Δήλωση του Μάνου Ελευθερίου για το κλείσιμο του Διφώνου

Είναι αμαρτία που κλείνει ένα περιοδικό, το οποίο ασχολείται με την ελληνική μουσική. Και είναι αμαρτία που μένουν άνεργοι οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί. Το Δίφωνο έχει μια ιστορία· εκεί συμμετείχαν σπουδαίοι άνθρωποι, γράφτηκαν σοβαρά άρθρα και παρουσιάστηκαν σημαντικά ντοκουμέντα. Το περιοδικό έχει γίνει σημείο αναφοράς. Στο μέλλον, θα παραπέμπουμε στο Δίφωνο και στα άρθρα του, ακόμα και σε συνεντεύξεις του. Για αυτούς που θα έρθουν σε 30-40 χρόνια, αλλά ακόμα και για τους σύγχρονους, όλα αυτά τα ντοκουμέντα θα είναι σημεία αναφοράς. Οι συνεντεύξεις είναι μεγάλη υπόθεση· εκεί μπορείς να βρεις πράγματα που θα σου λύσουν απορίες και θα σου συμπληρώσουν κενά. Στο παρελθόν έτυχε να αρθρογραφήσω στο περιοδικό για ένα διάστημα. Από τότε, άλλαξαν πολλά, αλλά ένας βασικός κορμός ανθρώπων έμεινε ίδιος. Ένα τέτοιο περιοδικό πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει.

Μάνος Ελευθερίου

Μάθημα ζωής από το e-tetradio

Από το e-tetradio:

www.e-tetradio.gr/ar4515el_thakykloforiseiksanatodifwnoseilektronikimorfi.html

Αναμφισβητητα μια τεράστια δημοσιογραφική επιτυχία. Ό,τι δεν κατάφεραν να μάθουν τριάντα δημοσιογράφοι που εργάζονταν στο ίδιο κτίριο τόσο καιρό, το έμαθε ένας δημοσιογράφος εκ του μακρόθεν, με ένα τηλεφώνημα.

Μάθημα δημοσιογραφίας προς εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους:

1) Προφανώς και τα εργασιακά θέματα απλήρωτων και απολυμένων δημοσιογράφων δεν "παρουσιάζουν κατά τη γνώμη μου ενδιαφέρον", και άρα δεν ρωτάμε για αυτά ιδιοκτήτες ΜΜΕ.

2) Προφανώς και θεωρούμε δεδομένο ότι κάθε δήλωση κάθε ιδιοκτήτη ΜΜΕ ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, γι' αυτό και στις δηλώσεις δεν βάζουμε εισαγωγικά, παρά τις παρουσιάζουμε ως πραγματικό γεγονός. Αν ας πούμε ο υπουργός οικονομικών δηλώσει αύριο ότι "σε μια εβδομάδα θα εξαλείψω την ανεργία στην Ελλάδα", εμείς στο άρθρο βάζουμε ως τίτλο: "Σε μια εβδομάδα θα εξαλειφτεί η ανεργία στην Ελλάδα". Τελεία και παύλα, ή ...έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε.

3) Προφανώς και δεν παρουσιάζουμε την άποψη απλήρωτων και απολυμένων δημοσιογράφων σχετικά με το κλείσιμο ενός μέσου, προτού μιλήσουμε με τον ιδιοκτήτη του ΜΜΕ τους. Αντίθετα, φροντίζουμε με προηγούμενα άρθρα (ΕΔΩ) να έχουμε υποσκάψει και γελοιοποιήσει εντελώς την όποια διεκδίκησή τους, επικροτώντας μάλιστα το κλείσιμο του μέσου, και άρα την απώλεια της εργασίας τους.

Τι άλλο; Ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στο e-tetradio, και το εννοώ. Τέτοιες στάσεις - από συναδέλφους! - είναι μαθήματα ζωής, που ούτε χίλια βιβλία δεν μπορούν να σου διδάξουν. Και ένα μάθημα ζωής είναι σίγουρα σημαντικότερο από ένα μάθημα δημοσιογραφίας.

ηρ.οικ.

Πότε θα μιλήσουν τα κόμματα της Αριστεράς για το κλείσιμο του Διφώνου;

Όταν πρόσφατα κάποιοι νεάτερνταλ "παλληκαράδες" των ΕΑΑΚ κατέβασαν μία ταμπέλα της ηρωίδας Σωτηρίας Βασιλακοπούλου που η ΚΝΕ είχε τοποθετήσει στο Πάντειο, το ΚΚΕ και ο μηχανισμός του φρόντισε μέσα σε λίγες ώρες ώστε τα δεκάδες σωματεία και οργανώσεις που ελέγχει να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους και να εκδώσουν μανιασμένες ανακοινώσεις περί "ΕΚΟΦιτών" και "ασφάλειας". Τώρα που έκλεισε ένα περιοδικό, σιωπή. Όσο για το ΣΥΡΙΖΑ, αντί να αποκτήσει την πολυπόθητη επαφή με την κοινωνία και με μία ομάδα συντακτών που μένουν άνεργοι και απλήρωτοι, προσπαθεί να ανακτήσει την επαφή με τις μαλωμένες συνιστώσες του. Σιωπή, ξανά.

Τι να φταίει άραγε; Μήπως το ότι τα ψηφαλάκια είναι λιγοστά; Μήπως το ότι οι κομματάρχες δεν διαβάζουν εφημερίδες και ίντερνετ; Μήπως το ότι φοβούνται ό,τι δεν ελέγχουν; Ή μήπως το ότι οι καλές σχέσεις με τα ΜΜΕ και τους ιδιοκτήτες τους είναι πιο σημαντικές από την αλληλεγγύη προς τους εργαζομένους; Ποτέ δεν είναι αργά, πάντως, σύντροφοι, να πείτε έστω και δυο (2) λέξεις.

ηρ.οικ.

ΥΓ: Μόνο οι εφημερίδες Η ΕΠΟΧΗ, ΠΡΙΝ και ΔΡΟΜΟΣ έσωσαν σήμερα την παρτίδα, συμπεριλαμβάνοντας την είδηση στην ύλη τους. Τις ευχαριστούμε.

Δίφωνοι και ...παράφωνοι

Να λοιπόν που γίνεται να κλείνει ένα περιοδικό και η είδηση να μην περνάει στα ...ψιλά. Να που γίνεται οι εργαζόμενοι ενωμένοι να διεκδικούν το αυτονόητο, δηλαδή τα δεδουλευμένα και την αξιοπρέπειά τους. Δεν το περίμενε κανένας, και σίγουρα όχι οι εμπνευστές αυτής της απόφασης του κλεισίματος του Διφώνου. Δεν περίμενε κανείς ότι το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο τριάντα απολυμένων θα γέμιζε με δηλώσεις συμπαράστασης απλών πολιτών και διάσημων καλλιτεχνών. Δεν περίμενε κανείς ότι οι εργαζόμενοι αντί να αρχίσουν τα αλληλοκαρφώματα και τις αυτο-υπονομεύσεις, θα σχημάτιζαν ένα ενωτικό μέτωπο διαμαρτυρίας ενάντια σε αυτήν την απόφαση. Δεν περίμενε κανείς ότι αντί να πούμε στον Όμιλο Γιαννίκου "ευχαριστούμε που μας απολύσατε", να πάμε σπίτια μας και να αρχίσουμε να ψάχνουμε τις μικρές αγγελίες, θα αρθρώναμε τη δική μας φωνή, τη δική μας ...δίφωνη παραφωνία. Δεν περίμενε κανείς ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Ας μην γελιόμαστε. Οι προσδοκίες δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να είναι υψηλές. Ο νόμος, το δίκαιο του ισχυρού, οι κανόνες του παιχνιδιού, δηλαδή οι κανόνες του αστικού κράτους και της "ελεύθερης" - τρομάρα μου - αγοράς, έχουν ήδη σημαδεμένη την τράπουλα. Το Δίφωνο μπορεί και να πέθανε. Όμως κάποιοι δεν σκοπεύουμε να πάμε γονατιστοί στην κηδεία του. Αν δεν μπορέσουμε να σώσουμε το Δίφωνο, θα σώσουμε τουλάχιστον την ψυχή και τη συνείδησή μας.

Επαναλαμβάνω την έκκληση σε όλους τους φίλους και τις φίλες των Μουσικών Προαστίων να δυναμώσουν τις φωνές διαμαρτυρίας απέναντι σε μία απόφαση που αφήνει απλήρωτα και / ή απολυμένα τριάντα άτομα,  και που θάβει στα αζήτητα της ιστορίας έναν τίτλο και ένα περιοδικό - σημείο αναφοράς της μουσικής και του ελληνικού τραγουδιού. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους φωτισμένους καλλιτέχνες, διανοητές και πολίτες που έχουν ανταποκριθεί στο κάλεσμά μας. Ο αγώνας για την αξιοπρέπεια συνεχίζεται.

ηρ.οικ.

Δήλωση της Δανάης Παναγιωτοπούλου για το κλείσιμο του Διφώνου

Δηλώνω τη συμπαράστασή μου στους εργαζόμενους του Διφώνου και θα είμαι δίπλα σας σε όποια προσπάθεια κάνετε να βρείτε – ή να δημιουργήσετε – το δίκαιό σας. Θα έκανα το ίδιο ακόμα κι αν στο περιοδικό δεν είχε γραφτεί το όνομά μου ούτε μία φορά.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα σε σας συνέβη χθες στο διπλανό σας και θα συμβεί αύριο και σε άλλους εργαζόμενους, γιατί στο στόχαστρο βρίσκεται η ίδια η εργασία.

Οι λέξεις συνταγματική εκτροπή, χούντα, κατοχή,  που εδώ και κάποιον καιρό ακούγονται στη δημόσια σφαίρα δεν είναι υπερβολικά σχήματα λόγου, αλλά απόπειρες έκφρασης μιας βίας που είναι πιο ζοφερή από ό,τι έχουμε δει ως τώρα και δυστυχώς τη χρονιά που πέρασε δεν είδαμε ούτε το ένα δέκατο από ό,τι μας επιφυλάσσει το σκηνικό που στήνεται. Ο πολιτισμένος δυνάστης αντί να σκοτώνει αμάχους με βόμβες, κρίνει ότι είναι «κομψότερο» να πάνε από εξαθλίωση.

Δεν είστε μόνοι σας, κι αν δεν δράσετε μαζί με και υπέρ όλων όσων πλήττονται, δυστυχώς δεν θα καταφέρετε και πολλά.

Η δουλειά που το ΔΝΤ πληρώνεται για να κάνει στη χώρα μας – και που έχει ήδη κάνει σε πολλές άλλες χώρες – είναι μια βίαιη αναδιανομή, ώστε απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο να υπάρχουν μόνο σκλάβοι χωρίς δικαιώματα και χωρίς φωνή. Εκτός, όμως, από τη μεσαία τάξη που πρέπει να πάψει να υπάρχει, έχει πάψει να υπάρχει και μέση οδός.

Σας προτείνω να καταλάβετε τόσο το περιοδικό όσο και το σταθμό Δίφωνο 96.6, και μαζί με άλλους απολυμένους από το χώρο του τύπου να δημιουργήσετε μια εστία αντίστασης – θα βρείτε πολύ κόσμο, ανώνυμο και επώνυμο, δίπλα σας.

Είναι καιρός να αναρωτηθούμε όλοι τι υπηρεσίες προσφέρουμε και σε ποιον. Ο όμιλος Γιαννίκου κατέχει το 80% της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας και ταυτόχρονα έχει ίδια μέσα διαμεσολάβησης – διαφήμισης (άσπρης, μαύρης, κίτρινης, γκρίζας και πάει λέγοντας). Αν αυτό δεν είναι αθέμιτο και στρεβλό, πρέπει όλοι να ξαναπάμε για απολυτήριο δημοτικού. Έχει ακουστεί πως όταν αγόρασε τη Lyra το όραμά του ήταν να πουλάει το Χατζιδάκι και την Πάνια στον ίδιο πάγκο. Κι αν δεν το είπε, σίγουρα το έκανε.Πρόκειται για ένα άθλιο επίδοξο μονοπώλιο που ήδη δε φημίζεται για το σεβασμό που δείχνει ούτε στους ανθρώπους που εργάζονται για αυτόν, ούτε στους καλλιτέχνες (εκτός αν διανύουν τη φάση της κότας που γεννάει τα χρυσά αυγά). Στο Δίφωνο του Γιαννίκου είστε – άθελά σας – το ποιοτικό άλλοθι και ο Δούρειος Ίππος μιας μηχανής που σκοπό έχει να κάψει τον πολιτισμό τον ίδιο, να ξαναγράψει παραποιημένη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, να τοποθετήσει καρκινογόνα ζουζούνια ακόμα και σε εγκεφάλους μωρών.

Οργανωθείτε και πάρτε το περιοδικό, πάρτε το σταθμό και βγάλτε τον από την κονσέρβα. Μη ζητάτε δηλώσεις συμπαράστασης, απαιτήστε πράξεις. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που εκτός από αριστερές ευαισθησίες έχουν και συμβόλαια με το Γιαννίκο και μπορούν να ασκήσουν πίεση ώστε να λάβετε τα δεδουλευμένα σας και να αποζημιωθείτε, αλλά κυρίως να επανακτήσετε το νόημα της εργασίας σας.

Στη διάθεσή σας,
Δανάη Παναγιωτοπούλου

Δήλωση του Φοίβου Δεληβοριά για το κλείσιμο του Διφώνου

Δεν ξέρω αν συμφωνώ με την διαμαρτυρία προς τον Όμιλο. Αν αυτός θεωρεί δίκαιη - και απαραίτητη για την επιβίωσή του - την συνέχιση της υψηλής μισθοδότησης των μεγαλοδημοσιογράφων του Alter (ξέρετε, αυτών που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους καθημερινά για την κρίση), εγώ προσωπικά ντρέπομαι να ανήκω σ’αυτούς που του δίνουν πολιτιστικό άλλοθι. Θεωρώ απαράδεκτη και εξευτελιστική – για τον ίδιο πρωτίστως - την οικονομική του συμπεριφορά προς τους συντάκτες του «Διφώνου», θεωρώ όμως πως το περιοδικό, οι συνεργάτες του και ο μουσικός κόσμος που εκφράζει είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι με το γούστο και τις πρακτικές τέτοιων Ελλήνων «πολιτών Κέιν» και πως θα έπρεπε να αδράξουν την ευκαιρία και να σκεφτούν αν και πώς θα μπορούσαν να συνεχίσουν ανεξάρτητα. Αν σε κάτι τέτοιο δεν θα έχουν την βοήθεια όλων μας, τότε μάλλον δεν μας αξίζει μουσικός Τύπος. Ή, μάλλον, - για να το πω ακριβέστερα - εμείς δεν είμαστε άξιοι να γράφεται ο,τιδήποτε για μας.   

Φοίβος Δεληβοριάς

Δήλωση του Πέτρου Βαγιόπουλου για το κλείσιμο του Διφώνου

Είναι κρίμα το Δίφωνο, ένα μουσικό περιοδικό που μας συντρόφευε τόσα χρόνια, να πετιέται έτσι εν μία νυκτί. Μπορεί να υπήρχαν δυσκολίες, αλλά όταν μιλάμε για ένα περιοδικό με τόση ζωντάνια μέσα του, που έκανε τομή στη μουσική δημοσιογραφία, δεν είναι δυνατόν να το ξεγράφουμε έτσι σε μια στιγμή. Όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε πολύ άλλο κόσμο, αυτή η απόφαση φαίνεται παράξενη, και όχι μόνο. Ενδεχομένως, είναι μια τιμωρία επειδή αργοσβήνει η δισκογραφία. "Αφού δεν γίνεται η δουλειά, αφού δεν ακούτε τη μουσική, τώρα δεν θα μπορείτε και να τη διαβάζετε". Όμως το Δίφωνο δεν είναι τυχαίο. Έδωσε μάχες, στήριξε το καλό ελληνικό τραγούδι. Το κλείσιμο του Διφώνου είναι το τελειωτικό χτύπημα στην ελληνική μουσική σκηνή.

Πέτρος Βαγιόπουλος

Δήλωση του Καθ. Ευτύχη Μπιτσάκη για το κλείσιμο του Διφώνου

Το Δίφωνο υπήρξε ουσιαστικό στοιχείο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Προσέφερε πολλά στη μουσική παιδεία του τόπου. Ελπίζω ο ιδιοκτήτης να συναισθανθεί τη σημασία αυτού του περιοδικού για τον πολιτισμό και να αναθεωρήσει την απόφασή του.

Ευτύχης Μπιτσάκης

Δήλωση του Θανάση Γκαϊφύλλια για το κλείσιμο του Διφώνου

Το κλείσιμο του "Διφώνου", δεν είναι πια είδηση, αλλά λογικό επακόλουθο της γενικής κατάρρευσης. Η μόνη λύση είναι να απαρνηθούν οι (συν)εργάτες τη λογική της εργοδοσίας και να προχωρήσουν στην εφαρμογή της θεωρίας του Μαρξ, περί... απαλλοτρίωσης των μέσων παραγωγής. Στα χέρια αυτών που το αγάπησαν, είτε σαν αναγνώστες, είτε σαν συγγραφείς, το "Δίφωνο" πρέπει να ανακτήσει τη χαμένη του αίγλη και να ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ το έντυπο, που με εγκυρότητα και καλαισθησία, πρόβαλλε και επηρέαζε ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτισμού μας. Τα ζοφερά χρόνια που βιώνουμε, είναι μια μοναδική ευκαιρία να ξαναζήσουμε τον ενθουσιασμό για ένα καλύτερο αύριο. Το περιοδικό μπορεί να ξαναβρεί τη...χαμένη του νιότη, αρκεί να εξοβελίσει την ευκολία του...life style και να επιστρέψει στις πηγές και στις αξίες που το έκαναν οδηγό. Τώρα που δοκιμάζονται οι αντοχές όλων μας, σας δηλώνω πως είμαι πρόθυμος να συνεργαστώ σταθερά και αφιλοκερδώς σ' ένα νέο ξεκίνημα του περιοδικού, που μέσα απ' τα μεγάλα ζόρια των ανθρώπων που το αγαπούν, θα το κάνουν και πάλι πρωτοπόρο, για μια νέα εποχή.

Θανάσης Γκαϊφύλλιας.

Δήλωση του Στάθη Δρογώση για το κλείσιμο του Διφώνου

Για αρχή θα ήθελα να εκφράσω τη συμπαράστασή μου στους εργαζομένους του περιοδικού που μένουν άνεργοι. Και μετά την αγανάκτησή μου για το κλείσιμο του Διφώνου. Δε θέλω να μιλήσω για το πόσο σπουδαίο περιοδικό είναι, για την ιστορία του, για τους εξαιρετικούς συντάκτες του. Νομίζω ότι μπορεί να ξαναβγεί. Και προτείνω να κάνουμε όλοι οι καλλιτέχνες που στήριξε το περιοδικό μια μεγάλη συναυλία για οικονομική στήριξη των ανέργων πια συντακτών. Και μια προσπάθεια να εκδώσουμε ξανά το δίφωνο σε αυτοοργανωμένη βάση. Ρομαντικό ακούγεται αλλά νομίζω γίνεται. Κουράγιο παιδιά! Στη διάθεση σας για όλα.

Στάθης Δρογώσης

Το blog των εργαζομένων στο Δίφωνο - συντονιστείτε!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΛΗΡΩΤΟΥΣ-ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ "ΔΙΦΩΝΟ"

ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ:

www.e-difono.blogspot.com
-----

ΥΓ: Μουσικά Προάστια τέλος, μέχρι να δικαιωθεί ο αγώνας μας.
Παρακαλώ όλους τους φίλους και τις φίλες των Μ.Π. να γίνουν αναγνώστες στο νέο ιστολόγιο και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο στη διάδοση του μηνύματος: οι εργαζόμενοι στο ΔΙΦΩΝΟ δεν θα πέσουμε αμαχητί.
Θα περιμένω με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις των ΜΜΕ, των συνδικάτων, των κομμάτων, κάθε συλλογικότητας.
Ο αγώνας κατά των απολύσεων και της απλήρωτης εργασίας στον Όμιλο Γιαννίκου είναι αγώνας όλων, όπου κι αν εργάζονται ή σπουδάζουν, εναντίον ενός συστήματος που μας θέλει να παράγουμε, να καταναλώνουμε, αλλά όχι και να ζούμε.
Μπορεί η σημερινή κοινωνία της εκμετάλλευσης να έφαγε τα ψωμιά της, αλλά δεν σκοπεύουμε να γίνουμε εμείς το χωνευτικό της ρόφημα.
Να είστε καλά, και ραντεβού στο www.e-difono.blogspot.com
ηρ.οικ.

Ανακοίνωση των εργαζομένων στο Δίφωνο

Οι εργαζόμενοι στο Δίφωνο δηλώνουν παρόντες, αντιδρούν στο κλείσιμο του περιοδικού, απαιτούν να λάβουν τα δεδουλευμένα τους, και ζητούν την αλληλεγγύη όλων. Διαδώστε με κάθε τρόπο την ανακοίνωση που ακολουθεί και δείξτε έμπρακτα την αλληλεγγύη σας στους απλήρωτους και απολυμένους συντάκτες του Διφώνου. Γιατί το Δίφωνο είναι κομμάτι της ζωντανής ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού, ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΚΑΝΕΝΟΣ. ηρ.οικ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ

Τη Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011, η εταιρεία Best End ιδιοκτησίας του Ομίλου Γιαννίκου, ανακοίνωσε το κλείσιμο του ιστορικού μουσικού περιοδικού Δίφωνο. Το Δίφωνο κυκλοφορεί αδιαλείπτως από τον Οκτώβριο του 1995 και αποτελεί θεσμό στα εγχώρια πολιτιστικά δρώμενα. Στις σελίδες του φιλοξενήθηκε το σύνολο των σημαντικότερων προσώπων και τάσεων της ελληνικής μουσικής σκηνής. Αυτή η απόφαση έρχεται σε συνέχεια του κλεισίματος των εντύπων «Ποπ & Ροκ» και «Όασις» που ανήκουν στην ίδια εταιρεία.

Για αυτήν την εξέλιξη, οι εργαζόμενοι του Διφώνου,  θεωρούμε ως μοναδικό υπεύθυνο, τις κομβικές επιλογές της ιδιοκτησίας του περιοδικού, επιλογές οι οποίες αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του. Ένας ιστορικός τίτλος , λοιπόν, κλείνει, σε αντίθεση με τις διαθέσεις και τη στήριξη που τόσο η συντακτική ομάδα όσο και το πολυπληθές αναγνωστικό κοινό εξέφραζαν προς το περιοδικό.

Οι συντάκτες του Διφώνου παραμένουμε απλήρωτοι εδώ και μήνες, ωστόσο συνεχίσαμε μέχρι και την τελευταία ημέρα λειτουργίας του, να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας με συνέπεια. Για όλους εμάς, το Δίφωνο δεν ήταν μόνο ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά ένα πεδίο έκφρασης και δημιουργίας που πήγαζε από την αγάπη μας για τη μουσική και το ελληνικό τραγούδι, μια όαση ποιότητας στην έρημο του ευτελούς «πολιτισμού».

Εμείς οι συντάκτες και εργαζόμενοι στο Δίφωνο:

- Διαμαρτυρόμαστε για το κλείσιμο του περιοδικού και διεκδικούμε τη συνέχιση της έκδοσής του.

- Απαιτούμε την άμεση και πλήρη καταβολή των δεδουλευμένων μας, καθώς και την απορρόφηση των μισθωτών συναδέλφων μας σε άλλες θέσεις του ομίλου, σε περίπτωση που δεν συνεχίσει η έκδοση του Διφώνου.

- Εάν η έκδοση του περιοδικού δεν είναι εφικτή υπό το τωρινό ιδιοκτησιακό καθεστώς, δηλώνουμε την πρόθεση μας  να αγωνιστούμε  εμείς οι ίδιοι, με κάθε πρόσφορο μέσο για τη συνέχεια ύπαρξης  του Διφώνου.

Καλούμε την ΕΣΠΗΤ και τα υπόλοιπα σωματεία στο χώρο του τύπου να καταδικάσουν το γεγονός. Καλούμε τους αναγνώστες, τους ανθρώπους του πολιτισμού και της διανόησης να γνωστοποιήσουν την αντίθεση τους  στο κλείσιμο του Δίφωνου.

Ευχαριστούμε τους αναγνώστες και τους ανθρώπους του πολιτισμού που στάθηκαν πλάι στο περιοδικό για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, συνοδοιπόροι μιας συναρπαστικής διαδρομής. Ελπίζουμε αυτή η διαδρομή να έχει συνέχεια και να συναντηθούμε ξανά σύντομα.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΙΦΩΝΟ

Υπογραφές:

Μαριάνθη Πελεβάνη (διευθύντρια σύνταξης)

Κώστας Αγοραστός

Σπύρος Αραβανής

Αλέξης Βάκης

Παναγιώτης Γιαννέλης

Αδάμ Γιαννίκος

Άντυ Δημοπούλου

Γιώργος Ιωάννου

Μαρία Κασίτα

Κέλλυ Κυλίτου

Μαρία Λαμπράκη

Φωτεινή Λαμπρίδη

Λιάνα Μαλανδρενιώτη

Χρήστος Α. Μιχαήλ

Σωτήρης Μπέκας

Αντώνης Μποσκοϊτης

Ηρακλής Οικονόμου

Νίκη Ορφανού

Ελένη Παγκαλιά

Μιχάλης Παπαμακάριος

Αντώνης Περιβολάκης

Γιάννης Θ. Πετρίδης

Μιχάλης Πολυχρόνης

Σάββας Σερέτης

Βάσια Τζανακάρη

Γιώργος Φλωράκης

Μενίνα Φουρτούνη

Αντώνης Ν. Φράγκος

Δήμητρα Φωτοπούλου

Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας

Αγοράζουμε ένα περιοδικό, φτιάχνουμε μία ιστοσελίδα, βάζουμε διαφημίσεις στην ιστοσελίδα, αφήνουμε απλήρωτη την εργασία, τροφοδοτούμε την ιστοσελίδα με κείμενα απλήρωτης εργασίας, κλείνουμε το περιοδικό, κρατάμε τα κείμενα της απλήρωτης εργασίας, την ιστοσελίδα και τις διαφημίσεις. Απίστευτο και όμως αληθινό, ή απλά: www.difono.gr

Μετά την ποπ έχει στοπ - έκλεισαν (και όχι "έκλεισε") το Δίφωνο

Μετά την ποπ έχει στοπ - Έκλεισαν (και όχι "έκλεισε") το Δίφωνο 

Στο "Δίφωνο", το ιστορικό μουσικό περιοδικό, έβαλαν λουκέτο μετά από δεκαπέντε χρόνια λειτουργίας, τα δυόμιση υπό την ιδιοκτησία του ομίλου Γιαννίκου. Μια μυθική οντότητα για τους φίλους της ελληνικής μουσικής μας αποχαιρετά, ελπίζω προσωρινά. Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου δεν μπορεί να γραφτεί ακόμα, πριν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, γι’ αυτό και δεν είναι σωστό ακόμα να πούμε ούτε μια κουβέντα για τα πώς και τα γιατί αυτής της εξέλιξης. Ας πούμε απλά ότι ένας συνδυασμός πραγμάτων, όπως η κρίση της δισκογραφίας, η κρίση του τύπου γενικά, η κρίση του ομίλου Γιαννίκου ειδικότερα, και μια σειρά αμφιλεγόμενων επιλογών εκ μέρους της ιδιοκτησίας έφεραν το τέλος.

Είχα το προνόμιο να βρεθώ στο Δίφωνο ως συντάκτης από τα μέσα του 2008, και έχω το «προνόμιο» να έχω αποχωρήσει από το Δίφωνο εδώ και μερικές εβδομάδες, προτού με διώξει ο ιδιοκτήτης του. Ο λόγος; Το γεγονός ότι εδώ και ένα εξάμηνο οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι παραμέναμε και παραμένουμε απλήρωτοι. Τι είπα; Εργαζόμενοι; Συγνώμη, πρώην εργαζόμενοι ήθελα να πω. Για τους πρώην εργαζόμενους, λοιπόν, καλύτερα μην ρωτάτε. Έτσι κι αλλιώς, δεν μας ενδιαφέρουν δαύτοι... εμείς ακολουθούμε τις συστάσεις του ΔΝΤ, του «Χρυσοχοΐδη που λάμπει», των διανοουμένων και των τραπεζιτών μας. Ο νόμος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του εργοδότη. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση ανακοινώνει μεγάλες αυξήσεις στα δικαστικά έξοδα, ώστε τα φτωχότερα στρώματα να μην έχουν πρόσβαση στο δικαστικό σύστημα. Σημειώστε, δε, ότι ο ΦΠΑ έχει καταβληθεί στο ακέραιο από τους εργαζόμενους στην εφορία, για αμοιβές που ποτέ δεν καταβλήθηκαν σε εμάς.

Ό,τι άφησε όρθιο η κυβέρνηση και ο καπιταλισμός τους, το σαρώνει η κρίση τους. Και βέβαια, τα σαρώνει και η ανυπαρξία συνδικαλισμού στον περιοδικό τύπο και στον ιδιωτικό τομέα γενικότερα, τα σαρώνει ο διχασμός της εργατικής τάξης σε «μισθωτούς» και «μπλοκάκια», τα σαρώνει και η εντεινόμενη ανασφάλεια που αποτρέπει πολλούς από την οργάνωση σε εργατικές συλλογικότητες.

Επιτρέψτε μου μια παρέκβαση: εκτός από τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, υπάρχουν και οι άνθρωποι. Στη συντακτική ομάδα του "Διφώνου" γνώρισα φωτισμένους ανθρώπους, τους οποίους θα συνεχίσω να διαβάζω με φανατισμό, όπως, ενδεικτικά, ο Αλέξης Βάκης (που κοσμεί με τα κείμενά του τα "Μουσικά Προάστια"), ο Μιχάλης Γελασάκης (http://www.musicpaper.gr/), o Μάκης Γκαρτζόπουλος (http://www.toaromatoutragoudiou.blogspot.com/), ο Αντώνης Μποσκοΐτης (http://www.bosko-hippydippy.blogspot.com/), ο Χρήστος Μιχαήλ (http://www.to-trapezi.blogspot.com/), και η Αφροδίτη Παπακαλού. Επιτρέψτε μου όμως να ευχαριστήσω ειδικά τέσσερις ανθρώπους: τον Σπύρο Αραβανή που πρώτος μου άνοιξε το παράθυρο του περιοδικού, τη Λιάνα Μαλανδρενιώτη για την πολύτιμη καθοδήγησή της, τον Κώστα Μπαλαχούτη για την ενθάρρυνση στα πρώτα βήματα, και την Μαριάνθη Πελεβάνη για την άψογη συνεργασία μας.

Πίσω στο θέμα μας: Τώρα που και οι τελευταίες αυταπάτες διαλύθηκαν, τώρα που οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε να χάσουμε παρά μόνο τα ήδη χαμένα, εμείς οι πρώην εργαζόμενοι καλούμαστε να σώσουμε όχι μόνο τα χρωστούμενα και τα δεδουλευμένα, όχι μόνο την τιμή του περιοδικού, αλλά και την αξιοπρέπειά μας. Αλληλεγγύη με τους εργαζόμενους του Διφώνου και με κάθε άλλο εργαζόμενο που βρίσκεται στο δρόμο. Από αύριο, τα γραφεία του ομίλου Γιαννίκου ας γίνουν το δεύτερο σπίτι όλων, μισθωτών και "μπλοκάκηδων", μέχρι να δικαιωθούμε. Τα υπόλοιπα στις κουβέντες μας, στις συνελεύσεις μας, στον δρόμο και στον αγώνα.

ηρ.οικ.