Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εξορμήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εξορμήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2018

Ο Γιώργος Μεράντζας στην Απανεμιά με τον φακό της Χριστίνας Μαγιάκη

Ο Γιώργος Μεράντζας στην Απανεμιά, 4 Μαρτίου 2018. Από την γκράντε αυτή βραδιά εξασφαλίσαμε μερικές από τις δημιουργίες της φωτογράφου Χριστίνας Μαγιάκη, αποκλειστικά για το καταπληκτικό, υπερ-προνομιούχο αναγνωστικό κοινό των Προαστίων. Χριστίνα, σε ευχαριστούμε πολύ!
ηρ.οικ.










Ένα φως που χρωματίζει τον κόσμο

Η τέχνη της φωτογραφίας είναι η αποτύπωση του φωτός τη στιγμή που ξεχύνεται πάνω στα αντικείμενα. Η κατάσταση μέσα από την οποία η όραση προσπαθεί να ομηρεύσει τη στιγμή στο κελί της λογικής και να την ελευθερώσει πάλι στα ποτάμια της φαντασίας. Σε εκείνο το ποτάμι ρέουν χρώματα, αναμνήσεις συναισθήματα και μέσα από έναν κύκλο γίνονται αιώνια. Οι δικές μου μπογιές είναι φωτισμένες από ανθρώπους που θαύμασα στη ζωή μου. Ανθρώπους που κράτησαν το φως μέσα τους, αποτύπωσαν στο μυαλό τους κάθε μορφή του ανθρώπινου ψυχισμού και έβαλαν στο δικό τους ποτάμι τα χρώματα της επανάστασης και της αγάπης. Έτσι έγιναν αιώνια, σαν μια φωτογραφία του μέλλοντος. Ενός φωτός που χρωματίζει τον κόσμο.

Χριστίνα Μαγιάκη











ΥΓ: αγαπημένο μου ένα τραγούδι που δεν ακούγεται πια πολύ όμως είχα την τιμή να το ακούσω κατά την επίσκεψή μου στον ξενώνα του Γιώργου Μεράντζα στην Ήπειρο.
Χ.Μ.



Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2016

Ηχητικό από την παρουσίαση βιβλίου "Στίχοι πριν την άνοιξη"



Ηχογράφηση από την παρουσίαση του βιβλίου του Μάνου Ορφανουδάκη «Στίχοι πριν την άνοιξη», που έγινε, στις 17 Φεβρουαρίου 2016, στην Μπουάτ Απανεμιά. (Από το κανάλι του "Μετρονόμου" στο youtube).



Για τον συγγραφέα μίλησαν οι
(00:00) Μιχάλης Γελασάκης – Δημοσιογράφος
(02:34) Αγγέλα Γαβρίλη – Συγγραφέας, βιβλιοκριτικός
(06:20) Σπύρος Αραβανής – Φιλόλογος, δημοσιογράφος, εκδότης του «Ποιείν»
(14:36) και ο ποιητής Μάνος Ελευθερίου (διαβάζει ο Ζαχαρίας Καρούνης)

Τραγούδια σε στίχους του Μάνου Ορφανουδάκη παρουσίασαν
(20:35) Ο συνθέτης Πάνος Κοσμίδης (πιάνο) με ερμηνευτή τον Δημήτρη Κωνσταντίνου
(21:26) Σκακιέρα
(24:18) Λέαινα
(26:57) Με μια πόλη για σεντόνι
(29:28) Της νύχτας το αστέρι
(32:39) Άγιος Υάκινθος
(35:40) Ο τραγουδοποιός Σταύρος Σταυρίδης
(37:33) Όλα του κόσμου τα αντίο (ερμηνεία: Σταύρος Σταυρίδης, πιάνο: Πάνος Κοσμίδης)
(40:56) Ο συνθέτης-στιχουργός Σπύρος Παρασκευάκος (πιάνο) με ερμηνευτή τον Ζαχαρία Καρούνη
(42:56) Στου ονείρου του τη σέλα
(46:23) Ο τραγουδοποιός Κώστας Μπουντούρης (ερμηνεία & κιθάρα)
(47:16). Το παιδικό μου τέρας
(51:23) Ο συνθέτης Γιώργος Καλογήρου (ερμηνεία & κιθάρα, λαούτο)
(53:47) Η πέτρα του ονειρευτή
(57:02) Η νεράιδα και το δέντρο
(1:00:01) Γυναίκα που προσεύχεται στη Νύχτα
(1:02:47) To '30 γεννηθείς
(1:06:18) Παράφορα δειλοί
(1:09:04) Σ’ αυτό το χώμα

Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2016

"Τα ραδίκια ανάποδα", ξανά!




Είχα δει "Τα Ραδίκια Ανάποδα" πρόπερσι, και είχα βάλει σε μια σειρά τις σκέψεις μου ΕΔΩ.

Τα ξαναείδα. Να τα δείτε κι εσείς. Είναι αλλαγμένα, πιο ξεκαρδιστικά, πιο παραληρηματικά, αλλά και πιο προωθημένα.

Και με τον θάνατο σαν πρόφαση και με τη χρήση της καρικατούρας στο φουλ, ο Γαλίτης τελικά μας κάνει μια χάρη αλλά μας βάζει να πληρώσουμε και το τίμημα.

Η χάρη που μας κάνει; Να ξορκίσουμε μέσω του γέλιου όλους αυτούς που μας έχουν κάνει την πραγματικότητα και την καθημερινότητά μας έναν πολτό αβίωτο, που μας έχουν καβαληθεί και δεν λένε να μας αφήσουν σε ησυχία. Νιώθεις μια λύτρωση για το ξεμπρόστιασμα που τους κάνει ο Γαλίτης, και μια βαθιά ικανοποίηση που είσαι κι εσύ μέρος αυτής της καθαρτικής διαδικασίας.

Όλο αυτό όμως έχει και το τίμημά του: ότι εν τέλει ο Γαλίτης σε φέρνει αντιμέτωπο με τη δική σου ευθύνη για όλο αυτό το χάλι. Για ό,τι αναπαράγεις ή, έστω, για ό,τι ανέχεσαι. Κι όταν τελειώσουν τα χαχανητά, κάπου μέσα σε όλο αυτό το μενού των αντι-ηρώων του Γαλίτη βλέπεις να σχηματίζεται κι η δική σου εικόνα, αναπόφευκτα.

Με αυτή την έννοια, μην περιμένετε αστειάκια απ' "Τα Ραδίκια Ανάποδα".

Ηρακλής Οικονόμου

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2015

Το Λουντ με αφορμή το "Λαϊκό Βαλσάκι" του Νότη Μαυρουδή




Master in European Affairs, πανεπιστημιακός τουρισμός, Ελλάς-Ευρώπη-Παναθηναϊκός.







Καθημερινή λιτανεία στο Καφέ Αριμάν, Έλι, Κόνραντ, φίλοι.








"όταν απάνω στη γραμμή πέφτει το βράδυ".






τι να την κάνεις τη μικρή γοργόνα όταν υπάρχουν οι μεγάλες;







Λουντ - Μάλμε - Κοπεγχάγη, πάνω στη γέφυρα του Όρεσουντ. Χρήσιμο τσιμέντο για να ενώνει εύκολα και γρήγορα τους ερωτευμένους.







Και οι ακουαρέλες της Λίντζια Ποντορεάν - Έκστρομ παρηγοριά για όσους δεν πήγαμε Στοκχόλμη, και μας έμειναν τα εισιτήρια στο χέρι.







ΥΓ: Πάνω στη φούρια μου, ξέχασα από πού ξεκίνησαν όλα. Άκουσα το Little popular waltz του Νότη Μαυρουδή. Μου θυμίζει Σουηδία. Αυτά. ηρ.οικ.

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2015

Αμπερίστγουΐθ






Είδα το 28 days later, όπου στα credits σου κάνουν μεταμόσχευση το Season Song, και το άκουσα κι εγώ και θυμήθηκα το Aberystwyth. Θυμήθηκα ας πούμε το Old College και τη θαλασσίτσα, τι θαλασσίτσα δηλαδή, Ατλαντικός Ωκεανός,








και το χωριό τη μέρα











και τη νύχτα









κι όχι μόνο από την παραλία αλλά κι απ' τον Constitution Hill







και τα πουλιά στο Pier που εμφανίζονταν πάντα στις πέντε και πέντε το απόγευμα








και το τμήμα Διεθνούς Πολιτικής - να 'ναι καλά οι άνθρωποι, θα τους ευχαριστώ αιωνίως που με σπουδάσανε και με ανεχτήκανε και με υποστηρίξανε γενναιόδωρα









και το Rummers, το δυνατό το μπαρ που πήγαινα με τον φίλο μου τον Άντι,








και το Arts Centre με τις ωραίες καλλιτεχνικές του καταστάσεις








και τον σιδηροδρομικό σταθμό βεβαίως, κι ας μην έχω βγάλει άκρη αν είν' καλύτερο να φτάνεις στο Aberystwyth ή να φεύγεις απ' αυτό








Και τέλος, το τραγουδάκι μου θύμησε και τους ανθρώπους, περαστικούς και μόνιμους και αιωνίως πολιτογραφημένους Αμπεριστγουιθιανούς, μα δεν βρήκα φωτογραφία να χωρέσει τη σοφία τους και τη μοναξιά τους, παρά μονάχα άλλο ένα τραγούδι...
ηρ.οικ.



Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014

"στο υπόγειο νησί του" - 18 εικαστικοί για τον Διονύση Σαββόπουλο




18 εικαστικοί για τον Διονύση Σαββόπουλο

Μέχρι το Σάββατο 6/12 η σημαντική έκθεση στη Γκαλερί Ζουμπουλάκη

Ότι ο Σαββόπουλος είναι ένας από τους πολύ βασικούς, τους πολύ θεμελιώδεις πυλώνες του τραγουδιού μας το ξέραμε. Αυτό που μαθαίνουμε πηγαίνοντας μέχρι το υπόγειο της Πλατείας Κολωνακίου είναι το πόσο πολύμορφη και εν τέλει προκλητική υπήρξε η μουσική και ποιητική συνεισφορά του, ώστε να εμπνέει σήμερα τους 18 εκλεκτούς εικαστικούς που συμμετέχουν στην έκθεση με τίτλο «στο υπόγειο νησί του».




Στέφανος Ρόκος, Θαλασσογραφία



Οι Δημήτρης Αναστασίου, Κλειώ Γκιζελή, Μυρτώ Δεληβοριά, Τζουλιάνο Καγκλής, Ιφιγένεια Καμπέρη, Θεόφιλος Κατσιπάνος, Λευτέρης Κιουρτσόγλου, Λήδα Κοντογιαννοπούλου, Εύα Μαραθάκη, Νίκος Μόσχος, Μάρια Μπαχά, Θαλής Παπακωνσταντίνου, Μιλτιάδης Πεταλάς, Αχιλλέας Ραζής, Στέφανος Ρόκος, Φάνης Ρουμανιάς, Χριστίνα Σγουρομίτη και Κώστας Χριστόπουλος αντλούν από μια ορισμένη πτυχή του έργου του Σαββόπουλου - ο καθένας επιλέγει τη δική του - και παραδίδουν πρωτότυπες εικαστικές δημιουργίες. Δεν έχω τις γνώσεις για να σας πω ποια είναι η σημασία των έργων για το νεότερο ελληνικό εικαστικό γίγνεσθαι. Μπορώ όμως να σας πω ότι έμεινα με το στόμα ανοιχτό «διαβάζοντας» την κατά Ραζή βιογραφία του Νιόνιου, ότι ταξίδεψα ορμητικά παρέα με τις ηλεκτρισμένες θάλασσες του Ρόκου, κι ότι ξεβολεύτηκα παρατηρώντας τις αποστάσεις και τις σιωπές στην πρωινή σκηνή της Μπαχά.

Οι αναγνώσεις του Σαββόπουλου δεν είναι στατικές, δεν είναι μηχανιστικές, δεν προσπαθούν να αναπαραστήσουν κάτι. Κι ούτε υπάρχει σαφής ενότητα μέσα στη διαφορά της προσέγγισης κάθε καλλιτέχνη. Ή μήπως όχι; Αν μπορούσα να βρω ένα συνεκτικό στοιχείο στην έκθεση - πλην φυσικά της προφανούς συνομιλίας με τα τραγούδια του Σαββόπουλου - θα ήταν η έλλειψη της οποιασδήποτε συλλογικότητας. Δεν υπάρχει «ο λαός ο λαός στα πεζοδρόμια», δεν κάνει την εμφάνισή του «το νόημα που έχει κάτι απ’ τις φωτιές», πουθενά «αναστημένοι χίλιοι νεκροί», στους δρόμους δεν τρέχει καμιά «μοτοσικλέτα του ΕΛΑΣ», και δεν φωτίζεται καμιά «αγάπη που δουλεύει για το σοσιαλισμό». Ο Σαββόπουλος φοράει το μεταμοντέρνο καπέλο του εδώ, αλλά σαν τον μάγο του Καγκλή (ένα πραγματικά συγκλονιστικό έργο της έκθεσης) βγάζει μυστήρια απρόσμενα και τέχνη εκλεκτή απ’ το καπελάκι ετούτο.




Μάρια Μπαχά, Πρωινό



Μεταμοντέρνος-ξεμεταμοντέρνος, ο Σαββόπουλος έδωσε μια απίστευτη συναυλία στο χώρο την περασμένη Τρίτη γιορτάζοντας τα εβδομηκοστά του γενέθλια. Κάθε εικαστικός που συμμετείχε στην έκθεση είχε από πριν καταθέσει σ’ ένα χαρτί το αγαπημένο του τραγούδι, κι ο τραγουδοποιός τα τραγούδησε όλα σαν «αντίδωρο», όπως είπε, για το δώρο που του έκαναν με την έκθεση. Φεύγοντας απ’ την Γκαλερί Ζουμπουλάκη, μια λέξη στριφογυρνούσε στο μυαλό μου: ιδιοφυΐα. Ό,τι κι αν κάνει, ό,τι κι αν πει, όσο πόνο κι αν μας δώσει, όλα τούτα είναι μικρά κι ασήμαντα μπρος στην ιδιοφυΐα των τραγουδιών του που έδωσαν φόρμα και περιεχόμενο στην …τρομερή μας τη λαλιά.

Την τόσο ενδιαφέρουσα αυτή συνομιλία εικαστικής και μουσικής τέχνης με άξονα το έργο του Σαββόπουλου μόλις που προλαβαίνετε να τη δείτε, μέχρι αυτό το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου. Σήμερα και αύριο δηλαδή! Μην την χάσετε.

Ηρακλής Οικονόμου



Αχιλλέας Ραζής, Δρόμος '66 - '74

Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2013

Ανηφόρι




Υπάρχουν ρεμπετάδικα και "rembetadika", και υπάρχει και το "Ανηφόρι".  Ψηλά στην ανηφόρα προς τον Προφήτη Ηλία, στον Πειραιά, πάνω από το Πασαλιμάνι, το νεοκλασικό στέκει ακόμα όρθιο, κι ας του τραυμάτισαν τη στέγη φέτος τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Από τον πάνω όροφο η σύναξη μεταφέρθηκε στο ισόγειο, κι όλα τα υπόλοιπα έμειναν ευτυχώς ίδια. Ο Γιώργος Ζορμπάς έδωσε ρέστα για άλλη μια φορά χθες το βράδυ, αλλά ok, σιγά την είδηση όταν μιλάμε για έναν τέτοιο μέγα ρεμπέτη με μακρά ιστορία στο τραγούδι μας. Το αυτί μου καθάρισε πλήρως από την πιο χαμηλά-Λολά και τις καρδιές που ψηλώνουν όταν πονάνε (ή πονάνε όταν ψηλώνουν; Θα σας γελάσω, δεν τα πάω καλά με την απομνημόνευση της ασυναρτησίας), και η ψυχή και το μυαλό καθάρισαν επίσης πλάι σε αγαπημένα πρόσωπα και σε λατρεμένα τραγούδια. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από ένα μαγαζί κι από ένα Σαββάτο βράδυ;
ηρ.οικ.

Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2013

Γιώργος Γαλίτης, ο μεγάλος αναρχικός




Σπάνια βλέπει κάποιος μία τόσο συνεπή, τόσο εύστοχη και τόσο φιλοσοφημένη μελέτη της εξουσίας μέσα στην πολλαπλότητα των μορφών της, όπως στον κωμικό μονόλογο του Γιώργου Γαλίτη "Τα ραδίκια ανάποδα", που ανεβαίνει αυτή την περίοδο στο Eliart, σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη. Ο πανάξιος κωμικός μας κατάφερε να φτιάξει και να ερμηνεύσει ένα έργο που σε "αναγκάζει" να ξεκαρδίζεσαι στο γέλιο και να σκέφτεσαι παράλληλα, χωρίς να χρησιμοποιεί καμία ευκολία, χωρίς κολακείες, χωρίς βρισιές, χωρίς τέλος πάντων να εκβιάζει τίποτα. Η παράσταση είναι μία εντυπωσιακή ακτινογραφία της εξουσίας και μία τρομακτικά δυνατή κριτική της που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Ο κάθε πυλώνας της εξουσίας αποκτά εδώ πρόσωπο: η θρησκευτική εξουσία μέσα από τον παπά, η πολιτική εξουσία μέσα από τον υποψήφιο βουλευτή, η οικονομική εξουσία μέσα από τον εφοπλιστή μετά της συζύγου του, η στρατιωτική εξουσία μέσα από τον συνταγματάρχη. Και την ύστατη ώρα, πάνω από το φέρετρο, αποκαλύπτεται όλη η σαθρότητα, όλη η υποκρισία αυτής της εξουσίας που υποτάσσεται τελικά στη μέγιστη των εξουσιών: τον θάνατο.

Και τελικά, αυτό που κατάλαβα μέσα από την παράσταση είναι ότι η ζωή ξεκινάει ακριβώς εκεί: στην αμφισβήτηση κάθε αυθαίρετης εξουσίας, στην αποκαθήλωση κάθε αυθεντίας και κάθε αβάσιμης παραδοχής. Δεν κουβεντιάζει το θάνατο ο Γαλίτης, παρά την ίδια τη ζωή, και ότι το να ζήσεις μια ζωή με νόημα τελικά περνάει μέσα από το ξεγύμνωμα το δικό σου και όλων εκείνων των δομών που σε καταδικάζουν στην υποδούλωση, που σε καθιστούν υπήκοο αντί για πολίτη. Δεν είναι πραγματεία για το θάνατο "Τα ραδίκια ανάποδα", κι όποιος παρασυρθεί από τα αόρατα φέρετρα και τους επικήδειους αναμένοντας κάποια φιλοσοφημένη πραγματεία περί θανάτου θα χάσει το βασικό, που είναι μάλλον το κάλεσμα για ζωή. Και δεν υπάρχει ζωή χωρίς την παράλληλη, την καθημερινή, την αέναη αποδόμηση της εξουσίας και των ιδεολογικών φτιασιδωμάτων της.

Δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν ο Γαλίτης. Ούτε στο κοινό του, μα ούτε και "στους από κάτω". Όταν λέει ότι η σούπα βρωμάει γουρουνίλα και μοσχαρίλα από τα χέρια των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αντίστοιχα, δεν το κάνει για να λαϊκίσει, αλλά για να αποξενώσει, για να σε φέρει αντιμέτωπο με την ευθύνη και τη μικρότητά σου. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι βαθιά σιωπή έπεσε στο θεατράκι, το μάλλον γεμάτο από πρώην ή/και νυν ψηφοφόρους των δύο κομμάτων. Και όταν βάζει τον χωριάτη να διαβάζει ποίηση και να παίρνει νόμπελ, το κάνει για να υπενθυμίσει την απαιδευσιά μέσα μας και όχι βέβαια για να κολακέψει το δήθεν λαϊκό πολιτισμό. Ο Γαλίτης ξεβολεύει. Διότι, όπως και να το κάνουμε, το να υπενθυμίσει ότι το πιάτο για κάποιους είναι άδειο μπροστά σε ένα κοινό ταϊσμένο με μάστερ-σεφ, παραδοσιακές συνταγές της γιαγιάς και βλαχο-μπαρόκ αρχοντιά θέλει θάρρος, και ο Γαλίτης το έχει άφθονο.

Δεν αφήνει ούτε την επίδοξη κριτική της εξουσίας και τους φορείς της στο απυρόβλητο η παράσταση. Βλέπετε, ο Γαλίτης είναι πάνω απ' όλα πολιτικός φιλόσοφος και κατανοεί ότι όταν ένα σύστημα εξουσίας παρακμάζει, τότε το τρένο της παρακμής δεν σταματάει μόνο στους άρχοντες, αλλά παίρνει παραμάζωμα και τους αρχόμενους. Ο περιθωριακός λωποδύτης και ο εναλλακτικός ράπερ και ο κρητικός λεβέντης, η δήθεν άρνηση της εξουσίας, είναι καθρέφτες της και δεν γλιτώνουν ούτε αυτοί, νομοτελειακά. Σημαίνει αυτό ότι ο Γαλίτης μας καλεί να συμβιβαστούμε; Μήπως προσπαθεί τελικά να νομιμοποιήσει την κατεστημένη τάξη πραγμάτων; Όχι, το αντίθετο. Μας προτρέπει να αναζητήσουμε αυτό που δεν υπάρχει, να σκεφτούμε νέες μορφές ρύθμισης της ζωής μας που δεν θα διαμεσολαβούνται από καμία αυθεντία. Πίσω από το χιούμορ, ο Γαλίτης κρύβει μία ηθική της κριτικής και μια ηθική της ευθύνης, παραπέμποντας εν τέλει στη μακρά παράδοση ενός βαθιά ανθρωπιστικού διαφωτισμού.

Να το πω αλλιώς: "Τα ραδίκια ανάποδα" θα πρέπει να γίνουν υποχρεωτικό μάθημα σε κάθε πανεπιστημιακό τμήμα πολιτικής επιστήμης και κοινωνιολογίας στη χώρα μας.
ηρ.οικ.

Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013

Η περίπτωση Κώστα Τζιαγκούλα




Η περίπτωση Κώστα Τζιαγκούλα

Σε πρόσφατη εξόρμηση στην «Απανεμιά» - φυσικά για μια μοναδική ολονυχτία με τον τεράστιο Γιάννη Σπανό - συνάντησα για πρώτη φορά την περίπτωση του ερμηνευτή Κώστα Τζιαγκούλα. Και έπαθα πλάκα! Μιλάμε για ένα κράμα Κώστα Καράλη - Γιάννη Πουλόπουλου, και όχι, αυτό δεν ισχύει μόνο επειδή τυχαίνει να τραγουδά τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει αυτοί.


Ο άνθρωπος έχει μία μοναδική δυνατότητα μετάβασης από το λυρικό στοιχείο στη ρωμαλέα λαϊκότητα, αλλά εκτός από τεχνική έχει και την πρώτη ύλη, το μέταλλο. Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από τον Σπανό του είχε εμπιστευτεί δεύτερες εκτελέσεις ο Γιώργος Σταυριανός, αλλά από την άλλη αυτό δεν λέει και τίποτα αν σκεφτούμε πόσες και πόσες φούσκες έχουμε δει στο πλάι άλλων μεγάλων ελλήνων συνθετών, στην προσπάθεια των τελευταίων να βρουν πάτημα στο σήμερα.


Λάβετε υπόψη κατά την κρίση σας ότι ο ήχος στα βίντεο είναι φρι-κτός και ο συγχρονισμός της ορχήστας έτσι κι έτσι, και ότι η πραγματική ερμηνευτική απόδοση του Τζιαγκούλα - όπως τουλάχιστον τον άκουσα στην Απανεμιά - είναι 50% πάνω. Ειλικρινά, είχα καιρό, πολύ καιρό, να ακούσω έναν ερμηνευτή ταγμένο αποκλειστικά στην τέχνη του, την τέχνη της ερμηνείας. Ούτε ύφος δήθεν «καμμένου από τη μοίρα» τραγουδοποιού, ούτε αστειάκια με το κοινό, ούτε τραγούδια κομμένα στη μέση λες και βρίσκεσαι σε πρόβα, ούτε ουρλιαχτά μοιραίων groupies από κάτω, ούτε τέλος πάντων κάποια από τις δήθεν άνετες βλακείες στις οποίες μας έχουν συνηθίσει ομότεχνοί του στα live τους.


Ο Τζιαγκούλας είναι και τραγουδοποιός, αλλά αυτή την πτυχή του δεν την έχω γνωρίσει ακόμα· μπορεί να περιμένει! Για την ώρα, απολαμβάνω έναν πειθαρχημένο, ταπεινό μα στιβαρό υπηρέτη της τέχνης του Γιάννη Σπανού, έναν τραγουδιστή απ’ αυτούς που τόσο μας έχουν λείψει από το ελληνικό τραγούδι κι από την καθημερινή μας ζωή.

ηρ.οικ.

ΥΓ: Κι ένα τραγουδάκι ερμηνευμένο από τον Τζιαγκούλα και απεσταλμένο ειδικά στον φίλο μου τον Δημήτρη που τον τρώνε τα Λονδίνα - και τα τρώει κι αυτός, λάχανο!

Τετάρτη 14 Αυγούστου 2013

Διακοπές στη Νάξο

Η ομορφιά του αιγαιοπελαγίτικου τοπίου είναι μοναδική, και δεν μπορείς παρά να σκεφτείς με οίκτο  - κι ας μισείς το συγκεκριμένο συναίσθημα - όσους κατοίκους της γης θα ζήσουν και θα πεθάνουν δίχως να έχουν πάει ποτέ στα ελληνικά νησιά. Και δεν μιλάμε μόνο για φυσική ομορφιά, αλλά και για την ομορφιά των ανθρώπων και των πολιτισμών τους, σημάδια των οποίων ξεφυτρώνουν πάνω στις πιο απρόσμενες γωνιές. Πηγαίνοντας στη Νάξο για μερικές μόνο μερούλες κατάλαβα ότι αυτή η ομορφιά - στην Ελλάδα τουλάχιστον - συμβαδίζει μαζί με την άρνησή της, μαζί με την αυτοκαταστροφή και την εγκατάλειψη. Τώρα το κατάλαβες; Ναι, τώρα το κατάλαβα.










Επεισόδιο πρώτο: ο Κούρος του Απόλλωνα, λίγο πιο πάνω από το ομώνυμο χωριό στα βόρεια του νησιού. Σε υποδέχονται κάτι σκουριασμένες πινακίδες, αφού σε έχει ήδη βέβαια υποδεχτεί η πλήρης σιωπή γύρω από την ύπαρξη ενός μοναδικού αξιοθέατου. Ποιος ξέρει... μπορεί να μας περισσεύουν οι Κούροι, μπορεί να μπουχτίσαμε στα μάρμαρα, ίσως να παραμπουκώσαμε με άχρηστες κοτρόνες.







Εδώ μιλάμε όμως για ένα άγαλμα εντυπωσιακών διαστάσεων, μήκους 11 μέτρων! Ανολοκλήρωτο και επιβλητικό, στέκει ξαπλωμένο σε ένα αρχαίο λατομείο πάνω από τη θάλασσα. Δεν μπορείς παρά να νοιώσεις δέος μπροστά σε ένα τόσο συγκλονιστικό θέαμα, σε ένα τέτοιο όγκο πέτρας στην οποία ο αρχαίος καλλιτέχνης είχε αρχίσει να δίνει ζωή, προτού εγκαταλείψει για πάντα - ποιος ξέρει γιατί; - την προσπάθειά του.






Σήμερα ο επισκέπτης συναντά έναν αφύλαχτο χώρο, κρυμμένο και φοβισμένο, γεμάτο προφυλακτικά και κωλόχαρτα. Πάντα έτσι είναι τα πράγματα, κάθε πολιτισμός βρίσκεται μπροστά σε διλήμματα και κάθε πολιτισμός καλείται να διαλέξει τι θα πάρει, τι θα αφήσει, και τι θα δώσει. Φαίνεται ότι οι αρχαίες πέτρες ήταν too much για μας, και ό,τι δεν πουλήσαμε σε Άγγλους, Γάλλους και Γερμανούς, το αφήσαμε ξεχασμένο και παραπεταμένο πλάι σε κουράδες και σπέρματα. 








Επεισόδιο δεύτερο: Για την ταμπέλα του Βυζαντινού Ναού Αγίου Γεωργίου στο χωριό Κωμιακή (ή Κορωνίδα), δεν μπορείς να έχεις παράπονο. Μεγάλη και σχετικά καινούργια, σε προσκαλεί σε ένα πολλά υποσχόμενο βυζαντινό αξιοθέατο. Και πράγματι, αφού προσπεράσεις το νέο εκκλησάκι που έχει χτιστεί - το παλιό φαίνεται ότι δεν τους έκανε - και το παραπλήσιο νεκροταφείο, βρίσκεσαι μπροστά σε έναν πολύ όμορφο βυζαντινό ναό, αγνώστου χρονολογίας (12ος - 13ος αιώνας;). Αφού κάνεις τη γύρα και το θαυμάσεις απ' έξω, δεν θα μπεις και μέσα ο άμοιρος; Θα μπεις!












Όχι, καλύτερα να μην μπεις!!! Γιατί αφού μπεις, σε υποδέχεται ένα ανθρώπινο κρανίο που προφανώς "μετακόμισε" από κάποιον διπλανό τάφο. Δεν κάνω πλάκα, στα δεξιά της εισόδου έχει πεταμένα ανθρώπινα οστά... αφού κάποιοι μετέτρεψαν το ναό σε αποθήκη για εκταφές. Ακόμα χειρότερα, με μία πρόχειρη ματιά γίνεται εμφανές ότι κάποιοι γκρέμισαν το τέμπλο, έσπασαν τα μάρμαρα και έφθειραν τις βυζαντινές αγιογραφίες - δεν μιλάμε για φθορά από το πέρασμα του χρόνου, αλλά από βίαιη αφαίρεση βυζαντινών αντικειμένων και υλικών. Όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί από μπάζα, σίδερα και σπασμένα κουφώματα παραθύρων που βρίσκονται πεταμένα μέσα στην εκκλησία. Καλά, στον Βυζαντινό Ναό Αγίου Γεωργίου Κωμιακής ήρθαμε, ή στην ιερά χωματερή Κυκλάδων;









Επεισόδιο τρίτο: Αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, Νεότεροι Χρόνοι. Έτσι δεν μάθαμε την ιστορία μας, και την ιστορική μας συνέχεια ως περήφανο έθνος; Έτσι κι εγώ σας έχω το εθνικό μας τρίπτυχο σε πλήρη άνθιση. Πρώτα οι καπότες του Απόλλωνα, ύστερα τα μπάζα του Αγίου Γεωργίου, και για το τέλος τον σκουριασμένο και παραπεταμένο εξοπλισμό από τους χώρους μεταφοράς και αποθήκευσης της Σμύριδας - ενός πετρώματος με πολλές βιομηχανικές εφαρμογές, η εξόρυξη του οποίου άνθισε στα βόρεια του νησιού. Στην παραθαλάσσια περιοχή της Μουτσούνας σε υποδέχεται, περιφραγμένος και σε πλήρη εγκατάλειψη, ο σταθμός μεταφοράς του πετρώματος στο κοντινό λιμάνι.







Κοιτώντας τα βαγονέτα μεταφοράς, δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς: δεν βρέθηκε ένας αξιωματούχος, ένας τοπικός ή κρατικός προύχοντας, ή έστω μία εθελοντική πρωτοβουλία κατοίκων, να αξιοποιήσει όλο αυτό τον εξοπλισμό; Το θέαμα είναι πραγματικά εξοργιστικό, καθώς η νεότερη βιομηχανική - εξορυκτική ιστορία του νησιού σκουριάζει μέσα στα χόρτα. Βιομηχανικό μουσείο, you know?


Και βέβαια, δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς τι θα γινόταν όλη αυτή η κληρονομιά σε μία άλλη χώρα. Πηγαίνεις στη βόρεια Ευρώπη και βλέπεις κάτι αξιοθέατα για γέλια και για κλάματα, τα οποία όμως η τοπική κοινότητα έχει φροντίσει να αγκαλιάσει και να αξιοποιήσει, δείχνοντάς τα με περηφάνια στους επισκέπτες. Εδώ στην Ελλάδα - και δεν μπορείς να μην γενικεύσεις - κυριάρχησε το ένστικτο της αυτοκαταστροφής. Τι υπάρχει στο παρελθόν μας που δεν μπορούμε να αποδεχθούμε; Τι είναι αυτό που μισούμε τόσο παράφορα μέσα μας ώστε να μην αφορά κανέναν ένα αρχαίο άγαλμα από τα μεγαλύτερα που διασώζονται στη χώρα, ένας πανέμορφος βυζαντινός ναός 800 ετών, και οι εγκαταστάσεις στις οποίες δούλευε η εργατική τάξη της Νάξου κατά το 19ο και 20ο αιώνα; Δεν έχω τις γνώσεις για να κάνω το ψυχιατρικό πορτραίτο ενός ολόκληρου λαού, αλλά κάτι πρέπει να πήγε πολύ στραβά για να παίρνεις επανειλημμένα από τους προηγούμενους τόση ομορφιά και να την παραπετάς στα σκουπίδια.






Ευτυχώς, δεν είναι μόνο εγκατάλειψη η Νάξος, μα και πολλή φροντίδα και λαϊκή σοφία και ομορφιά. Πηγαίνεις στην Απείρανθο και σε υποδέχονται μισή ντουζίνα μουσεία (Αρχαιολογικό, Λαογραφικό, Γεωλογικό, Φυσικής Ιστορίας, Εικαστικών Τεχνών) και η μεγάλη βιβλιοθήκη αφιερωμένη στη μνήμη του Νίκου Γλέζου που εκτέλεσαν οι Γερμανοί. Συναντάς πράγματα φοβερά προσεγμένα και ενδιαφέροντα. Και είναι τέτοιες προσπάθειες όπως αυτή του τόπου καταγωγής του Μανώλη Γλέζου (μεταξύ μας, θα έβαλε σίγουρα το χεράκι του κι αυτός ο ωραίος Έλληνας) που σε μαθαίνουν ότι ο πολιτισμός είναι διπλής κατεύθυνσης και όχι μονόδρομος. Είναι τέτοιες αντιστάσεις που σου δείχνουν ότι ο αγώνας για την επιβεβαίωση της ανθρώπινης υπόστασής μας είναι καθημερινός και σφοδρός, που σου υπενθυμίζουν ότι ο πόλεμος ως προς τον πολιτισμό που θα παραδώσεις συνεχίζεται πλάι σου και εντός σου. Γιατί κανένας πόλεμος, ούτε βέβαια ο πόλεμος για τον καθορισμό του περιεχομένου αυτού που ονομάζουμε "πολιτισμό", δεν τέλειωσε ποτέ.
ηρ.οικ.

Τρίτη 8 Μαΐου 2012

Ο παγκοσμίου φήμης φλαουτίστας Marc Grauwels στην Ελλάδα



Ο Marc Grauwels, ο Βέλγος φλαουτίστας των εκατοντάδων CD και των μεγάλων ορχηστρών, ο πολύ δικός μας Grauwels των συνεργασιών με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τον Θάνο Μικρούτσικο, βρίσκεται στην Ελλάδα! Χθες, Δευτέρα, ξεκίνησε μία σειρά τεσσάρων συναυλιών στη χώρα μας με μία συγκλονιστική μουσική βραδιά στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας, παρέα με τον Βέλγο ακορντεονίστα Christophe Delporte. Το πρόγραμμα περιελάμβανε κομμάτια προσαρμοσμένα για φλάουτο και ακορντεόν των Rossini, Gluck, Chopin, Reicher, Bizet, καθώς και μία φαντασία από την "Ιθαγένεια" του Μαρκόπουλου, και ολόκληρο το έργο "Ιστορία του Τανγκό" του Astor Piazzolla. Στο τέλος, το Habanera Duo αποχαιρέτησε το κοινό με ένα θέμα της Ελένης Καραΐνδρου από το "Μελισσοκόμο" του Θόδωρου Αγγελόπουλου (ο Grauwels δήλωσε συγκλονισμένος από την απώλεια του μεγάλου έλληνα σκηνοθέτη) και τη "Μπαλάντα του Ούρι" του Μάνου Χατζιδάκι, σε ένα μοναδικής μυσταγωγίας κλείσιμο.





Οι συναυλίες τελούνται υπό την αιγίδα της Πρεσβείας του Βελγίου και υπάγονται στη σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων "Τα Βέλγικα". Ο Πρέσβης του Βελγίου Marc Van den Reeck αναφέρει σχετικά:
"Τα Βελγικά" αναφέρονται στο μακροχρόνιο πρόγραμμα της Πρεσβείας για διαπολιτισμική δράση, δίνοντας έμφαση στο βαθύ σύνδεσμο μεταξύ του Βελγίου και της Βελγικής κοινωνίας με την Ελλάδα και την Ελληνική κοινωνία, σε ένα πνεύμα ειλικρινούς συνεργασίας και αμοιβαίου σεβασμού.
Όλοι γνωρίζουμε ότι η οικονομία παρουσιάζει διακυμάνσεις και στο Βέλγιο είμαστε πεπεισμένοι ότι οι δύσκολες στιγμές πρέπει ν' αντιμετωπίζονται με αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια. Ταυτόχρονα, θέλουμε επίσης η μακροχρόνια Βελγο-Ελληνική συνεργασία να τονιστεί με αυτό που ενώνει με τον καλύτερο τρόπο τους λαούς: τον πολιτισμό. Αυτό ακριβώς είναι το κίνητρο πίσω από "Τα Βελγικά". Ταξιδεύουμε "Τα Βελγικά" στους Έλληνες, όχι μόνον στην Αθήνα αλλά και στα νησιά και σε άλλες περιοχές και πόλεις αυτής της όμορφης χώρας, που όλες αξίζουν το ίδιο την εκτίμηση και την αγάπη μας.
Πέρυσι "Τα Βελγικά παρουσίασαν συναυλίες διαφορετικού ύφους στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου στη Ρόδο, στο Παλιό Ενετικό Λιμάνι στα Χανιά, στο Κηποθέατρο Μάνος Χατζιδάκις στο Ηράκλειο, στο Γρυπάρειο Πολιτιστικό Κέντρο Μυκόνου, στη Μονή Καισαριανής και στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων στην Πλάκα.
Τον Μάιο του 2012, ο Marc Grauwels και ο Christophe Delporte θα φέρουν "Τα Βελγικά" στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας στη Πεντέλη, στο Βουλευτικό, το πρώτο Ελληνικό Κοινοβούλιο στο Ναύπλιο, στην Ολυμπία την παραμονή της τελετής Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, και στο Οινοποιείο της Achaia Clauss στην Πάτρα.
Είμαι πεπεισμένος ότι όλοι μας θ' απολαύσουμε τη μουσική και όλο το σκηνικό που τη περιβάλλει και θα συνειδητοποιήσουμε ότι με "Τα Βέλγικά" η πολιτιστική παρουσία του Βελγίου έχει πλέον γίνει πραγματικότητα αισθητή σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Marc Van den Reeck
Πρέσβυς του Βελγίου




Με δισκογραφία που περιλαμβάνει πάνω από 60 προσωπικούς δίσκους, συνεργασίες με σημαντικές ορχήστρες και διεθνή καριέρα ως σολίστ, ο Marc Grauwels συγκαταλέγεται χωρίς αμφιβολία στους διασημότερους φλαουτίστες παγκοσμίως. Έχει συνεργαστεί σε μόνιμη βάση με τη Φλαμανδική Όπερα, την Όπερα των Βρυξελλών, τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βελγικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, και τη World Orchestra υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Carlo-Maria Giulini. Συνθέτες απ' όλο τον κόσμο έχουν γράψει έργα ειδικά γι' αυτόν. Ο Ennio Morricone του έχει αφιερώσει το σολιστικό μέρος για φλάουτο από το "Cantate for Europe", ο Astor Piazzolla το θρυλικό "History of the Tango" και ο Γιάννης Μαρκόπουλος το Κονσέρτο για Φλάουτο που ακούστηκε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ανάμεσα στις δισκογραφικές του δουλειές, ξεχωρίζει η συλλογή "The Flute Collection" από τη Naxos, που περιλαμβάνει 30 CDs, και η συμμετοχή του στην ηχογράφηση της συλλογής με τα 170 CDs που κυκλοφόρησε η Brilliant Classics, με αφορμή τη συμπλήρωση των 250 χρόνων από τη γέννηση του Mozart.




Η συνάντηση του Grauwels με τον ακορντεονίστα Christophe Delporte και το κοινό τους πάθος για το αργεντίνικο τανγκό και τη μουσική του Astor Piazzolla γέννησε το Habanera Duo. Ο Delporte έκανε το ντεμπούτο του το 1989, σε διαγωνισμό ανάδειξης νέων μουσικών της βελγικής τηλεόρασης, όπου και βραβεύτηκε. Έχει συμπράξει με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Αυστρίας, σε συναυλία που μεταδόθηκε ζωντανά σε 23 χώρες (5ος διαγωνισμός Eurovision Young Musicians). Είναι ιδρυτικό μέλος του ASTORIA Ensemble και άλλων σχημάτων, κι έχει συνεργαστεί με τους Les Jeunesses Musicales de la Communaute Francaise de Belgique και έχει ηχογραφήσει με διεθνώς αναγνωρισμένους καλλιτέχνες, όπως ο Renaus, ο Pierre Bartholomee και οι Vaya con Dios. Η μοναδική τεχνική που έχει αναπτύξει ο Delporte, το ποιητικό του ύφος και η ικανότητά του να ερμηνεύει έργα που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί με ακορντεόν, τον έχουν αναδείξει σε έναν από τους κορυφαίους ακορντεονίστες της Ευρώπης.
Μέσα από τη συνεργασία με τον Marc Grauwels, τις συναυλίες που δινουν σε όλο τον κόσμο, τα πρωτότυπα, ευφάνταστα, εκλεπτυσμένα και τολμηρά προγράμματα που προτείνουν, με ρεπερτόριο από τον Bach και τον Rossini ως τον Piazzolla και τον Ravi Shankar, αναδεικνύουν το ακορντεόν σε όργανο που μπορεί να παίξει πρωτεύοντα ρόλο, και χαρίζουν στο κοινό μια μοναδική μουσική εμπειρία.




Οι επόμενες εμφανίσεις του Habanera Duo:
- 8 Μαΐου, Ναύπλιο, Βουλευτικό, 20:30
- 9 Μαΐου, Αρχαία Ολυμπία, Μουσείο Ολυμπιακών Αγώνων, 19:30
- 11 Μαΐου, Πάτρα, Achaia Clauss, 20:30

Σύντομα, θα φιλοξενήσουμε τον Marc Grauwels σε μία αποκλειστική συνέντευξη στα "μουσικά προάστια". Μέχρι τότε, όμως, όσοι τον χάσατε χθες στην Πεντέλη προλαβαίνετε να τον ακούσετε ζωντανά σε μία από τις υπόλοιπες συναυλίες του στην Ελλάδα, ή σε μία από τις δεκάδες εμφανίσεις του ετησίως στην Ευρώπη και στον κόσμο! ηρ.οικ.

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011

Τόλμη + Τριφωνία

Στο Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30, Κεραμεικός.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ, 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, στις 22.00.
Μία κραουνακικής έμπνευσης μουσικο-θεατρική παράσταση, με στοιχεία επιθεώρησης, καμπαρέ, και πολύ τραγούδι. Η κλίμακα του χώρου ανθρώπινη, οι ματιές συναντιούνται και η μουσική δεν σε εγκαταλείπει στιγμή. Τρεις θαυμάσιες φωνές κι ένα πιάνο, διφωνίες και τριφωνίες που σε παρασύρουν, μία χορταστική συνύπαρξη (και πάλη) των αντιθέτων. Με άλλα λόγια, μία παράσταση που δεν χάνεται, και που πολύ μου άρεσε! Γιατί;





Για τις εντυπωσιακές ερμηνείες της κυρίας Αμέρισσας Φτούλη, της οποίας η φωνή μοιάζει λες και μπορεί να αναμετρηθεί με τα πάντα. Πού ήταν κρυμμένη αυτή η τραγουδίστρια τόσο καιρό; Πραγματική αποκάλυψη.






Για το σκέρτσο και το παιχνίδισμα της κυρίας Δήμητρας Φλούδα που προσδίδει στην παράσταση την χαμένη αθωότητα ενός ολόκληρου κόσμου. Τα πολλαπλά της είδωλα και οι ερμηνευτικές της μεταμορφώσεις σε συνοδεύουν για καιρό.







Για τη θετική ενέργεια και τις απίθανες ατάκες του κύριου Μιχάλη Δελαβίνια, ο οποίος συχνά πυκνά μετατρέπει την παράσταση σε παραλήρημα. Κι όπως κάθε μεγάλος κωμικός, βγάζει τον καλύτερο εαυτό του στα πιο μελαγχολικά τραγούδια.






Ε, ναι, και για τον κύριο Μιχάλη Γκαρτζόπουλο, του οποίου η σχέση με το πιάνο πρέπει να είναι ερωτική, αν όχι πορνογραφική. Πιανιστικά όργια επί οργίων φίλες μου, και με δίχως κανέναν γύρω του για να τον περιμαζέψει. Μία εκρηκτική εμφάνιση, και ένα πιάνο που μεταμορφώνεται σε πολυμελή ορχήστρα ανάλογα με τις ορέξεις του δαμαστή του.
ηρ.οικ.