Έφτιαχνα που λέτε μια λίστα τραγουδιών
του Αργύρη Κουνάδη και άκουσα ξανά στα ακουστικά την Αυγερινή Γάτση να
τραγουδάει το «Δεν περισσεύει υπομονή» από τον δίσκο Μικρή μου σελήνη και άλλα 7
τραγούδια. Και ένιωσα ένα συναίσθημα που σπάνια από μια ακρόαση ξεφυτρώνει:
αυτό της πλήρους υποταγής. Για τέσσερα λεπτά και σαράντα πέντε δευτερόλεπτα με
βρήκα πανέτοιμο να εκτελέσω τις παροτρύνσεις και τις εντολές αυτής της φωνής.
Σαν κάποιος που ακούει τη συμβουλή της κολλητής του για να γλιτώσει από το
πρόβλημά του ή σαν παιδί που ακούει την οδηγία της μάνας του και φτιάχνει τη
τσάντα του για αύριο ή σαν τύπος χαμένος στο διάστημα που ακούει το αντικείμενο
του πόθου του και κάνει το ένα και το άλλο μπας και το κερδίσει ή σαν διαδηλωτής
που ακούει τη ντιρεκτίβα της διπλανής του και κουβαλάει το πανό στην άλλη γωνία
ή σαν υπάλληλος που δίνει το κάτι παραπάνω για να υπερκαλύψει τον στόχο της διευθύντριας
ή σαν μαθητής που ακούει την παράδοση της δασκάλας και κάνει όπως πρέπει την
άσκηση. Υποταγή σε μια φωνή, όχι επειδή φοβίζει αλλά επειδή πείθει. Χωρίς καμία
εκφραστική ακρότητα, χωρίς καμία προστακτική επιβολή, ουδέτερη και
αποστασιοποιημένη, αυτή η φωνή με υποχρεώνει τελεσίδικα να την ακούσω και να
πράξω αναλόγως.
Και ενώ, προφανώς, η μεγάλη τέχνη είναι
ένα όχημα ελευθερίας, λέω - ακούγοντας την Αυγερινή Γάτση – μήπως κάμποση από
τη μεγάλη τέχνη δεν είναι παρά συνειδητή υποδούλωση και υποταγή σε κάτι πολύ
μεγαλύτερο που σε υπερβαίνει. Στην υπομονή που δεν περισσεύει, ας πούμε, τη
δική σου και των άλλων.
Το νέο έργο του συνθέτη Μιχάλη Ανδρονίκου για τρομπόνι και άρπα, με τίτλο In Memoriam Theodore Antoniou, ηχογραφήθηκε με τους εμπνευσμένους ερμηνευτές Αχιλλέα Λιαρμακόπουλο στο τρομπόνι (μέλος των Canadian Brass) και Coline-Marie Orliac στην άρπα.
Η συγκυρία της επικοινωνίας του Ανδρονίκου με τον Λιαρμακόπουλο για πιθανή συνεργασία τη μέρα του θανάτου του Θόδωρου Αντωνίου (ο οποίος υπήρξε δάσκαλος στη σύνθεση του Ανδρονίκου) υπήρξε καθοριστική για τη δημιουργία και ηχογράφηση του έργου.
Το έργο είναι μια αυθόρμητη και ονειρική χειρονομία εκτίμησης και ανάμνησης του Θόδωρου Αντωνίου και είναι αφιερωμένο στους Αχιλλέα Λιαρμακόπουλο και Coline-Marie Orliac, που με τόση αγάπη και καλλιτεχνική αρτιότητα το ερμήνευσαν. Κυκλοφορεί σε όλες τις πλατφόρμες υπηρεσιών ροής.
...Mixing their passion for the blues (which continues to remain their prime raw material of their compositions) with different elements from other musical genres, the Small Blues Trap still manage to create an extremely personal sound that characterizes them as it is not only unique but also identifiable.
Paul Karapiperis: vocals, harmonica, rhythm & resonator guitar, percussion
Panagiotis Daras: rhythm & lead guitar, vocals, violin, percussion
Ένα ντουέτο-έκπληξη του Μάνου Μοναστηριώτη και της Δέσποινας Ραφαήλ που έρχεται από πολύ μακριά. Έντονη άρθρωση σε κάθε λέξη και κάθε συλλαβή, απόλυτη πειστικότητα, ταχεία εναλλαγή στιγμών από το τρένο της μνήμης, ένα τραγούδι σαν κλασικό - από τον δίσκο "Μολυβένια τρένα".
Το τσέλο δίνει την απαραίτητη τραχύτητα κι απόσταση για να αντισταθμίσει την παιδική φλόγα της χορωδίας που συνοδεύει την Ελένη Λαγού σε μια feel-good μπαλάντα χωρίς όμως σάχλα ή μελό. Τρυφερότητα και οικειότητα που υπνωτίζει - ένα ευπρόσδεκτο φως από τον επερχόμενο δίσκο "Κάτι να δώσω".
Έρρικα Πατρικίου - Υποκατάστατα
Φρέσκο αεράκι σαν να άνοιξε κάποιος επιτέλους το παράθυρο, βασισμένο στους σοβαρότατους στίχους που προκύπτουν από το γνώριμο αυτο-σαρκαστικό προσωπείο της Ευσταθίας. "Δεν αντέχω το περίπου, θέλω το ακριβώς", ένα αίτημα επίκαιρο κι ας είναι απόλυτο, κομμένοι οι συμβιβασμοί, δεν μας πήγαν και πολύ μακριά ούτε σε προσωπικό ούτε σε κοινωνικό επίπεδο. Από τον δίσκο "Τα μετεξεταστέα".
Απόστολος Ρίζος & Χρύσα Κωττάκη - Σχεδία
Ένα τραγούδι για καλό σκοπό, αλλά δεν είναι κιόλας ότι έχει ανάγκη τον καλό σκοπό για να το ακούσουμε, στέκει αυτόνομα κι αντάξια χωρίς καλοσύνες, με μπόλικο νόημα, μπόλικο ρυθμό, μπόλικο δυναμισμό, για τις "μεγάλες ευκαιρίες" και τις "μικρές ελευθερίες".
Βασίλης Γισδάκης - Δεν απαντάς
Ένα μοναδικής εσωτερικής δύναμης παράπονο με όπλα μοναχά το πιάνο του Νεοφυτίδη και τη φωνή του έμπειρου Γισδάκη, και τη μουσική να ισορροπεί την ισορροπία του τρόμου, μεταξύ ισχύος ("θεριό", "αστραπές", "ριπές του ανέμου") και άρνησης ("σιωπηλός σαν άγαλμα") όπως ακριβώς επιτάσσει το ποιητικό κείμενο. Από τον δίσκο "Αλκίνοος".
Πάνος Μπούσαλης - Το βαλς της λήθης
Δεν είμαι κι ο πιο αντικειμενικός κριτής του Γιώργου Σταυριανού, κι ούτε και ισχυρίζομαι ότι η νέα του δισκογραφική σοδειά ("Λύκε, λύκε είσαι εδώ;") είναι η κορυφαία της δισκογραφίας του - είναι όμως μια ευπρόσδεκτη υπενθύμιση της κατοχυρωμένης ευαισθησίας και μελωδικότητάς του, μια πάγια πρόσκληση "στου ονείρου τον πιο μεγάλο χορό" που μόνο ο μεγάλος μας συνθέτης ξέρει να απευθύνει.
Βαγγέλης Κατσούλης - Unseen
Για τις πιο πρωινές ώρες και τις πιο μοναχικές στιγμές, όταν τα ηχεία κλείνουν και τα CD μπαίνουν σιγά σιγά στις θήκες τους, μια ατμοσφαιρική τζαζ κατάθεση από τον Βαγγέλη Κατσούλη και τον Τάκη Φαραζή - δύο ονόματα που τρομάζουν. Από τον δίσκο Allusion.
O Αντώνης Βάμβουκας ξεκίνησε τη δημιουργική του πορεία από τις αρχές της δεκαετίας του '90 στην Κρήτη με το συγκρότημά του, Νυχτοβάτες. Το 1995 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "όνειρο στην ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Ηχώ. Μετά το 2000 πειραματίστηκε με τον ηλεκτρονικό ήχο και με τη διοργάνωση μουσικών και εικαστικών events, ενώ το συγκρότημα υπήρξε φυτώριο για τη δημιουργία καλλιτεχνικών ομάδων.
Από το 2010, ο Αντώνης Βάμβουκας και οι Νυχτοβάτες αναδιαμορφώθηκαν, σε ένα ολιγομελές, ευέλικτο σχήμα, επιστρέφοντας σε ακουστικό set με δικά τους τραγούδια και διασκευές από το διεθνές και ελληνικό ρεπερτόριο.
Παράλληλα με τη διδασκαλία κιθάρας, πιάνου και φωνητικής, ο Αντώνης Βάμβουκας συνεργάστηκε με πολλά σχήματα, αρχικά στην Κρήτη και έπειτα στην Αθήνα. Έχει διακριθεί σε δύο μουσικούς διαγωνισμούς, τη “Μουσική Άμιλλα το 2011” (το CD κυκλοφορεί από την Antelma Music, και περιέχει το κομμάτι Μια Σιωπή) και στο “Panda Band Contest" το 2012. Πρόσφατα το τραγούδι του "Μια σιωπή", κυκλοφόρησε για τρίτη φορά, στο cd της Ertopen "Μαζί για τη νίκη". Τον Απρίλη του 2013 κυκλοφορεί το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τραγούδια δικά του και των Νυχτοβατών με τίτλο "Μια Σιωπή" (ανεξάρτητη παραγωγή). Επίσης συμμετέχει στη συλλογή "Tο νέο ελληνικό τραγούδι", του Menta 88fm με το τραγούδι του "Απόψε κάνει κρύο" (Final touch the label).
Και το Δεκέμβρη του 2019 επιστρέφει στην Αθήνα, με το καινούριο του τραγούδι «Υπερπαραγωγή». Ένα τραγούδι που θα μας ταξιδέψει ευχάριστα στους ήχους της δεκαετίας του 80s. Όσο για τη συνέχεια ο Αντώνης Βάμβουκας κυκλοφόρησε τον νέο του δίσκο στις αρχές του 2020 με τίτλο «Παράδοση και Rock». Μία ιδιαίτερη δισκογραφική δουλειά όπου ο καλλιτέχνης διασκευάζει με τον δικό του όμορφο τρόπο τραγούδια παραδοσιακά και δημοτικά από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
1995 - Το όνειρο (ΗΧΩ)
2013 - Μια σιωπή (NEK PRODUCTIONS)
2015- Απόψε κάνει κρύο (FINAL TOUCH THE LABEL)
2016 - Στην άκρη του ονείρου (Final touch the label)
2019 - Υπερπαραγωγή - (Kαθρέφτης ήχων αληθινών)
2019 - Τούτο το μήνα (NEK PRODUCTIONS)
2020 - Παράδοση και ροκ - (ERT SESSIONS LIVE ALBUM)
Στο τέλος του 2020, οι φωτογραφίες απο το Καρά Τεπέ με τις λευκές σκηνές στοιχισμένες αυστηρά, τα ξυπόλητα πόδια των παιδιών βουτηγμένα στη λάσπη και η απελπισία που κραύγαζε απο την κάθε εικόνα δεν μπορούσαν να μας αφήσουν αδιάφορους. Το προσφυγικό είναι ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια κι εμείς ήρθαμε κοντά σε αυτό μέσα απο ανθρώπους που γνωρίσαμε και ιστορίες που ακούσαμε.
Αποφασίσαμε να γράψουμε αυτό το τραγούδι και ζητήσαμε απο τον Wael να συμμετέχει με την αφήγηση του ποιήματος του προκειμένου να δημιουργήσουμε ένα συλλογικό έργο που θα αγγίξει τις καρδιές όσων αναζητούν την ελευθερία και παλεύουν γι αυτήν. Η γνωριμία με τους μουσικούς - Μανώλη Πάππο, Dasho Kurti, Δημήτρη Σίντο - αλλά και με τον συνθέτη-ερμηνευτή Βασίλη Προδρόμου έγινε στην μπουάτ “Απανεμιά” μια Κυριακή του χειμώνα το 2018. Η συγκίνηση που προκαλεί το μπουζούκι σε συνδιασμό με την μελωδικότητα του ακορντεόν, την αγκαλιά του κοντραμπάσου και την ζεστασιά της φωνής δημιουργούν ένα ζεϊμπέκικο, γνώριμο και ταυτόχρονα μοναδικό, σαν να ταξίδεψε απο κάποια παλιότερη εποχή.
Κάθε φορά που κάποιος θα σιγοτραγουδήσει τους στίχους μας θα έχουμε πετύχει μια μικρή νίκη, να ενισχύσουμε την ενσυναίσθηση του, να τον ενθαρρύνουμε να μπει στη θέση των πεινασμένων παιδιών και των φοβισμένων ανθρώπων που ζουν κάτω απο τέτοιες σκληρές συνθήκες.
Η ανθρωπιά που τραγουδάμε ξεκινάει απο την ψυχή του απλού λαού και καταλήγει σε αυτόν.
Μέτρα ως το δέκα και σωπαίνω
Δε θα με βρεις όπου κι αν πας
Ξέρω καλά να δραπετεύω
Μου πες εσύ θα τα φυλάς
Εσύ θα είσαι ο κυνηγός μου
Σ’ όποιο κορμί, σ’ όποια αγκαλιά
Εσύ θα καίγεσαι στο φως μου
Κι εγώ εκεί, πάντα φρουρός
Να σε φυλάω μέσα στα χρόνια
Κι εσύ σιωπή, σ’ ένα κρυφτό
Που έμεινε μόνο μια εικόνα
Κι έτσι μετρούσα τις σιωπές
Μ’ ένα σκοπό που δεν τελειώνει
Δεν έχει άλλες ζαβολιές
Στο ίδιο κρυφτό μείναμε μόνοι
Κι εγώ εκεί, πάντα φρουρός
Να σε φυλάω μέσα στα χρόνια
Κι εσύ σιωπή, σ’ ένα κρυφτό
Κι αυτή η φωτιά να καίει ακόμα
Έχουν τεθεί σε διωγμό και θανατώνονται δεκάδες μικρά παιδιά που αποτελούσαν εργατικό δυναμικό ορυχείων και εργοστασίων.
Γαλλία 1891
Η Μαρί Μπλοντώ βάδιζε επικεφαλής της πορείας όταν η σφαίρες την βρήκαν στο πρόσωπο… ήταν 20 χρονών
8 Αυγούστου 1926
η Βασιλική Γεωργαντζέλη πέφτει νεκρή από σφαίρα κατά τη διάρκεια εργατικού συλλαλητηρίου καπνεργατών … ήταν έγκυος 6 μηνών.
Μάης 1936 Θεσσαλονίκη
Ο 25χρονος Τάσος Τούσης πέφτει νεκρός από σφαίρες κατά τη διάρκεια εργατικής διαδήλωσης. Η τραγική φιγούρα της μητέρας του Κατίνας πάνω από το άψυχο σώμα του γίνεται η αφορμή για τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον Επιτάφιο.
Πρωτομαγιά 1944
στο σκοπευτήριο της Καισαριανής οι Γερμανοί εκτελούν 200 κομμουνιστές, ανάμεσα τους και ο Ναπολέων Σουκατζίδης ως αντίποινα για το θάνατο ενός γερμανού στρατηγού. Η οδός σκοπευτηρίου μετονομάζεται σε “Δρόμος των Ηρώων”.
Λίγες μέρες πριν επαναλειτουργήσουν τα Λύκεια και επανέλθουν στις τάξεις, οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Ιλίου παρουσίασαν, σε συνθήκες covid, μια μοναδική διασκευή του τραγουδιού «Li Beirut», στο πλαίσιο ενός ξεχωριστού εορτασμού των 10 χρόνων του Μουσικού Συνόλου Ethnic, με πρωτοβουλία της καθηγήτριας και διακεκριμένης μουσικού Έφης Ζαϊτίδου. Σε μια προσπάθεια εξόδου από την ψυχολογική πίεση που βίωσαν τα παιδιά μέσα στην τελευταία περίοδο της καραντίνας δημιούργησαν το συγκεκριμένο project, αφιερωμένο στον Λίβανο και την πολυβασανισμένη πρωτεύουσά του, τη Βηρυτό.
Η μελωδία ανήκει στο Adagio - αργό μέρος - του κοντσέρτου για κιθάρα "Concierto de Aranjuez", το οποίο έχει γράψει ο φημισμένος Ισπανός συνθέτης Joaquín Rodrigo. Βασισμένο σ’ αυτή τη μελωδία και σε στίχους του Λιβανέζου ποιητή και συγγραφέα Joseph Harb, πρώτη η μεγάλη τραγουδίστρια του αραβικού κόσμου Feiruz τραγούδησε την απώλεια, τον πόνο και τη θλίψη που σκόρπισαν οι πόλεμοι στη χώρα της...
Όπως επισημαίνει η Έφη Ζαϊτίδου «Εύχομαι πραγματικά μέσα από την καρδιά μου αυτή η δουλειά να είναι για τους μαθητές μου «ένα μουσικό λιθαράκι» στη σχολική χρονιά που πέρασε… μια χρονιά «μουγκή»… ά-γευστη … ά-χρωμη … αλλά πάντα α-στείρευτη!!».
Το αποτέλεσμα τη δικαιώνει και μας αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο σπουδαία είναι η συμβολή των Μουσικών Σχολείων στον πολιτισμό μας και πόσο σημαντικό είναι να προστατέψουμε το συγκεκριμένο θεσμό!
On March 8th Donemus Records released the 8 Piano Preludes by composer Grigoris Grigoriou, performed by Lito Thomou. The virtuosic pianistic interpretation of the soloist Lito Thomou boosts this piano work by the Greek composer of new generation, Grigoris Grigoriou.
Grigoris Grigoriou works in the field of contemporary orchestral music. Born into an artistic family, his involvement with music definitely shows his natural evolution. From the first sound, his works attract the listeners’ interest, even if someone is not familiar or has not studied serious music.
Grigoriou’s Piano Preludes 1–5 were written in 2005. The remaining 3 Preludes were composed in 2020. These preludes are virtuosic works that offer a wide variety of colors and pianistic performing technics.
Pianist Lito Thomou
Lito Thomou graduated at the age of seventeen from the Greek National Conservatory in Athens with First Prize and Medal for Outstanding Performance. She continued her studies with Constantin Ganev and Julia Ganeva in Sofia (Bulgaria) and with Germaine Mounier at Ecole Normale de Musique, in Paris (France), where she graduated with a Diplome Superieur d’ Execution de Piano with the highest distinction. She was decorated in international piano competitions Concorso Pianistico Giovani Pianisti (in Marsala, Italy), Albert Roussel (Sofia) and Guilde (in Paris). Lito has appeared as soloist with orchestras, in chamber music concerts and solo recitals in many European countries (Greece, Italy, France, Belgium, Bulgaria, Ukraine). She has recorded for the Greek, Bulgarian, Ukrainian television and Radio, and presented in world premiere various works by Greek and foreign composers. In this context she has worked with the ensemble ‘Skalkottas’, with the Greek Composers Union, with the Orchestra of Colours and Camerata Orchestra.
Χειρουργική ανατομή της ιστορίας της Λατινικής Αμερικής, δυνατό πολιτικό μήνυμα μνήμης και κριτικής. Η εικόνα σκιαγραφεί ακόμα εντονότερα ό,τι τραγουδάει με δραματική ακρίβεια ο στίχος, κι ο Αλιέντε στο τέλος επικυρώνει τις αξίες που φαίνεται να εμπνέουν τους Χωρίς Ρεφρέν και να τους ωθούν σε ένα τραγούδι εξίσου πολιτικό και σύγχρονο. ηρ.οικ.
Εγώ ο στρατηγός στο φέρετρό μου
ανήμπορος το χέρι να κουνήσω.
Αχ, δεν μπορώ να κάμω το σταυρό μου,
το μίσος που ‘χω σπείρει να ξορκίσω.
Φωνές και ουρλιαχτά βασανισμένων,
στην κούφια αντηχούνε την καρδιά μου.
Τη νίκη τραγουδούν των ηττημένων·
σκουλήκια τώρα τα παράσημα μου.
Με αίμα, ιστορία έχω γράψει,
με άταφους τη γη έχω γεμίσει.
Δεν άφησα κανέναν να τους κλάψει,
και μάνα για να τους μοιρολογήσει.
Νύχτα Βιντέλα, Στρένσερ ή Τρουχίλιο·
τρόμο παντού σκορπούσε τ’ όνομά μου
Έλαμπα στη στολή μου σαν τον ήλιο·
σκουλήκια τώρα τα παράσημά μου
Τάισα πτώματα τον Ειρηνικό
με κόκκαλα την έρημο Ατακάμα,
κ' υπέγραψα, φονικό το φονικό
αυτό που οι αγορές είπανε θάμα.
Νύχτα Μπαριέντος, Άρμας ή Σομόσα,
σαν φίδι ακόμα σέρνετ’ η σκιά μου.
Έκοψα των τραγουδιστών τη γλώσσα·
σκουλήκια τώρα τα παράσημα μου.
Πινοσέτ νύχτα και νύχτα Ντεβαλιέ,
Villa Grimaldi η κληρονομιά μου.
Με νεκροκεφαλές έφτιαχνα κολιέ...
σκουλήκια τώρα τα παράσημα μου.
***
Έχουν δύναμη και θα είναι σε θέση να μας εξουσιάζουν, αλλά οι κοινωνικές διεργασίες δεν μπορούν να εμποδιστούν ούτε από το έγκλημα, ούτε από τη δύναμη.
Η ιστορία είναι δική μας, και οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία.
...
Άλλοι θα ξεπεράσουν αυτή τη σκοτεινή και πικρή στιγμή προδοσίας που προσπαθεί να επικρατήσει. Να πηγαίνετε προς τα εμπρός γνωρίζοντας ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ανοίξουν και πάλι και οι ελεύθεροι άνθρωποι θα περπατούν μέσα από αυτές για να χτίσουν μια καλύτερη κοινωνία.
Μέτοικοι - Σαν παλιό τραγουδάκι Μουσική : Κωνσταντίνος Πλακίδας Στίχοι, ερμηνεία: Ευτυχία Σκεύη - Κωνσταντίνος Πλακίδας
Οι Μέτοικοι παρουσιάζουν το ¨Σαν παλιό τραγουδάκι", το δεύτερο τραγούδι από τον τελευταίο τους δίσκο "Πανδώρα". Νοσταλγεί χωρίς ενοχές, όχι με την εμμονή στο παλιό αλλά με το αίτημα επιστροφής στην ουσία και εμπνέεται από τα "τραγουδάκια" πατρίδες και συντρόφους της ζωής μας... σαν παλιό τραγουδάκι που παίζει ξανά και ξανά.
Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι μέρος του ολοκληρωμένου άλμπουμ με τίτλο "Πανδώρα" και περιέχει 8 τραγούδια σε μουσική και ενορχήστρωση του Κωνσταντίνου Πλακίδα και στίχους της Ευτυχίας Σκεύη. Επίσης στο έργο μας συμμετέχει ο Βασίλης Λέκκας με την ερμηνεία του στο Τραγούδι "Ψυχές". Τα άλλα τραγούδια ερμηνεύουν ο Κωνσταντίνος Πλακίδας και η Ευτυχία Σκεύη.
Τον δίσκο κοσμεί το χαρακτικό έργο της σπουδαίας χαράκτριας Βάσως Κατράκη “Ειρηνικό II“. Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως την κ Μαριάννα Κατράκη για την παραχώρηση του έργου. Είναι τιμή για εμάς.
Στίχοι Μάνου Ελευθερίου Μουσική Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη
Μου φτάνει ένα παράθυρο να βλέπω τα βουνά και μια μικρή αυλή με κυπαρίσσι να φέρνουν τη φωνούλα σου του κόσμου τα πουλιά και να μου λεν πως μ’ έχεις αγαπήσει.
Περπάτησα στη θάλασσα για να ’ρθω να σε βρω ματώθηκα στην τόση νοσταλγία και ξένος έμεινα παντού και έξω απ' τον καιρό γι’ αυτό και σ’ ανακήρυξα αγία.
Μου φτάνει ένα παράθυρο να βλέπω ουρανό και να θαρρώ μ’ αγγέλους έχω ζήσει κι εσύ να κόβεις με σπαθί τον κάθε εγωισμό κι όσα μας έχουν άδικα χωρίσει.
Είχα υπόψη μου αυτό το twist στην ερμηνεία της "Γυναίκας" που είχε λανσάρει ο Μικρούτσικος τα τελευταία χρόνια στα λάιβ του, όπου το πράμα δυνάμωνε στο σημείο που "σαλτάρει ο γλάρος". Αλλά αυτή η ερμηνεία του Θωμαΐδη, αυτό το ένα δαιμονισμένο λεπτό από το 3:50 μέχρι 4:50, με τον Θηβαίο να ακολουθεί στο ίδιο πνεύμα αμέσως μετά, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Με διαφορά η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή σε ολόκληρη την 3η δισκογραφημένη εκδοχή του "Γραμμές των οριζόντων" που κυκλοφορεί με τίτλο "Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία".
