Γιώργος Νταλάρας: «Το ρεμπέτικο για μένα είναι η κληρονομιά, οι μνήμες, το βίωμά μου»

 

Γιώργος Νταλάρας:

«Το ρεμπέτικο για μένα είναι η κληρονομιά, οι μνήμες, το βίωμά μου»

 

Ο αγαπημένος ερμηνευτής μοιράζεται με το Cyclades24 τις σκέψεις του για το ρεμπέτικο, λίγο πριν τη συναυλία του την Κυριακή 30 Αυγούστου στην Ερμούπολη.

 

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις αναφορικά με τον κορυφαίο εν ζωή Έλληνα τραγουδιστή και την παγκόσμια καριέρα του. Τις τελευταίες δεκαετίες, η Σύρος έχει εξελιχθεί σε αγαπημένο προορισμό του Γιώργου Νταλάρα και αυτή η ιδιαίτερη σχέση του τόπου με τον καλλιτέχνη θα σφραγιστεί την ερχόμενη Κυριακή με τη μουσική παράσταση «Ρεμπέτικο», στην Πλατεία Μιαούλη. Στη σύντομη συζήτηση που ακολουθεί, ο Νταλάρας αποκαλύπτει (ή μάλλον υπενθυμίζει) στο Cyclades24 την προσωπική του σύνδεση με το ρεμπέτικο τραγούδι και την ιστορία του.

 

Συνέντευξη στον Ηρακλή Οικονόμου

 

 

Η συναυλία σας υπάγεται στο Φεστιβάλ Ρεμπέτικου. Ποιες είναι οι σκέψεις σας για αυτόν τον θεσμό;

 

Χαίρομαι πολύ που υπάρχει το Φεστιβάλ Ρεμπέτικου στη Σύρο. Διαρκεί ήδη 10 χρόνια κι αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα. Με πρωτεργάτες τον Γιάννη Ρούσσο και τον ερασιτέχνη -με όλη τη σημασία της λέξης- μουσικό, τον Αντώνη Μαραγκό. Συγκεντρώνονται κάθε χρόνο τραγουδιστές, μουσικοί, οργανοποιοί, μελετητές του ρεμπέτικου. Πρόκειται για σημαντικό θεσμό και πρέπει να στηρίζεται από όλους μας. Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει και το «Εν χορδαίς και Οργάνοις – Η Μεγάλη του Μάρκου Σχολή» με τον σπουδαίο φίλο, τον Αρίστο Βαμβακούση. Από αυτή τη σχολή βγαίνουν νεαρά παιδιά που παίζουν ρεμπέτικα. Δεν είναι καταπληκτικό αυτό; Μια σχολή που στηρίξαμε πολύ, κυρίως ο Σταύρος Ξαρχάκος, κι άλλοι φίλοι της Σύρου. Ένα φυτώριο νέων παιδιών.

 

Στην περίπτωσή σας, το ρεμπέτικο δεν είναι απλά ένα μουσικό είδος – είναι οικογενειακό περιβάλλον, είναι παιδική ηλικία και τόσα άλλα. Μοιραστείτε παρακαλώ μαζί μας κάποιες από τις εικόνες που θυμάστε, στιγμές με μεγάλους καλλιτέχνες.

 

Το ρεμπέτικο για μένα είναι η κληρονομιά, είναι οι μνήμες, είναι το βίωμά μου. Το αγάπησα πολύ και ήρθα σε επαφή με αυτά τα τραγούδια από παιδί. Κυρίως γιατί ο πατέρας μου και οι θείοι μου ήταν μουσικοί. Στο σπίτι μας έχω εικόνες και ήχους από τα μπουζούκια. Φίλους μουσικούς του Λουκά (σ.σ.: Νταράλα) να κάνουν πρόβες. Τον Γρηγόρη Μπιθικώτση να με κρατά μικρό παιδί στην αγκαλιά του. Τον Στράτο Παγιουμτζή, τον Μοσχονά, τον Άκη Πάνου. Ιστορίες για το πώς γραφτήκανε κάποια τραγούδια. Αλλά το ρεμπέτικο δεν συγκινεί μόνο εμένα. Είναι η πιο ζωντανή έκφραση της ελληνικής ψυχής, το πιο επαναστατικό και ζωντανό είδος της ελληνικής μουσικής. Θα εμπνέει και θα κατευθύνει πάντα τους νέους μουσικούς και τραγουδιστές κάθε γενιάς.

 

Να μείνουμε λίγο στην ιδέα σας ότι «το ρεμπέτικο είναι το πιο επαναστατικό και το πιο ζωντανό είδος της ελληνικής μουσικής». Γιατί ισχύει αυτό;

 

Ξέρετε τι είναι να ανακαλύπτω ακόμη άγνωστα πράγματα στους μουσικούς του δρόμους, στις ερμηνείες; Κάθε φορά που καταπιάνομαι με αυτό το τραγούδι, όσο βαθιά ριζωμένο κι αν είναι μέσα μου, κάθε φορά ανακαλύπτω πράγματα. Κι έχουμε πολλά ακόμη να μάθουμε... Συνεχίζει να μας συγκινεί και να μας δείχνει τον δρόμο. Το «παλιό» ρεμπέτικο δείχνει τον δρόμο με σιγουριά και περηφάνια!

 

Ο δίσκος «50 χρόνια ρεμπέτικο τραγούδι» σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία και αποτέλεσε πόλο έλξης ώστε οι νεότερες γενιές να έρθουν κοντά στο ρεμπέτικο. Πώς προέκυψε αυτός ο δίσκος-σταθμός για την ελληνική δισκογραφία; Και γιατί συνεχίζουμε να τον ακούμε, 50 χρόνια μετά;

 

Μα για μένα ήταν αυτονόητο, μόλις στάθηκα στα πόδια μου, να τραγουδήσω ρεμπέτικα. Ήταν η λαχτάρα μου και η ανάγκη μου να επικοινωνήσω αυτά τα τραγούδια στους συνομήλικούς μου. Να σώσω κάποια ξεχασμένα ακούσματα, να ξαναθυμίσω αυτά τα σπουδαία τραγούδια. Ο δίσκος αυτός έδωσε το έναυσμα να ψάξουν -κυρίως οι νεότεροι- την ιστορία του ρεμπέτικου και να γνωρίσουν μετά και τις πρώτες εκτελέσεις. Γιατί κι εγώ από εκεί έμαθα. Είμαι πραγματικά περήφανος για αυτό τον δίσκο και την επιμονή μου τότε να βγουν αυτά τα τραγούδια, σε μια περίοδο που άλλα τραγούδια ήταν στη δημοσιότητα. Για αυτό τον δίσκο καθώς και για τα «Ρεμπέτικα της Κατοχής».

 

Στα «Ρεμπέτικα της Κατοχής» ηχογραφείτε τραγούδια του αγώνα, τραγούδια λογοκριμένα, που φέρνουν μέσα τους τον ηρωισμό αλλά και τον πόνο του πολέμου. Τι βρήκατε σε αυτό το τότε παραγκωνισμένο υλικό;

 

Τραγούδια που ενόχλησαν. Τραγούδια που φανέρωναν τον πόνο και την συμφορά που προκαλεί ο πόλεμος. Τραγούδια που αποκάλυπταν το μεγαλείο όσων αντιστάθηκαν και την ντροπή όσων πρόδωσαν και βασάνισαν. Ήταν η ιστορία της Κατοχής, της Αντίστασης και του Εμφυλίου. Για πολλά χρόνια παρέμεναν ακυκλοφόρητα τραγούδια που δεν μπόρεσαν να αποφύγουν την λογοκρισία. Αυτά τα τραγούδια έπρεπε να διασωθούν. Ήταν μια οφειλή, ένα χρέος τιμής. Όχι μόνο ως μουσικός αλλά και ως πολίτης.

 

Ανησυχείτε σήμερα που ο πόλεμος είναι και πάλι στην ημερήσια διάταξη;

 

Απλά ανησυχούμε; Παρακολουθούμε άφωνοι. Ποιος ενεργός κι ευαίσθητος άνθρωπος δεν ανησυχεί; Δυστυχώς όμως δεν διδασκόμαστε από τα λάθη και τις πληγές του παρελθόντος. Είμαστε στην εποχή της τεχνολογίας αλλά πολύ πίσω στην τήρηση κανόνων και αξιών που μας κάνουν ανθρώπους.

 

Ο Μάρκος ξεκίνησε από την Ερμούπολη για να πάει στον Πειραιά. Η δική σας πορεία σάς έφερε από την Παλιά Κοκκινιά στην Ερμούπολη. Ποιες είναι οι πιο πολύτιμες «αποσκευές» που κρατάτε από αυτό το ταξίδι;

 

Ε, τώρα είναι υπερβολή να με παραλληλίζετε με τον Μάρκο Βαμβακάρη!  Ήρθα στη Σύρο, την αγάπησα, περνάω μεγάλο μέρος της ζωής μου εδώ και είμαι ευτυχής που ζω σε έναν τόπο που ήταν η πατρίδα του Μάρκου και που αγαπά τόσο πολύ το ρεμπέτικο.

Πηγή: https://cyclades24.gr/2026/08/giorgos-ntalaras-rebetiko-klironomia-mnimes/