μια τρελή πρωτομαγιά

Μέσα απ' τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά
θ' ανταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά
και το πλυμένο σώμα πίσω απ' τα λουλούδια θα ενωθεί
σαν ζαλιστούμε απ' των χορών μας το κρασί
σε παραλίες σκουπιδοτόπων με κασετόφωνα κι εγώ
μια πολιτεία σωριασμένη έχω σκοπό
όλα είναι τόσο τρομαγμένα μα τ' αγαπάω ο φτωχός
δωσ' μου τα λόγια επιτέλους να μην είμαι μοναχός.

"Μετακόμιση τώρα" και η αγαπημένη μου σουβλακερί

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι πέρα ως πέρα αληθινή:

Όπως κάθε καλός μπακουρο-εργένης, έχω συνάψει ιδιαίτερες σχέσεις στοργής και αγάπης με το τοπικό φαγοποτείο, γαλλιστί σουβλακερί. Χθες το βράδυ, εν μέσω μιας μετάφρασης που με είχε φέρει στα όριά μου - κάτι για τη Μενεγάκη και τις συνήθειες των celebrities - αποφάσισα να κατηφορίσω προς το μαγαζί για να εφοδιαστώ με κάνα σουβλάκι και μια λάχανο-καρότο. Ω τι έκπληξις! Εκεί, εκτός από τα οικεία και εξόχως φιλικά μέλη του προσωπικού του μαγαζιού, με υποδέχθηκε ξάφνου η φωνή της γλυκύτατης Ελεονώρας Ζουγανέλη από τα ηχεία. "Μετακόμιση τώρα", "μετακόμιση τώρα", και μετά "μετακόμιση τώρα", και δώσ' του "μετακόμιση τώρα", και ξανά-μανά "μετακόμιση τώρα", με ολίγη από "μπόρα" και "φόρα" και ένα νερόβραστο πιάνο αλά Χούλιο Ιγκλέσιας να γεμίζει τα κενά. Ομολογώ ότι το αγνοούσα το τραγούδι. Γυρνάω στον κύριο που ήταν στο ταμείο και τον ρωτάω: "Ζουγανέλη, ή κάνω λάθος"; Δεν ήθελε και πολύ ο φίλος μας για να πάρει μπρος: "Έχω βαρεθεί να το ακούω αυτό το τραγούδι! Από το πρωί μέχρι το βράδυ, μόνο αυτό παίζει ο Μελωδία. Δεν αντέχω άλλο." Τη σκυτάλη δεν άργησε να πάρει ο ψήστης: "Αμάν πια με τη μετακόμιση! Καλά, άλλο τραγούδι δεν έχουν να βάλουνε;". Και το γκαρσόνι ήρθε στην παρέα μας απλώς για να "τριτώσει" τη λαϊκή οργή: "Τέτοιο μονότονο τραγούδι καιρό είχα να ακούσω." Δεν σας κάνω πλάκα: για κάνα τέταρτο, ήμουν περιτριγυρισμένος από τα παιδιά του ταβερνείου και μου σιχτίριζαν όλοι μαζί το ραδιόφωνο και το συγκεκριμένο τραγούδι!

Να όμως που το αισθητήριο των σουβλατζήδων δεν το συμμερίζονται οι αγαπητοί μας μουσικο-δημοσιογράφοι, εξ' ου και το σιωπητήριο που έχει πέσει στις γραμμές μας. Καλέ, τι πράγμα είναι τούτο με το συγκεκριμένο τραγούδι; Η μελωδία του - κατά τα άλλα πανάξιου, ούτε συζήτηση, και δεν ειρωνεύομαι - Κώστα Λειβαδά είναι τόσο βαρετή που τη φαντάζομαι να τρώει αργά και βαριεστημένα έναν κουβά ποπ-κορν μπροστά από μία τηλεοπτική οθόνη που δείχνει μεξικάνικη σαπουνόπερα, Μαριμάρ, ή κάτι τέτοιο. Σκέτο σάουντρακ από την "Τόλμη και Γοητεία", και η Καρολάιν να μου χαμογελάει με την τέλεια οδοντοστοιχία της! Μην είμαστε όμως μίζεροι κι άδικοι... και οι στίχοι είναι άπαιχτοι: ούτε διαφήμιση για μεταφορική εταιρεία να ήτανε! Τύφλα να έχουν τα τζάμπο και η θεά Στανίση. Εδώ μιλάμε για το όνειρο - ή μάλλον την ονείρωξη - του καλού μικροαστού, σε αντισυμβατικό περιτύλιγμα! Ε, μετά από την άλλη μεγάλη επιτυχία με τον απίθανο στίχο "μονάχα εγώ κι άλλος κανένας" (σε απλή μετάφραση: "ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθαίνουν"), η επανάσταση της Ελεονώρας ολοκληρώνεται: Χρυσή Ευκαιρία από το περίπτερο, λίγο ψάξιμο, τηλέφωνο στον κολλητό με το φορτηγάκι, και βουρ για το καινούργιο σπίτι!

Ποιος είπε ότι δεν γράφεται πολιτικό τραγούδι στις μέρες μας; Διότι, εδώ ο Λειβαδάς αναμφισβήτητα θίγει την αποξένωση της σύγχρονης μεγαλούπολης αλλά και τον καταναλωτισμό του ύστερου καπιταλισμού: "όσο κι αν μου λείπουν οι δικοί μου / τώρα είμαι γεμάτη δώρα και φιλιά". Ποιος ασχολείται με τους δικούς μου ανθρώπους όταν εγώ έχω τα δωράκια μου από το house-warming party; Ο ποιητής χρησιμοποιεί και μεταφορικό λόγο "βρήκα ένα σπίτι καινούργιο, φτηνό / κάτω στο κέντρο με θέα". Ούτε ο πρωθυπουργός μας να είχε γράψει το στίχο! Άνθρωπέ μου, πού το είδες το καινούργιο και φτηνό σπίτι; Και να έχει και θέα μες στο κέντρο; Μπας και πρέπει να ανοίξει ο στιχουργός μας γραφείο real estate, να χεστεί στο τάλιρο με τέτοια ικανότητα μάρκετινγκ; Αλλιώς, ας σκεφτεί μία καριέρα στη συμβουλευτική ψυχολογία: "τώρα ειδικά μες στην κρίση εγώ / έχω κάτι ωραίο να σου πω / κάτι που μ' έχει βοηθήσει / μήπως και σένα σε πείσει". Να με πείσει τι; Ότι η ζωή είναι ωραία και να μην ακούω τους μίζερους ανταρσυο-συριζαίους που μας τα έχουν πρήξει με τη γκρίνια για τα μνημόνια και την ανεργία; Με έπεισες δικέ μου, μην κουράζεσαι άλλο, θα ψηφίσω Κουβέλη για να είμαι κουλ και ψύχραιμος.

Αυτό το "τέρμα γκάζι", πάλι, γιατί μου κάθεται στο λαιμό; Μήπως γιατί το έχω ήδη ακούσει από τους Ονειράμα ("πάτα τέρμα το γκάζι") σε ένα παρεμφερούς αισθητικής χαζο-ποπ; Ή μήπως γιατί έχει κατακυρωθεί με τη μουσική (πραγματική μουσική που συμβαδίζει με το στίχο και σε κινητοποιεί, όχι μοιρολόι βαρεμάρας για να κλαις τη μοίρα σου) του Θάνου Μικρούτσικου και τη φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη στο "Μηδέν" του Λαζόπουλου ("βάλαμε φωτιά στα φρένα και μας έμεινε το γκάζι"). Εν τέλει, μάλλον μου χτυπάει άσχημα γιατί μέσα στη νύστα και το χασμουρητό της μελωδίας, το μόνο γκάζι που σκέφτομαι είναι το γκαζάκι της κουζίνας που ψήνεις καφέ.

Πίσω στο θέμα μας. Αγαπητή Ελεονώρα, αγαπητέ Κώστα, και αγαπητοί κύριοι του "Μελωδία", λυπηθείτε τους φίλους μου στο φαγοποτείο... Έστω και τώρα, τούτη την ύστατη ώρα, ξανασκεφτείτε τη "μετακόμιση τώρα". Οι άνθρωποι  στη σουβλακερί σκίζονται κάθε μέρα για μια χούφτα Ευρώ πάνω από τα κάρβουνα. Και δεν αντέχουν άλλο να σας ακούνε! Έχουν αγριέψει, δεν μπορώ να τους συγκρατήσω! Γιατί λοιπόν να μετακομίζετε καλοκαιριάτικο; Καθίστε στο σπιτάκι σας! Ή αλλιώς, καν' τε τη μετακόμιση να τελειώνουμε, μοναχά αν μπορείτε μην το κάνετε θέμα. Και βάλ' τε και κάνα άλλο τραγούδι εκεί στο "Μελωδία", ούτε σε αναμορφωτήριο να ήμασταν και να ακούγαμε το ίδιο σωφρονιστικό εμβατήριο κάθε μισάωρο... Όχι τίποτε άλλο, αλλά την επόμενη φορά από τα νεύρα του ο φίλος μου ο σουβλατζής θα αρχίσει να φτύνει μέσα στο κεμπάπ, αν τυχόν και ξανακούσει τούτο το άσμα εν ώρα εργασίας. Αν δεν σας συγκινεί η ψυχολογική ισορροπία της εργατικής τάξης, τουλάχιστον σκεφθείτε τη δική μου διατροφική επάρκεια που απειλείται!

ηρ.οικ.

ΥΓ: "Πες μου τι άλλο υπάρχει / πιο πολύ απ' αυτό / πιο πολύ απ' το τώρα;" Θα σου έλεγα, αλλά πού να σου εξηγώ...

Η συμβολή των τσιγγάνων μουσικών στην εξέλιξη της παραδοσιακής μουσικής της Ελλάδας

Η συμβολή των τσιγγάνων μουσικών στην εξέλιξη της παραδοσιακής μουσικής της Ελλάδας

του Θανάση Μωραΐτη

με τη συνεργασία του Μάρκου Δραγούμη 

Από τον 11ο αιώνα έως σήμερα, το ζήτημα των Τσιγγάνων μουσικών είναι κεφαλαιώδες στην ιστορία της παραδοσιακής μας μουσικής. Όσοι ασχολούνται με την παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας γνωρίζουν ότι ένα από τα πλέον ουσιαστικά συστατικά στοιχεία της εξέλιξής της ήταν και κατά κάποιο τρόπο εξακολουθεί να είναι η συμβολή των τσιγγάνων μουσικών, ιδιαίτερα στον τομέα της οργανικής μουσικής.

Η προέλευση των Τσιγγάνων, Ρομά, Γύφτων κτλ., ανάλογα με την ορολογία που επικρατεί ή προτιμάται σε κάθε περίπτωση, θεωρείται υπόθεση περίπλοκη. Οι πληθυσμοί αυτοί ξεκίνησαν στην ιστορία ως πλανόδιες ομάδες, αλλά με το χρόνο και με το κλείσιμο των συνόρων οι μετακινήσεις τους περιορίστηκαν στο εσωτερικό των κρατικών σχηματισμών. Αρκετοί εγκαταστάθηκαν σε διάφορες χώρες ως εδραίοι, έγιναν σ’ ένα βαθμό δίγλωσσοι και δέχθηκαν τις επικρατούσες θρησκείες των τόπων της εγκατάστασής τους.

Το πιθανότερο είναι ότι ο ιστορικός πυρήνας τους ξεκίνησε ως περιπλανώμενες ομάδες με απώτερη προέλευση την Ινδία, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του ότι η πατροπαράδοτη γλώσσα τους, η Ρομανί, ανήκει στην Ινδική υφομογλωσσία. Στη μακρά ιστορική τους παρουσία στην Ευρώπη, αλλά και την Ασία και Αφρική, ασφαλώς αναμείχθηκαν με ντόπιες πληθυσμιαίες συνιστώσες, είτε μέσω μεικτών γάμων είτε διότι διάφορα μεμονωμένα άτομα τούς ακολούθησαν και ενώθηκαν μαζί τους για μια ποικιλία λόγων. Πολλές φορές ένας τέτοιος πληθυσμός, αφού είχε μείνει για καιρό σε ένα χώρο και είχε μετάσχει σε όλες τις εύλογες επιτόπιες ζυμώσεις, αργότερα έφευγε και μετακινιόταν προς κάποιον επόμενο χώρο, σωρεύοντας έτσι τα επίπεδα των αλληλεπιδράσεων και επιμειξιών.

Ανάμεσα λοιπόν σ’ αυτούς τους νομάδες ή πλάνητες και στους κατά τόπους εδραίους πληθυσμούς υπήρχαν διάφοροι βαθμοί ανταλλαγής πολιτισμικού ρευστού, με τους πρώτους να λειτουργούν επιπρόσθετα ως «μεταφορείς» και εν μέρει «διαμορφωτές» πολιτισμού από περιοχή σε περιοχή. Ιδιαίτερα οφείλουμε να σημειώσουμε την αισθητή επίδραση των πλανόδιων επαγγελματιών μουσικών κατά μήκος μιας κύριας οδού που εκτείνεται από τη Βαλτική, σχεδόν, έως την Ελλάδα. Οι μουσικοί αυτοί φαίνεται πως κάτω από το γενικό χαρακτηρισμό των Τσιγγάνων / Γύφτων / Ρομά συγκέντρωναν ένα κράμα από προελεύσεις, καταβολές και επηρεασμούς. Έχοντας προφανώς ενσωματώσει την παράδοση των Γερμανο-πολωνο-εβραίων πλανόδιων μουσικών Γκλεζμορίμ, των οποίων αφετηρία ήταν η Γαλικία, περιοχή ανάμεσα στην Κρακοβία και το Λβουφ, των Ούγγρων, των Τουρκοτατάρων της Ρωσίας, των Γότθων κτλ., έφεραν στις παραδουνάβιες ηγεμονίες και κατόπιν στη Σερβία και Βουλγαρία, την Κωνσταντινούπολη, τη Μικρά Ασία και την Ελλάδα ένα είδος μουσικής που μοιάζει πολύ μ’ αυτό που εμείς αποκαλούμε αστικολαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι, ή ακόμα συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωσή του.

«Οι Έλληνες θαύμαζαν τη μουσική ιδιοφυία των τσιγγάνων, δεν τους είχαν υποδουλώσει όπως στη Μολδοβλαχία, τους θεωρούσαν όμως κατώτερους και δε δέχονταν να παίζουν το ζουρνά εκεί όπου τον έπαιζαν αυτοί. Οι τσιγγάνοι στην αρχή δε θα τραγουδούσαν παρά μόνο κάποια στιχάκια στους χορούς και ίσως στους σκοπούς που ήταν του συρμού στην Πόλη, στο Ιάσι και στα Γιάννινα. Όταν άρχισαν όμως να τραγουδούν και τα ντόπια πατροπαράδοτα τραγούδια, τους άλλαξαν ριζικά το ύφος και το ήθος. Για να το συνειδητοποιήσει κανείς, αρκεί να συγκρίνει το ίδιο τραγούδι της τάβλας όπως το τραγουδάει Θεσσαλός χωρικός και όπως το ερμηνεύει ο Μπενάτσης, ο Γιαννιώτης Γύφτος. Ίσως ο μουσικολόγος, που τον ενδιαφέρει το γνήσιο δημοτικό τραγούδι, αλλά και ο μουσικός, από αισθητική άποψη, θα προτιμήσουν τη μονοφωνική εκτέλεση του χωριάτη, τη γυμνή, την τραχιά. Τον μέσο ακροατή όμως θα τον συνεπάρει η εκτέλεση του Γύφτου με το φανταχτερό χρωμάτισμα, με τα πολλά στολίδια, με τη χαρακτηριστική εναλλαγή της ελεύθερης απαγγελίας του τραγουδιστή και του χορευτικού ρυθμού των οργάνων» (Samuel Baud-Bovy: Δοκίμιο για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι, Π.Λ.Ι., Ναύπλιο 1984, σ. 64). 

Αθήνα, Ιούλιος 2003

Η άλλη οπτική (1)

(Μανώλης Γιάνναρος - #1)

Τον συναντούσε μόνο στο βυθό.
Έπαιρνε μια βαθιά ανάσα και κατέβαινε στα φύκια.
Κι εκείνος κράταγε στα δάχτυλα μικρές φυσαλίδες οξυγόνου
και τις κέρναγε στο στόμα για να κρατήσει κι άλλο η συντροφιά του πλάσματος από τον έξω κόσμο.

Μέλια Πουρή

Η "Ταξισυνειδησία" στη Λέσχη Αναιρέσεις

Προβολή Ντοκιμαντέρ

Ταξισυνειδησία:
Η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού

Σάββατο 27 Απριλίου, 20:00
Λέσχη Αναιρέσεις, Ιπποκράτους 175, Εξάρχεια.

Μιχάλης Γρηγορίου: "Βίος Παράλληλος" (19)

ΒΙΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ

Ανέκδοτες ημερολογιακές σημειώσεις του συνθέτη Μιχάλη Γρηγορίου
Ενότητα: "Εσυ, ο χρονος, ο θανατος κι εγώ"
Επεισόδιο 19ο

Παρασκευη 3/9/2010

Οσο πιθανον και μη διαψευσιμο, αλλα και μη επαληθευσιμο, ειναι να υπηρχε “ψυχη” και “μετα θανατον ζωη” (κατι εξ΄ισου νοηματικα τραγελαφικο και ανυπαρκτο σαν την “αρνητικη θετικοτητα” ή σαν την “αυλη υλικοτητα”, κλπ), αλλο τοσο πιθανον ειναι, καθε ανθρωπος που πεθαινει να μετατρεπεται αυτοματως σε ομελεττα στο πιατο ενος εξωγηϊνου, ή σε συστατικο στοιχειο του ψυκτικου υλικου που χρησιμοποιει ενας μηχανισμος που δουλευει σε αλλη κβαντικη διασταση απο τη δικηα μας ! Η μονη διαφορα ειναι πως η πρωτη φαντασιωση που εφτιαξαν τα ανθρωπακια ειναι πολυ πιο παρηγορητικη και βολικη απο τις αλλες. Κι’ ειναι αυτη η παρηγορητικη διασταση εκεινη που οδηγει ακομα και εξυπνους ανθρωπους να συγχεουν σκοπιμα την μη επαληθευσιμοτητα της φαντασιωσης με την μη διαψευσιμοτητα της. Γιατι βεβαια, το οτι δεν μπορει κανεις να διαψευσει με επιστημονικο τροπο το οτι οι νεκροι δεν πηγαινουν σε καποιο παραδεισο, ή δεν γινονται ομελεττα, δεν σημαινει πως πηγαινουν στον παραδεισο ή πως γινονται ομελεττα ! Με τον ιδιο τροπο που η αδυναμια μου να αποδειξω πως τωρα δεν εχει προσγειωθει ενα UFO στην κορυφη των Ιμαλαϊων δεν επιτρεπει την βεβαιοτητα πως, οντως εχει προσγειωθει αυτο το UFO εκει. Εχει επισης ενδιαφερον να παρατηρησει κανεις πως ολες αυτες οι βολικες παραμυθιες περι παραδεισου, που συναντιουνται στις περισσοτερες θρησκειες, βασιζονται σε σκηνογραφιες που ταιριαζαν με την εικονα της ιδανικης πραγματικοτητας που ειχαν οι ανθρωποι εκεινων των αρχαιων περιοδων οπου επινοηθηκαν αυτες οι θρησκειες. Γιατι, εαν την εποχη του χριστιανισμου ή του ισλαμισμου οι εικονες του παραδεισου παρεπεμπαν σε κηπους, σε θρονους βασιληαδων πανω σε ασημενιους ελεφαντες, σε αγγελους και σε νεραϊδες, σε βουνα απο ρυζι, σε γυμνες παρθενες ετοιμες να γαμηθουν απο τους ευσεβεις, κλπ, τη σημερινη εποχη, εαν μπορουσε να δομηθει καποιο αναλογο παραμυθι, θα παρεπεμπε ισως σε σκηνογραφιες και σε εικονες με ουρανοξυστες, με ελικοπτερα υπερπλουσιων, με τρομερα σπορ αυτοκινητα, με ιδιωτικα νησια, με stars του Hollywood, με μισθους CEO, κλπ. (Βεβαια, αρκετοι σημερινοι αμερικανοι νεοφονταμενταλιστες, οπαδοι της “Rapture”, πιστευουν πως θα αναληφθουν στους ουρανους μαζι με τα επιγεια αγαθα τους !)

Μια, δυο, τρεις, πολλές Μανωλάδες!

Μια, δυο, τρεις, πολλές Μανωλάδες!

Οι εργατοπατέρες που λυμαίνονται το ελληνικό κράτος έκαναν πάλι το θαύμα τους και ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών για το συμβάν με τους λαθρομετανάστες στη Μανωλάδα. Τους μάθαμε πια! Είναι οι συνδικαλιστές, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αναρχικοί και οι Συριζαίοι, οι τεμπέληδες κρατικοδίαιτοι! Είναι το χθες που αντιστέκεται στο αύριο, είναι η παλιά Ελλάδα των προνομίων απέναντι στη νέα Ελλάδα της ανταγωνιστικότητας, είναι ο κόκκινος φασισμός που πάει να πνίξει τη δημοκρατία μας - όσο κι αν αντιστεκόμαστε εμείς οι ψύχραιμοι και ώριμοι φιλελεύθεροι.

Στο κάτω-κάτω, τι το μεμπτό έκαναν οι επιστάτες αγαπητή μου αναγνώστρια; Ε; Επιτρέπεται όταν εσύ είσαι άνεργη, να έχει ο άλλος - και μάλιστα λαθρομετανάστης - δουλειά; Πού ακούστηκε τέτοια αδικία, τέτοια ξεδιάντροπη διάκριση εις βάρος σου; Και τι δουλειά παρακαλώ! Έξω στην ύπαιθρο, στον ήλιο, ώστε να κάνει και τζάμπα χρωματάκι ενώ εσύ ξεπαραδιάζεσαι στο σολάριουμ και στις λοσιόν. Να σου πω και το άλλο χρυσή μου… επιτρέπεται όταν εσύ είσαι απλήρωτη ένα χρόνο, να θέλει ο άλλος να του εξοφληθούν χρωστούμενα έξι μηνών; Μοναχά έξι μηνών; Καλέ ποιος νομίζεις ότι είσαι άνθρωπέ μου; Κάνας μιζαδόρος προνομιούχος, ώστε να πάρεις τα λεφτά σου στους έξι μήνες; Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι! Κατάλαβες φίλε μου; Ήρθαν στη χώρα μας, τρώνε και τις φράουλές μας (γιατί μη νομίζεις, κάθε λίγο και λιγάκι τσιμπολογάνε από τη σοδειά οι κοιλαράδες) και θέλουν και να πληρωθούν κιόλας. Και δώσ’ του μετά να πέφτουν οι εξαγωγές μας, και δώσ’ του να μειώνεται η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας με τους υπέρογκους μισθούς που διεκδικούν οι Μπαγκλαντεσιανοί. Τι να κάνει κι ο Στουρνάρας αγάπη μου; Είναι ένας κι αυτοί είναι χιλιάδες - και δεν σκαμπάζουν και γρι ελληνικά για να τους εξηγήσεις ότι πρέπει να κάνουμε όλοι μας θυ-σί-ες.

Αλλά δεν φταίνε αυτοί: οι αριστεροί εργατοπατέρες φταίνε που παραπονιούνται ότι οι επιστάτες έριξαν στο ψαχνό με τις καραμπίνες. Εκεί καταντήσαμε… κοτζάμ σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, στην πρώτη ταχύτητα της ΟΝΕ, στα σαλόνια της Ευρώπης, και να αντιμετωπίζουμε τον ταξικό εχθρό με κοντόκαννες! Λες και είμαστε στην εποχή του χαλκού! Τι τα έχουμε γλυκιά μου τα υποβρύχια; Τα χρυσοπληρώσαμε για να κάθονται; Γιατί να μην σκάσει μύτη ο «Παπανικολής» να ξαμολήσει στους ακοινώνητους δυο-τρεις τορπίλες να τελειώνουμε; Ε; Τι; Δεν έχει θάλασσα η Μανωλάδα; Ε τότε ας φέρουμε Λέοπαρντ, Πάτριοτ, Εφ Δεκάξι, κάτι τέλος πάντων! Τόσα όπλα μας αγόρασαν ο Τσοχατζόπουλος και οι φίλοι του με τον τίμιο ιδρώτα τους, κι εμείς τα έχουμε να κάθονται και να σκουριάζουν; Άκου εκεί, κυνηγετικές καραμπίνες και πράσινα άλογα. Δηλαδή στη Νότια Αφρική που τους καθαρίζουνε δέκα-δέκα στα ορυχεία με τα οπλοπολυβόλα και τα τεθωρακισμένα τι είναι κυρία μου; Ε; Πιο έξυπνοι είναι αυτοί από εμάς;

Ευτυχώς, πάντως, που η ελληνική αστυνομία κάνει καλά τη δουλειά της - ο Σαμαράς παιδί μου έφτιαξε κράτος - και φρόντισε να συλλάβει τους λαθρομετανάστες. Όσο να πεις, είναι μια ανάσα για την ελληνική οικονομία να γλιτώσουμε μισθούς έξι μηνών! Και τέλος πάντων, είναι καιρός να θυμηθούμε και το επιχειρηματικό μας δαιμόνιο εμείς οι Έλληνες. Εμπρός λοιπόν επιστάτες, εμπρός νοικοκυραίοι! Εμπρός για μια ισχυρή Ελλάδα σε μία ενωμένη Ευρώπη! Μην ακούτε τις φωνές της συντήρησης που θέλουν και μισθό. Αγοράζετε άφοβα φράουλες, ενισχύστε την εθνική προσπάθεια για να μπει η Ελλάδα στο δρόμο της ανάπτυξης. Εμπρός για μια, δύο, τρεις, πολλές Μανωλάδες!

ηρ.οικ.

Πάνος Τζαβέλλας: Η φωνή "της νιότης, της τιμής, της λευτεριάς"

(Πάνος Τζαβέλλας - Μαρίζα Κωχ)

Τέσσερα χρόνια χωρίς τον Πάνο Τζαβέλλα

Η φωνή «της νιότης, της τιμής, της λευτεριάς…»

του Αλέξη Βάκη

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ)

Για τους νέους ανθρώπους που αρχίσαμε να νιώθουμε τα σκιρτήματα της πραγματικής ζωής από τη μεταπολίτευση του ’74 και μετά, η φιγούρα του Πάνου Τζαβέλλα ήταν κάτι παραπάνω από εμβληματική. Όχι μόνο γιατί εκείνος ήταν που μας έβαλε πρώτος στα χείλη το Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα, κάνοντας οικεία στα εφηβικά μας μάτια τη μορφή του Πρωτοκαπετάνιου Άρη Βελουχιώτη. Ούτε γιατί μας φώναζε επίμονα «να θάψουμε όλους τους έντιμους κυρ- Παντελήδες αυτού του κόσμου». Αλλά, κυρίως, γιατί το παράδειγμα της ίδιας του της ζωής σηματοδοτούσε τα χαρακτηριστικά μιας ιδιότυπης - και προσωπικής - «διαρκούς επανάστασης» την οποία μας πρότεινε να βιώσουμε. Αεικίνητος πάνω στην αιώνια πατερίτσα, ηχούσε πειστικός. Και πάντως, σε καμία περίπτωση διδακτικός.

Γεννημένος το 1925 στην Κοζάνη, μπαίνει από τα εφηβικά του χρόνια στην υπόθεση της Εθνικής Αντίστασης, όταν στρατολογείται στην ΕΠΟΝ. Λίγο αργότερα, ανεβαίνει στο βουνό και ονομάζεται μαχητής του ΕΛΑΣ. Με την έναρξη του εμφυλίου, ξαναπαίρνει το δρόμο του αντάρτικου και εντάσσεται στο Δημοκρατικό Στρατό. Τραυματίζεται, ακρωτηριάζεται στο δεξί του πόδι, συλλαμβάνεται και καταδικάζεται τρεις φορές εις θάνατον. Αποφυλακίζεται το 1959 όταν, βαριά άρρωστος από τη νόσο του Burgen, παίρνει την άδεια να ταξιδέψει στη Σοβιετική Ένωση, όπου και θεραπεύεται. Εκεί παραμένει για έξι χρόνια, σπουδάζοντας μουσική και έχοντας τη χαρά να γνωρίσει από κοντά τον μεγάλο Ντιμίτρι Σοστακόβιτς. Το 1965 επιστρέφει στην Ελλάδα, για να συλληφθεί -τρία χρόνια αργότερα- από τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Το 1971 αποφυλακίζεται οριστικά και αρχίζει να στήνει μουσικά προγράμματα στις μπουάτ της Πλάκας. Με την πτώση της δικτατορίας, εγκαθιστά το «στρατηγείο» του στη μπουάτ Λήδρα - επί της οδού Κέκροπος 12, στην Πλάκα - και αρχίζει τις θρυλικές βραδιές με τα αντάρτικα τραγούδια. (Για την ακρίβεια, όχι μόνο βραδιές, μιας και η κοσμοσυρροή που δημιουργείται από ανθρώπους κάθε ηλικίας που θέλουν να ακούσουν επιτέλους ελεύθερα τα τραγούδια της Εθνικής Αντίστασης, τον υποχρεώνει να δίνει δύο και τρεις παραστάσεις την ημέρα, οι οποίες ξεκινάνε από νωρίς το απόγευμα). Παράλληλα, παρουσιάζει και δικά του τραγούδια - από τα οποία ο Κυρ Παντελής αποδείχτηκε με το παραπάνω διαχρονικός - που μιλάνε για τα προβλήματα των καιρών μας και τα οποία αργότερα τραγούδησαν σε δίσκους η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας, η Καίτη Γκρέυ και ο ίδιος.

Τα αντάρτικα και επαναστατικά (όπως και τα δικά του) τραγούδια ζωντανεύουν μέσα από εκατοντάδες συναυλίες που δίνονται σε ανοικτά γήπεδα και πανεπιστήμια σ' όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ταυτόχρονα, το έργο του παρουσιάζεται τόσο από την ελληνική τηλεόραση, όσο και από αρκετές ξένες (βουλγαρική, γερμανική, σουηδική). Παράλληλα, ο ελληνικός αλλά και ο ξένος Τύπος αναφέρονται συχνά στον Αγωνιστή τραγουδοποιό, ενώ ο Κυρ Παντελής μεταφράζεται ακόμα και στα κινέζικα.

Ο Πάνος Τζαβέλλας άφησε την τελευταία του πνοή την Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009, σε ηλικία 84 ετών. Παρά τις ταλαιπωρίες και τις διώξεις, έμεινε αμετακίνητα πιστός στα νεανικά του οράματα. Στο πλευρό του στάθηκε μέχρι το τέλος η σύντροφός του τα τελευταία 35 χρόνια, τραγουδίστρια Νατάσα Παπαδοπούλου.

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Ηλία Ανδριόπουλου

Δελτίο Τύπου

Το «ΑΙΝΙΓΜΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ – Μεταπλάσεις», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αργοναύτες και το οποίο διακινείται από τα βιβλιοπωλεία του Ιανού, είναι το τρίτο βιβλίο του Ηλία Ανδριόπουλου. Έχουν προηγηθεί η ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΗΧΩΝ, Κέδρος 2006 και οι ΑΝΤΙ-ΗΧΗΣΕΙΣ, Μαΐστρος 2008.

Στο δοκίμιο αυτό ο συνθέτης- συγγραφέας καταθέτει με στοχασμό και τόλμη, τις θεωρητικές του απόψεις πάνω σε ζητήματα τέχνης, αισθητικής, ελληνικότητας, πολιτισμού, τα οποία συνυπάρχουν, περιπλέκονται και διασταυρώνονται με εκείνα τα μεγάλα και καυτά θέματα που τυραννούν τα τελευταία χρόνια την πατρίδα μας. Εδώ είναι εμφανής η οδύνη αλλά και η οργή του για τα δεινά που βιώνει ο ελληνικός λαός. Επίσης γίνεται αντιληπτή η αγωνία του για το προχώρημα και το μέλλον αυτού του τόπου.

Το ΑΙΝΙΓΜΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ – Μεταπλάσεις, αποτελείται από τέσσερα αυτοτελή κεφάλαια.

1. Το αίνιγμα μιας Γενιάς 

2. Σκέψεις για τη Μουσική 

3. Ένα ταξίδι και μια επίσκεψη 

4. Μεταπλάσεις

Τα κείμενα του Ανδριόπουλου τα συγκροτεί και τα κάνει ελκυστικά ο φροντισμένος και γνήσιος προσωπικός του λόγος. Το βιβλίο αυτό, με εισαγωγή-προανάκρουσμα του μουσικολόγου, μουσικοκριτικού Γιώργου Μονεμβασίτη, αποτελεί μία τίμια κατάθεση ενός καλλιτέχνη, που δε διαπραγματεύτηκε ποτέ την ελευθερία της έκφρασής του έναντι οποιουδήποτε ανταλλάγματος.

Μικρούτσικος - Κιμούλης συζητούν για την τέχνη σε μια εποχή κρίσης

«Τέχνη και κρίση»

Η Λαϊκή Επιτροπή Πολιτών Δήμου Διονύσου διοργανώνει ανοιχτή εκδήλωση με θέμα «Τέχνη και κρίση», τη Δευτέρα 15 Απριλίου 2013 και ώρα 19.00, στο Θέατρο του Λυκείου Άνοιξης (Προφήτη Ηλία 4, Άνοιξη Αττικής). Ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Γιώργος Κιμούλης - δύο προσωπικότητες με πλούσιο καλλιτεχνικό έργο αλλά και με έντονη κοινωνική παρέμβαση και παρουσία - θα συζητήσουν μαζί με το κοινό για το ρόλο της διανόησης και της τέχνης στην εποχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και των μνημονίων.

INFO:

Ανοιχτή συζήτηση με θέμα:

«Τέχνη και κρίση»

Συμμετέχουν:

Γιώργος Κιμούλης (σκηνοθέτης, ηθοποιός)

Θάνος Μικρούτσικος (συνθέτης).

Δευτέρα 15 Απριλίου 2013, ώρα 19.00

Θέατρο Λυκείου Άνοιξης

Προφήτη Ηλία 4, Άνοιξη Αττικής

Είσοδος ελεύθερη

Blog:   laikiepitropidionisou.wordpress.com