Η δικαίωση του Βαγγέλη - Καλό καλοκαίρι

Μελετήστε το απόσπασμα 1:30 - 2:00 για τη δικαίωση του αρχηγού - και του Σταύρου Τσιώλη, φυσικά! Μπουλάς, Μπακιρτζής, Ζουγανέλης, Σκαρτάδος, Μανωλάς και ...Μεϊμαράκης σε μια από τις πιο σουρεαλιστικές στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου. Ζήτω η εθνική ενότητα, και καλά μπάνια σε όλους.

...και γλυκοψιθυρίσματα

Δασκαλόπουλος, Μαυρουδής, Αλεξάνδρα.

"Πέρα απ' τα σύνορα" - Μια εικονογράφηση

Απ' το κανάλι του τόσο πρόωρα χαμένου Φώτη Μπατσίλα, το συγκλονιστικό "Πέρα απ' τα σύνορα" εικονογραφημένο από τον ίδιο με έργα του Νίκου Χουλιαρά.

ΠΕΡΑ ΑΠ' ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

Στίχοι: Σωτήρης Κακίσης
Μουσική: Βαγγέλης Κατσούλης
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη
Εικονογράφηση: Νίκος Χουλιαράς

Γουλιά-γουλιά το θάνατο
με τη ζωή μου πίνω.
Σ' άλλη ζωή όλο ζωή
θα φτάσω και θα μείνω.

Νύχτα σαν γάτα μέσα μου
ξυπόλητη πηγαίνω.
Καρδιά σαν αίμα κόκκινη
το φως που περιμένω.

Πέρα απ' τα σύνορα
δεν έχει σύνορα.
Εκεί ο πάγος είναι ζεστός.

Πέρα απ' τα σύννεφα
δεν έχει σύννεφα.
Εκεί η ζωή μου γλυκός χορός.

Ο Χουλιαράς που φεύγει

(Νίκος Χουλιαράς, Ο ζωγράφος που φεύγει, 1980).

Πέθανε σήμερα ο ζωγράφος και συγγραφέας Νίκος Χουλιαράς.

Δυο παλαιότερες αναρτήσεις - μικρή υπενθύμιση μιας μεγάλης πλέον απουσίας:

Συνέντευξη του Νίκου Χουλιαρά στον Σωτήρη Κακίση

Ο Σωτήρης Κακίσης για τον Νίκο Χουλιαρά

(Νίκος Χουλιαράς, Απογευματινός περίπατος στα ανέκαθεν άγνωστα, 1980)

Αφιέρωμα στον Σταύρο Ξαρχάκο, στον Μετρονόμο

Τεύχος 56

Αφιέρωμα στον Σταύρο Ξαρχάκο

Απόλυτα αφοσιωμένος στη τέχνη του, ο Σταύρος Ξαρχάκος, στα πενήντα και πλέον χρόνια δημιουργίας κινήθηκε σε όλα σχεδόν τα πεδία της μουσικής έκφρασης καταθέτοντας ένα έργο που του χάρισε την αναγνώριση και την καθιέρωση, όπου ελληνισμός.

Ο Μετρονόμος, στο νέο του τεύχος, παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στο δημιουργό που πρόσφερε πολλά, και εξακολουθεί να προσφέρει, αντάξια του ονόματος ενός «συνθέτη».

Περιεχόμενα

Αλέξης Βάκης: Ο αυτόφωτος και συμπαγής μουσικός κόσμος του Σταύρου Ξαρχάκου

Γιώργος Παπαστεφάνου: Ο Σταύρος κι εγώ

Γιώργος Β. Μονεμβασίτης: Ένας σεμνός τεχνίτης του ελληνικού τραγουδιού

Σιδερής Πρίντεζης: Ο Σταύρος Ξαρχάκος στην Ελληνική Ραδιοφωνία

Σπύρος Αραβανής: Οι στιχουργοί του Σταύρου Ξαρχάκου

Σταύρος Γ. Καρτσωνάκης: O Nίκος Γκάτσος του Σταύρου Ξαρχάκου

Γιώργος Π. Τσάμπρας: Ο Ξαρχάκος, το ρεμπέτικο και το «Ρεμπέτικο»

Στυλιανός Τζιρίτας: Η εξαίσια άρπα και οι εξωτικές ρυθμολογίες. Παρατηρήσεις στις διαφορετικότητες των ενορχηστρώσεων του Σταύρου Ξαρχάκου

Αλέξης Λιόλης: Η συνεργασία του Σταύρου Ξαρχάκου με τη Βίκυ Μοσχολιού

Θανάσης Γιώγλου: Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγουδά Σταύρο Ξαρχάκο

Γιώργος Β. Μονεμβασίτης: Ο Σταύρος Ξαρχάκος και η αγαπημένη του Μάνη που, όμως, δεν τον αγαπά

Γιώργος Β. Μονεμβασίτης: Ο Σταύρος Ξαρχάκος πέρα από τη Φτωχολογιά και την Άπονη ζωή

Βασίλης Δρογκάρης: Ένας σπουδαίος Έλληνας

Θανάσης Συλιβός: Δισκογραφία του Σταύρου Ξαρχάκου

***

Τάκης Κωνσταντακόπουλος, του Γιάννη Μιλτ. Χούμα

Αφεντούλα Ραζέλη, του Ηλία Βολιότη - Καπετανάκη

Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης, του Ηλία Βολιότη – Καπετανάκη

Μνήμες ραδιοφώνου, του Γιώργου Γούσια

Ιστορίες τραγουδιών, του Βασίλη Τραπέτσα

Ξεφτιλισμένη Αριστερά

Η αριστερά που εγώ ήξερα είχε τουλάχιστον την αίσθηση του δικαίου και της ηθικής, μαζί με μια κάποια ταξική συνείδηση. Όλα αυτά τα διαδέχθηκε ο μετα-πασοκικός εξευτελισμός. Τα μετα-πασοκοειδή βρήκαν τώρα και ωραία δικαιολογία για τον ξεπεσμό τους: ότι πηγαίνουν δήθεν κόντρα στον Σόιμπλε που δήθεν θέλει Grexit. Και σ' αυτό το τραγούδι οι πρώτες φωνές της κυβέρνησης συνοδεύονται κι από τη γνωστή χορωδία της διαπλοκής, τα γνωστά παπαγαλάκια των ΜΜΕ που ως εκ θαύματος συνασπίστηκαν μ' αυτούς που μέχρι πρότινος έβριζαν. Το πάρτι άρχισε, το τζάκι άναψε, όλοι οι καλοί χωράνε.

Η ξεφτιλισμένη αριστερά ισχυρίζεται ότι με το να εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο πηγαίνει κόντρα στον Σόιμπλε. Με το να ξεπουλάει τον εθνικό πλούτο ο Τσίπρας μας βγαίνει απ' τα αριστερά ως νέος Τσε Γκεβάρα. Εξουσιολάγνοι, ανεπάγγελτοι που νόμισαν ότι σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία σημαίνει να καταλήγει όλη η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ να γίνεται επαγγελματικά στελέχη, συμβιβασμένοι και άβουλοι, ιδεολογικά κουφάρια του ρεφορμισμού, μας πουλάνε τώρα ότι η παραμονή στο ευρώ είναι τα νέα χειμερινά ανάκτορα που δήθεν κατέλαβαν. Τους ξέρω έναν-έναν, αλλά ομολογώ ότι δεν φανταζόμουν πόσο ηθικά διεφθαρμένοι και ιδεολογικά ανοχύρωτοι μπορούσαν να αποδειχθούν. Μετα-πασοκικοί απατεώνες απευθύνονται σε μια άρρωστη κοινωνία που δεν έπαψε ποτέ να είναι βουτηγμένη στο βόλεμα και στη συναλλαγή - που δεν έπαψε δηλαδή να είναι ΠΑΣΟΚ και να νοιάζεται κυρίως για το ευρώ και για τη σύνταξη, όντας παράλληλα έτοιμη να γλείψει από τα σιρόπια του λαϊκισμού και της δημαγωγίας.

Οι χειρότεροι απ' αυτούς είναι ήδη βουτηγμένοι στο βαρέλι. Οι καλύτεροι γράφουν κείμενα - αυτό έκαναν πάντα καλύτερα - προσπαθώντας να κρυφτούν πίσω από λέξεις και ρητορικά σχήματα. Όποιος παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ και στηρίζει αυτή την κυβέρνηση είναι συνένοχος, τελεία και παύλα. Ο στρουθοκαμηλισμός δεν βοήθησε ποτέ κανέναν, γιατί δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα. Η ευθύνη της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ είναι τεράστια αυτή τη στιγμή - θα συνεχίσουν να νομιμοποιούν αυτό το χάλι περιμένοντας μάταια να κερδίσουν το κόμμα; Και μέχρι τότε σε ποιο κόμμα θα ανήκουν; Στο ίδιο κόμμα με τον πρωθυπουργό;

Όσο για την αφεντιά μου, αναλαμβάνω ταπεινά την ευθύνη που μου αναλογεί για ό,τι έκανα και δεν έκανα που μπορεί να επιτάχυνε την έλευση αυτών των ξεφτιλισμένων. Αυτά.

ηρ.οικ.

Η απόφαση

Η απόφαση

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Της εθνικής συναίνεσης το σάουντρακ

Της εθνικής συναίνεσης το σάουντρακ 

του Κωνσταντίνου Μαργιόλη

Φασίστες και αριστεροί

Γάβροι και βάζελοι

Πλούσιοι και φτωχοί

Μια αγκαλιά όλοι μαζί

Τις ένδοξες μέρες του Καστελόριζου, τότε που μηδένισε το κοντέρ της Hellenic Republic -πάνω που είχε γράψει 2010 χιλιόμετρα- ο The Boy εμφανίστηκε μ’ένα Κουστουμάκι ραμμένο ακριβώς στα μέτρα της συγκυρίας. Στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου χτυπούσε με το πόδι του τη μπότα, απαγγέλλοντας τους στίχους του έπους του, σαν αρχαίος ραψωδός: 

Τώρα που ξεπόρτισαν του κράτους οι χαφιέδες πάλι

έλα αγόρι σφίξε τη γροθιά και σήκωσε κεφάλι

Όλα τρομερά μας δείχνουν κι όλα προς το τέλος φτάνουν

κι όμως είναι μόνο η αρχή κι οι αφορισμοί δεν φτάνουν

Να σταματήσει η γη, να μη γυρίζει μέχρι να’ρθει κάτι

κάτι που θα’χει εξήγηση και κάτι που θα δικαιώσει

τον πόνο του ανθρώπου που ακόμα αρνείται να προδώσει

Οι ποιητές στη χώρα μας φέρουν μια γλώσσα μολυσμένη

Απάθεια μας φτύνουνε στα πρόσωπα κι εμείς δεμένοι

με αλυσίδες στον λαιμό σερνόμαστε ευνουχισμένοι

Από τότε σφίξανε πολλές γροθιές. Πολλοί σηκώσανε κεφάλι. Άλλοι λύγισαν απ΄το φόβο και κλείστηκαν στα σπίτια. Ή έκλεισαν το μυαλό και στοιχήθηκαν στα συσσίτια και τις φάλαγγες των νεοναζί. 

Σήμερα, στο 5ο χιλιόμετρο της εποχής των μνημονίων, κάτι 24ωρα μόλις μετά το βροντερό «Όχι», βρίσκεται υπό κατασκευή ένα νέο μεγάλο έργο, μια νέα εθνική συναίνεση. Η αριστερή κυβέρνηση που διατυμπάνιζε την άρση των μνημονιακών μέτρων εν μια νυκτί, αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία όχι επειδή αγάπησαν τις καρέκλες (κατά δήλωσή του αρχηγού τους) αλλά επειδή θέλουν να υπηρετήσουν το συλλογικό συμφέρον, αυτοί που έκαναν παστίλια για τον πόνο του άλλου την (αποκρουστική στην επανάληψή της) φράση «ανθρωπιστική κρίση», αυτοί βάζουν τις τζίφρες τους σε ένα νέο Memorandum Of Understanding. 

Η ελπίδα πήγε περίπατο. Δεν ξέρουμε αν θα ξαναπεράσει από τα μέρη μας. Η αριστερά έφερε στην πρώτη της φορά κι ένα μνημόνιο. Έτσι, για ταιριάζει με το κλίμα, με τους συνδαιτυμόνες της στην εξουσία. Οι μέχρι χθες εχθροί των συμφερόντων του λαού, οι εκπρόσωποι του παλαιοκομματισμού, οι yesmen των τροϊκανών, οι υπηρέτες της διαπλοκής, όλοι τους αναβαπτίστηκαν μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο και ξεβγάλθηκαν με ένα κείμενο ανά χείρας που εξουσιοδοτούσε τον πρωθυπουργό να διαπραγματευθεί (ξανά) στις Βρυξέλλες. Στο όνομα της εθνικής ομοψυχίας. Στο όνομα μιας εθνικής προσπάθειας. Για να βγούμε από την κρίση. Για να ξεφύγουμε από τα (παλιά) μνημόνια με (νέα) μνημόνια. 

Σ’αυτή τη συγκυρία ο Αλέξανδρος Βούλγαρης βρίσκει (ξανά) τις πιο καίριες λέξεις για να περιγράψει ό,τι ζούμε. Κυνισμός και σαρκασμός μπλέκονται στους στίχους του τελευταίου του άλμπουμ (Καλό παιδί) όπως και στους προηγούμενους δίσκους. Αν όμως ερμηνεύω σωστά τις προθέσεις του δημιουργού, στο Μιούζικαλ κάτω απ’τη Γη οι στίχοι ντύνονται με ένα μουσικό ένδυμα εξίσου σαρκαστικό. Γιατί η μελωδία κι η ενορχήστρωση του συγκεκριμένου κομματιού ακούγονται ως παρωδία μουσικής υπόκρουσης σε κάποιο μνημειώδες γεγονός, σε μια μεγάλη εθνική ιδέα, σε έναν εθνικό σκοπό αντίστοιχο με εκείνον του 2004. Το Μιούζικαλ κάτω απ’τη Γη ηχεί ως το ιδανικό σάουντρακ των ημερών μας. 

Πάμε λοιπόν να περπατήσουμε όλοι μαζί το δρόμο της βαρβαρότητας (αλλά με αριστερό πρόσημο). Ο Άδωνης με τον Ευκλείδη, η Φώφη με τον Φίλη, ο Λοβέρδο με τον Σκουρλέτη. Καλά τα λέει, τελικά, το κανάλι του Μπογδάνου: όλοι μαζί μπορούμε. Μια αγκαλιά…

Μια αγκαλιά όλοι μαζί

Άντε και ο μπάτσος που φαγε το παιδί

Και οι κρεμάσμενοι και οι δήμιοι

Οι νεκροί και οι ζωντανοί

Σε ένα μιούζικαλ κάτω απ’τη γη

Και του κάνει χαρακίρι

Και του κάνει χαρακίρι

Οι πρώην σύντροφοι μετατράπηκαν σε ζόμπι

επαγγελματικά στελέχη

βοηθοί βουλευτών, σύμβουλοι υπουργών

γραμματείς, προπάντων,

κι ο λαός εχθρός

αρκεί να μπαίνει ο μισθός.

Τζων Άγκμπε

Ο θρίαμβος του Αλέξη Τσίπρα

Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό που κατάφερε ο Αλέξης Τσίπρας. Με δυο λέξεις: έφερε άνω-κάτω όλο το πολιτικό σύστημα, βγαίνοντας από τις εξελίξεις ως ο απόλυτος κυρίαρχος. 

Έχουμε και λέμε: έστειλε σπίτι τους Σαμαρά - Βενιζέλο, λογικά αφήνει εκτός βουλής το ΠΑΣΟΚ, έβαλε τη ΝΔ να συνυπογράφει την ατζέντα της διαπραγμάτευσης αφού της φόρτωσε μια τεράστια ήττα στο δημοψήφισμα, εξαέρωσε τη ΔΗΜΑΡ που προήλθε από τα σπλάχνα του ΣΥΡΙΖΑ, μετρίασε την (εν δυνάμει μεγάλη λόγω μίντια) επιρροή του "Ποταμιού", έβγαλε κόκκινη κάρτα στους Χρυσαυγίτες. Και την ίδια στιγμή έχει κρατήσει ενωμένο το κόμμα του, αποτρέποντας τις διαρροές προς τα αριστερά.

Ο Αλέξης Τσίπρας αναδεικνύεται σε άριστο μαθητή της σχολής του Ανδρέα Παπανδρέου. Έπαιξε στα δάχτυλα τους συμβολισμούς, κατάφερε να απευθυνθεί σε πολλαπλά ακροατήρια, μπέρδεψε άριστα το εθνικό με το κοινωνικό, υποσχέθηκε και ξανα-υποσχέθηκε και ξανα-υποσχέθηκε, ενσωμάτωσε στον πολιτικό του λόγο συνθήματα για να τα διαψεύσει, και εν τέλει έφτιαξε το δικό του προσωπικό fan club. Σε μια στιγμή στο Σύνταγμα προχθές ένιωσα σαν να ήμουν σε συναυλία του Σάκη Ρουβά - δεν το λέω υποτιμητικά για τον Τσίπρα, απλά μεταφέρω την ατμόσφαιρα προσωπολατρείας που έζησα.

Αν υπάρξει συμφωνία την Κυριακή - που θα υπάρξει - ετοιμαστείτε για τουλάχιστον δυο τετραετίες Αλέξη Τσίπρα στην πρωθυπουργία. Υπάρχουν φυσικά κάποια κάστρα που δεν έχουν πέσει - τα κανάλια και τα συνδικάτα είναι δύο απ' αυτά - αλλά είμαι σίγουρος ότι θα τα πάρει κι αυτά παραμάζωμα (και για τα κανάλια δεν σας κρύβω ότι το ελπίζω κιόλας).

For the rest, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τον Αλέκο Αλαβάνο, ο οποίος έδωσε ώθηση στον Τσίπρα μέσω της Ανοιχτής Πόλης και, μετά, μέσω της ηγεσίας του Συνασπισμού. Χρωστάει πολλά ο Τσίπρας στον Αλαβάνο, πάρα πολλά. Τελικά, οι δυο τους ακολούθησαν βίους αντίθετους: Ο Αλέξης Τσίπρας έφτασε στην πρωθυπουργία υποσχόμενος αφορολόγητα όρια και κατάργηση ΕΝΦΙΑ και κατώτατους μισθούς και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Πολύ νωρίτερα, ο Αλέκος Αλαβάνος είχε επιλέξει τον δρόμο της ειλικρίνειας, παραδεχόμενος ότι η αριστερή ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να υλοποιηθεί εντός της Ευρωζώνης, και κάνοντάς την για άλλες πολιτείες, Σχέδιο Β', ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κλπ.

Μην βιαστείτε να πείτε ποιος δικαιώθηκε - η ιστορία δεν γράφεται με μέρες ή μήνες, αλλά με δεκαετίες, τουλάχιστον. Αν με ρωτάτε, εγώ επέλεξα να ακολουθώ τους Αλέκους της ιστορίας και όχι τους Αλέξηδες - και δεν εννοώ φυσικά κομματικά αλλά πολύ ευρύτερα. Σε μερικά 24ωρα, το Μνημόνιο-αλά-πρώτη-φορά-αριστερά θα δείξει πόσο ασύμβατη είναι η ευρωζώνη και η Ευρ. Ένωση με την οποιαδήποτε φαντασίωση αντι-λιτότητας και αριστερών παροχών στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Αλλά δεν μπορεί κανείς να μην παραδεχθεί την τακτική μαεστρία με την οποία ο Τσίπρας αποκαλύπτεται σε κυρίαρχο της ελληνικής πολιτικής σκηνής, σε μια από τις κρισιμότερες στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Τούτη την ώρα του απόλυτου θριάμβου του, μην λησμονάτε και εκείνο τον συμπαθητικό τύπο με τα γυαλάκια που άνοιξε τον δρόμο, μόνο και μόνο για να καταλάβει στη συνέχεια το λάθος του.

ηρ.οικ.