com/), ο Χρήστος Μιχαήλ (http://www.to-trapezi.blogspot.com/), και η Αφροδίτη Παπακαλού. Επιτρέψτε μου όμως να ευχαριστήσω ειδικά τέσσερις ανθρώπους: τον Σπύρο Αραβανή που πρώτος μου άνοιξε το παράθυρο του περιοδικού, τη Λιάνα Μαλανδρενιώτη για την πολύτιμη καθοδήγησή της, τον Κώστα Μπαλαχούτη για την ενθάρρυνση στα πρώτα βήματα, και την Μαριάνθη Πελεβάνη για την άψογη συνεργασία μας.

Πίσω στο θέμα μας: Τώρα που και οι τελευταίες αυταπάτες διαλύθηκαν, τώρα που οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε να χάσουμε παρά μόνο τα ήδη χαμένα, εμείς οι πρώην εργαζόμενοι καλούμαστε να σώσουμε όχι μόνο τα χρωστούμενα και τα δεδουλευμένα, όχι μόνο την τιμή του περιοδικού, αλλά και την αξιοπρέπειά μας. Αλληλεγγύη με τους εργαζόμενους του Διφώνου και με κάθε άλλο εργαζόμενο που βρίσκεται στο δρόμο. Από αύριο, τα γραφεία του ομίλου Γιαννίκου ας γίνουν το δεύτερο σπίτι όλων, μισθωτών και "μπλοκάκηδων", μέχρι να δικαιωθούμε. Τα υπόλοιπα στις κουβέντες μας, στις συνελεύσεις μας, στον δρόμο και στον αγώνα.

ηρ.οικ.

Για τη "Φιγούρα στο δρόμο" του Γιώργου Οικονόμου

ΓΙΩΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

ΦΙΓΟΥΡΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

G.O.

Με 17 τραγούδια και 73 λεπτά μουσικής ροής, το δισκογραφικό ντεμπούτο του Γιώργου Οικονόμου (απλή συνωνυμία με τον υπογράφοντα) είναι αν μη τι άλλο γενναιόδωρο. Το μουσικό στίγμα της Φιγούρας στο δρόμο παραμένει σταθερό σε όλο το δίσκο: ρυθμικές, ηλεκτρικές, ποπ μπαλάντες. Για κάποιους, αυτή η ενότητα ύφους θα θεωρηθεί αρετή· για άλλους, μπορεί να μετουσιώνεται σε ελαφρά μονοτονία. Η ερμηνεία του Οικονόμου, αξιοπρεπής χωρίς εξάρσεις, έχει μία κάπως «λατινική» χροιά που παραπέμπει στους ροκάδες των ‘70s.

Στιχουργικά, τα μοτίβα είναι μάλλον προβλέψιμα: το πέρασμα του χρόνου, ανεκπλήρωτοι έρωτες, αυτοαναφορικότητα («δεν ξεχνώ να είμαι εδώ», «εγώ είμαι αλλού», «φεύγω μακριά», «είμαι εκείνος που φεύγει μακριά», «εγώ δεν είμαι εγώ», «είμαι εδώ»). Ο πρώτος ενικός είναι καθ’ όλα σεβαστός, αλλά δικαιώνεται μόνο όταν περνάει κάτι περισσότερο από την απλή περιγραφή μιας στατικής εσωτερικής κατάστασης. Εξαίρεση αποτελούν οι «Σειρήνες» που αναφέρονται στις φωτιές των δρόμων και τη βουή της πόλης, το «Καλό ταξίδι» που παραπέμπει στην τραγική απώλεια ενός μικρού παιδιού και ο «Δολοφόνος» που στηλιτεύει τους ανεύθυνους οδηγούς στους δρόμους. Η ορχήστρα είναι καλοδουλεμένη· στη ρυθμική ενότητα φιγουράρουν ο Αλέξανδρος Αποστολάκης στα τύμπανα και ο Στέργιος Γιάννος στο μπάσο, ενώ ο Πέτρος Παρασκευάς παίζει κιθάρες και ο Οικονόμου πλήκτρα. Συνολικά, μία ευπρόσδεκτη δουλειά ενός νέου δημιουργού που κινείται μεν στους γνώριμους δρόμους του «φρέσκου ήχου», είναι όμως ανυπόκριτη και αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον.

Ηρακλής Οικονόμου

(Νέες κυκλοφορίες - Περιοδικό Δίφωνο)

"Είναι τυχαίο ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης λάμπει;"

«Είναι τυχαίο ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης λάμπει; Νιώθω ότι έχουμε κάτι κοινό: τις ενοχές που έχω κι εγώ, ανεξήγητα, όταν πάει κάτι στραβά. Τις ίδιες ενοχές έχει κι ο Γιάννης Ραγκούσης, ενδεχομένως κι ο Καστανίδης, όπως ίσως τις είχε ο Σκανδαλίδης ή ο Λαλιώτης -παρ' όλο που δεν θα το παραδεχτούν ποτέ. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Κάποιοι δεν ήθελαν να παίξουν παιχνίδια. Ας σταματήσει, λοιπόν, η ανθρωποφαγία γιατί στο τέλος θα στοχοποιηθούμε όλοι, θα διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός και μετά, ποιος θα κερδίσει απ' αυτό; Χρειάζεται ψυχραιμία. Και ταχύτητα...».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ
συνέντευξη στη Ναταλί Χατζηαντωνίου, Ελευθεροτυπία, 30 Δεκεμβρίου 2010
http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=236970