Μουσική δημιουργία και η επιστράτευση του παρελθόντος

ΕΝΑ ΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΛΟΥΣΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΒΥΘΙΣΤΗΚΑ ΣΤΟ ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΙΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Ήμουν στο γραφείο μου αφοσιωμένος στη μελέτη της δημόσιας τοποθέτησης μιας ομάδας πολιτών που αυτοβαφτίστηκαν επιτροπή αγώνα για την αποτροπή κατασκευής μιας σύγχρονης μονάδας βιοαερίου στο νομό Τρικάλων. Διάβαζα με περιέργεια και χωρίς πάθος τις γνωστές αλχημείες σε βάρος της αλήθειας, όσο σχετικής κι’ αν θέλει κάποιος να τη θεωρήσει, και αναλογιζόμουνα τι άλλο θα συμβεί σ’ αυτή τη χώρα για να την κρατήσει δέσμια στο έρεβος του πυθμένα της Αχερουσίας λίμνης. Κουρασμένος από την καθημερινότητα της πάλης ενάντια στις δυνάμεις που καρατομούν κάθε οραματική σύλληψη, ζύγιζα μέσα μου την απόφαση να εγκαταλείψω νοητικά το ρουτινιάρικο περιβάλλον του γραφείου μου και να πετάξω πάνω από τα αιγαιοπελαγίτικα νερά της δημιουργίας του ονείρου. Ξάφνου άκουσα το Γιώργο, συνάδελφος στη δουλειά τα τελευταία οχτώ χρόνια να με φωνάζει ν’ ακούσω τη Δούκισσα να τραγουδάει το «μια στεναχώρια που ζούμε χώρια» λέγοντάς μου ταυτόχρονα πόσο ωραία είναι η φωνή της. Πλησίασα το γραφείο του για να γευτώ πιο καθαρά τη μελωδία και το στίχο του τραγουδιού και στηριγμένος με τον ώμο μου στην πόρτα άφησα τη Δούκισσα να με συνοδέψει στο πέταγμά μου πάνω από τα νερά του Αιγαίου. Ένα σύντομο σχόλιο με το τέλος του τραγουδιού από το Γιώργο, που είναι μόλις τριάντα πέντε χρονών, για τις ωραίες φωνές και τα υπέροχα τραγούδια της εποχής μου έκλεισε τη σύντομη συζήτηση.

Κουβαλώντας εξήντα τρία χρόνια στην πλάτη μου γύρισα νωχελικά στο γραφείο μου και αποφάσισα να πάω να κάνω μια μικρή βόλτα στο κοντινό δασάκι για να αφοσιωθώ στις σκέψεις μου χωρίς τη συντροφιά της ρουτινιάρικης και μίζερης πραγματικότητας, που τη βιώνουμε καθημερινά για την εξασφάλιση του επιούσιου. Έφτασα γρήγορα στο χώρο της απόδρασης και αφέθηκα στη ζεστή αγκαλιά του μεσημεριάτικου Μαγιάτικου ήλιου προκειμένου να βυθιστώ στις σκέψεις μου. Κάτι με τράβαγε μακριά από τις δικές μου αναζητήσεις χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι ήταν ακριβώς. Πέρασε ένα μικρό διάστημα θολών σκέψεων και έμοιαζε σαν να έμπαινα στο στάδιο της εγκεφαλικής νάρκωσης. Προς στιγμήν ένιωσα πως ίσως άδικα πήγα στον τόπο των αποδράσεών μου τις μέρες που με πνίγουν τα αδιέξοδα της άδειας μας ζωής. Γρήγορα όμως άρχισα να καταλαβαίνω πως είχα μπει σε άλλους χώρους από τους δικούς μου, σ’ αυτούς που με κυνηγούν από μικρό παιδί, στους χώρους της τέχνης. Κι’ έγινε η είσοδός μου παρά τη θέλησή μου να είμαι μόνο θεατής. 

Στους μπροστινούς λοβούς του κεφαλιού μου μια σκέψη περίεργη άρχισε να γυρίζει, που όμως γέμιζε όλο το σώμα με τη γαλήνη πριν τη θύελλα. Στ’ αφτιά μου άρχισα να ακούω τη Δούκισσα να τραγουδάει κι’ άξαφνα αναρωτήθηκα σχεδόν φωναχτά γιατί εμείς στη γενιά μου δεν ασχοληθήκαμε καθόλου με τα τραγούδια που προηγήθηκαν. Εκεί, στις αρχές του εξήντα η μουσική δημιουργία πήρε καινούριους δρόμους ξέκοψε βίαια από ότι υπήρχε μέχρι τότε και με πολλούς νέους συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές βάδισε στα μονοπάτια της άνοιξης της μουσικής τέχνης. Μισοξαπλωμένος στο ξύλινο παγκάκι του μικρού πάρκου μπροστά στα μάτια μου πέρναγαν τώρα οι φίλοι μου, που είναι στα μισά μου χρόνια και δεν είναι καθόλου λίγοι, κι’ αυτό γιατί είναι επιλογή μου να συνδιαλέγομαι με νέους, τώρα, που ο προχωρημένος αστικός μας πολιτισμός απαγόρευσε με το χειρότερο τρόπο τη συνύπαρξη των ηλικιών, και έφερνα στο νου μου τα γλέντια και τα συμπόσια στο σπίτι μου, που σ’ αυτά όλοι τους δήλωναν πόσο συναρπάζει τον κόσμο της ψυχής τους το τραγούδι της δικής μου εποχής και πόσο αδιάφορους τους αφήνει η σημερινή δημιουργία. 

Οι νέοι σήμερα ξέρουν τα τραγούδια, τους τραγουδιστές, τους συνθέτες ακόμα και τους στιχουργούς της εποχής μου γιατί διασκεδάζουν, ερωτεύονται, κλαίνε, λυπούνται μαζί τους. Εμείς στα νιάτα μας δεν χρειάστηκε να επιστρατεύσουμε το παρελθόν για να ζήσουμε το παρόν. Κι’ έτσι για τους μεγάλους αριθμούς των νέων του ’60, του ’70 και του ’80 η ελληνική μα και η ξένη μουσική της εποχής  γαλήνεψε τις καρδιές τους κι’ έδωσε νόημα στη ζωή τους. Τα καψουροτράγουδα της μιας χρήσης γέμιζαν και τη δική μου εποχή όπως γεμίζουν και τη σημερινή αλλά αυτά ποτέ δε μένουν στις μνήμες των ανθρώπων και ποτέ δε γεμίζουν τις ψυχές τους με τη ζεστασιά της συλλογικότητας. Οι άνθρωποι τραγουδούν για να έρθουν κοντά, για να νικήσουν τη μοναξιά της ύπαρξης μπροστά στη γέννηση και στο θάνατο. Κι’ όταν η μουσική τους προσφέρει τη μοναξιά, την αποξένωση και θεραπεύει μόνο τον εγωισμό τους δεν μπορεί να τους συγκινήσει, δεν τους κρατάει κοντά της και η αναζήτηση τους σπρώχνει στο παρελθόν.

Έτσι γοητευμένος από αυτή τη σκέψη, που μπορεί να δείχνει πειστικά την ποιοτική διαφορά της πολιτιστικής δημιουργίας των ημερών μας με εκείνη της εποχής μου αλλά και να βεβαιώνει ότι και οι πολλοί το καταλαβαίνουν όσο ασυνείδητη και αν είναι η επιλογή τους, άρχισα να βγαίνω από το λήθαργο της καινούριας και ίσως πρωτότυπης αυτής σκέψης νιώθοντας τη μυρουδιά του ξύλου από το παγκάκι που καθόμουνα. Ένιωσα όμορφα. Μάζεψα το μεσημεριάτικο ήλιο τον έκρυψα βιαστικά στις τσέπες μου και περπάτησα γρήγορα πίσω στο γραφείο μου. Αμέσως σκέφτηκα να σας πω τις σκέψη μου και να μοιραστώ μαζί σας την ετυμηγορία που γρήγορα θα βγει από αυτό το μοίρασμα με τα σχόλιά σας.

Κωνσταντίνος ο Άκτητος

Ανοιχτή επιστολή προς συντρόφους

Ο ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΠΟΥ Η ΤΑΞΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΘΗΚΕ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

Είναι αλήθεια ότι από τα μέσα της δεκαετίας του εξήντα η χώρα μας γνώρισε μια καταναλωτική άνθιση και βίωσε αστικές πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες που για περίπου πενήντα χρόνια είχε συστηματικά στερηθεί. Στα χρόνια αυτά οι αναπτυγμένες χώρες του καπιταλισμού εισέρχονται στο στάδιο μιας σχετικής αποσταθεροποίησης που κύριο συστατικό της ήταν οι συχνότερες, βαθύτερες και μεγαλύτερης διάρκειας κυκλικές κρίσεις που τα δομικά τους χαρακτηριστικά άρχισαν να προοιωνίζουν την εξάντληση ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Στο χρονικό διάστημα από τα Ιουλιανά γεγονότα του καλοκαιριού του 65 μέχρι σήμερα τα αντιφατικά φαινόμενα της καπιταλιστικής ανάπτυξης όπως αυτά διαμορφώνονται και επιβάλλονται σε μια χώρα της περιφέρειας, την πατρίδα μας,  σημάδεψαν τη σκέψη, τη δράση, την ιδεολογία και τον πολιτισμό του συνόλου του πληθυσμού. Τα φαινόμενα της καταστροφής του παραγωγικού ιστού, της διαφθοράς και της ανεπάρκειας του κράτους, της διάλυσης της παιδείας και της υιοθέτησης αντικοινωνικών πολιτιστικών προτύπων συνοδευόμενα από την υψηλή ρητορική του Πασόκ αλλά και μέρους της αριστεράς κάτω από τον μανδύα της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την πολιτική, οικονομική και ηθική δικαίωση των αγώνων των εργαζόμενων συνετέλεσαν στην διαμόρφωση σε όλο αυτό το διάστημα μιας εναλλασσόμενης ανάμεσα στη ρεφορμιστική ουτοπία και στον ουτοπικό σεχταρισμό ταξικής πολιτικής εκ μέρους των οργανωμένων αριστερών δυνάμεων. Η αριστερά σε όλες τις εκφάνσεις της, κομματικές, συνδικαλιστικές, πολιτικές και πολιτιστικές, υπέκυψε στις επιρροές της κυρίαρχης ιδεολογίας με συνέπεια να αποτύχει συστηματικά να δώσει και το δικό της ταξικό στίγμα στις εξελίξεις.

Η σημερινή κρίση του χρέους και των ελλειμμάτων έβγαλε στην επιφάνεια όλα τα αδιέξοδα της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης και μάλιστα στις συνθήκες της επιχειρούμενης Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Το χρέος και τα ελλείμματα, δευτερογενής συνέπεια και όχι αιτία της ανάλογης κρίσης όλων των χωρών της περιφέρειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσα από τα μέτρα που η άρχουσα τάξη αποφάσισε ότι έπρεπε να ληφθούν έφεραν στην επιφάνεια όλες τις ιδεολογικές αγκυλώσεις, παραλείψεις και αναθεωρητισμούς κατά κύριο λόγο των κομματικών εκφραστών της αριστεράς. Η προϋπάρχουσα πολυδιάσπαση των αριστερών δυνάμεων σε συνδυασμό με την κυριαρχία στο εσωτερικό τους απόψεων ουτοπικών, βλέπε ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ, και σεχταριστικών, βλέπε ΚΚΕ, οδήγησε τα τελευταία δύο χρόνια στην αποτυχία διαμόρφωσης ενός πολιτικού ριζοσπαστικού μετώπου που θα μετουσίωνε το θυμό και την απελπισία των εργαζομένων σε ταξική συνειδητοποίηση. Έτσι οι μάχες που δόθηκαν χαρακτηρίστηκαν από τα πενιχρά τους αποτελέσματα στις προσπάθειες αποτροπής επιβολής των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που έδεσαν τη χώρα με ακόμα μεγαλύτερα δεσμά στο άρμα των ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων.

Σήμερα βρισκόμαστε λίγες μέρες μετά τις εκλογές της 6^ης Μαΐου και πριν τις εκλογές της 17^ης Ιουνίου. Τα αποτελέσματα της 6^ης Μαΐου έδειξαν ότι οι εργαζόμενοι δεν θέλουν να πληρώσουν το τίμημα μιας κρίσης που δεν την προκάλεσαν αλλά την ίδια στιγμή θέλουν να μείνουν στην αγκαλιά του θηρίου που την προκάλεσε. Η πρώτη διαπίστωση δείχνει ότι η έλλειψη ορθής εναλλακτικής πολιτικής προς όφελος της εργατικής τάξης από τους κύριους κομματικούς εκφραστές της – ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ - στις εκλογές της 6^ης Μαΐου δεν γκρέμισε ολοσχερώς ότι χτίστηκε ως υποτυπώδης ταξική συνείδηση τα τελευταία χρόνια. Η εκλογική ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ πέρα από κάθε προσδοκία και η σταθερή εκλογική υποστήριξη προς το ΚΚΕ αποτελούν επιβεβαίωση αυτής της διαπίστωσης. Η δεύτερη διαπίστωση δείχνει το έλλειμμα ταξικής συνείδησης στα πλατειά στρώματα των εργαζόμενων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, που εκφράζεται με την ελπίδα επιστροφής των «καλών ημερών της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ», αρκεί βέβαια να βοηθήσουν σε αυτό και οι καλοί Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί και λοιποί σοσιαλιστές. Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για το μέλλον των εργαζόμενων η αστική τάξη ντόπια και ξένη χρησιμοποιεί στο έπακρο την κυρίαρχη ιδεολογία για να απορροφήσει τους ισχυρούς κοινωνικούς κραδασμούς και τις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους για να περιορίσει δυναμικά, όπου απαιτείται, την οργανωμένη αντίσταση των πλέον συνειδητών τμημάτων του λαού.

Η αστική τάξη καταλαβαίνει σε βάθος και με αρκετή ακρίβεια τις ιδεολογικές μετατοπίσεις που συμβαίνουν στους εργαζόμενους. Ο θυμός και η εγκατάλειψη των σοσιαλδημοκρατικών οραμάτων, ως έστω και προσωρινά ανέφικτων, σε μια μεγάλη μερίδα του εργαζόμενου λαού σε συνδυασμό με την πρωτόγνωρη ποσοτικά συμμετοχή του στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των τελευταίων δύο ετών έχει δημιουργήσει τις πρώτες προϋποθέσεις για το σταδιακό χτίσιμο ενός αντιιμπεριαλιστικού λαϊκού μετώπου. Το σμίλευμα των στόχων που θα θέσει το μέτωπο για να πετύχει πρέπει να προκύψει μέσα από τους ίδιους τους αγώνες όπου η συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων δυνάμεων είναι μια αναγκαία προϋπόθεση. Σήμερα η θέση του αδιεξόδου των πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ για την δομική αλλαγή των δεδομένων που αφορούν στα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις, τον παραγωγικό ιστό της χώρας, το τραπεζικό της σύστημα, κλπ πρέπει να αναδειχτεί μέσα από την προτεινόμενη διαδικασία διαπραγμάτευσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε αυτή τη διαδικασία πρέπει όμως να πάρουν μέρος και εκείνες οι πολιτικές δυνάμεις όπως το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που πιστεύουν ότι η μόνη πραγματική διέξοδος είναι μια βαθειά επαναστατική μεταβολή που η επιτυχία της επιβάλλει την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ.

Οι μεγάλες μάζες ψηφοφόρων που μετακινούνται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ και στην ουσία αμφιταλαντεύονται ιδεολογικά για το ποια είναι η λύση των καθημερινών προβλημάτων τους ή μάλλον ποιες είναι οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες που θα επιτρέψουν κάτι τέτοιο πρέπει να μην αφεθούν στη χειραγώγηση της κυρίαρχης ιδεολογίας. Μόνο η δημιουργία ενός λαϊκού μετώπου των αριστερών δυνάμεων, έστω στην αρχή και μόνον εκλογικού, θα δώσει την ευκαιρία στις πραγματικές επαναστατικές δυνάμεις της κοινωνίας, που επιθυμούν την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας, να επικοινωνήσουν με τους εργαζόμενους και τις πολιτικές τους ηγεσίες που ακολουθούν τη λογική της διαπραγμάτευσης με τις Βρυξέλλες, προκειμένου αφενός να ασκηθεί η μέγιστη δυνατή πίεση για το μέγεθος και το βάθος των αλλαγών στα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις και το χρέος, και αφετέρου η βέβαιη αποτυχία της διαπραγμάτευσης να μην οδηγήσει στην αποδοχή των τετελεσμένων αλλά στη συγκροτημένη ολική αλλαγή πλεύσης. Για να γίνει αυτό πρέπει το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να καλέσουν το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ σε διαπραγμάτευση με στόχο την κατάκτηση κυβερνητικής πλειοψηφίας που θα διαπραγματευθεί από μηδενική βάση όλες τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί από το Σεπτέμβριο του 2009 με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με συγκεκριμένες και προσυμφωνημένες θέσεις μεταξύ των συνιστωσών του μετώπου, που η μη αποδοχή τους από τους εταίρους θα σημαίνει τη ριζική ρήξη μαζί τους. Είναι αυτονόητο ότι τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις και το χρέος δεν είναι προϊόντα της νομικής επιστήμης αλλά της πολιτικής και των ταξικών συσχετισμών στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως πολιτική θα είναι η αμφισβήτησή τους. Φυσικά δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία του μετώπου η συμμετοχή και των τεσσάρων αυτών πολιτικών δυνάμεων. Στο διάστημα που θα απαιτηθεί για τη διενέργεια των διαπραγματεύσεων θα πρέπει να ετοιμαστεί το πρόγραμμα του μετώπου και η οργάνωση του λαού προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι εξελίξεις που θα προκύψουν από τη ρήξη.

Είναι βέβαιο ότι τμήματα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ θα προβάλλουν μεγάλες αντιστάσεις στη δημιουργία αυτού του κατ’ αρχήν εκλογικού μετώπου. Επίσης, αν το μέτωπο γίνει πραγματικότητα, τη στιγμή των δύσκολων διαπραγματεύσεων με τους εκπροσώπους του διεθνούς κεφαλαίου θα επιχειρήσουν να επιβάλλουν μια συμβιβαστική λύση που στην ουσία θα προδίδει τα συμφέροντα των εργαζόμενων στο όνομα και για λογαριασμό των οποίων αυτές θα διεξάγονται. Αυτές είναι οι στιγμές στην ιστορία των κοινωνικών και ταξικών αγώνων που οι αληθινοί υπερασπιστές των ταξικών συμφερόντων κερδίζουν την ηγεσία των λαϊκών εξεγέρσεων και την πλειοψηφία του λαού για το πρόγραμμά τους. Μόνον η συμπαράταξη τη στιγμή της μάχης εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις της ιδεολογικής ηγεμονίας και της επαναστατικής πρωτοπορίας. Και αυτή τη στιγμή η δημιουργία μιας αριστερής κυβέρνησης, στην οποία θα συμμετέχουν και οι συνεπείς δυνάμεις της επανάστασης, θα δώσει μια πρώτη μάχη με προϋποθέσεις ουσιαστικής σύγκρουσης με το κεφάλαιο που στριμωγμένο στη γωνία από τις δικές του αντιφάσεις προσπαθεί να εξαθλιώσει τους εργαζόμενους παίρνοντας πίσω τις κατακτήσεις αιώνων πάλης και αίματος. Στη μάχη αυτή πρέπει να είμαστε όχι μόνο παρόντες αλλά και πρωταγωνιστές για να προβάλλουμε και να διεκδικήσουμε τα κοινά συμφέροντα των εργαζόμενων. Κι’ αυτό γιατί «Οι κομμουνιστές διαφέρουν από τα άλλα προλεταριακά κόμματα μονάχα κατά τούτο: ότι από τη μια μεριά, στους διάφορους εθνικούς αγώνες των προλετάριων τονίζουν και προβάλλουν τα συμφέροντα που είναι κοινά σ' όλο το προλεταριάτο κι ανεξάρτητα από την εθνότητα. Και από την άλλη, ότι στις διάφορες βαθμίδες ανάπτυξης του αγώνα ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, εκπροσωπούν πάντα τα συμφέροντα του κινήματος στο σύνολο του.»

Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να συμβάλλουν όλοι οι σύντροφοι που η πολιτική τους εμπειρία των τελευταίων πενήντα ετών τους έχει δείξει ξεκάθαρα και πέρα από τις οποιεσδήποτε δικαιολογημένες επιφυλάξεις για το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής ότι μόνο η οργανωμένη και ενωτική κινητοποίηση των μεγάλων λαϊκών μαζών μπορεί να ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλισμό. Στη σημερινή κρίσιμη για το λαό πολιτική συγκυρία η μεγαλύτερη προσφορά όλων αυτών των συντρόφων, που πονάνε βλέποντας ότι στο όνομα δήθεν της επανάστασης οι ηγεσίες όλων των αριστερών κομματικών σχηματισμών για χρόνια τώρα παγιδεύονται είτε από τη ρεφορμιστική ουτοπία είτε από τον ουτοπικό σεχταρισμό, είναι να επιμείνουν στην ανάγκη δημιουργίας ενός λαϊκού μετώπου που θα ανοίξει το δρόμο για ριζοσπαστικές αλλαγές. Το παράδειγμα του μετώπου της Λαϊκής Ενότητας (το όνομα του μετώπου) του Χιλιανού λαού, όπως και πολλά άλλα αντίστοιχα παραδείγματα, που πάλεψε για να πετύχει την εκλογή μιας αριστερής κυβέρνησης αποφασισμένης να βγάλει τη χώρα από το σφιχταγκάλιασμα των πολυεθνικών εταιρειών, δείχνει το δρόμο. Και εκεί υπήρχαν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στις πολιτικές και κομματικές δυνάμεις που συμμετείχαν στη Λαϊκή Ενότητα όμως το κοινό πρόγραμμα, που πρόβλεπε μετά την κατάκτηση της προεδρίας και το σταδιακό βάθεμα των λαϊκών κατακτήσεων, λειτούργησε ως καταλύτης των πολιτικών εξελίξεων και ως ενοποιητική δύναμη των ταξικών δυνάμεων στην κατεύθυνση της λαϊκής εξουσίας. Και μόνο η ανάγκη της διεθνούς και ντόπιας αστικής τάξης να καταφύγει στο βάρβαρο πραξικόπημα του στρατηγού Πινοσέτ δείχνει πέρα από κάθε αμφιβολία την ορθότητα της επιλογής της δημιουργίας του μετώπου της Λαϊκής Ενότητας και της αποτελεσματικότητάς του.

Σύντροφοι οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι αποφάσεις μας καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της πατρίδας μας. Η ιδεολογική άλωση για μια ακόμα φορά της εργατικής τάξης μπορεί να αποφευχθεί. Αυτή θα συμβεί αν για μια ακόμα φορά κάτσουμε στη γωνία των πολιτικών εξελίξεων μόνοι μας υπερασπιζόμενοι την ιδεολογική μας καθαρότητα. Ο φόβος για το αντίθετο, δηλαδή ότι μπορεί οι πραγματικά επαναστατικές δυνάμεις με τη συμμετοχή τους σε ένα μέτωπο με το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ και όποιους άλλους κινούνται στις αριστερές παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας να διαβρωθούν ιδεολογικά από τους τελευταίους, ένα μόνο πράγμα μπορεί να καταδείχνει: τη δική μας σημερινή ιδεολογική ανεπάρκεια. Η θέση του συντρόφου Αλαβάνου ότι ουσιαστική διαπραγμάτευση δεν χωρεί στα πλαίσια των υφιστάμενων θεσμών και υπογραμμένων συμφωνιών από τις χώρες μέλη πρέπει να μας οδηγήσει στη μετωπική σύμπραξη για να πειστούν οι λαϊκές μάζες από την πράξη για την αναμφίβολη ορθότητα του επιχειρήματός του. Η μεγάλη επίθεση, που διεξάγεται αυτές τις μέρες από τους πολιτικούς της Νέας Δημοκρατίας και του Πασόκ και τα ελεγχόμενα από αυτούς μέσα ενημέρωσης, στην άποψη ότι πρέπει να γίνει ουσιαστική ανατροπή των προβλεπόμενων από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις κατά τη διαπραγμάτευση που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει γιατί στη διαπραγμάτευση αυτή πρέπει να είμαστε παρόντες. Το λαϊκό αντικαπιταλιστικό μέτωπο πρέπει να γίνει τώρα. Οι σύντροφοι που συμμετέχουν στους ταξικούς αγώνες τα τελευταία πενήντα χρόνια ήρθε η στιγμή να δείξουν αυτή τη φορά πως «είναι ένα τσουκάλι που κάνει καλά τη δουλειά του».

Κωνσταντίνος ο Άκτητος

Η εποχή της παρακμής

(λεπτομέρεια από έργο της Φρίντα Κάλο)

Η εποχή της παρακμής

Η αντίληψη που επικρατεί σήμερα για τις κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις είναι ότι έχουμε εισέλθει σε μια βαθιά και πολύπλευρη κοινωνική και οικονομική κρίση με άγνωστη ημερομηνία λήξης. Είναι πλέον αναμφισβήτητο γεγονός για όλες τις κοινωνικές τάξεις ότι η λειτουργία του κράτους, της κοινωνίας, του κοινοβουλίου, των κομμάτων, των συνδικαλιστικών οργανώσεων, των θεσμών και των ιδρυμάτων που τους εκφράζουν, των πανεπιστημίων, των σχολείων, και όλων των μορφών έκφρασης της σύγχρονης αστικής κοινωνίας χαρακτηρίζεται από φαινόμενα καθολικής σήψης που μάλλον προοιωνίζει με βάρβαρες πολεμικές συγκρούσεις το θάνατό της.  Η κατανόηση αλλά και οι αντιδράσεις μας στην πραγματικότητα της κρίσης που βιώνουμε γίνεται με νοητικές και ψυχικές κοσμοεικόνες που παίρνουμε από την ιστορία περιόδων μεγάλων κρίσεων, όπως η οικονομική καταστροφή του 1929, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος κ.α. Αυτές οι κοσμοεικόνες προωθούνται από τα ΜΜΕ, με την επιστράτευση όλου του δυναμικού της διανόησης και των ηγετίσκων των επαγγελματικών κλάδων, χωρίς καμία προσαρμογή στο σήμερα, με στόχο να υιοθετηθούν άκριτα από το ευρύ κοινό, για να εξυπηρετηθούν αποκλειστικά οι πρόσκαιρες ανάγκες της κυρίαρχης τάξης. Έτσι άλλοι κραυγάζουν για περισσότερο κράτος και άλλοι για λιγότερο. Άλλοι για περισσότερα μέτρα προστασίας των εθνικών οικονομιών και άλλοι για τη βαθύτερη και μεγαλύτερη ενοποίησή τους. Άλλοι ψάχνουν να βρουν αποδιοπομπαίους τράγους στις τίγρεις της ανατολής και άλλοι φαντασιώνονται θρησκευτικούς πολέμους και αρμαγεδώνες που οι πιστοί του Ισλάμ μπορεί να εξαπολύσουν. Όμως η κύρια προσπάθεια των ημερών, παραπλάνησης και δημιουργίας ψευδούς συνείδησης στους εργαζόμενους, γίνεται στο μέτωπο της ιδεολογικής αντιμετώπισης της πολύπλευρης και βαθιάς κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας και όχι μόνο.

Κάθε μέρα στις οξείες αντιπαραθέσεις των διαφορετικών απόψεων για το τι συμβαίνει γύρω μας προβάλλονται και επικρατούν δύο βασικές αλλά και αφετηριακές τοποθετήσεις, όπως μας λένε, ως προϋποθέσεις για τη σωστή κατανόηση και αντιμετώπιση της μεγάλης κρίσης. Η πρώτη υποστηρίζει πως στις οξυμένες συνθήκες που περνάει η χώρα είναι περιττό και σίγουρα δεν είναι της στιγμής η αναζήτηση των αιτίων της κρίσης. Η άποψη αυτή χρησιμοποιεί το απλουστευτικό και εξόχως παραπειστικό επιχείρημα ότι όταν καίγεται το σπίτι σου αυτό που προσπαθείς να κάνεις είναι να σβήσεις τη φωτιά. Επομένως διαπρύσιοι κήρυκες της θεόπεμπτης αλήθειας, όπως για παράδειγμα ο γνωστός μας κ. Χατζηνικολάου, γίνονται σκληροί κήνσορες και τιμητές οποιουδήποτε επιχειρήσει να ψελλίσει την ανάγκη να βρούμε και να μιλήσουμε ανοικτά για το τι φταίει ακόμα και αν είναι καλεσμένος στις εκπομπές τους, ακόμα και αν έχει μια πολύ μεγαλύτερη νομιμοποίηση αντιπροσώπευσης των συμφερόντων του κόσμου από ότι οι ίδιοι. Η δεύτερη ισχυρίζεται ότι παρά τη δομική φύση της σημερινής κρίσης το πλαίσιο μέσα στο οποίο οφείλουν να κινηθούν οι αναλύσεις και η αναζήτηση των αιτιών της κρίσης πρέπει να οριοθετηθεί από την αγορά (με την έννοια των αναγκών της), την κοινοβουλευτική δημοκρατία και το θεσμικό δημιούργημα της Ε.Ε. Θεμέλιο αυτού του ισχυρισμού είναι ένα πιο εξελιγμένο αλλά εξίσου λαϊκίστικο επιχείρημα ότι όταν έχεις ένα σπίτι που δεν εξυπηρετεί πια τις ανάγκες σου αλλάζεις σπίτι αλλά δεν γκρεμίζεις όλη τη γειτονιά για να την ξαναχτίσεις με νέους όρους. Πολλοί οι οπαδοί και οι καιροσκόποι που υπηρετούν αυτήν τη θεωρούμενη και ως πεμπτουσία της νεωτερικής σκέψης. Μάλιστα οι πλέον ακραιφνείς υποστηρικτές αυτής της θεώρησης είναι παλαιοί αριστεροί, οι οποίοι μαγεμένοι από τα πλουμιστά μέχρι χθες φορέματα της αγοράς αναγνωρίζουν στο πρόσωπό της μοναδικές ικανότητες επίλυσης των ανθρωπίνων και φυσικά προπαγανδίζουν με τους πιο γλαφυρούς τρόπους την αναντικατάστατη παρουσία της.

Και τα δύο επιχειρήματα αφενός ως προς την ουσία τους αλλά και αφετέρου ως προς τον τρόπο προβολής τους μαρτυρούν την παρακμή της αστικής κοινωνίας. Το πρώτο επιχείρημα δεν ευσταθεί γιατί ακόμα και στις πιο ακραίες καταστάσεις και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος ως οργανωμένη κοινωνία επιχειρείται η ανεύρεση των αιτίων κάθε φαινομένου για να βρεθεί η κατάλληλη θεραπεία του. Αν θεωρήσουμε τις κοινωνικές επαναστάσεις, τον πόλεμο και τα ακραία καιρικά φαινόμενα ως τα πιο επικίνδυνα, απροσδόκητα και δύσκολα στην αντιμετώπισή τους φαινόμενα, μπορούμε εύκολα να απορρίψουμε το παραπάνω επιχείρημα γιατί τα ιστορικά δεδομένα δείχνουν χωρίς καμιά αμφιβολία ότι ο άνθρωπος και σε αυτές τις συνθήκες προσπαθεί να βρει τις αιτίες και ανάλογα να αντιδράσει και να δράσει. Το επιχείρημα αυτό και η προβολή παραδειγμάτων, όπως το ξέσπασμα μιας φωτιάς και η αντιμετώπισή της, για να στοιχειοθετήσουμε την άποψη ότι τέτοιες ώρες δεν ψάχνουμε για τις αιτίες αλλά μόνο ρίχνουμε νερό για να τη σβήσουμε, αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία της παρακμιακής κατάστασης στην οποία έχει εισέλθει η αστική σκέψη.

Βασικό στοιχείο κάθε ιδεολογικού ρεύματος, που συντρόφευσε την αστική επανάσταση και περιοδικά κυριάρχησε με στόχο την αλλαγή του τρόπου παραγωγής υλικών και άϋλων αγαθών, υπήρξε η προσπάθεια για μια μηχανιστική ή διαλεκτική προσέγγιση όλων των φαινομένων μέσω της ανάδειξης και ανάλυσης των αιτίων που τα προκαλούν, της σύνθεσής τους και τέλος των προτάσεων για τη θεραπεία τους. Τριακόσια πενήντα περίπου χρόνια μετά την πρώτη αστική επανάσταση και ενώ βιώνουμε την άνθηση των επιστημών και την όλο και μεγαλύτερη σύνδεσή τους με την παραγωγική διαδικασία, οι πολιτικοί και όχι μόνον εκφραστές της κυρίαρχης τάξης, παραβιάζοντας τους θεμελιώδεις κανόνες της ανάλυσης και σύνθεσης όλων των ζητημάτων που απασχολούν το σύγχρονο άνθρωπο,  εγκαταλείπουν τις βασικές αρχές ανάλυσης κάθε προβλήματος και παρουσιάζουν τάσεις και συμπεριφορές αυτοκαταστροφικές, που υποδηλώνουν με αρκετή σαφήνεια ότι έχουμε εισέλθει στην περίοδο της παρακμής «της καθεστηκυίας τάξης».

Ας δούμε όμως και το άλλο επιχείρημα που εμφανίζεται με όλους τους μανδύες των θεωρητικών και εφαρμοσμένων επιστημών προκειμένου να πείσει και να αναδείξει ως μονοδρόμους τα μεγάλα αδιέξοδα της αστικής σκέψης, τα οποία αναδύονται καθημερινά στο ζοφερό και ερεβώδες περιβάλλον της παρακμής. Πρέπει λένε να συμφωνήσουμε προκαταβολικά ότι μόνον η αγορά μπορεί να δώσει τις λύσεις εφόσον βεβαίως τις εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις που η ίδια ζητάει. Έτσι λοιπόν η αγορά αποκτάει μεταφυσικές ιδιότητες, χάνει το συγκεκριμένο ταξικό της περιεχόμενο, κινείται έξω από τα όρια της ανθρώπινης βούλησης, αποφασίζει ως άλλος από μηχανής θεός και τέλος ως τέτοιος επιβάλλει με την παντοδυναμία του τις θελήσεις του. Οι κοινωνίες και η οργανωμένη έκφρασή τους μπορούν μόνον να προβαίνουν στις απαραίτητες θυσίες ικανοποίησης του θεού της αγοράς χωρίς κανείς να μπορεί να προεξοφλήσει την ικανοποίησή του. Παρατηρούμε λοιπόν ότι θεσμοί φροντισμένοι με ιστορική επιμέλεια από τους ιδρυτές τους, δηλαδή τις κοινωνικές τάξεις που τους χρειάστηκαν και που ικανοποιούν ξεπερασμένες ανάγκες πρέπει εξ ορισμού  να αποτελούν και το θεμέλιο αντιμετώπισης των νέων και ποιοτικά διαφορετικών αναγκών που γεννιούνται στη σύγχρονη κοινωνία. Καταργείται έτσι η θεμελιώδης αρχή ότι κάθε πραγματικά καινούρια ανάγκη της ανθρώπινης κοινωνίας προκαλεί την αλλαγή των συνθηκών, των όρων για την ικανοποίησή τους, ενώ αναδιατάσσεται η θεμελίωση του ανθρώπινου οικοδομήματος. Και υποστηρίζονται αυτές οι απόψεις όταν μόλις πρόσφατα έρχονται οι θετικές επιστήμες να καταδείξουν ότι οι όροι και οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ζωής μπορούν να ξεφεύγουν παντελώς από ότι μέχρι τώρα θεωρούσαμε ως θεμελιώδες και μη επιδεχόμενο αλλαγές πλαίσιο για την ανάπτυξη της έμβιας ζωής (ΝΑΣΑ – Βακτήρια –Αρσενικό).

Και αν για την αγορά οι ιδεολογικοί αναλυτές επικαλούνται την προαιώνια ύπαρξή της, για την κοινοβουλευτική δημοκρατία η σύντομη ζωή της επιτρέπει την ευκολότερη αμφισβήτησή της και ίσως την απόρριψή της. Ένας θεσμός που ομολογημένα χρεοκοπεί καθημερινά σε κάθε εθνική του εκδοχή, που δεν εκπληρώνει ούτε τη θεμελιώδη λειτουργία του, όπως τη νομοθετική, γιατί οι νόμοι που ψηφίζει αντανακλούν κάθε μέρα και λιγότερο τα συμφέροντα των κυριαρχούμενων τάξεων, και που ο χρηματισμός των μελών του θυμίζει πλειστηριασμούς σκλάβων. Η παρακμή των κοινοβουλίων είναι αντίστοιχη με αυτήν της Ρωμαϊκής συγκλήτου στα ύστερα χρόνια της αυτοκρατορίας όταν κάθε λογής ηγεμονίσκοι της εποχής χρημάτιζαν τους Ρωμαίους συγκλητικούς με αναλογίες που θύμιζαν τις αγοραπωλησίες δούλων. Και τότε όπως και πολλούς αιώνες αργότερα, στην εποχή της φεουδαρχίας, με τα ιπποτικά και γαιοκτημονικά συμβούλια οι «σοφοί λαοπλάνοι» του συστήματος υποστήριζαν πως κάθε τι νέο πρέπει να κρατήσει τους θεσμούς που περιέβαλαν το παλιό. Η υποστήριξη αυτών των θέσεων οδήγησε πάντα στο παρελθόν στην επιτάχυνση της κατάρρευσης της κυριαρχίας της εκάστοτε άρχουσας τάξης καθώς οι αποφάσεις αυτών των σωμάτων ακολουθούσε τους αυτοκαταστροφικούς δρόμους που παίρνουν τα κοινοβούλια και σήμερα (βλέπε τις τελευταίες αποφάσεις πριν το ξέσπασμα της Αγγλικής και της Γαλλικής αστικής επανάστασης).

Τέλος, εδώ και πολλά χρόνια και ιδιαίτερα μετά την επιβολή του ευρώ η συμμετοχή των Ευρωπαϊκών κρατών στην Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται από τους φωτισμένους κήρυκες της συστηματικής παραπληροφόρησης ως ένας άλλος μονόδρομος. Κάθε απόφαση ή και πρόταση ακόμα, που αμφισβητεί ή και ανατρέπει αυτήν την πορεία, θεωρείται πράξη εχθρική από την αστική τάξη. Οι υποστηρικτές θέσεων για τη μη ένταξη μιας χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή για την αποχώρησή της από αυτήν επιχειρείται να απομονωθούν πολιτικά, ενώ τα ΜΜΕ εξαπολύουν καθημερινούς μύδρους λάσπης εναντίον τους. Παράλληλα παραποιείται το αποδεικτικό υλικό που συσσωρεύεται στην Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία και αφορά την οικονομική δραστηριότητα. Οι τοπικοί παντογνώστες, μόνιμοι κάτοικοι των τηλεοπτικών παράθυρων, επισείουν τον κίνδυνο του απομονωτισμού της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης της κάθε είδους και μορφής φούσκας.

 Σε συνθήκες καπιταλισμού οι υπερεθνικές ολοκληρώσεις  δεν μπορούν να υπερβούν τα στενά όρια εμπορικών ενώσεων μέσα στις οποίες οι εθνικές κυρίαρχες τάξεις των ισχυρών εθνικών κρατών καθορίζουν τους κανόνες της αγοράς προς όφελός τους. Όσο μεγαλώνει η οικονομική κρίση τόσο πιο πιστά και στενά οι αποφάσεις των Βρυξελλών  υπηρετούν τις αστικές τάξεις των «ηγέτιδων δυνάμεων». Έτσι ενώ διαπιστώνεται καθημερινά ότι τα φαινόμενα του κοινωνικού και οικονομικού αδιεξόδου, σε συνθήκες δυνατοτήτων παραγωγής που μπορούν να ικανοποιούν με απίστευτη επάρκεια, για τα ιστορικά δεδομένα, τις ανάγκες των ανθρώπων, αποτελούν την πραγματικότητα που αγκαλιάζει σιγά-σιγά το σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι κάθε λογής ντόπιοι και ξένοι κονδυλοφόροι και παρουσιαστές προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα λάθη και τα στραβά της ψωροκώσταινας είναι εκείνα που μας οδήγησαν στην κρίση που βιώνουμε. Γιατί αυτή η επιμονή ενώ παρακολουθούμε ζωντανά (τι έκφραση και αυτή) τα ίδια να συμβαίνουν στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία; Μια είναι η εξήγηση που υπακούει στους νόμους της λογικής ανάλυσης: το κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο υπερβαίνει τα όρια και τις αντοχές του καπιταλιστικού ανοσοποιητικού συστήματος. Οι σύγχρονοι ευγενείς ποτισμένοι με την αυτοκαταστροφική μανία των επικυρίαρχων κάθε ιστορικής εποχής σαδιστικά βασανίζουν όλους τους εργαζόμενους, χωρίς σιγά-σιγά εξαιρέσεις, πνίγοντάς τους στη Αχερουσία λίμνη της παραγωγικής αφθονίας. Πως αλλιώς λοιπόν να χαρακτηρίσουμε την εποχή μας; Ένας μόνο χαρακτηρισμός της ταιριάζει: Εποχή της παρακμής. Τα ιστορικά προηγούμενα δεν αφήνουν περιθώρια για αμφιβολίες.

Αν διαβάσει κανείς με προσοχή την ιστορία των τελευταίων διακοσίων πενήντα χρόνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καθώς και του μακρόσυρτου τέλους των Ευρωπαϊκών φεουδαρχικών καθεστώτων και μοναρχιών παρατηρεί ότι η παρακμή είναι το θεμελιώδες χαρακτηριστικό. Η κυρίαρχη έκφραση της παρακμής ήταν η σταδιακή εγκατάλειψη των αρχών που οδήγησαν στα επιτεύγματα της κάθε εποχής και που συντελέστηκαν στην περίοδο της ακμής των αντίστοιχων κοινωνικο-οικονομικών συστημάτων. Η σταδιακή αυτή εγκατάλειψη συνέβαινε πάντα όταν οι εκμεταλλευτικές σχέσεις της κυρίαρχης τάξης με το λαό άρχιζαν να εμποδίζουν την παραπέρα ανάπτυξη του τελευταίου. Οι κυρίαρχες τάξεις της εποχής σφιχταγκάλιαζαν με μανία εκείνες τις ιδέες και εκείνους τους θεσμούς που κάποτε τις είχαν οδηγήσει στις νίκες και στην πρόοδο ενώ ο μαρασμός και η ανεπάρκειά τους ήταν πια ολοφάνερη. Η εγκατάλειψη των θεμελιακών αρχών σκέψης και πράξης που οδήγησαν στο γενικό μέσο όρο κοινωνικής ανάπτυξης κάθε τρόπου παραγωγής προκειμένου να χρησιμοποιηθούν άλλες που έρχονται από το ξεπερασμένο και μακρινό παρελθόν σηματοδοτεί χωρίς αμφιβολία την είσοδο στην εποχή της παρακμής. Η υιοθέτηση, στην εποχή του αναπτυγμένου καπιταλισμού, αναλυτικών μεθόδων και εργαλείων ανάλυσης μεταφυσικού περιεχομένου, αντιστρατεύεται την επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση και λειτουργεί καταστροφικά οδηγώντας στο θάνατο τις κοινωνίες στις οποίες επικρατούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας εγκατάλειψης και υιοθέτησης παλαιότερων μοντέλων ανάλυσης σε ευρεία έκταση αποτελεί η στροφή σε μεταφυσικές προσεγγίσεις και η καθολική αμφισβήτηση της έννοιας της προόδου.

Η παρακμή που βιώνουμε είναι καθολική. Τα σπέρματα της νέας κοινωνικής ζωής προβάλλουν μόνο σε εμβρυακή μορφή. Η κυοφορία αλλά και η επιβίωση μετά τη γέννησή τους επιβάλλει την ύπαρξη ριζικά διαφορετικών κοινωνικών συνθηκών. Μέσα σε χώρους όπου παράγονται τα πλέον προηγμένα υλικά και άϋλα αγαθά και τα δημιουργικά, διευθυντικά και εκτελεστικά καθήκοντα παντρεύονται αρμονικά, ενώ ταυτόχρονα τα τελευταία αποτελούν την αναγκαία αλλά και ικανή προϋπόθεση για την επιτυχή αναπαραγωγή τους, αναδεικνύονται εμβρυακές μορφές ανθρώπινης συνεργασίας όπου απαιτείται η απουσία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και κάθετων εξουσιαστικών δομών.

Η τεχνική δυνατότητα της μετατόπισης του κέντρου βάρους της υλικής παραγωγής από την ποσότητα στην ποιότητα επιτρέπει την υπέρβαση των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων καθώς η κύρια παραγωγική δύναμη, ο άνθρωπος, λειτουργεί στις κατάλληλες αντικειμενικές συνθήκες για να ανεβάσει την κοινωνική και ταξική του συνείδηση στο επίπεδο εκείνο που θα του επιτρέψει την κατάργηση της καθεστηκυίας τάξης, δηλαδή της αστικής. Οι επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες και προοπτικές προβάλλουν καθημερινά μπροστά μας και ως άλλες σειρήνες ζητούν να τις ακολουθήσουμε στο δρόμο του μέλλοντος. Όμως η υλοποίησή τους δεν είναι συμβατή με την καπιταλιστική εκμετάλλευσή τους. Οι πολυποίκιλες μορφές συνεργατικότητας που επιβάλλει η σημερινή ανάπτυξη του συνόλου των παραγωγικών δυνάμεων των σύγχρονων κοινωνιών δείχνουν ξεκάθαρα αν και σε εμβρυακή μορφή το περιττόν του επιχειρηματία και της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Μια άλλη σαφής απόδειξη της παρακμής με την έννοια της αυτοκαταστροφικότητας είναι η επιμονή των επαϊόντων στο έλλειμμα επιχειρηματικότητας που διατείνονται ότι χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και στο οποίο αποδίδονται όλες οι ασθένειές της, παιδικές και μη. Βέβαια κανείς δεν μας εξηγεί γιατί τα αποτελέσματα είναι ίδια με τα δικά μας εκεί που αυτή άνθησε και μάλιστα εξόχως σωστά όπως οι ίδιοι έλεγαν μόλις πριν λίγα χρόνια, βλέπε Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία κλπ. Είναι ατέλειωτα τα παραδείγματα που μαρτυρούν την παρακμή του αστικού κόσμου. Είναι εποχή σήψης, παραλογισμού, και αναντιστοιχίας του εμβρυακού κοινωνικού δυναμικού και της ταξικής εκμεταλλευτικής κυριαρχίας. Μέσα στο καζάνι της παρακμής επιχειρούν οι αστοί δυνάστες μας να βυθίσουν όλους τους εργαζόμενους, όλους μας. Κάθε τι θνησιγενές βαφτίζεται αιώνιο. Κάθε τι ξεπερασμένο και από τον ίδιο τον καπιταλισμό στο απόγειό του επιχειρείται να παρουσιαστεί ως αναγκαία προϋπόθεση για το ξεπέρασμα της κρίσης. Η επιστροφή στις θεμελιώδεις αξίες της αγοράς, του κοινοβουλευτισμού και του σύγχρονου Ρωμαϊκού παζαριού, βλέπε Ευρωπαϊκή Ένωση, αναγορεύεται σε κατάλληλο φάρμακο για πάσα νόσο. Έτσι η παρακμή και το τέλος ενός τρόπου παραγωγής που έδωσε στην κοινωνία ότι είχε να δώσει εκδηλώνεται με την αυτοκαταστροφική δεινότητά του. Τα σύγχρονα όπλα παρέχουν τις προϋποθέσεις για να οδηγηθούμε στο τελικό στάδιο της αυτοκαταστροφής, τον πόλεμο με περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας από κάθε άλλη φορά στην ιστορία.

Η είσοδος σε αυτό το τελευταίο στάδιο έχει ήδη αρχίσει και ο ρυθμός που βαδίζουμε προς τα έσχατα όρια της κοινωνικής παρακμής αυξάνεται σταθερά. Πορεία σωτηρίας με ριζική αλλαγή πλεύσης υπάρχει. Γνωρίζουμε τι δεν χρειάζεται πια: η αγορά, η αστική τάξη και ο θεσμός της ιδιοκτησίας που τις παντρεύει. Γνωρίζουμε τι πρέπει να βάλουμε στη θέση της πρώτης: το δημιουργικό σχεδιασμό της μικρής κλίμακας που εξασφαλίζει τη διαλεκτική σχέση της χρηστικότητας με την αναγκαιότητα ενώ επιτρέπει τη συνειδητή κατανόηση της τελευταίας. Γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε με την τάξη που εκπροσωπεί την αγορά: να την αφομοιώσουμε μέσα στις μεγάλες μάζες των εργαζομένων στερώντας της κάθε μέσο να επανέλθει στην εξουσία. Τέλος γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε για να τα πετύχουμε και τα δύο. Να οργανωθούμε και να πιστέψουμε για μια φορά ακόμα ότι η προσπάθεια για το καλύτερο δεν είναι ο εχθρός του καλού, όπως λέει η σύγχρονη μυθολογία, αλλά η εγγύηση αποφυγής της εγγενούς τάσης του τελευταίου για αυτοκαταστροφή όταν διακόπτεται η ελικοειδής ανέλιξή του. Το όραμα και η προσπάθεια να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο είναι τα μοναδικά αντισώματα στην αυτοκαταστροφική δεινότητα της αστικής παρακμής.

Κωνσταντίνος ο Άκτητος

Ψωμί - παιδεία - ελευθερία

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΘΗΜΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΤΡΙΑΔΙΚΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Για να μην μπερδευτούν μερικοί ας ξεκαθαρίσουμε πως η ελληνική λέξη τρόϊκα στις λατινογενείς γλώσσες μεταφράζεται τριάδα και εξ αυτής το επίθετο τριαδικός, η, ο. Τριάντα επτά χρόνια πριν σε συνθήκες κατάλυσης της περιβόητης αστικής δημοκρατίας μια χούφτα ανθρώπων, κατά κύριο λόγο φοιτητών, ζήτησε με τη μορφή εξέγερσης και πλήρους ανυπακοής στη στρατιωτική δικτατορία την ικανοποίηση των αυτονόητων. Ήμασταν τότε πάνω στο χειρουργικό κρεβάτι και οι γνωστοί παγκοσμίως γιατροί, ντόπιοι και ξένοι, προσπαθούσαν να μας ανατάξουν για να διώξουν μακριά τα δαιμόνια που σάπιζαν το σαρκίο μας. Και η προσπάθεια αυτή των γιατρών κρατούσε πάνω από έξι χρόνια. Ο φωτισμένος από λάμπες χειρουργικός θάλαμος ξαφνικά πλημμύρισε από το φως του ήλιου του οράματος μιας κοινωνίας που επιτέλους θα αποφάσιζε να δώσει στα μέλη της  όλα αυτά που πραγματικά δικαιούνταν. Γκρεμίστηκαν οι τοίχοι του χειρουργείου, οι γιατροί τυφλώθηκαν από τη λάμψη του φωτός που αυτή η ονειροπόλα χούφτα των νέων ανθρώπων εξέπεμπε, τα νυστέρια τους κυλίστηκαν χάμω στο πάτωμα και οι επίδεσμοι έγιναν σημαίες που αναρτήθηκαν στα μπαλκόνια των σπιτιών της εποχής και στα κάγκελα του Πολυτεχνείου σημαίνοντας τον ερχομό της ελπίδας. Πιο γρήγορα από ότι φανταζόντουσαν και οι πιο αισιόδοξοι το βαθύ σκοτάδι της νάρκωσης χάθηκε μπροστά στο φως της αυγής της καινούριας μέρας που ξημέρωσε.

Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε, τριάντα επτά τον αριθμό, και οι υποσχέσεις για την ικανοποίηση του τριαδικού συνθήματος εκείνης της μακρινής πια εποχής γέμιζαν τη ζωή μας κάθε μέρα. Στις δεκαοκτώ σοσιαλισμός αντηχούσαν οι δρόμοι και οι πλατείες εκείνες τις πρώτες μέρες που ο λαός είχε μόλις σηκωθεί από τη χειρουργική κλίνη. Η Ελλάδα αποσύρεται από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ διατυμπάνιζαν άλλοι και σήκωναν τη σημαία της ελευθερίας μας από τους ξένους πάτρωνες. Βέβαια για καλό και για κακό την ίδια στιγμή δήλωναν ότι ανήκουμε στο ίδιο φέουδο, αυτό της Δύσης. Τότε οι πρώτοι διακήρυσσαν πως ΕΟΚ και ΝΑΤΟ ανήκαν στο ίδιο συνδικάτο, δηλαδή στο ίδιο φέουδο. Έτσι η λύτρωση μπορούσε να έλθει μόνο αν απαλλασσόμασταν όχι μόνο από τη στρατιωτική αλλά και από την οικονομική κατοχή των ξένων πατρώνων μας. Και επειδή αυτό δεν έφθανε γιατί μπορεί αυτοί οι πάτρωνες να μας την έφερναν από μέσα θα έπρεπε, για να κάνουμε σωστές δουλειές, να διώξουμε και τις αναθεματισμένες βάσεις του θανάτου, όπως λεγόντουσαν στη ξεχασμένη και ξεπερασμένη πια ορολογία της εποχής. Νικήθηκε με τον καιρό η επάρατη δεξιά, που μόνο αυτή έφερνε όλα τα κακά στον τόπο, μπήκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και τράβηξε σκυφτή και κακομοιριασμένη το δρόμο της μοναξιάς. 

Αντήχησαν οι κάμποι και οι ρεματιές από τα τραγούδια του Αντύπα (εσύ σκέψου όποιον Αντύπα θέλεις) και η δικαίωση της Εθνικής Αντίστασης μα ακόμα και του Κιλελέρ έγινε πραγματικότητα (έτσι τουλάχιστον έλεγαν και λένε τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες και οι τηλεοράσεις). Ένα κράτος δίκαιο που νοιάζεται σε καθημερινή βάση για τους πολίτες του χτίστηκε και μεγάλωσε. Υπάλληλοί του έπαψαν να είναι μόνο τα δικά τους παιδιά αλλά  έγιναν και τα δικά μας. Στο μεταξύ άρχισαν επιτέλους και τα αφεντικά να καταλαβαίνουν πόσο λάθος είχαν κάνει τόσα χρόνια και αποφάσισαν και άλλαξαν ρότα. Να και φθηνά δάνεια, να και φθηνά αυτοκίνητα, να και σπίτια για όλους, να και λεφτά για ταξίδια, να και ιδιωτικά νοσοκομεία για να ξεφύγουμε από τα ράντζα, να και μεγάλους δρόμους και γέφυρες, να και επώνυμα ρούχα, να και ιδιωτικά σχολεία για όλα τα παιδιά, να και ιδιωτικά πανεπιστήμια για όλα τα βαλάντια, και να και το κερασάκι στην τούρτα: οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Γεμίσαμε μέχρι επικίνδυνο για την υγεία μας σημείο από «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Να λοιπόν μας έλεγαν μόλις πριν λίγο που εκείνος ο αγώνας, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων, των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, είχε βρει τη δικαίωσή του. Το όραμα εκείνων των παιδιών είχε συναντήσει τη δικαίωσή του στην ονειρική πραγματικότητα που βιώναμε. Ο αγώνας δεν υπήρχε πια ανάγκη να συνεχίζεται. Βρισκόταν πλέον στη φάση της ολοκληρωτικής δικαίωσης. Οι φανταχτερές και προσεκτικά διαλεγμένες λέξεις καθόριζαν την ημερήσια διάταξη της καθημερινότητας. Ανταγωνιστικότητα, επενδύσεις, χαρτοφυλάκια, αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων, εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, τρομοκρατία, τηλεοπτικά σόου, το τέλος της ιστορίας, το τέλος της φτώχειας, το τέλος των πολέμων, η αρχή της δημοκρατίας του διαδικτύου, η αρχή της εξουσίας του καταναλωτή, η δημοκρατική πολυφωνία του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης συνοδευόμενη με το δικαίωμα να αλλάζεις σταθμό αν δεν σου αρέσουν αυτά που ακούς ή βλέπεις, το τέλος και η αρχή της, του..., όλων όσων μπορεί να φανταστεί κανείς χωρίς εξαίρεση, αρκεί πάντα να βρίσκει τις κατάλληλες λέξεις.      

Βλέπεις οι λέξεις δεν περιγράφουν απλά το πρόβλημα αλλά το ορίζουν κιόλας σύμφωνα με τα μεταμοντέρνα βαποράκια προώθησης  της βαθυστόχαστης σύγχρονης παιδείας και κουλτούρας των καθηγητάδων των πανεπιστημίων και των τηλεοπτικών μας αστέρων. Αν αλλάξουν οι λέξεις δεν έχεις πια αμερικάνικες βάσεις στην Ελλάδα, δεν έχεις πάτρωνες, το ψωμί μοιράζεται σε όλους και το πιο σπουδαίο από όλα βιώνεις την πραγματική ελευθερία. Δεν είσαι πια εργαζόμενος είσαι καταναλωτής, δεν είσαι μέλος μιας κοινωνικής τάξης είσαι πολίτης, δεν είσαι καταπιεσμένος και απόλυτα εξαρτημένος στις καθημερινές επιλογές σου αλλά είσαι παντελώς ελεύθερος στις αποφάσεις σου γιατί έχεις το δικαίωμα επιλογής...Ξαφνικά όμως μέσα σε λίγους μήνες όλα άλλαξαν. Όλα χάθηκαν από μπροστά μας και κυρίως από τις τσέπες μας και τα μεγάφωνα άρχισαν να μας λένε πως τίποτα πια δεν μπορούσε να είναι όπως ήταν χθες. Ξαφνικά οι λέξεις πρέπει μόνο να περιγράφουν και όχι να ορίζουν την πραγματικότητα. Πρέπει τώρα οι λέξεις να υπηρετήσουν τις νέες ανάγκες των αφεντικών.  

Σήμερα λοιπόν τριάντα επτά χρόνια μετά από εκείνη την εξέγερση για ψωμί – παιδεία – ελευθερία μια τριαδική αντιπροσωπεία των ίδιων ξένων και ντόπιων πατρώνων μας δείχνει ξεκάθαρα με τις εκβιαστικές απαιτήσεις της ότι στην ουσία το περιεχόμενο του συνθήματος παραμένει ανεκπλήρωτο. Ότι γευτήκαμε αυτά τα χρόνια ήταν μια φενάκη που ο λογαριασμός της, ο οποίος μόνο φενάκη δεν είναι, μας επιδίδεται μόλις τώρα. Οι ντόπιοι επιστάτες των ξένων προστατών μας πρέπει τώρα να μας πείσουν πως αν η συμπεριφορά μας είχε υπάρξει όλα αυτά τα χρόνια συνεπής με τους κανόνες του καλού και αγαθού Ευρωπαίου πολίτη το σύνθημα του Πολυτεχνείου θα είχε ολοκληρωτικά δικαιωθεί.  Παρά τις προσπάθειες της επιχειρηματικής, πολιτικής, πνευματικής και δικαστικής ηγεσίας της χώρας, φωτισμένη με το ανέσπερο φως της εσπερίας, να οδηγήσει το πλοίο πιο βαθιά μέσα στη ζεστή, υπήνεμη, σταθερή, δίκαιη και τρυφερή αγκαλιά του Ευρώ, της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ, των Βρυξελών, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Δ.Ν.Τ., οι πολίτες μεθυσμένοι από τις Διονυσιακές τους κλίσεις συστηματικά υπονόμευσαν το τιτάνιο αυτό έργο και βύθισαν το κράτος και την κοινωνία στο σκοτάδι της χρεοκοπίας (ευτυχώς την τελευταία στιγμή ίσως η ίδια ηγεσία μας σώσει από την ολική καταστροφή χωρίς βέβαια να μας κρατάει κακία).

Η φετινή επέτειος βρίσκει ανεκπλήρωτους τους σκοπούς και τους στόχους του τριαδικού εκείνου, βαμμένου στο αίμα, συνθήματος. Εκείνη η εξέγερση απαιτούσε τη συμπαράσταση του λαού για τρεις μέρες, που δυστυχώς δεν δόθηκε όσο απλόχερα έπρεπε, για να ανατραπούν οι ντόπιοι επιστάτες της τότε τριαδικής αντιπροσωπείας των ξένων πατρώνων μας. Σήμερα και αφού γρήγορα συνειδητοποιήσουμε τη φενάκη τριάντα επτά χρόνων ας οργανώσουμε τις λαϊκές δυνάμεις με μοναδικό στόχο την ουσιαστική ικανοποίηση του τόσο επίκαιρου τριαδικού συνθήματος εκείνης της εποχής:
ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Κωνσταντίνος ο Άκτητος

Εμείς δεν επιθυμούμε να συμμορφωθούμε προς τα υποδείξεις

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Ακούμε κάθε μέρα στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις τους έγκυρους αναλυτές, αρκετά συχνά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να μας εξηγούν γιατί τα μέτρα που παίρνονται και πλήττουν το σύνολο των εργαζομένων είναι αναγκαία αλλά και ικανά να μας βγάλουν από την κρίση. Και βέβαια προσθέτουν πως είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για τα χρέη καθώς και λίγο πολύ το ίδιο διεφθαρμένοι με την τάξη που μας κυβερνάει και με κείνους που με περίσσεια εξυπνάδα και καπατσοσύνη εφαρμόζουν τις εντολές της. Διαβάζουμε λοιπόν πως σε λίγες μέρες οι μεγάλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα επιβάλλουν αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία που μάλιστα θα έχει και προληπτικές θεραπευτικές ιδιότητες. Έτσι ειδικές επιτροπές αποτελούμενες από τους βαθιά μορφωμένους, στα σύγχρονα πανεπιστήμια των μεγάλων πόλεων των χωρών του εξελικτικού διαφωτισμού (μερικοί από δαύτους είναι και δικοί μας βλέπεις πάντα υπάρχουν εφιάλτες), είναι έτοιμες να παρακολουθούν τα δημόσια οικονομικά για να επιβάλλουν «τις διαδικασίες συμμόρφωσης» κατά τη λογική του «διότι δεν συνεμορφώθην προς τις υποδείξεις».

Παρακολουθούμε όλους τους πρωθυπουργούς των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έτοιμους να υπερψηφίσουν στο τέλος του έτους όλους τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες συμμόρφωσης προκειμένου να σώσουν εμάς από τους κακούς δαίμονες με τους οποίους έχουμε μολύνει τους πολιτικούς μας και τους οδηγούν να παίρνουν τόσο κακές αποφάσεις τις τελευταίες δεκαετίες. Βλέπετε τόσες δεκαετίες χωρίς να το καταλαβαίνουμε και τις περισσότερες φορές χωρίς να το ξέρουμε κιόλας εμείς οι εργαζόμενοι καθορίζαμε το πλαίσιο των αποφάσεων που οι κυβερνήτες μας υλοποιούσαν. Ας όψονται οι δημοκρατικές διαδικασίες όπως και η πλέον ιερά από αυτές οι εκλογές. Αυτές οι καταραμένες οι εκλογές που λειτουργούσαν και λειτουργούν ως ο φορέας και ο ξενιστής των δαιμόνων που σε ενέσιμη μορφή, τη μορφή της ψήφου, εμείς οι ανεύθυνοι εργαζόμενοι ως άλλοι έμποροι ναρκωτικών, εισάγουμε στο αίμα των κυβερνητών μας.

Οι δαίμονες αυτοί θολώνουν την κρίση των εκλεγμένων μας αντιπροσώπων, οδηγώντας τους να ενεργούν συστηματικά σε βάρος των συμφερόντων αυτών που τους ψήφισαν, σε βάρος των πολλών, σε βάρος αυτών που δουλεύουν. Έτσι η δημιουργία του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους βαραίνει όλους εμάς που δουλεύουμε και είχαμε την κακή συνήθεια, φυσικά μαζί με πολλές άλλες, γιατί βλέπεις δεν θελήσαμε ποτέ να φωτιστούμε από το άπλετο φως των μεγάλων ιδανικών του διαφωτισμού που υπηρετούν οι σύγχρονοι προπαγανδιστές τους, είτε είναι φυσικά ή νομικά πρόσωπα, όπως π.χ. ο κ. Παπαδήμος, η Ζήμενς και τόσοι άλλοι (ο κατάλογος είναι μεγάλος και όποιος πραγματικά θέλει να μάθει δεν περιμένει τις εξεταστικές της βουλής).

Μάθαμε να ζητάμε ρουσφέτια, χάρες και τα μέσα για να πέσουμε στη κραιπάλη της κατανάλωσης. Έτσι, εκπαιδεύσαμε τους πολιτικούς των κομμάτων που κυβερνούν την Ελλάδα τα τελευταία διακόσια χρόνια στο να μας προσφέρουν τις σχετικές εξυπηρετήσεις προκειμένου να εξασφαλίζουν τη ψήφο μας. Αυτά δεν μας λέει και ο βαθυστόχαστος και με ρηξικέλευθες προτάσεις αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο αξιότιμος κ. Πάγκαλος. Είμαστε λοιπόν ένοχοι. Και η ετυμηγορία της ιστορίας είναι σκληρή αλλά δίκαιη. Πρέπει να πληρώσουμε και μάλιστα σε ευρώ.

Όμως βλέπεις οι παιδαγωγοί μας, ντόπιοι και ξένοι, πρέπει να προβλέψουν τώρα για να μην ξαναγίνουν τα ίδια. Γιατί πάλι εκλογές θα έρθουν και εμείς οι αθεόφοβοι πάλι θα τους εισάγουμε τα δαιμόνια που ξέρουμε και άντε πάλι τα ίδια, χρέη, χρέη, χρέη. Γι’ αυτό μερικά καπάτσα και επιτήδεια από τα σπουδαγμένα παιδιά, δικά μας και ξένα, με αναλύσεις κατάλληλες, μελέτες περισπούδαστες, υπολογισμούς περίτεχνους, εκθέσεις πολύχρωμες, στατιστικές άριστα μετρημένες, κατάρτισαν τα προγράμματα εκείνα που γεμάτα κυρώσεις προληπτικές και κατασταλτικές θα λύσουν μια για πάντα όχι μόνο το πρόβλημα της οικονομίας αλλά και των κακών συνηθειών. Η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα αποκαταστήσει την τάξη και την τιμή των τοπικών μας αρχόντων. Αυτοί οι λογιστές απόφοιτοι των φημισμένων σχολών της εσπερίας θα ανακαλύψουν όλες τις ρωμαίικες κουτοπονηριές που εξασφάλιζαν στους ξένους οίκους τα υπερκέρδη από τις υπερτιμολογήσεις αυτών που μας πουλούν μέχρι και σήμερα. Φάρμακα, μηχανήματα, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, γάζες και πολύχρωμα λαμπάκια πουλημένα στους ιθαγενείς πέντε και δέκα φορές επάνω από την τιμή που τα ίδια πράγματα πουλούν οι μεγάλοι «έμποροι των εθνών» στους δικούς τους λαούς.

Και φυσικά είναι απορίας άξιο γιατί οι δικοί μας μεταπράτες από κούνια, μαθημένοι στο λάδι από τα βαφτίσια τους, δεν ύψωσαν το ανάστημά τους να καταγγείλουν στα σαλόνια των Βρυξελών τις άδικες πρακτικές των συμμάχων και φίλων μας. Να λοιπόν ο δρόμος της σωτηρίας. Τα φωτισμένα μυαλά των σπουδαγμένων παιδιών του Ευρωπαϊκού βορά μαζί με τους τρίτης γενιάς Έλληνες πολιτικούς, που κατάλληλα εκπαιδεύτηκαν στον άλλο βορά τον Αμερικάνικο, είναι έτοιμα να μας πεταλώσουν για να αντέξουν οι πατούσες μας την ανηφόρα του σύγχρονου Γολγοθά.

Νομίζω πως μιας και εμείς χρεωνόμαστε τις κακές και λαθεμένες συμπεριφορές και αποφάσεις των πολιτικών μας ας τους υποδείξουμε και μια ακόμα φορά το τι πρέπει να κάνουμε. Βλέπεις αυτοί, μοιραίοι και άβουλοι όπως πάντα, αλλά και για να μη μας χαλάσουν χατίρι για μια ακόμα φορά θα μολυνθούν από τον ιό με τον οποίο τους μολύνουμε κάθε τέσσερα χρόνια την ημέρα των εκλογών. Όπως λοιπόν τα ρουσφέτια τα κάνουν γιατί εμείς τα ζητάμε, όπως τα χρέη δημιουργήθηκαν γιατί εμείς θέλαμε συντάξεις και μισθούς που δεν τους δικαιούμασταν, οπλικά συστήματα για να γλυτώσουμε από τους εχθρούς της πατρίδας, γέφυρες και δρόμους εθνικούς καλοφτιαγμένους και καλοπληρωμένους, αυτοκίνητα, έπιπλα, τηλεοράσεις, κουζίνες, πλυντήρια και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο ξιπασμένος νους μας, ΤΩΡΑ πρέπει να τους πούμε ότι οι απαιτήσεις μας άλλαξαν.

Και αφού οι πολιτικοί μας κάνουν πάντα όχι το σωστό, εξαιτίας των εντολών μας, που βέβαια αυτοί οι φουκαράδες ξέρουν πάντα πολύ καλά ποιο είναι αυτό, αυτή τη φορά ας τους ζητήσουμε αυτό που στην περίσταση που ζούμε πραγματικά θέλουμε και πιστεύουμε πως πρέπει να γίνει. Να πούνε στους δανειστές μας ότι δεν χρωστάμε ούτε μια δραχμή, ούτε ένα ευρώ. Να πούνε στους φωστήρες της εσπερίας πως κάθε ευρώ που ισχυρίζονται μέσα από τους λογαριασμούς των σοφών τους λογιστών ότι χρωστάει η χώρα είναι πληρωμένο όχι μια αλλά πολλές φορές. Κι ακόμα να τους πουν πως αν τα σεντούκια τους είναι φορτωμένα με χρυσό, διαμάντια και ατέλειωτα μετρητά αυτό συμβαίνει γιατί μας έχουν ληστέψει και βιάσει αναρίθμητες φορές από τότε που άρχισαν να μας δανείζουν παίρνοντας πίσω το κεφάλαιό τους μαζί με τόκους που ούτε οι σημερινοί υπολογιστές δεν μπορούν να μετρήσουν το μέγεθός τους.

Έτσι, εμείς οι εργαζόμενοι, οι μόνοι παραγωγοί πλούτου σε τούτο τον κόσμο, κλέφτες του εαυτού μας μα και διεφθαρμένοι και συνένοχοι στο έγκλημα, που διέπραξαν οι πολιτικοί μας για το δικό μας χατίρι και κατά διαταγή μας, ας τους δώσουμε αύριο την καινούρια εντολή μας. Ας βρούμε τους συνδυασμούς εκείνους και τα πρόσωπα εκείνα που είναι έτοιμα να πουν και να παλέψουν για την καινούρια μας επιθυμία και εντολή «Δεν χρωστάμε ούτε ένα ευρώ». Εμείς δεν επιθυμούμε να συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις. Ας είναι αυτή η πρώτη μας πρόβα για να αρχίσουμε σιγά - σιγά να ετοιμαζόμαστε για να ανέβουμε στη σκηνή της παράστασης που έχει αρχίσει να παίζεται και αναζητεί οι πολλοί να γίνουν πια οι πρωταγωνιστές της ανθρώπινης ιστορίας. Έτσι κι’ αλλιώς η παράσταση έχει αρχίσει και το ξήλωμα του καπιταλιστικού κόσμου έχει ξεκινήσει. Η ιστορία μας περιμένει. Ας ετοιμαστούμε.

Κωνσταντίνος ο Άκτητος

Η παράσταση αρχίζει

Φίλοι καλό απόγευμα,

Είμαι βέβαιος ότι όλα τα θέματα υγείας που σας απασχολούν βαίνουν καλώς αν όχι εξαιρετικά γιατί όπως σας έχω πει δεν σκοπεύω να μείνω μόνος σ' αυτό τον όμορφο κόσμο. Με αυτή λοιπόν τη βεβαιότητα είμαι σίγουρος ότι θα παρακολουθήσουμε το οριστικό τέλος του καπιταλισμού στα επόμενα δεκαπέντε με είκοσι χρόνια. Η παράσταση έχει ήδη ξεκινήσει και οι θεατές έχουν αρχίσει να μαζεύονται για να την απολαύσουν. Οι πρωταγωνιστές της πάλι θα είναι λίγοι μόνο που αυτή τη φορά με το τέλος της πρεμιέρας θα αναλάβουν να εκπαιδεύσουν συστηματικά τους θεατές ώστε όλες οι επόμενες παραστάσεις να γίνουν από αυτούς*.

Είναι απίστευτα φαντασμαγορικό να βλέπεις τις απέλπιδες προσπάθειες των πολιτικών εκπροσώπων της αστικής τάξης σε όλες τις προηγμένες χώρες να προχωρούν σε τεράστιες περικοπές των δημοσίων δαπανών προκειμένου να τις εξορθολογήσουν, λέξη κι' αυτή, ενώ την ίδια στιγμή πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, ευρώ, κλπ λιμνάζουν συσσωρευμένα σε ιδιωτικά σεντούκια. Οι μεγάλοι φωστήρες της οικονομίας έντρομοι προσπαθούν να ξορκίσουν το φάντασμα των κρατικών χρεών χωρίς να λένε ποιές δαπάνες το δημιούργησαν.

Κουβέντα για τις στρατιωτικές δαπάνες των τελευταίων 65 ετών που γινόντουσαν χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα κατανάλωσης των προϊόντων που όλοι αγόραζαν π.χ. ένας ακόμη παγκόσμιος πόλεμος για να καταναλώσουμε τα οπλοστάσια που μας επέβαλαν. Κουβέντα για τις επιδοτήσεις των ιδιωτικών εταιρειών που στην ουσία έκρυβαν την αναδιανομή του εισοδήματος προς όφελος των λίγων. Κουβέντα για τις φορολογικές απαλλαγές για την ενθάρρυνση των επενδύσεων. Κουβέντα για τις δαπα΄νες για την έρευνα που τα αποτελέσματά της τα οικειοποιήθηκε το ιδιωτικό κεφάλαιο αυγαταίνοντας τα κέρδη του. Κουβέντα για τις υπερβολικές και μονοπωλιακού περιεχομένου χρεώσεις των δημοσίων έργων από τους μόνιμους και λίγους σε αριθμό νονούς των μειοδοτικών δήθεν διαγωνισμών. Κουβέντα για τις κατά καιρούς στηρίξεις των "προβληματικών επιχειρήσεων" που αφού οι ιδιοκτήτες τους είχαν αφαιρέσει όλο το μέλι παρέδιδαν στο φουκαρά εργαζόμενο - φορολογούμενο τα κουφάρια τους για να τα συντηρήσει κάτω από την απειλή των απολύσεων. Κουβέντα για την παράδοση στους ιδιώτες των κερδοφόρων τομέων της οικονομίας, που είχαν βρεθεί στα χέρια του κράτους είτε γιατί κάτι τέτοιο ήταν στο πρόγραμμα λαϊκών - σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων είτε γιατί η εθνικοποίησή τους είχε γίνει στις ειδικές συνθήκες του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, αφαιρώντας πάγιο εξοπλισμό και κεφάλαια από τα κρατικά ταμεία. Κουβέντα για τις νομοθετικές κρατικές ρυθμίσεις που στόχευαν μόνιμα στις διευκολύνσεις του κεφαλαίου αφαιρώντας σημαντικά εν δυνάμει εισοδήματα των κρατικών προϋπολογισμών. Όλα αυτά και πάρα πολλά άλλα τα φόρτωσαν στους κρατικούς προϋπολογισμούς για πάνω από εκατό χρόνια.

Πόσα ακόμα μπορεί κανείς να πει είναι μια ιστορία που δεν έχει τέλος. Σήμερα λοιπόν οι φωστήρες της οικονομίας, με Νόμπελ, βραβεία, καθηγητιλίκια, ευδόκιμες διαδρομές σε μεγάλες τράπεζες και νομισματικά ταμεία, που το σύστημα του καπιταλισμού έχει τυφλώσει με τις παχυλές αμοιβές που τους δίνει για να το υπηρετούν, αναζητούν τη λύση στο αποτέλεσμα και όχι στις αιτίες που το δημιούργησαν. Δανείζουν λοιπόν τα κράτη από τα κλεμμένα που ανέφερα πιο πάνω και από χρήμα που με τη μεγαλύτερη ευκολία τυπώνουν στις κεντρικές τους τράπεζες με τον όρο να περιορίσουν τις ανάγκες δανεισμού τους. Εύλογο το ερώτημα: Αφού λεφτά πουλάνε γιατί να μη θέλουν να δανειστούμε περισσότερα και έτσι να μας παίρνουν περισσότερα. Εύκολη και η απάντηση για όποιον θέλει να βλέπει: Έχοντας τραβήξει τα λεφτά από την πραγματική οικονομία και παίζοντας το άθλιο παιχνίδι των χρηματοοικονομικών διαπίστωσαν ότι έφτιαξαν μια φούσκα που γρήγορα θα έσκαγε μέσα στα χέρια τους. Επειδή όμως η πραγματική οικονομία τους δίνει μειούμενα ποσοστά πραγματικής κερδοφορίας δεν θέλουν να επενδύσουν σε αυτήν. Έτσι, τους έμενε ένας δρόμος μόνο: να εισπράττουν τόκους από δάνεια τα οποία όμως έπρεπε να μην καταντήσουν χαρτονομίσματα χωρίς αντίκρυσμα. Γι' αυτό ακολουθούν το δρόμο που σήμερα βλέπουμε.

Έτσι, περικόπτουν τις δημόσιες δαπάνες όχι φυσικά σε όλα αυτά που ανάφερα πιο πάνω αλλά σε όλα τα υπόλοιπα των κρατικών προϋπολογισμών που αφορούν μόνο στους εργαζόμενους. Βέβαια με όλα αυτά τα μέτρα πετυχαίνουν ταυτόχρονα την ονομαστική αλλά και πραγματική μείωση του κόστους εργασίας. Στοχεύουν λοιπόν με ένα σμπάρο σε δύο τρυγόνια: το πρώτο να κερδίζουν από τους τόκους των κλεμμένων από μας που τώρα μας δανείζουν για να πληρώσουμε αυτά που οι ίδιοι με τις επιλογές τους μας χρέωσαν μέσα από τις ξεπουλημένες κυβερνήσεις και το δεύτερο να ελπίζουν μήπως η μείωση του κόστους εργασίας ξαναοδηγήσει προς τα πάνω το ποσοτό του κέρδους. Το πρώτο σήμερα το πετυχαίνουν. Όμως το κόστος της επιτυχίας γίνεται κάθε μέρα και μεγαλύτερο οικονομικά και κοινωνικά και οδηγεί όπως βλέπει κάθε εχέφρων άνθρωπος σε δημιουργία επαναστατικών συνθηκών. Το δεύτερο δεν το πετυχαίνουν γιατί έχοντας οδηγήσει όλη την παραγωγική δραστηριότητα με μοναδικό κριτήριο τη μείωση του κόστους εργασίας με εξαιρετικά έντονους ρυθμούς τα τελευταία τριάντα χρόνια διαπιστώνουν τώρα ότι δύσκολα πάει πιο κάτω (βλέπεις καλό είναι να κατακτάς την Κίνα με τον εισοδισμό τύπου Νίξον - Κίσιγκερ αλλά ανοίγεις ένα πολύ μεγάλο λάκο για να πέσεις ο ίδιος μέσα). Ακόμα διαπιστώνουν ότι και να πάει λίγο πιο κάτω η ζωντανή εργασία αποτελεί όλο και μικρότερο ποσοστό του συνολικού κόστους παραγωγής. ΄Ετσι, επηρεάζει όλο και λιγότερο το συνολικό ανελαστικό κόστος των προϊόντων και των υπηρεσιών.

Η παράσταση λοιπόν αρχίζει. Στην παγκόσμια σκηνή μπαίνουν οι καινούριοι πρωταγωνιστές. Αυτοί που λοιδωρούνται ακόμα και από την ίδια τους την τάξη. Το έργο είναι μεγάλης διάρκειας. Δεν θα είναι ευχάριστο. Θα είναι όμως λυτρωτικό.

Με αγάπη

Κωνσταντίνος ο Άκτητος

* Αυτή θα είναι η μεγάλη αλλαγή σε σχέση με το '17. Όλοι οι υποψήφιοι πρωταγωνιστές των μελλοντικών παραστάσεων θα έχουν εκπαιδευτεί για να χειριστούν τις υποθέσεις του νέου κόσμου όταν αυτός θα αρχίσει να χτίζεται.

Πρώτα ο πολίτης

Εγκαινιάζουμε σήμερα τη συνεργασία μας με τον Κωνσταντίνο τον Άκτητο, φιλόσοφο πολιτικών επιστημών και καλό φίλο του blog. Ο νέος συνεργάτης μας θα γράφει τακτικά για θέματα πολιτικής και πολιτισμού στη στήλη "Το Αποδυτήριο της Κτητικής". ηρ.οικ.

Aγαπημένες μου παλιές φιλενάδες,

Βλέπετε σήμερα ζούμε στην εποχή των θαυμάτων που εκείνη τη δική μας μακρινή εποχή δεν ήταν εύκολο να συμβούν. Μόλις προχθές ξημέρωσε μια καινούρια μέρα στην Ελλάδα, μια Ελληνική μέρα. Η μέρα του καλού και αγαθού Γεωργάκη, η μέρα του πολίτη. Ο Γεωργάκης μας είναι ο καλοκάγαθος γίγαντας έτοιμος να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε όλους τους καταφρονεμένους και πονεμένους πολίτες της πατρίδας μας γιατί αυτός είναι μαζί με τον πολίτη. Κι’ έτσι απόλυτα δικαιολογημένα κραυγάζει «πάμε μαζί». Γιατί βέβαια αφού είναι μαζί με τον πολίτη και εμείς μάλλον είμαστε πολίτες, πρέπει να πάμε μαζί. Τώρα αν κάποιοι έχουν και την περιέργεια του πού θα πάμε μαζί, νομίζω πως προτρέχουν. Το ζήτημά μας είναι πρώτιστα αν είμαστε πολίτες. Αλλά και αυτό ας το αφήσουμε για αργότερα. Ας δούμε ίσως με μια μικρή ιστορική αναδρομή τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτόν το μύθο, το μύθο του πολίτη, όπως λέει και η προσφιλής μας διαφήμιση.

Ο Γεωργάκης μας δεν είναι σαν όλους τους προηγούμενους που ήταν με τους πολίτες με επίθετο. Βλέπεις παλιά σε ρώταγαν Όνομα... Επίθετο...Και έπρεπε να ξέρεις και τα δύο. Γι’ αυτό και οι παλιοί Γεωργάκηδες πάντα συνόδευαν τη χρήση του ουσιαστικού με το κατάλληλο επίθετο. Αν όχι για τίποτε άλλο τουλάχιστον για λόγους εθνικής ασφαλείας. Να βλέπεις πάλι αυτά τα καταραμένα τα επίθετα.

Ας πιάσουμε τώρα για παράδειγμα τον πατέρα του. Αυτός ήταν με τους Έλληνες πολίτες. Θυμάστε εκείνη την περιβόητη ρήση που απαιτούσε απύθμενο βάθος σκέψης για να την καταλάβεις και που μόλις τώρα μ’ αυτήν την καινούρια μου ανάλυση, «πολίτη», θα καταλάβεις: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Και συμπληρώνω εγώ, σε ποιους Έλληνες; Μα φυσικά στους Έλληνες πολίτες. Βέβαια η χρήση του επιθέτου και η κατανόηση του συνθήματος δεν έφερνε και πολλά κέρδη στον πολίτη. Ας πάμε τώρα και λίγο πιο παλιά. Ο παππούς του ήταν με τους εθνικόφρονες πολίτες. Τι επίθετο κι’ αυτό. Να γεμίζει το στόμα σου, να εμπνέεται το είναι σου, να ανατριχιάζει η συνείδησή σου. Όμως η χρήση αυτού του επιθέτου είχε πολλαπλά οφέλη για τους φέροντες το χαρακτηρισμό. Αλλά αυτά είναι παλιές ιστορίες και για να μην σας κουράσω σταματώ εδώ.

Εδώ λοιπόν μ’ αυτήν τη μικρή ιστορική αναδρομή κι’ ανάλυση αρχίζεις να καταλαβαίνεις την πρόοδο του Γεωργάκη. Μεγάλη πρόοδος αδελφέ μου, ωχ συγγνώμη, πολίτη μου ήθελα να πω. Ο εγγονός αφαίρεσε όλα τα επίθετα και κράτησε μόνο το ουσιαστικό. Μόνο τον πολίτη. Έτσι κι' εμείς που τόσα χρόνια νομίζαμε πως και οι προηγούμενοι ήταν μαζί μας, μόλις τώρα αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πως μόνο τώρα πραγματικά και επιτέλους κάποιος είναι μαζί μας. Βλέπεις οι προηγούμενοι ήταν με τους άλλους εκείνους μωρέ τους πολίτες με επίθετο. Τι σχέση μπορεί να έχουμε εμείς σήμερα με κείνους; Και αυτό βέβαια ας το αφήσουμε για την επόμενη βαθυστόχαστη ανάλυση μου. Αρκεί να δείξετε πνεύμα υπομονής όσο δείχνετε και σε όλους τους Γεωργάκηδες.

Βέβαια τώρα πια αφού έλυσα έστω και προσωρινά το πρόβλημα με τα επίθετα αναρωτιέμαι αν είμαι ένας απλός πολίτης για να είμαι σίγουρος πως τώρα πια θα τύχω και εγώ κάποιας στοιχειώδους προστασίας. Θα έλεγα πως θα είναι δύσκολο κάποιοι να ισχυριστούν πως δεν είμαι πολίτης αν και φοβάμαι πως η κύρια δυσκολία είναι εγώ να το πιστέψω. Όπως λέει και το γνωστό λαϊκό άσμα "αμφιβολίες, το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές...".

Σκέφτομαι τα επόμενα τέσσερα χρόνια να ξεπεράσω τις αμφιβολίες μου και να πιστέψω ότι είμαι πολίτης. Αν πάλι δεν τα καταφέρω είμαι σίγουρος πως μόνο εγώ θα φταίω και όχι ο Γεωργάκης μας. Έτσι την επόμενη φορά θα μου ζητήσουν πάλι πίστωση χρόνου γιατί τότε Αυτοί, δηλαδή οι Γεωργάκηδες του κόσμου όλου, θα ανακαλύψουν πως το λάθος τους ήταν όλο κι' όλο η απουσία του σωστού επιθέτου και όχι η κατάργησή του, όπως προς στιγμήν νόμισαν. Σαν να ακούω τους λόγους στα μπαλκόνια τέσσερα χρόνια πιο κάτω..... Ευρωπαίοι πολίτες.....Και τότε θα ξημερώσει μια καινούρια.....αυτή τη φορά......Ευρωπαϊκή μέρα που όλα τότε....επιτέλους....θα μπουν και πάλι στη σειρά τους....αρχίζοντας από την αρχή αλλά όχι από την ίδια αφετηρία, αν αυτή η παρατήρηση σε κάτι χρησιμεύει.

Πολλά φιλιά αγαπημένες μου και για την ώρα χωρίς επίθετο πολίτισες.
Κωνσταντίνος ο Άκτητος