Συνέντευξη με τον Θέμη Ανδρεάδη

«Εγώ σοβαρά τα έλεγα!»

Συνέντευξη με τον Θέμη Ανδρεάδη

Ξεκινά από τις μπουάτ της Πλάκας, βρίσκεται στο πλευρό του Γιάννη Μαρκόπουλου, φτιάχνει τη δική του σχολή ενός ας το πούμε «σατιρικού τραγουδιού με σοβαρό τρόπο» μέσα από τη συνάντηση κορυφής με τον Γιάννη Λογοθέτη (ΛοΓό), μεσουρανεί στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80, συνθέτει και ερμηνεύει τραγούδια που εγγράφονται στο συλλογικό υποσυνείδητο. Το 1986 αποσύρεται μυστηριωδώς, για να επιστρέψει το 2013 με νέο δίσκο - «Το σώμα ξέρει». Τον Νοέμβριο του 2015, λίγο πριν βρεθεί στο Ilion Plus για μία και μοναδική βραδιά - αναδρομή με «τραγούδια δημιουργικής ασάφειας», μίλησε στο Περιοδικό - και τον ευχαριστούμε ιδιαιτέρως γι’ αυτό. Ο κύριος Θέμης Ανδρεάδης!

τη συνέντευξη έλαβε ο Ηρακλής Οικονόμου
(Δημοσιεύθηκε στο "Το Περιοδικό" στις 13 Νοεμβρίου 2015)

Τι θα ακούσουν όσοι βρεθούν στο Ilion Plus το Σάββατο;

Τραγουδάκια που κάνουν άνω - κάτω τον χρόνο. Τον σπρώχνουν με απανωτά deja vu και εκλάμψεις Αλτσχάιμερ έτσι που ν’ αναρωτιέσαι «καλά πότε ειπώθηκαν αυτά; Αυτός ο θρασύτατος, καραφλίζων γέρων εκεί πάνω στο πατάρι, γιατί προσποιείται πως γνωρίζει καλώς τον τσαχπίνη νεαρό ‘με λένε Ανδρεάδη, με λένε Έρολ Φλιν, αυτόγραφα υπογράφω στον κινηματογράφο’ και ποία σχέση έχει μαζί του;». 45 χρόνια τραγούδια δημιουργικής ασάφειας συμπυκνωμένα σε τρεις προαπαιτούμενες ώρες. Σαν ισοδύναμα! Θα συμπράξει η νεαρά υπέροχη Σοφία Κουρτίδου και πενταμελής ορχήστρα με άριστους μουσικούς.

Και σ’ αυτόν που αναρωτιέται πού χάθηκε ο Θέμης Ανδρεάδης δυόμισι δεκαετίες, μέχρι και πρόσφατα, τι απαντάτε; Τι κάνατε όλα αυτά τα χρόνια;

Να μη το πάρει προσωπικά! Πείτε του, πως ζαλισμένος όπως ήταν και μετά από ένα εξαντλητικό και βασανιστικό 17ωρο όπου διαπραγματευόταν με τον εαυτό του προσπαθώντας να τον πείσει πως το χρέος του απέναντι στην ανθρωπότητα, ήταν να πάρει έναν υπνάκο αναζωογονητικό ώστε να σηκωθεί φρέσκος-φρέσκος να παλέψει τα σκοτάδια, αυτός γύρισε πλευρό και συνέχισε τον ταραγμένο ύπνο του αρνούμενος να ξυπνήσει. Ε...κράτησε λίγο παραπάνω αυτό... εικοσιπέντε έτη. 

Τι έκανε; Κατέβηκε οικειοθελώς από το βάθρο του ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα το μεγαλείο της ταπεινότητας. Η οποία συντελείται με φυσικές λειτουργίες όπως το να βλέπεις τ’ αληθινά από το ύψος της μύτης σου. Ούτε από του Θεού την αεροφωτογραφία, ούτε όμως και από τη θέση του νήπιου που όλα του φαντάζουν απειλητικά και τερατώδη. Πήρε χρόνο αυτό. Πολύ χρόνο.

Η αποχώρησή σας απ’ τη δισκογραφία οφείλεται μόνο στο «σταρ σίστεμ», ας πούμε, ή κάπου «βρήκατε τοίχο» κι εσείς ο ίδιος;

Περνάς καταθλίψεις, ρίχνεις όλο το βάρος σου πάνω σ’ αυτούς που σ’ αγαπούν και νοιάζονται βαθύτερα για σένα και τους καταπλακώνεις. Λειτουργείς μια σαν τον Ραν-ταν-πλάν και μια σαν το καλύτερο μαθητή του Φρόυντ. Απελπισία. Ισορροπείς, πέφτεις, σηκώνεσαι, ξαναπέφτεις, λυγίζεις και κάποια στιγμή φοράς χαμόγελο και σηκώνεσαι. Οι συνέπειες της επερχόμενης οικονομικής ανέχειας, έχοντας γυρίσει την πλάτη στους νόμους του παιχνιδιού «προσφορά - ζήτηση», με υποχρέωσαν να κοιτάξω γύρω μου και με «ό,τι απέμεινε στο ψυγείο» να πορευτούμε οικογενειακώς.

Το 2013 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Το σώμα ξέρει» σε στίχους Γιάννη Ευθυμιάδη και μουσική και ερμηνεία δική σας. Ποιο ερέθισμα σας ενθάρρυνε να επανέλθετε στη δισκογραφία;

Το 2012 και μετά από σιωπή δύο και βάλε δεκαετιών, αποφάσισα να τραγουδήσω. Μάζευα-μάζευα, κατάπινα-κατάπινα και ψυχανεμίστηκα πως καταπίνοντας αυτό που αγαπάω όσο τίποτα άλλο δεν με οδηγεί πουθενά - άσε που διέβλεπα πως καλλιεργώ ένα άρρωστο πνεύμα και ένα ευάλωτο σώμα. Έτσι, διαπίστωσα πως η διαδρομή αυτή ήταν κυκλική και βρέθηκα ξαφνικά πάλι στο στούντιο ηχογραφώντας καινούργια τραγούδια. Ξαναβρήκα συνεργάτες από παλιά, καλούς φίλους, ξεχασμένους: «Πάμε να κάνουμε έναν δίσκο;» τους ρώτησα. «Μέσα!» μου απάντησαν.

Ο δάσκαλός μου στη κιθάρα Νότης Μαυρουδής, ο αγαπημένος Σταμάτης Κραουνάκης, η Ηρώ Σαΐα, η Σταυρούλα Μανωλοπούλου, ο Σταύρος Καβαλιεράτος και ο ποιητής Γιάννης Ευθυμιάδης με την ενδιαφέρουσα γραφή του συνέβαλαν τα μέγιστα. Ιδιαίτερη μνεία στον ζωγράφο Δημήτρη Ανδρεάδη, τον γιο μου, που μου έβαλε φωτιά. Ήταν δίπλα μου. Και η σύντροφος της ζωής μου ήταν πάντα εκεί.

Υπήρξατε λοιπόν ως έφηβος μαθητής του Νότη Μαυρουδή στην κιθάρα. Σας επηρέασε ως δάσκαλος, κι αν ναι, πώς;

Τον Νότη Μαυρουδή τον γνώρισα μέσω της αδελφής μου που ήταν συμμαθητές στο γυμνάσιο. «Βρε Νότη», του είπε, «ο αδελφός μου είναι τρελός και παλαβός με την κιθάρα. Θα του κάνεις μάθημα;». Ήμουν 15 χρονών, ο πρώτος του μαθητής.  Με επηρέασε βαθύτατα, μου έδωσε τις βάσεις και με ενθάρρυνε να συνεχίσω τον δρόμο της μουσικής. Ο Νότης για μένα είναι ο παντοτινός μου δάσκαλος.

Τα τέλη του ’60 σας βρίσκουν μέτοχο όλης αυτής της έκρηξης των μπουάτ. Στις αρχές του ’70 βρίσκεστε πλάι στον Γιάννη Μαρκόπουλο. Τι θυμάστε περισσότερο από εκείνη την περίοδο που συμβατικά συμπίπτει με την χούντα;

Μαθητής ακόμα ξεκίνησα να τραγουδώ στις μπουάτ της Πλάκας. Μέχρι και το 1977 τραγούδησα σχεδόν σε όλες τις μπουάτ που υπήρχαν και με όλα τα μεγάλα ονόματα της εποχής. Το ’72, μόλις απολύθηκα από φαντάρος, πήγα σε οντισιόν που έκανε ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος για να σχηματίσει πρόγραμμα στη θρυλική μπουάτ Λήδρα. Δίπλα στον μεγάλο Νίκο Ξυλούρη βρέθηκα και εγώ εν μέσω χούντας, να τραγουδώ τραγούδια του συνθέτη και στίχους μεγάλων ποιητών - Γιώργο Χρονά, Μιχάλη Κατσαρό, Μήτσο Κασόλα, Γιώργο Σκούρτη - και τραγούδια σε στίχους του μέγιστου Μέντη Μποσταντζόγλου. Τέσσερα από αυτά δισκογραφήθηκαν - «Ο Ταρζάν», «Του άντρα του πολλά βαρύ», «Όχι δεν πρέπει να συναντηθούμε» και «Που πάτε λοιπόν». Δυστυχώς δεν είχα την τύχη να δισκογραφηθεί όλος εκείνος ο θησαυρός που ακουγόταν κάθε βράδυ. Εκεί έμεινα δύο χρόνια. Ανεπανάληπτες εποχές, ανεξίτηλα γραμμένες.

Οι «Γελοιογραφίες», η συνεργασία σας με τον Γιάννη Λογοθέτη, ίσως έφτιαξαν κι από μόνες τους ένα είδος … γελοιογραφικό! Πώς έγινε η συνάντησή σας με τον ΛοΓό και πώς «κολλήσατε»;

Κάποια στιγμή τελειώνει η συνεργασία με τον Μαρκόπουλο. Εκείνη την εποχή γνωρίζω τον Γιάννη Λογοθέτη, ο οποίος εντυπωσιάστηκε με τον τρόπο που τραγουδούσα βλέποντας με στις μπουάτ και μου πρότεινε να κάνουμε έναν δίσκο. Δέσαμε αμέσως και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα γράφτηκαν τραγούδια με τα οποία διασκεδάζαμε πολύ. Ο παραγωγός Γιώργος Μακράκης τα πρότεινε στη Columbia-EMI και σχεδόν αδιάφορα οι εταιριάρχες τα δέχτηκαν. Κανείς δεν περίμενε την τεράστια επιτυχία με τα δεδομένα της εποχής, όταν όλοι οι γίγαντες του Ελληνικού τραγουδιού μεσουρανούσαν. Κανείς δεν περίμενε πως ένας πιτσιρικάς 23 χρονών θα έκανε ένα απίστευτο γκελ και θα ήταν πρώτος στις πωλήσεις για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Εκεί είδαν μια νέα αγορά, new market. Γεννήθηκε ερήμην μας ένα νέο είδος τραγουδιού που ονομάστηκε «Σατιρικό Τραγούδι». Οι δίσκοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον και η αποδοχή από το κοινό ήταν μεγάλη. Με τον Γιάννη Λογοθέτη κάναμε τρεις δίσκους και τα τραγούδια που γράψαμε μαζί ακούγονται ακόμα. Η σχέση μου με τη δισκογραφία σταμάτησε το 1986 και αφού είχαν προηγηθεί δύο ανεξάρτητες παραγωγές μου. Η εξαντλητική υπερπαραγωγή των σατιρικών τραγουδιών και οι υποχρεώσεις από ένα δισκογραφικό σύστημα που σε θέλει αναλώσιμο προϊόν με διέλυσαν.

Πότε συνειδητοποιήσατε ότι η κλίση σας προς το - ας το πούμε - εύθυμο τραγούδι θα υπερνικούσε την πιο «σοβαρή» σας έκφραση; Και τελικά, πόσο διαφορετική υπήρξε η ελαφρότητα από τη μελαγχολία σας;

Ποτέ δεν το συνειδητοποίησα. Εγώ σοβαρά τα έλεγα! Ο τρόπος που τα έλεγα ίσως δημιουργούσε «εύθυμες» καταστάσεις γιατί από εκεί που τραγούδαγα συνέχεια αγκαλιά με την κιθάρα μου, αφήνοντάς την δεν ήξερα που να βάλω τα χέρια και τα πόδια μου, μου άρεσε και ο Τζόνι Χάλιντεϊ, και βγήκε αυτό το περίεργα εκφραστικό χαχαχα…

Πολύ νωρίς στη δισκογραφία σας, στον «Πρωταθλητή», «πειράξατε» ρεμπέτικα τραγούδια κυρίως του Παναγιώτη Τούντα. Τι σας τράβηξε σε αυτά;

Στην μεταπολίτευση υπήρχε ένα ρεύμα της αναβίωσης του ρεμπέτικου. Οι μνήμες μου είναι απόλυτα ταυτισμένες με αυτό το είδος του τραγουδιού, που είναι συνυφασμένο με την καταγωγή μου.

Και πώς σας φαίνεται το γεγονός ότι σήμερα κάθε νέος τραγουδιστής ή τραγουδοποιός θεωρεί υποχρέωσή του να επανεκτελέσει Τσιτσάνη και Βαμβακάρη, ξανά και ξανά; Χάθηκε ο κόσμος να γραφτεί ένα νέο τραγούδι;

Γράφονται ακόμα ωραία τραγούδια. Ίσως η εποχή που διανύουμε δεν βοηθάει στη έμπνευση ώστε να σηκωθούν τα πανιά  και να αρμενίσουν τραγουδάκια. Ίσως με την αναφορά στον Τσιτσάνη και στον Βαμβακάρη να αποζητούν και να θέλουν να προσδώσουν τη γνήσια λαϊκότητα που εξαφάνισε η λάιφ στάιλ εποχή μας.

Πολλά από τα κακά της μοίρας μας - σαν χώρα και σαν λαός - ξεκινούν εκεί γύρω στα μέσα του ’80, όταν εσείς αποχωρείτε. Υποψιαστήκατε άραγε εκεί γύρω, μεταξύ «Αλλαγής» και σκυλάδικου, τη λαίλαπα που ερχόταν;

Πριν από τρεις δεκαετίες κατάλαβα τι πάει να πει τοξική λιτότης. Αντιλήφθηκα τη σημασία και την έννοια του λιτού βίου. Πορεύτηκα μαζί με τους αγαπημένους μου ανθρώπους μακριά από ένα αγριεμένο πλήθος που εν χορώ διατράνωνε το σύνθημα «Έλααα μωρέεε καλάαα να περνάααμεεε... θετική ενέργειααα», χωρίς πυξίδα και τέτοια, στο μισοσκόταδο, με θάρρος, ελπίδα, αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη σ’ αυτό το «όνειρο τρελό» - έστω και απατηλό - και καταφέραμε να επιβιώσουμε αξιοπρεπώς και να μη χρωστάμε πουθενά και τίποτα.

Έχετε κάνει λόγο για τη «δικτατορία των ξεπουλημένων αγορών». Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξεφύγουμε απ’ αυτές; Ξέρω τουλάχιστον δύο Έλληνες πρωθυπουργούς που υποσχέθηκαν ότι θα μας απελευθερώσουν, έναν τη δεκαετία του ’80 κι έναν σήμερα…

2010. Σκάει η κρίση και για μια ακόμα φορά θα πω πως αυτό το απίστευτο πράγμα που βιώνουμε είναι κατ’ εξοχήν μια πολιτιστική κρίση. Η οικονομική βεβαίως είναι συνέπειά της και εννοείται πως το καπιταλιστικό σύστημα και η δικτατορία των αγορών τη δημιούργησε. Πιστέψαμε τα τελευταία χρόνια και ελπίζαμε πως αυτό μπορούσε ν’ αλλάξει. Τελικά βρεθήκαμε να ψειρίζουμε την μαϊμού. Πάπαλα. Αριστερή παρένθεση; Όχι. Η «αριστερά» σε παρένθεση. Προαπαιτούμενο; Οι ζωές μας . Ισοδύναμα; Οι αντοχές μας. Σφραγίδα. Υπογραφή.

Σε έναν νέο άνθρωπο που ξεκινάει σήμερα και θα ήθελε να ασχοληθεί με το τραγούδι, τι ακριβώς θα του λέγατε; Έχει άραγε νόημα η όποια ενασχόληση δίχως παραγωγή και κοινό;

Η ψηφιακή τεχνολογία, έτσι όπως έχει εξελιχθεί, δίνει πολλές ευκαιρίες και δυνατότητες στους νέους δημιουργούς να μην ξοδέψουν πολλά χρήματα για την παραγωγή τους εντασσόμενοι σε ένα δισκογραφικό κύκλωμα (που έτσι κι αλλιώς έχει διαλυθεί). Το θέμα είναι, όμως, ότι δεν υπάρχουν απολαβές για να βιοποριστεί κάποιος από τη μουσική. Αν δεν βρεθεί σε ζωντανές εμφανίσεις, πολύ δύσκολα θα βγάλει χρήματα. Το τοπίο είναι δύσκολο - ένα μεγάλο μέρος των καλλιτεχνών πληρώνουν από την τσέπη τους για να υπάρξουν. Όμως, πιστεύω ότι κάποια στιγμή, θα γίνουν πάλι μικροί πυρήνες ανθρώπων που αγαπούν την τέχνη σε μια καθαρά αντι-καλλιτεχνική εποχή, όπως οι ρεμπέτες που πήγαιναν στα μικρομάγαζα και δοκίμαζαν τα τραγούδια τους.

Αν αλλάζατε κάποια επιλογή της καριέρας σας, ποια θα ήταν αυτή; Εστιάζετε κάπου την αυτοκριτική σας;

Ίσως να μην άφηνα τόσο χρόνο γυρίζοντας την πλάτη σε αυτό που αγαπώ αφάνταστα και που είχε τη χαρά και την τύχη της αποδοχής του κόσμου.

Το 1976 τραγουδήσατε το «Πουλάκι Χάρτινο» του Μάνου Ελευθερίου: «Κατάστρωμα το εισιτήριό μου / και ταξιδεύω μες στο ξεροβόρι». Αλήθεια, τι κρατάτε από το ταξίδι κύριε Ανδρεάδη;

Την εποχή της έντονης και εξωστρεφούς αντίληψης με την υπερπαραγωγή χιουμοριστικών τραγουδιών είχα πάντα κατά νου να βάζω πινελιές με χαμηλόφωνα τραγούδια σαν υστερόγραφα. Σαν παρακαταθήκη για τις δύσκολες εποχές. Αν παρατηρήσετε στη δισκογραφία μου πάντα βάζω προς το τέλος του δίσκου ένα ή δύο τραγούδια που δεν θα γίνουν επιτυχίες αλλά θα τα ξανασυναντήσω αργότερα με αυτούς τους λίγους που το παρατήρησαν αυτό, όπως εσείς τώρα. Αυτά.

Ο Σπύρος Κουρκουνάκης για τον Μιχάλη Μπουρμπούλη

Με τον Μιχάλη γνωριστήκαμε την άνοιξη του 1978, την ημέρα που κυκλοφόρησε ο δίσκος του «Για την Ελένη». Ήμουν τότε ούτε εικοσιενός χρονών. Του ζήτησα αμέσως, με το θράσος της ηλικίας, στίχους του και μου έδωσε αρκετούς. Από εκείνα τα τραγούδια δεν επέζησε -δικαίως- σχεδόν τίποτα. Οφείλω όμως να καταθέσω ότι ο Μιχάλης κανόνισε ένα ραντεβού στο σπίτι του με τον παραγωγό της εταιρίας που συνεργαζόταν, για να ακούσει αυτά τα πρωτόλεια τραγούδια (άκουσον-άκουσον, ο παραγωγός στο σπίτι του στιχουργού για τα τραγούδια ενός εικοσάχρονου!).

Με τα χρόνια η φιλία μας εξελίχθηκε σε οικογενειακή και ο Μιχάλης πάντα με συμβούλευε ως προς τις μουσικές μου δραστηριότητες, κάνοντας μου τις περισσότερες φορές οξεία κριτική, από την οποία πολλά καλά απεκόμισα. Αρκετά χρόνια μετά επιμελήθηκα το βιβλίο με τους στίχους των τραγουδιών του, με εκδότη τον κοινό μας φίλο Αντώνη Παπαϊωάννου.

Αυτή είναι η ιστορία μας.

Όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν ξανασυζητήσαμε για να κάνουμε μαζί τραγούδια. Μόνο το 2003 έφτιαξα τρία τραγούδια από αυτά που δημοσίευε τακτικά στο περιοδικό «Δίφωνο» υπό το ψευδώνυμο Μιχάλης Φιοράντες. Πριν από δυο χρόνια λοιπόν, σε κάποια από τις τακτικές πλέον φιλικές μας συναντήσεις και σε μια εποχή δύσκολων για μένα συγκυριών, μου ’ρθε ξαφνικά και του λέω: «Βρε Μιχάλη, τόσα χρόνια δεν έχουμε γράψει μαζί τραγούδια, μήπως πρέπει να γίνει κι αυτό;». Η απάντησή του ήταν άμεση και καταπελτώδης: «Φυσικά και να κάνουμε, αλλά...». Αυτό το «αλλά» περιελάμβανε τους όρους του, ή καλύτερα τις οδηγίες του: «δεν θέλω μπουζούκια, θέλω τα τραγούδια να είναι περίεργα, παράδοξα και αλλόκοτα, να έχουν διφωνίες, να είναι κάτι πρωτότυπο» και διάφορα άλλα μικρότερης σημασίας.

Μετά από το πρώτο σοκ, διαλέξαμε μαζί από περίπου 25 τραγούδια του αυτά με τα οποία ασχολήθηκα. Οφείλω να ομολογήσω ότι δυσκολεύτηκα πολύ, γιατί ήθελα να ακολουθήσω όσο πιο πιστά μπορούσα τις οδηγίες του αυτές. Το τελικό αποτέλεσμα, μετά από πολλές δυσκολίες και εννιά μήνες κυοφορίας στο studio με τον -κυριολεκτώ- ήρωα ηχολήπτη μας Σοφοκλή Παππά και όλους τους άλλους συνεργάτες, μουσικούς και τραγουδιστές, ελπίζω να ανταποκρίνεται στα «θέλω» του.

Σπύρος Κουρκουνάκης

Νίκος Τουλιάτος: "Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον;' (15)

Μια δυνατή δημιουργική στιγμή στην ζωή μου to 1984 υπήρξε για την πολιτική – πολιτιστική μου δράση το καλλιτεχνικό εργαστήρι 0,56 που ήμουν ιδρυτικό μέλος. (0,56 δηλαδή ήταν το ποσοστό που έδινε το κράτος για τον πολιτισμό). Ένας πολιτιστικός σύλλογος με διάρκεια ζωής 4 χρόνια και απίστευτα δημιουργική δράση και με πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα. Πιστεύω απόλυτα ότι το εργαστήρι διαμόρφωσε την σκέψη και τη ζωή των παιδιών που το έζησαν και έδρασαν μέσα από αυτό.

Και όταν λέω παιδιά κυριολεκτώ, ήταν χώρος νεολαίας όχι στο όνομα αλλά στην πράξη.

Παραθέτω την ιδρυτική διακήρυξη.

Φίλοι Κουκακιώτες

<<Στον καθημερινό αγώνα που κάνουμε όλοι μας για την επιβίωση, πολιορκούμαστε από μεγαλόστομες υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή μα σπάνια βρίσκουμε αυτό που αναζητάμε μέσα στην προπαγάνδιση της κοσμοπολίτικης αφρόκρεμας, του καταναλωτισμού, της φυγής σε ψεύτικους παραδείσους, μέσα στην προώθηση της σύγχυσης και λύσεων ισοπεδωτικών ή προσαρμοσμένων στην πνευματική αδράνεια, μέσα στην εξουδετέρωση της έφεσης και του ταλέντου.

Ποια δύναμη είναι αυτή που μας έσπρωξε και ποια ανάγκη γεννάει αυτή μας τη δημιουργική προσπάθεια που ξεκινούμε; η εκρηκτική δύναμη διάθεσης των νέων για δημιουργία και η άποψη μας που θέλει την πολιτιστική δραστηριότητα σήμερα να είναι πιο φιλόδοξη, που τη θέλει ποσοτικά αναπτυγμένη αλλά προπάντων ποιοτικά ανεβασμένη υπογραμμίζοντας την έντονη παρουσία της στην ζωή μας. Η άποψη μας που θέλει την πολιτιστική δραστηριότητα να μην εξαντλείται σε κάποιες εκδηλώσεις ή ερασιτεχνικά σχήματα μόνο αλλά να συνδεθεί με όλη τη ζωή μας.

Με τις σπουδές, με τον ελεύθερο χρόνο, με την ψυχαγωγία μας. Μας ενδιαφέρει η κίνηση των ανθρώπων προς τα μπρος και όχι προς τα πίσω. Δεν θέλουμε να φτάσουμε στο σημείο που ανάγκασε τον μεγάλο μας ποιητή Γιώργο Σεφέρη να πει. 

….Λυπάμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλα μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα….

Δεν θέλουμε απλά να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα. Θέλουμε να την μετατρέψουμε, να την αλλάξουμε. Θέλουμε οι Κουκακιώτες να πάψουν να είναι παθητικοί ακροατές, απροστάτευτοι καταναλωτές των πολιτιστικών προϊόντων και να γίνουν δημιουργοί προοδευτικών πολιτιστικών αξιών. Θέλουμε να είμαστε εμείς ο φορέας και μαζί ο δέκτης της σύγχρονης πολιτιστικής δημιουργίας. Αυτή είναι η δύναμη που μας έσπρωξε.

Η ανάγκη τώρα που γέννησε αυτή μας την προσπάθεια πηγάζει από την ανύπαρκτη πολιτιστική δραστηριότητα στο Κουκάκι. Από την κρίση των πολιτιστικών αξιών. Από την ξενόφερτη και κατευθυνόμενη διοχέτευση στο λαό ψεύτικων αξιών που δυστυχώς γίνεται και από τα Μ.Μ.Ε.. Η κυβέρνηση δεν έκανε αυτά που υποσχέθηκε για τον πολιτισμό. Αντιλαμβανόμαστε τις δυσκολίες, αλλά πρέπει κάποτε να αρχίσουμε. Στο Κουκάκι λοιπόν εμείς ξεκινάμε και ζητάμε συμπαραστάτη τον Δήμος μας. Μπορεί να μας βοηθήσει με πολλούς τρόπους. Ιδιαίτερα στη δημιουργία υποδομής (χώροι, κονδύλι, μηχανήματα). Οι πρώτες μας εκδηλώσεις εξ’ αιτίας αυτής ακριβώς της ανύπαρκτης υποδομής θα παρουσιάσουν αδυναμίες οι οποίες θα έχουν επιπτώσεις στην ποιότητα των εκδηλώσεων.

Τολμούμε όμως πιστεύοντας ότι αυτές οι υπαρκτές αδυναμίες δεν μπορούν να αποτρέψουν το θετικό της ανάπτυξης του πολιτιστικού κινήματος σε προοδευτική κατεύθυνση. Ο πολιτισμός είναι δικαίωμα μας και τον διεκδικούμε με σωστό πολιτιστικό καλλιτεχνικό περιεχόμενο.

Η ομάδα πρωτοβουλίας έχει αποφασίσει να ορίσει ιδρυτική διάσκεψη όπου εκεί βέβαια όλοι μαζί ανεξάρτητα από ιδεολογικές διαφορές θα αποφασίσουμε για την τύχη του καλλιτεχνικού εργαστηριού. Θεωρούμε όμως υποχρέωση μας να πούμε τους σκοπούς και τους στόχους μας. Σκοπός λοιπόν της δημιουργίας καλλιτεχνικού εργαστηριού είναι να δοθεί διέξοδος στις νέες δημιουργικές καλλιτεχνικές δυνάμεις προσεγγίζοντας παράλληλα πλατύτερες μάζες με τα επιτεύγματα της τέχνης και του πολιτισμού. Θέλουμε να γνωρίσουν οι Κουκακιώτες τη δημιουργία.

Στόχος μας είναι να γίνει ένα Καλλιτεχνικό εργαστήρι ανοιχτό στο δημιουργικό διάλογο και στην αντιπαράθεση έξω από κυκλώματα, ιδιοτελή κριτήρια και μονομανείς προβολές ονομάτων. Να επιδιώκει να συμβάλλει στην λύση των πολιτιστικών προβλημάτων που βάζει η ίδια η ζωή.

Πιστεύουμε ότι ύψιστο χρέος και προορισμός κάθε καλλιτεχνικής προσπάθειας είναι να ξυπνά στους ανθρώπους τη σκέψη ότι είναι ανάγκη να υπερασπίσουν τη ζωή πάνω στην γη. Η τέχνη είναι φιλειρηνική, προσφέρει καλλιέργεια. Μπορεί να γίνει η διεθνής γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των λαών. Και όλοι ξέρουμε ότι ο λαός είναι ο κύριος θεματοφύλακας της πνευματικής και καλλιτεχνικής κληρονομιάς και πλάστης ανθρώπινων αξιών. Πρέπει όλοι μας να προστατέψουμε αυτές τις αξίες και συμβάλλοντας με τον δικό μας πνεύμα να τις διευρύνουμε να τις πλατύνουμε για να διατηρήσουμε την εθνική μας ταυτότητα και την παγκόσμια κληρονομιά.

Παραφράζοντας ένα κείμενο του Μαγιακόφσκυ λέμε ότι. 

….μπορούν οι καλλιτέχνες του Κουκακίου να μετατρέψουν σε εκαντοντάχρωμα ουράνια τόξα τον γκρίζο ουρανό της πόλης μας….

Επειδή πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός αποτελεί όπλο στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, απευθυνόμαστε σε όσους ψάχνουν και αγωνίζονται για κάτι καλύτερο.

Η ομάδα πρωτοβουλίας για την ίδρυση καλλιτεχνικού εργαστηριού στο Κουκάκι 9/01/1984

Τουλιάτος Νίκος μουσικός

Μωραίτης Θανάσης τραγουδιστής

Κουντή Δήμητρα δημοσιογράφος

Καραγιαννάκης Παναγιώτης εργάτης

Ξηραδάκη Μαίρη οικιακά

Συλιγνάκης Γιάννης ηθοποιός 

Σήμερα μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα ότι το εργαστήρι πέτυχε τους στόχους του. Βοήθεια από τον Δήμο δεν πήρε ποτέ, ούτε από το κράτος. Όμως σε ένα υπόγειο στη οδό Βείκου δημιουργήθηκε ένα στέκι (με την υποδομή που μας παραχώρησε ο Γιώργος Μπαράκος όταν το κράτος έκλεισε το τζαζ κλαμπ στην Πλάκα) όπου τα παιδιά του εργαστηριού δημιούργησαν πολιτισμό επικοινώνησαν, διαμόρφωσαν συνειδήσεις έδρασαν συλλογικά και βέβαια οι κάτοικοι του Κουκακίου και όχι μόνο ήρθαν σε άμεση επαφή με δημιουργούς όπως Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Βασιλείου, Γιώργος Κακουλίδης, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Ρίτσος, Βασίλης Λάγγος, ΙΣΚΡΑ, Ψαραντώνης, Νότης Μαυρουδής και άλλοι πολλοί σημαντικοί καλλιτέχνες.

Ήτανε το πρώτο στέκι (μικρός χώρος) όπου εμφανίζονταν ζωντανά καλλιτέχνες σε διάφορες εκδηλώσεις.

Δημιουργήθηκαν ομάδες θεάτρου, φωτογραφίας, μουσικής, εικαστικών, χορού, κινηματογράφου με σπουδαίους δασκάλους.

Φιλοξενήθηκαν πολλά συγκροτήματα κάθε είδους μουσικής και κυρίως ROCK. 

Οργανώσαμε ένα από τα πρώτα φεστιβάλ τζαζ στο θέατρο Αποθήκη της Αλίκης Γεωργούλη.

Αντιρατσιστικό φεστιβάλ ROCK με νέα συγκροτήματα.

Έγιναν αφιερώματα στον Ελληνικό κινηματογράφο, στην ποίηση, σε εξειδικευμένα είδη μουσικής. 

Παρενέβη σε πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις για πολλά θέματα και κυρίως για το περιβάλλον με συμμετοχή σε πορείες για την ειρήνη (πορεία Μαραθώνα) ή με δράσεις κάθε είδους όπως η ζωγραφική στην μάντρα του Μακρυγιάννη ή η συμμετοχή και οργάνωση διαδηλώσεων για διάφορα θέματα πολιτιστικά, οικονομικά και πολλά άλλα. 

Πολλά νέα παιδιά πήραν καλλιτεχνικά ερεθίσματα και ακολούθησαν επαγγελματική σταδιοδρομία στην τέχνη. 

Για εμένα προσωπικά ήταν ο χώρος όπου ανέπτυξα σε πειραματικές συναυλίες τις σόλο παραστάσεις και τον αυτοσχεδιασμό.

Πριν την ίδρυση του καλλιτεχνικού εργαστηρίου 0,56 δύο χρόνια νωρίτερα μαζί με άλλους φίλους ευαίσθητους σε ζητήματα πολιτισμού είχαμε ιδρύσει μια κολεκτίβα πολιτισμού σε μια προσπάθεια να παρέμβουμε στα πολιτιστικά δρώμενα οργανώνοντας παραστάσεις και συναυλίες.

Παραθέτω ένα σημείωμα της κολεκτίβας.

…Είναι πολλά κατά γενική ομολογία, τα κενά της μουσικής ζωής στην Ελλάδα. Κενά που αναφέρονται περισσότερο στην ποιότητα και στην ποικιλία παρά στην ποσότητα.

Οι ελλείψεις αυτές σε συνδυασμό με τις δικές μας ανησυχίες και τον προβληματισμό μας πάνω σε πολλά ζητήματα σχετικά με την μουσική, μας έφεραν κοντά σε γόνιμες συζητήσεις και μας οδήγησαν σταδιακά στην ιδέα να συνενωθούμε σε κάτι περισσότερο από μια παρέα φίλων με κοινά ενδιαφέροντα. Κύριος στόχος αυτής της συνένωσης είναι να βάλουμε και εμείς το μικρό μας λιθαράκι στην προώθηση και καλλιέργεια της μουσικής, στις πλατύτερες αναζητήσεις πάνω σε αυτήν την τέχνη. Κάπως έτσι καταλήξαμε στην κολεκτίβα.

Σαν πρώτη εκδήλωση της κολεκτίβας μας παρουσιάζουμε μεθαύριο Κυριακή 31 Οκτώβρη στις 19.00 μια βραδιά με μουσική τζαζ. Η εκδήλωση διοργανώνεται στον Αρλεκίνο (γωνία Μαυροματαίων και Κορδιγκτώνος) και θα εμφανισθεί το εξής κουαρτέτο…

Γεράσιμος Αναστασόπουλος κιθάρα

Αλέξης Ραφαηλίδης κόντρα μπάσο

Νίκος Τουλιάτος ντραμς

Παναγιώτης Φαραζής πιάνο

Για την κολεκτίβα 

Νίκος Διαμαντόπουλος 

Νίκος Τουλιάτος

25/10/1982

ΝΙΚΟΣ ΤΟΥΛΙΑΤΟΣ

Μ' ένα κύμβαλο ...αλαλάζον; Αθήνα: Εκδόσεις Δρόμων, 2006.

"Σσστ!...μας κοιτάζει η κάμερα"

ο καινούργιος μας δίσκος από το “Μετρονόμο”

“Σσστ!... μας κοιτάζει η κάμερα”

στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης, μουσική: Σπύρος Κουρκουνάκης

Ένας από τους ρόλους που επιτελεί η τέχνη, σε οποιαδήποτε μορφή της και ειδικότερα στο τραγούδι, είναι να παρατηρεί, να επισημαίνει, να προειδοποιεί και να προβλέπει τα κακώς κείμενα που διατρέχουν το κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πάντα πετυχαίνει το στόχο της. Όταν λοιπόν ο Τζωρτζ Όργουελ, μετά το δεύτερο μεγάλο πόλεμο έγραφε το “1984” και προέβλεπε την επικράτηση του Μεγάλου Αδελφού, δεν φανταζόταν ποτέ την έκταση που θα πάρει το φαινόμενο, ούτε την οικονομική μορφή του σύγχρονου τρίτου παγκόσμιου πολέμου.

Εμείς, σχολιάζοντας την παντοδυναμία της κάθε μορφής θέασης, απλώς προσπαθήσαμε να καταγράψουμε και να σχολιάσουμε μέσα από τα τραγούδια διάφορα περιστατικά που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας κι εντός μας. Έτσι, μέσα από τα τραγούδια του δίσκου μας παρακολουθούμε, με ολοφάνερο και καθαρό μάτι, τις σχέσεις του Σαββατοκύριακου, ένα ζευγάρι που διαφωνεί ριζικά για τον μαυλιστικό ρόλο της τηλοψίας, την μοναξιά του ανθρώπου που ακούει μέσα στη νύχτα το μονότονο βόμβο του ψυγείου του, το επιδέξιο ροκάνισμα του χρόνου μας με απατηλές υποσχέσεις, τον απόηχο του πολέμου στη Βοσνία και όλων των επαναλαμβανόμενων πολέμων για λόγους που όλοι μας ξέρουμε, ένα άλλο ζευγάρι που ηδονίζεται ψωνίζοντας από τη λαϊκή αγορά, τον φυλακόβιο, που βγαίνοντας ανακαλύπτει ότι η έξω φυλακή είναι εξ ίσου οδυνηρή - αν όχι χειρότερη - με την μέσα και διάφορα άλλα σχετικά επεισόδια.

Τα τραγούδια μας υποστήριξαν με θέρμη τραγουδώντας οι διαχρονικοί μας συνεργάτες Κώστας Μάντζιος, Γεωργία Γρηγοριάδου, Λευτέρης Τσακιράκης και Βασίλης Αθανασόπουλος. Μας τίμησαν με τη συμμετοχή τους ο Λάκης Χαλκιάς, ο Παντελής Θαλασσινός και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης - τρεις γενιές του ελληνικού τραγουδιού, από τη δεκαετία του ’70 μέχρι και σήμερα. Έπαιξαν οι επίσης διαχρονικοί μας συνεργάτες Θανάσης Σοφράς (κοντραμπάσο και ηλεκτρικό μπάσο), Μαρία Νίττη (ακκορντεόν), Θανάσης Γεωργάρας (τζουρά και μπουζούκι) και Αλέξανδρος Μαούτσος (ακουστική, κλασσική και 12χορδη κιθάρα). Επί πλέον είχαμε και τη συμβολή των σπουδαίων Νεοκλή Νεοφυτίδη (πιάνο), Σωκράτη Γανιάρη (κρουστά και ντραμς) και Ισίδωρου Πάτερου (μαντολίνο και μπαγλαμά). Όλα αυτά ηχογράφησε, μιξάρισε και έκανε το mastering του δίσκου ο ακάματος επί 9 μήνες και ασυναγώνιστος Σοφοκλής Παππάς. Τίποτα όμως δεν θα είχε φτάσει στα χέρια σας αν δεν υπήρχε ο εκδότης μας Θανάσης Συλιβός με τον “Μετρονόμο” του.

Η παρουσίαση του δίσκου μας θα γίνει την Παρασκευή 5 Μαΐου στις 9 το βράδυ στον “Ιανό”.

Σπύρος Κουρκουνάκης

Η σωστή εκδοχή της "Φανής" του Βασίλη Καζούλη

Επιτέλους και μια νότα αισιοδοξίας γι' αυτό το ρημάδι τον έρωτα και την ταλαιπωρία του. Λοιπόν, ο σωστός στίχος είναι "Οι φίλοι μου μού έχουν πει " και όχι "Οι φίλοι μου μου το 'χαν πει" όπως καθιερώθηκε να λέμε την τραγουδάρα "Φανή" του Βασίλη Καζούλη. Αδιάψευστος μάρτυρας ένα απόσπασμα βίντεο από επεισόδιο της ιστορικής εκπομπής "Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι".

Και ελπίζω να καταλαβαίνετε συν-κουβαλητές του επιταφίου του έρωτος, αυτού του αβάσταχτου φορτίου, ότι δεν είναι μικρό πράγμα αυτό, δεν είναι μικρό πράγμα τούτη η αλλαγή. Άλλο το «οι φίλοι μου μού το ’χαν πει» κι άλλο το «οι φίλοι μου μού έχουν πει» - ο διαφορετικός χρόνος αλλάξει όλο το νόημα και ανοίγει παραθυράκι ελπίδας. Στη μια εκδοχή, τη νεώτερη, η υπόθεση έχει κλείσει, καθότι έχουμε υπερσυντέλικο. Δηλαδή, οι φίλοι μου μού το 'χαν πει να την ξεχάσω, κι εγώ δεν τους άκουγα, και εν τέλει δικαιώθηκαν με το πέρασμα του χρόνου, κοινώς πάπαλα η Φανή, εξαφανιζόλ. Στην άλλη, την αρχική εκδοχή με τον παρακείμενο, το παιχνίδι παίζεται ακόμα. Δηλαδή, οι φίλοι μου μού έχουν πει να την ξεχάσω, οκ, αλλά δεν έχουμε ιδέα αν έχουν δίκιο ή όχι, δηλαδή δεν έχει μεσολαβήσει κάτι από τότε που μου το είπαν, δεν έχει επέλθει η τελική χυλόπιτα, η οριστική αποχώρηση.

Και κάπως έτσι αρχίζει να μου στριφογυρνάει στο μυαλό το σαράκι της αμφιβολίας. Βρε λες; Λες να λένε αρλούμπες οι φίλοι; Λες να γυρίσει πίσω η κοπέλα; Μπας και πρέπει να βγούμε στους δρόμους με τα καπνογόνα να αρχίσουμε τους πανηγυρισμούς για τον Μπίλι και για όλους τους Μπίλι αυτού κόσμου;

Ή μήπως τελικά καμία Φανή δεν ξανάρθε ποτέ;

ηρ.οικ.

Δυο τραγούδια από τη "Μετέωρη αγάπη"

Είπα να ανεβάσω αυτά τα δύο βίντεο στο YouTube. Ποίηση Άρη Χαραλαμπάκη, σύνθεση Γιώργου Παυλάκου - Τάκη Εαρινού, ερμηνεία Υακίνθης Λάγιου στο ένα και απαγγελία Άρη Χαραλαμπάκη στο άλλο, από τον δίσκο «Μετέωρη αγάπη». Και ο τεράστιος Γιώργος Σταθόπουλος στο εικαστικό σκέλος, με τα έργα που φιλοτέχνησε για το εξώφυλλο του δίσκου και το εξώφυλλο του 16σέλιδου αντίστοιχα. (Ελπίζω οι συντελεστές να είναι οκ με το ανέβασμα, και σόρρυ προκαταβολικά αν δεν είναι).

Λοιπόν, αυτά τα δύο τραγούδια είναι ό,τι κοντινότερο προς το πένθος έχω ακούσει ποτέ, ό,τι κοντινότερο προς την απώλεια, ή - ας το πούμε ανοιχτά - προς τον θάνατο. Εντάξει, σε όλες τις ζωές όλων των ανθρώπων υπάρχει η συνάντηση με τον θάνατο, την αναγγελία του τέλους, την απόλυτη και μόνιμη αναχώρηση, τον πιο βίαιο αποχαιρετισμό. Και δεν αφορά μόνο τους πεθαμένους αυτός ο αποχαιρετισμός, μα και τους ζωντανούς, και κάποιες φορές το να αποχαιρετάς έναν ζωντανό είναι ακόμα πιο δύσκολο και ανεπανόρθωτο. Και τίποτε καινούργιο δεν υπάρχει σε όλα αυτά.

Είναι όμως συγκλονιστικό το πόσο κοντά φέρνουν τον ακροατή στην κατάσταση της επίγνωσης του θανάτου τα δύο αυτά αριστουργήματα· συγκλονιστικό το πόσο τέλεια αφουγκράστηκαν την κατάσταση αυτή οι δημιουργοί τους, τόσο τέλεια ώστε να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το τραγούδι από την αίσθηση που ένιωσες (που νοιώσαμε, που νοιώθουμε και θα νοιώθουμε στους αιώνες των αιώνων) όποτε συναντήθηκες με το πένθος.

Συμμερίζομαι το πακέτο που έλαχε σε όποιον έγραψε αυτούς τους στίχους κι αυτή τη μελωδία. Σκύβω το κεφάλι μπροστά στην ερμηνεία της Υακίνθης Λάγιου και την απαγγελία του Άρη Χαραλαμπάκη, και τους λέω ότι παιδιά ξέρω, είμαι κι εγώ ένας από σας, και σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε στην παρέα σας.

Και καμία ανάσταση δεν υπάρχει. Μπορείς να ξεχάσεις ή να θυμάσαι, να αποδεχθείς ή να μην αποδεχθείς, να σταματήσεις ή να συνεχίσεις, να τραγουδήσεις ή να σιωπήσεις, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά προς θεού (!) μην περιμένεις καμία ανάσταση. Ποτέ και τίποτα και κανενός.

Μπορείς όμως να ενσωματώσεις στη ζωή σου αυτή την χρήσιμη παρότρυνση από τη «Μετέωρη αγάπη»:

Εκεί θα μάθεις πως σε τούτη τη ζωή

πρέπει να ξέρεις πότε να πονάς.

Για τα ασήμαντα

μην το χαλάς της ζήσης το ταξίδι.

Κάτι είναι κι αυτό! Καλή ζήση, λοιπόν, κι όσο πάει! Και τα υπόλοιπα απλώς κουραφέξαλα και τιμές αρχηγού κράτους.

ηρ.οικ.

Music for Movies

Περσινό αλλά καλό.

Δελτίο Τύπου

Απόλλων Κουσκουμβεκάκης

“Music for Movies”

Κυκλοφόρησε από τη Melon Music η συλλογή “Music for Movies”, που περιλαμβάνει ορχηστρικά κομμάτια του Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη. 

Ερμηνεύει η Athens Chamber Orchestra υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, που καταθέτει τη δεύτερη δισκογραφική του εργασία για το 2016, μετά το «M’ένα νεύμα του φιλιού» που κυκλοφόρησε την άνοιξη. 

Γλυκιές, λυρικές μουσικές ιστορίες που γεννούν εικόνες, soundtracks ταινιών που δεν γυρίστηκαν ποτέ, οι μουσικές του Απόλλωνα μας ταξιδεύουν όπου η καρδιά πεθύμησε, σε όσα αγαπήσαμε, κερδίσαμε ή χάσαμε για πάντα. 

Ο πίνακας του εξωφύλλου είναι, όπως και στους προηγούμενους δίσκους του συνθέτη, της ζωγράφου Ζάννας Αρτέμη.

Συναυλία νέων τραγουδοποιών στη Ρόδο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Φεστιβάλ Καλλιτεχνικής Δημιουργίας Ροδίων για την ανάδειξη και προώθηση του ντόπιου δυναμικού που είναι και ο στόχος του, υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού και Λαογραφικού Συλλόγου Σορωνής Ρόδου "Το Αμπερνάλλι" και με τη στήριξη του Δημοτικού Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού Ρόδου, θα δοθεί συναυλία από νέους Ρόδιους τραγουδοποιούς, τη Δευτέρα 24 Απριλίου 2017, στις 20:00 στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου.

Τραγουδοποιοί: 

Γιάννης Γιακουμάκης, Αλέκος Δράκος, Βασίλης Κεντεντζόγλου, Αντώνης Κολιός, Παναγιώτης Ξανθόπουλος, Γιάννης Παπαθεοδώρου, Μάνος Σάββενας, Πέτρος Σταματίου, Κώστας Τσέκας.

Τραγουδούν: 

Νίκη Ασλάνη, Αλέκος Δράκος, Νατάσα Καρακατσάνη, Χριστίνα Κόζα, Γιώργος Κούτρος, Ματίνα Μάστορα, Γιώργος Μισίκος, Παναγιώτης Ξανθόπουλος, Γιάννης Παπαθεοδώρου, Στάθης Ραφτόπουλος.

Τα έσοδα από την εκδήλωση θα διατεθούν για την δημιουργία CD με τις συνθέσεις των τραγουδοποιών και τη συμμετοχή των τραγουδιστών, το οποίο θα διανέμεται δωρεάν σε πολιτιστικές δράσεις που προβάλουν τη ντόπια δημιουργία.

Είσοδος: γενική: 10 ευρώ, φοιτητές, συναξιούχοι: 7 ευρώ, άνεργοι: δωρεάν.

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Τάκης Βούης.

Οργάνωση: Πολιτιστικός & Λαογραφικός Σύλλογος Σορωνής Ρόδου «Το Αμπερνάλλι».

Καλές γιορτές με τα νέα ποιήματα του Σωτήρη Κακίση

βροχή πολλή στα σύννεφα από μέσα, καταιγίδα. άνθρωποι μικροί σαν στρατιωτάκια τρέχοντας μπρος-πίσω όλο ακινησία σαν και στην κάτω εδώ ζωή βρέχονται, μουλιάζουν, στάζουνε. ακόμα πιο μέσα από τα ρούχα, κι από το δέρμα τους, άλλες καταιγίδες, και κεραυνοί αλλεπάλληλοι, αστραπές στα νεφρά τους, εκρήξεις στο συκώτι τους, πυρκαγιά στα πόδια τους από κάτω προς τα πάνω. κι ο Δίας από μέσα κι εκείνος στο σύννεφο από ψηλά γελώντας, κι ύστερα κλαίγοντας κι αυτός με το τέλος αυτό το άδικο της Σεμέλης του.

1.

δεν μπορώ άλλο χωρίς την Ύδρα, χωρίς τη Θεσσαλονίκη, χωρίς την Αντίπαρο, χωρίς τον Στέφανο, χωρίς την Αριάνα, χωρίς τον Νίκο. δεν μπορώ μόνος μου εδώ στο μέλλον, στο Κέντρο της Γης που μοιάζει με Άρη, στο Κέντρο του κόσμου που ο Φάρος του πια καθόλου Γαλλία δεν είναι, μόνο Αμερική, μόνο πόλεμος. ο Μέιλερ φταίει: γιατί ο Τσάντλερ άλλα ήθελε, αλλού η ψυχή του σαν 48άρι εκπυρσοκροτούσε, κανέναν, μα κανέναν εξαφανίζοντας. ο Μάρλοου είμαι, ο Ώλτμαν.

2.

σ’ όλα τα βουνά εγώ περπατώντας, με ρούχα σκοτεινά σαν σκιά, σαν αέρας έγχρωμος στο λίγο φως πριν τη δύση, σαν εκείνα κάτω που βλέπω από μακριά τα σαν θάμνους στα γουέστερν τα χωρίς ρίζες που κυλάνε, που ο άνεμος τα πάει παντού, από τις ψευτο-πόλεις του Γουέστ από μέσα περνώντας τα, από το χωματόδρομο τον όλη σκόνη εγώ όλο σκόνη, όλο σκιά, τη ζωή έτσι διασχίζοντας. και μ’ όλους γύρω μου να σκοτώνονται, με σφαίρες σκληρές να λένε ο ένας στον άλλο λόγια φρικτά, πολύ άσχημα.

3.

Σωτήρης Κακίσης «Μια Νύχτα τη Μέρα» Εκδόσεις Ερατώ (μόλις κυκλοφόρησε)

Ιστολόγιο "Μουσικές Καταγραφές"

Μουσικές καταγραφές

Το ιστολόγιο Μουσικές Καταγραφές λειτουργεί από τον Ιανουάριο του 2014 με διαχειριστές τους μουσικολόγους Λαμπρογιάννη Πεφάνη και Στέφανο Φευγαλά. Στο ιστολόγιο περιέχονται καταγραφές σε μουσική σημειογραφία (παρτιτούρα) τραγουδιών και οργανικών σκοπών κυρίως από την ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα. Οι καταγραφές παραπέμπουν σε συγκεκριμένες ηχογραφήσεις, είτε δημοσιευμένες, είτε αρχειακές και εμπλουτίζονται με σταθερό ρυθμό. Επιπλέον, παρουσιάζονται σχετικές εκδόσεις και άρθρα τρίτων.

Τα τελευταία χρόνια η έρευνά τους περιλαμβάνει τη συστηματική μελέτη των οργανικών σκοπών της Βαλκανικής χερσονήσου και του ευρύτερου χώρου της Ανατολικής Μεσογείου, κατά την οποία παράγεται πλήθος μουσικών καταγραφών, βασισμένες κυρίως σε παλιές ηχογραφήσεις. Κάποιες από αυτές τις καταγραφές, περιλαμβάνονται στην έκδοση «Μουσικές Καταγραφές Ι - 184 οργανικοί σκοποί από Αιγαίο, Ιόνιο, Κρήτη και Κύπρο» που κυκλοφόρησε από τον μουσικό εκδοτικό οίκο Παπαγρηγορίου-Νάκα τον Οκτώβριο του 2014 με πρόλογο του Μάρκου Δραγούμη και ήδη βρίσκεται στην 3η έκδοση. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, με πρόλογο του Γιώργου Κωνστάντζου, ο δεύτερος τόμος με τίτλο «Μουσικές Καταγραφές ΙI - 200 οργανικοί σκοποί από Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρο, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο». Αποσπάσματα αυτής της εργασίας δημοσιεύονται και στο ιστολόγιο.

Στη γενικότερη δημιουργική διάθεση να μελετηθεί ο λαϊκός πολιτισμός, η συμβολή αυτών των καταγραφών εντοπίζεται στην ανάδειξη του μουσικού ύφους των παλιότερων γενεών. Σε αυτό το ύφος αντανακλάται το συλλογικό αισθητικό κριτήριο των τοπικών κοινωνιών σε συγκεκριμένη φάση της ιστορικής εξέλιξης (οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής). Το υλικό αυτό αξιοποιείται ήδη ως αντικείμενο ανάλυσης και τεκμηρίωσης μουσικολογικών ερευνών, ενώ έχει αξιοποιηθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από συνθέτες ως πρωτογενές υλικό για συνθέσεις και μεταγραφές. Ταυτόχρονα, αξιοποιείται και ως διδακτικό υλικό διάφορων οργάνων (βιολί, κλαρίνο, κλπ).

Λ. Πεφάνης - Σ. Φευγαλάς
http://mousikeskatagrafes.blogspot.gr/